Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Leszek Kiermaszek Sędziowie: sędzia NSA Roman Ciąglewicz (spr.) sędzia del. WSA Piotr Broda po rozpoznaniu w dniu 13 listopada 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Gminy Tarnowo Podgórne od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 3 października 2018 r., sygn. akt IV SAB/Po 79/18 w sprawie ze skargi S. W. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wójta Gminy Tarnowo Podgórne w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy postanawia: 1. uchylić zaskarżony wyrok i odrzucić skargę S. W. na przewlekłe prowadzenie przez Wójta Gminy Tarnowo Podgórne postępowania w przedmiocie warunków zabudowy; 2. odstąpić od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości; 3. zwrócić S. W. uiszczony wpis od skargi w kwocie 100 (sto) złotych z kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu.

Uzasadnienie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 3 października 2018 r., sygn. akt IV SAB/Po 79/18 uwzględnił w części skargę S. W. (dalej określanego jako skarżący) na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wójta Gminy Tarnowo Podgórne w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i stwierdził, że organ dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania i stwierdził, że przewlekłe prowadzenie postępowania nie miało miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt 1), a w pozostałym zakresie skargę oddalił (pkt 2) i zasądził od organu na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania sądowego (pkt 3).

Wyrok został wydany w następujących okolicznościach stanu faktycznego i prawnego sprawy:

Postępowanie w sprawie ustalenia warunków, zakończone wydaniem decyzji z dnia 17 czerwca 2013 r. nr WZP.7130.98.2012, zostało zainicjowane wnioskiem S. W. z dnia 21 maja 2012 r.

W dniu 24 maja 2012 r. złożony wniosek został przez wnioskodawcę uzupełniony.

W dniu 31 maja 2012 r. Wójt Gminy Tarnowo Podgórne zawiadomił strony o wszczęciu postępowania.

Pismem z dnia 20 czerwca 2012 r. Wójt Gminy Tarnowo Podgórne poinformował strony, w kilku sprawach, w tym również w sprawie nr WZP.7130.98.2012, o zmianie wniosku.

W dniu 28 czerwca 2012 r. przygotowano projekt decyzji, a zawiadomieniem z dnia 30 czerwca 2012 r. organ poinformował o zebraniu materiałów pozwalających wydać decyzję w sprawie.

W dniu 20 lipca 2012 r. Wójt Gminy Tarnowo Podgórne odmówił ustalenia warunków zabudowy, a na skutego złożonego od tej decyzji odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu uchyliło decyzję pierwszoinstancyjną i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania. Akta sprawy wpłynęły do Urzędu Gminy Tarnowo Podgórne w dniu 14 stycznia 2013 r.

W dniu 15 stycznia 2013 r. Wójt Gminy Tarnowo Podgórne wezwał stronę do uzupełnienia wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Wniosek został uzupełniony w dniu 1 lutego 2013 r.

W dniu 21 lutego 2013 r. Wójt Gminy Tarnowo Podgórne wystąpił do Starosty Poznańskiego, który odpowiedział pismem z dnia 12 marca 2013 r.

W dniu 28 marca 2013 r. Wójt Gminy Tarnowo Podgórne zawiadomił strony postępowania: S. W. z upoważnienia H. W. oraz S. W. w imieniu własnym o przedłużeniu do dnia 28 czerwca 2013 r. terminu załatwienia sprawy w związku z koniecznością "poprawnego przeprowadzenia postępowania administracyjnego zgodnie z art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 2012, poz. 647 ze zm.) oraz zawiadomienia wszystkich stron postępowania zgodnie z art. 61 § 4 oraz art. 10 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego".

W dniu 30 kwietnia 2013 r. przygotowano projekt decyzji ustalającej warunki zabudowy.

W dniu 17 maja 2013 r. zawiadomiono strony o możliwości wypowiedzenia się na temat zebranego materiału dowodowego.

W dniu 17 czerwca 2013 r. Wójt Gminy Tarnowo Podgórne wydał decyzję nr WZP.6730.98.2012, odmawiającą ustalenia warunków zabudowy.

S. W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wójta Gminy Tarnowo Podgórne w sprawie ustalenia warunków zabudowy zakończonej wydaniem decyzji z dnia 17 czerwca 2013 r., WZP.7130.98.2012, odmawiającej ustalenia warunków zabudowy. Skarżący zażądał wymierzenia organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a. oraz zasądzenia na jego rzecz kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy Tarnowo Podgórne wniósł o jej oddalenie opisując bieg postępowania w sprawie i wskazując, że w roku 2012 i 2013 skarżący złożył około 350 wniosków o ustalenie warunków zabudowy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny po pierwsze zauważył, że postanowienie wydane na podstawie art. 37 § 1 i 6 K.p.a. nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego i tym stanie rzeczy skarga na nie jest niedopuszczalna. Dlatego też podnoszony w piśmie z dnia 22 czerwca 2018 r. fakt złożenia takiej skargi przez S. W. nie mógł stanowić przeszkody w rozpoznaniu jego skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wójta Gminy Tarnowo Podgórne w sprawie ustalenia warunków zabudowy w sprawie zakończonej wydaniem decyzji z dnia 17 czerwca 2013 r., nr WZP.7130.98.2012.

Powołując się orzecznictwo i piśmiennictwo Sąd stwierdził że pod pojęciem "przewlekłego prowadzenia postępowania" należy rozumieć sytuację prowadzenia postępowania w sposób nieefektywny, poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu bądź wykonywaniu czynności pozornych, powodujących, że formalnie organ nie jest bezczynny. Zdaniem Sądu pierwszej instancji, pod pojęciem tym rozumie się również mnożenie przez organ czynności dowodowych ponad potrzebę wynikającą z istoty sprawy. Pojęcie "przewlekłość postępowania" obejmuje więc opieszałe, niesprawne i nieskuteczne działanie organu w sytuacji, gdy sprawa mogła być załatwiona w terminie krótszym, jak również nieuzasadnione przedłużanie terminu załatwienia sprawy. Zatem o przewlekłości postępowania przed organem administracji publicznej można mówić wówczas, gdy czas jego trwania przekracza rozsądne granice. Przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ zaistnieje wówczas, gdy organowi będzie można skutecznie przedstawić zarzut niedochowania należytej staranności w takim zorganizowaniu postępowania administracyjnego, by zakończyło się ono w rozsądnym terminie, względnie zarzut prowadzenia czynności (w tym dowodowych) pozbawionych dla sprawy jakiegokolwiek znaczenia.

Nawiązując do zasady szybkości postępowania, wyrażonej w art. 12 K.p.a., Sąd stwierdził, że jej realizacja zagwarantowana została przepisami art. 35 § 1-3 K.p.a., określającymi terminy załatwienia sprawy. Przenosząc powyższe uwagi na grunt zaistniałego w sprawie stanu faktycznego Sąd stwierdził, że postępowanie prowadzone przez Wójta Gminy Tarnowo Podgórne było prowadzone dłużej, niż było to niezbędne do załatwienia sprawy zainicjowanej wnioskiem z dnia 21 maja 2012 r.

W ocenie Sądu, ze stanu faktycznego sprawy wynika, iż postępowania nie cechowała należyta dynamika, a czynności postępowania nie były należycie skoncentrowane. Wniosek w sprawie został złożony 21 maja 2012 r. Dopiero po 10 dniach od otrzymania wniosku organ podjął pierwszą czynność polegającą na zawiadomieniu o wszczęciu postępowania – pismo z dnia 31 maja 2012. Po kolejnych 28 dniach przygotowano projekt decyzji, a decyzja pierwszoinstancyjna została doręczona w siedzibie urzędu w dniu 1 sierpnia 2012 r.

Wprawdzie wniosek inicjujący postępowanie został skorygowany pismem złożonym w urzędzie w dniu 24 maja 2012 r., jednak korekta ta dotyczyła wyłącznie zmiany wartości określającej zapotrzebowanie na wodę z 15m³ na 1m³.

Sąd odnotował dalej, że po uchyleniu decyzji pierwszoinstancyjnej i powrocie akt do organu I instancji, dopiero po 20 dniach, od uzyskania odpowiedzi na wezwanie do uzupełnienia wniosku Wójt Gminy Tarnowo Podgórne wystąpił o uzgodnienie do Starosty Poznańskiego i dopiero 3 miesiące po uzyskaniu odpowiedzi od Starosty Poznańskiego wydano decyzję w dniu 17 czerwca 2013 r.

Sąd wziął pod uwagę, że pismem sporządzonym 29 marca 2013 r. i doręczonym w siedzibie organu, w dniu 4 kwietnia 2013 r., zawiadomiono Hannę W. i S. W. o przedłużeniu terminu załatwienia sprawy. Sąd wskazał, że nie może ograniczyć się do samego tylko ustalenia, czy w sprawie wydano zawiadomienie o którym mowa w art. 36 K.p.a., ale musi dokonać oceny zasadności wydania tego zawiadomienia w kontekście konkretnych okoliczności badanej sprawy. W tym kontekście, jak dalej wywodził Sąd, ocenić należało zawiadomienie z dnia 29 marca 2013 r. Według Sądu, już przyczyny niezałatwienia sprawy w terminie, wskazane w tym zawiadomieniu, prowadzą do wniosku, że w istocie niezałatwienie sprawy w terminie spowodowane było "koniecznością zawiadomienia wszystkich stron postępowania i załatwieniem sprawy zgodnie z przepisami". Jedynymi zaś stronami tego postępowania byli H. W. oraz S. W., przy czym H. W. w toku całego postępowania była reprezentowana przez męża S. W. W żadnym momencie postępowania nie zachodziła konieczność podejmowania dodatkowych czynności związanych z realizacją obowiązków o których mowa w art. 61 § 4 i art. 10 § 1 K.p.a.

Sąd odnotował, że pomiędzy wydaniem, w dniu 29 marca 2013 r., zawiadomienia o przedłużeniu terminu załatwienia sprawy, a wydaniem decyzji w dniu 17 czerwca 2013 r. (tj. przez okres niespełna 3 miesięcy), nie udokumentowano żadnych czynności poza przygotowaniem projektu decyzji i wydaniem zawiadomienia w trybie art.10 K.p.a. Zdaniem Sądu, rozpoznawanej sprawy nie można uznać za szczególnie skomplikowaną pod względem faktycznym lub prawnym.

Z tych względów, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 P.p.s.a., Sąd stwierdził, że Wójt Gminy Tarnowo Podgórne dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania. Uznał jednak, że przewlekłość postępowania organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Sąd nie znalazł także podstaw do wymierzenia organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 P.p.s.a.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła Gmina Tarnowo Podgórne. Wyrok zaskarżyła w całości. Zarzuciła naruszenie:

I. prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie przepisów art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1, 1 a i 4, art. 61 ust. 1, 6 i 7, art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2018 r. poz. 1945) w związku z art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 5 ust. 1 i 2, art. 6 ust. 1, art. 7 ust. 1, 2 pkt 1, ust. 2a pkt 4 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 1161) poprzez ich niezastosowanie, w sytuacji kiedy przedmiotem rozstrzygania była skarga S. W. na przewlekłe załatwianie sprawy przez Wójta Gminy Tarnowo Podgórne w sprawie wydania decyzji o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania Nr WZP.6730.98.2012 dla inwestycji polegającej na budowie hali magazynowo - biurowej na terenie działki [...] położonej w miejscowości Sady, a więc w sprawie, której załatwienie wymaga specyfiki postępowania, gromadzenia stosownych dokumentów, projekt decyzji o ustaleniu warunków zabudowy powierza się osobie uprawnionej do wykonywania zawodu urbanisty, w sytuacji kiedy inwestycja dotyczy działek stanowiących użytki rolne klasy III wydanie decyzji musi być poprzedzone uzgodnieniem z właściwym organem, tj. ze Starostą, także wtedy, gdy ma zostać wydana decyzja odmawiająca wydania decyzji o warunkach zabudowy w zakresie przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym;

II. przepisów postępowania przed sądami administracyjnymi, które to uchybienia wywarły istotny wpływ na wynik sprawy, a to:

a) art. 149 § 1 pkt 3 P.p.s.a. oraz art. 35 § 3 i art. 36 1 K.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i stwierdzenie, że postępowanie nie było prowadzone w sposób efektywny, a poszczególne czynności były podejmowane przez organ w znacznych odstępach czasu, takie działanie organu w ocenie Sądu I instancji zostało uznane jako niesprawne, co w konsekwencji doprowadziło do jego zakończenia po upływie terminu, podczas gdy w ocenie organu wszystkie czynności były prowadzone w sposób efektywny, a o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie organ zawiadamiał strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy,

b) art. 149 § 1 pkt 3 P.p.s.a. oraz art. 7, art. 75 1 i art. 77 1 oraz art. 80 K.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie przez niezastosowanie przejawiające się tym, że Sąd w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działania administracji publicznej uchybił należytej ocenie przeprowadzonych przez organ dowodów,

c) art. 133 § 1 P.p.s.a. i art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez pobieżną analizę akt sprawy i sformułowanie nietrafnej tezy, że Wójt Gminy Tarnowo Podgórne dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania.

W oparciu o powyższe zarzuty kasacyjne Gmina Tarnowo Podgórne wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi, względnie uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania, oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kasacyjnie kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli jednak rozpoznając sprawę Sąd ten stwierdzi, że skarga ulegała odrzuceniu albo istniały podstawy do umorzenia postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym, to zgodnie z art. 189 P.p.s.a. postanowieniem uchyla wydane w sprawie orzeczenie oraz odrzuca skargę lub umarza postępowanie. Jak wskazał zaś Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 8 grudnia 2009 r., sygn. akt II GPS 5/09 (ONSAiWSA z 2010 r. nr 3, poz. 40) następuje to niezależnie od zarzutów i wniosków skargi kasacyjnej.

Sytuacja, o której mowa w art. 189 P.p.s.a., ma miejsce w przedmiotowej sprawie, ponieważ Sąd pierwszej instancji rozpoznał merytorycznie skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ, która była niedopuszczalna i podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 52 § 1 i § 2 P.p.s.a.

Odnosząc się do stanowiska organu co do przedwczesnego charakteru złożonej skargi, z uwagi na fakt złożenia także skargi na postanowienie, którym uznano za nieuzasadnione ponaglenie skarżącego, Sąd pierwszej instancji nie zakwestionował wyczerpania trybu wniesienia skargi.

W związku z tym od razu stwierdzić należy, że warunkiem dopuszczalności skargi na przewlekłe prowadzenie przez organ administracji postępowania jest uprzednie wniesienie ponaglenia. Jednak wyczerpanie tego środka zaskarżenia na drodze administracyjnej, jako warunku dopuszczalności skargi, możliwe jest w toku postępowania, którego prowadzenie przez organ w sposób przewlekły kwestionuje się w skardze. Wniosek taki, po przedstawieniu szerokiej argumentacji, sformułowany został przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu składu siedmiu sędziów z dnia 2 września 2020 r., sygn. akt II OSK 3732/18 (LEX nr 3067911). W orzeczeniu tym Sąd wyjaśniał kwestię, czy ponaglenie może być wniesione zarówno w toku postępowania administracyjnego, czy także po jego zakończeniu (orzecznictwo sądowe w tym zakresie było rozbieżne) i ukształtował jednolite stanowisko orzecznicze.

Odpowiadając przecząco na tak postawione pytanie Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że treść art. 37 § 1 oraz § 3 K.p.a. prowadzi do wniosku, że wniesienie ponaglenia ustawodawca łączy ze stanem zawisłości sprawy w danej instancji, skoro konstruując warunki jego wniesienia, wiąże je ze stanem "prowadzenia postępowania", zaś obowiązek wniesienia ponaglenia do właściwego organu łączy z charakterem (hierarchicznym usytuowaniem) organu "prowadzącego postępowanie". Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie może budzić wątpliwości, że użyty w art. 37 § 1 pkt 2 K.p.a. zwrot "postępowanie jest prowadzone" wskazuje na chronologiczny aspekt wdrożenia środka z art. 37 § 1 K.p.a., stanowiąc jeden z elementów determinujących omawianą instytucję. Ocena skuteczności czynności procesowej strony polegającej na wniesieniu ponaglenia w rozumieniu art. 37 § 1 K.p.a., jako warunku skutecznego wniesienia skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania, nie może być więc oderwana od wektora czasu, skoro realizacja uprawnień wynikających z prawa administracyjnego nie może odbywać się z pominięciem determinant czasowych istnienia i realizowania prawa. Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił także, że norma prawna limitującą prawo do wniesienia ponaglenia w toku postępowania administracyjnego wynika wprost z językowego odczytania art. 37 K.p.a. Przemawiają za nią także racje systemowe i funkcjonalne. Jako że zasadniczą funkcją analizowanego środka prawnego jest doprowadzenie do zakończenia trwającego postępowania, to koniecznym warunkiem umożliwiającym zaktualizowanie się pozostałych jego funkcji, tj. realizacji prawa do wynagrodzenia szkody (czy to przez uzyskanie rozstrzygnięcia, o którym mowa w art. 37 § 6 pkt 1 K.p.a., czy to przez "otwarcie" drogi sądowej i uzyskanie orzeczenia, o którym mowa w art. 149 § 1 pkt 3 P.p.s.a.) oraz mobilizacji organów administracji do sprawnego działania, jest złożenie ponaglenia w wyznaczonych przez ustawodawcę ramach czasowych, to znaczy wtedy, kiedy spełnia ono funkcję podstawową. Stanowisko to skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela.

Zasadniczym celem skargi na przewlekłe prowadzenie przez organ postępowania (podobnie jak skargi na bezczynność organu) jest doprowadzenie do usunięcia stanu przewlekłości (bezczynności), a zatem załatwienia sprawy. Skarga nie może jedynie służyć celowi, jakim jest uzyskanie prejudykatu w postępowaniu odszkodowawczym. W celu dochodzenia odszkodowania na podstawie art. 417¹ § 3 Kodeksu cywilnego za szkodę wyrządzoną przez niewydanie orzeczenia taki prejudykat można uzyskać w innych postępowaniach. Upatrywanie dopuszczalności skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania po jego zakończeniu uzyskaniem wyroku sądu administracyjnego uwzględniającego taką skargę nie znajduje usprawiedliwienia.

Należy więc stwierdzić, że nie jest możliwe merytoryczne rozpoznanie skargi na przewlekłe prowadzenie przez organ postępowania w konkretnej sprawie w sytuacji, gdy sprawa została załatwiona. Analogiczny pogląd w odniesieniu do bezczynności organu wypowiedział Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 22 czerwca 2020 r., sygn. akt II OPS 5/19 (LEX nr 3067911). Zgodnie z tą uchwałą, wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 P.p.s.a.

W okolicznościach rozpoznawanej sprawy (analogicznie jak w sprawie, na gruncie której Naczelny Sąd Administracyjny wydał postanowienie z dnia 2 września 2020 r.) skarżący wniósł skargę do sądu administracyjnego już po zakończeniu postępowania administracyjnego zainicjowanego jego wnioskiem o warunki zabudowy dla planowanej przez siebie inwestycji. Decyzja Wójta Gminy odmawiająca ustalenia warunków zabudowy, z dnia 17 czerwca 2013 r. została utrzymana w mocy decyzją SKO w Poznaniu i stała się ostateczna. Tymczasem skargę do sądu wniesiono po upływie prawie pięciu lat od zakończenia tego postępowania (15 czerwca 2018 r.). Pismo skarżącego z dnia 19 lutego 2018 r., nazwane ponagleniem, złożone już po zakończeniu postępowania, nie mogło być zatem uznane za środek zaskarżenia, o którym mowa w art. 52 § 1 P.p.s.a., którego wyczerpanie warunkowało dopuszczalność skargi.

Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 189 w związku z art. 58 § 1 pkt 6 i w związku z art. 52 § 1 i § 2 P.p.s.a., uchylił zaskarżony wyrok i odrzucił skargę.

Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 206 P.p.s.a., odstąpił od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości, ponieważ uchylenie zaskarżonego wyroku nastąpiło z urzędu. Orzeczenie o zwrocie skarżącemu uiszczonego przez niego wpisu od skargi uzasadnia art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.

Sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym po stwierdzeniu spełnienia ustawowych warunków przewidzianych w art. 182 § 2 P.p.s.a. Strona, która wniosła skargę kasacyjną zrzekła się rozprawy, a druga strona, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądała przeprowadzenia rozprawy.