Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Ewa Marcinkowska Sędzia WSA – Sławomir Antoniuk (sprawozdawca) Sędzia WSA – Ewa Grochowska – Jung Protokolant – specjalista Marek Kozłowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi W. L. na decyzję Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej – oddala skargę –

Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej (dalej jako Prezes WAM) decyzją z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] , wydaną na podstawie art. 138 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 13 ust. 7 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (tekst jedn. Dz. U. z 2010 r. Nr 206, poz. 1367 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania W. L. od decyzji Dyrektora Oddziału Regionalnego WAM w [...] z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] odmawiającej uchylenia decyzji ostatecznej Dyrektora Oddziału Regionalnego WAM w [...] z dnia [...] września 2010 r. nr [...] stwierdzającej wygaśnięcie decyzji przydziału osobnej kwatery stałej z dnia [...] lipca 1985 r. nr [...] wydanej przez Kierownika Garnizonowej Administracji Mieszkań Nr [...] [...]na rzecz [...] A. L. w sprawie przydziału kwatery nr [...] położnej w [...] przy ul. [...] [...], uchylił zaskarżoną decyzję w całości i umorzył postępowanie pierwszej instancji w całości.

W uzasadnieniu powyższej decyzji Prezes WAM podniósł, iż pismem z dnia [...] sierpnia 2010 r. Dyrektor Oddziału Regionalnego WAM w [...] wszczął z urzędu postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji przydziału osobnej kwatery stałej nr [...] z dnia [...] lipca 1985 r., wydanej przez Kierownika Garnizonowej Administracji Mieszkań Nr [...] [...] na rzecz A. L., dotyczącej przydziału osobnej kwatery stałej nr [...] położnej w [...] przy ul. [...] [...]. Ww. zawiadomienie zostało skierowane do A. L. oraz do W. L.

W toku przeprowadzonego przez ww. organ Agencji postępowania wyjaśniającego A. L. potwierdził fakt otrzymania lokalu mieszkalnego z zasobu WAM w [...] , a następnie jego nabycie na własność. Ponadto oświadczył, że nie jest rozwiedziony, a z żoną W. L. od 1993 r. pozostaje w separacji i nie utrzymuje żadnych kontaktów.

Mając powyższe na uwadze Dyrektor Oddziału Regionalnego WAM w [...], na podstawie art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a., decyzją z dnia [...] września 2010 r. stwierdził wygaśnięcie decyzji przydziału osobnej kwatery stałej z dnia [...] lipca 1985 r. Przedmiotowa decyzja została doręczona A. L. oraz P. S,. - pełnomocnikowi W. L.

W. L., reprezentowana przez pełnomocnika P. S., wystąpiła w dniu [...] marca 2013 r. z wnioskiem o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego przedmiotową decyzją Dyrektora Oddziału Regionalnego WAM w [...] z dnia [...] września 2010 r., na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. We wniosku strona podniosła, iż w przedmiotowym postępowaniu nie była reprezentowana przez pełnomocnika ustanowionego zgodnie z art. 33 k.p.a. Pełnomocnictwo P. S. - do którego organ skierował sporną decyzję z dnia [...] września 2010 r. - dotyczyło postępowania administracyjnego w sprawie wydania decyzji o prawie zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym nr [...] przy ul. [...] [...] w [...] i nie rozciągało się na inne postępowanie administracyjne. Doręczenie więc przedmiotowej decyzji osobie, która nie była pełnomocnikiem strony nie wywoływało skutków prawnych i było równoczesne z pominięciem strony w postępowaniu administracyjnym, co uzasadnia wznowienie postępowania na zasadzie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.

Dyrektor Oddziału Regionalnego WAM w [...] postanowieniem z dnia [...] lipca 2013 r. wznowił postępowanie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z dnia [...] września 2010 r. stwierdzającą wygaśnięcie decyzji przydziału osobnej kwatery stałej nr [...] z dnia [...] lipca 1985 r., a następnie decyzją z dnia [...] stycznia 2014 r. orzekł o odmowie uchylenia własnej decyzji ostatecznej z dnia [...] września 2010 r. stwierdzającej wygaśnięcie decyzji przydziału osobnej kwatery stałej z dnia [...] lipca 1985 r., wydanej przez Kierownika Garnizonowej Administracji Mieszkań nr [...] [...] na rzecz A. L. w sprawie przydziału osobnej kwatery stałej nr [...] położnej w [...] przy uI. [...] [...]. W treści uzasadnienia decyzji organ I instancji wskazał, że W. L. była reprezentowana w postępowaniu administracyjnym zakończonym zaskarżoną decyzją z dnia [...] września 2010 r. przez pełnomocnika P. S. i do niego została skierowana decyzja w tej sprawie, zgodnie z art. 40 § 2 k.p.a. Oznaczało to, że przedmiotowa decyzja została prawidłowo i skutecznie doręczona stronie.

Od przedmiotowej decyzji pełnomocnik strony wniósł odwołanie, w którym zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie art. 77 § 1 k.p.a., poprzez jego niezastosowanie i uznanie, iż w niniejszej sprawie doszło do skutecznego doręczenia decyzji administracyjnej z dnia [...] września 2010 r., pomimo iż decyzja ta de facto została doręczona osobie, która nie była pełnomocnikiem w postępowaniu, w wyniku którego została wydana decyzja oraz naruszenie art. 10 § 1 k.p.a., poprzez jego niezastosowanie i niezapewnienie stronie czynnego udziału w sprawie, w szczególności niezapewnienie możliwości wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego.

W wyniku rozpoznania odwołania Prezes WAM rozstrzygnięciem z dnia [...] marca 2014 r. uchylił zaskarżoną decyzję w całości i umorzył postępowanie w pierwszej instancji w całości. W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy przybliżył instytucję wznowienia postępowania administracyjnego wskazując, iż pełnomocnik strony we wniosku z dnia [...] marca 2013 r. o wznowienie na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. postępowania zakończonego ostateczną decyzją Dyrektora Oddziału Regionalnego WAM w [...] z dnia [...] września 2010 r. nie wskazał na okoliczności świadczące o zachowaniu ustawowego terminu na dokonanie tej czynności procesowej.

Dyrektor Oddziału Regionalnego WAM w [...] przed wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania nie odniósł się w zaistniałym stanie faktycznym sprawy do wstępnej, lecz przesądzającej o dalszym postępowaniu, kwestii ewentualnego zaistnienia w sprawie przesłanek negatywnych wznowienia postępowania, co też powinien uczynić z urzędu.

Niezależnie więc od zarzutów strony podnoszonych w odwołaniu zasadnym stało się w pierwszej kolejności rozważenie, czy w rozpatrywanej sprawie zachowany został termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, co jest niezbędną przesłanką dla oceny prawidłowości tej czynności. Złożenie ze skutkiem prawnym wniosku o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. oznacza wniesienie podania przez stronę w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji.

Akta zaś rozpatrywanej sprawy stanowią niewątpliwie, że W. L. wiedziała o toczącym się przed organem pierwszej instancji postępowaniu w sprawie wygaśnięcia decyzji przydziału osobnej kwatery z dnia [...] lipca 1985 r. Potwierdza to fakt skutecznego doręczenia ww. w dniu [...] września 2010 r. zawiadomienia o wszczęciu postępowania oraz możliwości skorzystania z przysługujących jej praw. W. L. po powzięciu powyższej informacji udzieliła w niniejszej sprawie pełnomocnictwa P. S. z Kancelarii Adwokackiej B. S. s.c. Informacja o jego istnieniu dotarła do organu I instancji w dniu [...] września 2010 r., kiedy K. R. - jako ustanowiony substytut - złożyła do akt niniejszego postępowania uwierzytelnioną kopię pełnomocnictwa z dnia [...] maja 2010 r. udzielonego swojemu mocodawcy, tj. P. S. przez W. L. i zapoznała się z aktami sprawy. Zatem w tej dacie organ pierwszej instancji dowiedział się o istnieniu pełnomocnika w rozpatrywanej sprawie, któremu zobowiązany był doręczyć decyzję.

Uszło zatem uwadze organowi pierwszej instancji, że momentem, w którym skarżąca uzyskała wiedzę o decyzji Dyrektora Oddziału Regionalnego WAM w [...] z dnia [...] września 2010 r. stwierdzającej wygaśnięcie decyzji przydziału osobnej kwatery stałej był 14 września 2010 r. tj. dzień jej doręczenia pełnomocnikowi.

W konsekwencji Dyrektor Oddziału Regionalnego WAM w [...] błędnie uznał, że złożony przez stronę w dniu 20 marca 2013 r. wniosek o wznowienie postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] września 2010 r. został złożony w ustawowym terminie jednego miesiąca, liczonego od dnia uzyskania przez stronę informacji o tej decyzji, skoro miało to miejsce 14 września 2010 r., czyli ponad 2 lata wcześniej.

Termin na wniesienie podania o wznowienie postępowania w niniejszej sprawie przysługiwał od dnia 15 września 2010 r. i upłynął w dniu 15 października 2010 r. Oznacza to, że wniosek skarżącej z dnia 20 marca 2013 r. o wznowienie postępowania został złożony z przekroczeniem ustawowego terminu.

Prezes WAM podkreślił, iż wznowienie postępowania obwarowane jest szczególnymi wymogami formalnymi - wobec konieczności zabezpieczenia zasady trwałości wydanych decyzji ostatecznych, związanej bezpośrednio z gwarantowaniem pewności obrotu prawnego. Przesłanki formalne, w tym dochowanie ustawowego terminu, ma tym bardziej istotne znaczenie w sytuacji powoływania się na przyczynę określoną w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., gdyż wznowienie postępowania z tej przyczyny następuje tylko na żądanie strony.

W sytuacji uchybienia ustawowego terminu, określonego w art. 148 k.p.a., co wynika w sposób oczywisty z akt niniejszej sprawy, brak było podstaw do przeprowadzenia przez organ pierwszej instancji postępowania co do przyczyn wznowienia oraz rozstrzygnięcia istoty sprawy, o którym to stanowi art. 151 § 1 k.p.a.

Kierując się powyższymi względami należało uznać, że zaskarżona decyzja Dyrektora Oddziału Regionalnego WAM w [...] z dnia [...] stycznia 2014 r. odmawiająca uchylenia decyzji ostatecznej Dyrektora Oddziału Regionalnego WAM w [...] z dnia [...] września 2010 r. wydana została nie tylko z naruszeniem art. 7, art. 77 1 i art. 80 k.p.a., ale w konsekwencji także z naruszeniem norm regulujących tryb wznawiania postępowania administracyjnego, w szczególności art. 149 § 1 i 2 w zw. z art. 148 § 1 i 2 k.p.a. oraz art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a., co obligowało organ odwoławczy do jej uchylenia.

Z uwagi na zaistnienie w niższej sprawie ujemnej przesłanki do wznowienia postępowania, prowadzone postępowanie wznowieniowe należało umorzyć na podstawie art. 105 k.p.a., albowiem jego prowadzenie było od początku bezprzedmiotowe. Taki pogląd potwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku o sygn. akt II OSK 1887/2011 z dnia 8 lutego 2011 r.

Decyzja Prezesa WAM z dnia [...] marca 2014 r. stała się przedmiotem skargi wniesionej przez W. L. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej, jak i utrzymanej nią w mocy decyzji Dyrektora Oddziału Regionalnego WAM z dnia [...] stycznia 2014 r., pełnomocnik skarżącej podniósł zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., poprzez jego niezastosowanie i uznanie, iż w niniejszej sprawie nie wystąpiły przesłanki do skutecznego wznowienia postępowania oraz naruszenia art. 77 oraz art. 107 § 1 i 3 k.p.a., poprzez ich niezastosowanie i nierozpoznanie zarzutów odwołania.

W uzasadnieniu skargi pełnomocnik strony podniósł, iż w postępowaniu w sprawie wygaśnięcia decyzji przydziału osobnej kwatery stałej z dnia [...] lipca 1985 r. [...] nie była reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika. Adwokat P. S., do którego organ skierował decyzję z dnia [...] września 2010 r., był umocowany do reprezentowania W. L. w postępowaniu administracyjnym w sprawie wydania decyzji o prawie do zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym nr [...] przy ul. [...] [...] w [...] na rzecz W. L. Przedmiotowa decyzja została wysłana do adwokata [...] na adres Kancelarii Adwokackiej B. S. s. c., [...], [...], który w przedmiotowym postępowaniu nie był pełnomocnikiem W. L. ustanowionym zgodnie z art. 33 k.p.a. Z uwagi na brak doręczenia decyzji z dnia [...] września 2010 r. stronie postępowania W. L., została ona pozbawiona możliwości udziału w postępowaniu. Organ bowiem arbitralnie i bezzasadnie uznał, iż W. L. również w postępowaniu w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji przydziału osobnej kwatery stałej jest reprezentowana przez pełnomocnika.

Pełnomocnik strony podkreślił, iż jeżeli strona postępowania administracyjnego ustanowiła pełnomocnika do wszystkich spraw, w tym także tych, które w przyszłości mogą być przedmiotem postępowań (pełnomocnictwo ogólne), to pełnomocnik zobligowany jest złożyć uwierzytelniony odpis pełnomocnictwa do akt każdej ze spraw (por. wyrok NSA z dnia 28 sierpnia 2013 r. sygn. akt II GSK 690/13). Takie pełnomocnictwo zostało zaś złożone jedynie w sprawie wydania decyzji o prawie do zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym nr [...] przy ul. [...] [...] w [...] na rzecz W. L. Fakt, iż było ono pełnomocnictwem ogólnym, przy uwzględnieniu okoliczności tego rodzaju, iż w innej sprawie administracyjnej nie zostało ponownie złożone, nie pozwala organowi na rozszerzenie skutków jednego pełnomocnictwa ogólnego na inne postępowania administracyjne, w których W.L. była stroną.

Mając powyższe na uwadze pełnomocnik skarżącej stwierdził, że w niniejszej sprawie organ administracyjny dokonał nie tyle swobodnej, co dowolnej oceny dowodów, przyjmując, iż pełnomocnictwo udzielone przez skarżącą adwokatowi P. S. i złożone następnie wraz z upoważnieniem aplikanta adwokackiego, dotyczyło również sprawy o wygaśnięcie decyzji w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji przydziału osobnej kwatery stałej na rzecz [...] A. L. Przedmiotowe kwestie nie zostały w żaden sposób zbadane przez organ odwoławczy, jak też organ ten w żaden sposób nie odniósł się do treści zarzutów zawartych w odwołaniu.

W odpowiedzi na skargę Prezes WAM wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, trafność ich wykładni oraz prawidłowość przyjętej procedury.

Skarga ocenia wg. podanych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że wznowienie postępowania administracyjnego jest instytucją procesową stwarzającą prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy zakończonej decyzją ostateczną jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła dotknięte było kwalifikowaną wadliwością prawną. Przesłanki uzasadniające wznowienie postępowania zostały wyczerpująco wyliczone w art. 145 § 1, art. 145a § 1 i art. 145b § 1 k.p.a. Należy do nich m. in. wymieniona w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. sytuacja, gdy strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Jest to przy tym przesłanka, która może stanowić podstawę do wznowienia postępowania wyłącznie na żądanie strony (art. 147 k.p.a.). Stosownie do art. 148 k.p.a., podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania (§ 1), przy czym w przypadku, gdy żądanie oparte jest na przesłance z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., termin ten biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji (§ 2).

Zauważyć trzeba, że wniesienie przez stronę podania o wznowienie na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. nie wszczyna automatycznie postępowania wznowieniowego. Zgodnie z art. 149 § 1 k.p.a. o wznowieniu postępowania właściwy organ rozstrzyga bowiem w drodze postanowienia, którego wydanie, w myśl art. 149 § 2 k.p.a., stanowi dopiero podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy.

Wydanie postanowienia w kwestii wznowienia odbywa się w tzw. fazie wstępnej postępowania, która ma charakter formalny. Na tym etapie organ nie może natomiast oceniać, czy wskazane przez stronę przyczyny wznowienia faktycznie wystąpiły. Ta kwestia podlega bowiem ocenie dopiero w fazie rozpoznawczej, następującej po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania. Natomiast do wydania postanowienia o odmowie wznowienia postępowania, na podstawie art. 149 § 3 k.p.a., powinno dojść wyłącznie wówczas, gdy podanie o wznowienie postępowania zostało wniesione przez osobę nie posiadającą zdolności do czynności prawnych, gdy w porządku prawnym nie funkcjonuje ostateczna decyzja kończąca postępowanie, którego wznowienia domaga się strona uważająca, że została w nim pominięta, jak również gdy podanie o wznowienie postępowania zostało wniesione po upływie terminu do jego złożenia.

W niniejszej sprawie prawidłowe jest stanowisko Prezesa WAM stwierdzające, iż Dyrektor Oddziału Regionalnego WAM w [...] nie zbadał, czy podanie strony o wznowienie postępowania, na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., zakończonego decyzją ostateczną tego Dyrektora z dnia [...] września 2010 r. w sprawie wygaśnięcia decyzji przydziału osobnej kwatery stałej, zostało wniesione z zachowaniem terminu określonego przepisem art. 148 § 2 k.p.a.

Uwzględniając materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie można organowi odwoławczemu zarzucić dokonania błędnych ustaleń faktycznych, jak też niewłaściwych wniosków z tych ustaleń płynących. Niewątpliwie w aktach administracyjnych znajduje się odebrane w dniu 1 września 2010 r. przez W. L. zawiadomienie o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji przydziału osobnej kwatery stałej z dnia [...] lipca 1985 r. (k-16 akt administracyjnych). Do akt tejże sprawy została dołączona uwierzytelniona kopia pełnomocnictwa udzielonego przez W. L. adwokatowi P. S. do reprezentowania wymienionej w postępowaniach przez sądami pierwszej i drugiej instancji, organami państwowymi, organami samorządu terytorialnego (k-21 akt administracyjnych) oraz pełnomocnictwo substytucyjne udzielone przez ww. adwokata aplikantce adwokackiej K. R. do reprezentowana [...] [...] w postępowaniu administracyjnym przed Wojskową Agencją Mieszkaniową (k-23 akt administracyjnych). W dniu 6 września 2010 r. aplikant adwokacki K. R., na podstawie powyższego umocowania, zapoznała z aktami sprawy, potwierdzając ten fakt własnoręcznie podpisanym oświadczeniem. Wobec treści złożonego do akt sprawy pełnomocnictwa ogólnego, z którego nie wynikały jakikolwiek ograniczenia pełnomocnika do działania w imieniu W. L., Dyrektor Oddziału Rejonowego WAM w [...] był zobligowany doręczyć decyzję adresowaną do strony właśnie jej pełnomocnikowi, co też nastąpiło w dniu 14 września 2010 r. (k-25 akt postępowania administracyjnego). Organ był obowiązany wziąć pod uwagę, iż zakres pełnomocnictwa w postępowaniu administracyjnym jest uzależniony od woli strony. Pełnomocnictwo zależy od woli mocodawcy i sięga tak daleko, jak wskazuje na to jego treść, a ewentualne ograniczenia mogą wiązać się z charakterem pewnych czynności, wymagających osobistego działania strony lub ograniczeniami wynikającymi z ustawy. NSA w wyroku z dnia 19 lipca 2012 r. sygn. akt II OSK 780/11 (publik. LEX nr 1217451) stwierdził, iż "Nie ma podstaw do tego, by organ, poza wskazanym w k.p.a. zakresem, kwestionował wybór strony co do sposobu reprezentowania jej interesów w postępowaniu. W określonych przepisami granicach jest to autonomiczna decyzja strony, która sama, według własnego uznania, korzysta z przysługujących jej uprawnień procesowych, by następnie ponosić wynikające z tego konsekwencje". Oznacza to, iż doręczenie decyzji administracyjnej należycie umocowanemu pełnomocnikowi wywiera skutki prawne dla samej strony.

W świetle powyższego należy stwierdzić, że Prezes WAM prawidłowo wywiódł, iż strona – W. L. o istnieniu decyzji zapadłej w postępowaniu, którego domaga się wznowienia na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., dowiedziała w dniu doręczania tej decyzji jej pełnomocnikowi. Zatem złożenie wniosku o wznowienie postępowania zakończonego decyzją administracyjna skutecznie doręczoną stronie po ponad 2 latach od dnia jaj doręczenia niewątpliwie nastąpiło z przekroczeniem terminu o którym mowa w art. 148 § 2 k.p.a.

Na gruncie omawianych przepisów należy wskazać, że to na stronie żądającej wznowienia ciąży obowiązek udowodnienia, kiedy konkretnie dowiedziała się o wydaniu decyzji i zawartym w niej rozstrzygnięciu. Strona, która nie brała udziału w postępowaniu, obowiązana jest wykazać, kiedy dowiedziała się o decyzji w sposób na tyle sprecyzowany, aby możliwe było ustalenie, że podanie o wznowienie wpłynęło przed upływem miesięcznego terminu liczonego od dnia, w którym strona powzięła wiadomość o wydaniu decyzji. Zachowanie terminu musi być przez stronę udowodnione, zaś organ administracji swobodnie ocenia dowody w tej mierze (por. B. Adamiak (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wyd. C.H.Beck, Warszawa 2011, s. 572-573).

Organ ma zatem obowiązek dokonania weryfikacji twierdzeń strony i przedstawianych przez nią dowodów oraz przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w zakresie ustalenia tej okoliczności, a następnie dokonania oceny zebranego materiału dowodowego zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów. Nie czyniąc tego, Dyrektor Oddziału Rejonowego WAM w [...] nie był uprawniony do wydania postanowienia o wznowieniu postępowania, a nieprawidłowość tak, jak wskazano wyżej, miała decydujące znaczenie dla wydania prawidłowego orzeczenia w sprawie.

Nie budzi zatem wątpliwości, iż decyzja organu pierwszej instancji została wydana z istotnym naruszeniem prawa procesowego i przez to nie mogła się ostać w obrocie prawnym. Wobec tego zaskarżone rozstrzygniecie Prezesa WAM, wydane w oparciu o art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., należy uznać za prawidłowe. Skoro bowiem nie było prawnej możliwości rozpoznania tej sprawy merytorycznie, to jedynym możliwym rozstrzygnięciem w sytuacji ustalenia w toku postępowania odwoławczego, że doszło do uchybienia terminu do złożenia wniosku o wznowienie, było uchylenie decyzji wydanej na podstawie art. 151 k.p.a. i umorzenie postępowania pierwszej instancji w całości. Zachowanie terminu stanowi bowiem warunek skuteczności wniosku o wznowienie postępowania, a zatem jeśli doszło do jego błędnego wszczęcia, to organ powinien takie postępowanie umorzyć (patrz wyrok NSA z dnia 18 lutego 2011 r. sygn. akt II OSK 176/10 i z dnia 28 lutego 2014 r. sygn. akt II OSK 2043/12 - publ. na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.