II FSK 881/21 - Wyrok

Data orzeczenia	2024-04-16	
Data wpływu	2021-07-19	
Sąd	Naczelny Sąd Administracyjny	
Sędziowie	Aleksandra Wrzesińska- Nowacka
Antoni Hanusz
Tomasz Kolanowski /przewodniczący sprawozdawca/	
Symbol z opisem	6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
6560	
Hasła tematyczne	Podatek dochodowy od osób prawnych	
Sygn. powiązane	I SA/Op 22/21	
Skarżony organ	Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej	
Treść wyniku	Oddalono skargę kasacyjną
Zasądzono zwrot kosztów postępowania	
Powołane przepisy	Dz.U. 2020 nr 0 poz 1406; art. 17 ust. 1 pkt 34a; Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych - t.j.	
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Tomasz Kolanowki (sprawozdawca), Sędzia NSA Aleksandra Wrzesińska-Nowacka, Sędzia NSA Antoni Hanusz, , Protokolant Wojciech Zagórski, po rozpoznaniu w dniu 16 kwietnia 2024 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 18 marca 2021 r. sygn. akt I SA/Op 22/21 w sprawie ze skargi K. S.A. z siedzibą w R. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 20 listopada 2020 r. nr 0111-KDIB1-3.4010.239.2020.2.JKU w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz K. S.A. z siedzibą w R. kwotę 360 (słownie: trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.	
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi kasacyjnej jest wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 18 marca 2021 r., sygn. akt I SA/Op 22/21 uchylający wydaną w sprawie K. S.A. w R. interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 20 listopada 2020 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych.

Wyrok ten dostępny jest w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl (CBOSA).

W skardze kasacyjnej organ zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 17 ust. 1 pkt 34a ustawy z 15 lutego 1992r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. z 2020 r. poz. 1406 z późn. zm.) - dalej jako: "u.p.d.o.p.", w zw. z § 9 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 sierpnia 2018 r. w sprawie pomocy publicznej udzielanej niektórym przedsiębiorcom na realizację nowych inwestycji (Dz. U. z 2018 r., poz. 1713) - dalej jako: "Rozporządzenie" skutkujące błędnym uznaniem, iż dla ustalenia momentu, od którego podatnik uzyskuje prawo do stosowania zwolnienia od dochodu uzyskanego z działalności gospodarczej określonej w decyzji o wsparciu, o której mowa w ustawie z dnia 10 maja 2018 r. o wspieraniu nowych inwestycji (Dz. U. z 2018 r. poz. 1162 ze zm.) - dalej jako: "ustawa o WNI", istotny jest wyłącznie fakt poniesienia przez niego kosztu dotyczącego realizowanej inwestycji, gdy tymczasem zdaniem organu prawidłowa wykładnia wspomnianych przepisów powinna prowadzić do wniosku, iż podatnik uzyskuje prawo do skorzystania z tego zwolnienia począwszy od miesiąca, w którym poniesione zostały wydatki kwalifikowane w ramach nowej inwestycji, ale nie wcześniej, niż w miesiącu uzyskania dochodu powstałego z realizowanej inwestycji.

W oparciu o powyższy zarzut, organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, zasądzenie od skarżącego na rzecz organu podatkowego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną oraz piśmie procesowym Skarżąca wniosła o jej oddalenie oraz zasądzenie zwrotu kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Przedstawiła na poparcie swoich wniosków szereg wyroków sądów administracyjnych wraz z ich krótkim omówieniem.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Skarga kasacyjna jest niezasadna.

Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest określenie momentu, od którego Spółce przysługuje prawo do skorzystania ze wsparcia w formie zwolnienia z podatku dochodowego na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34a u.p.d.o.p. dochodu uzyskanego z działalności gospodarczej.

Zdaniem Spółki, fakt poniesienia pierwszych kosztów kwalifikowanych (listopad 2019 r.) oraz formalne rozpoczęcie realizacji inwestycji (styczeń 2020 r.) skutkuje tym, że ma ona prawo do skorzystania z przysługującego jej zwolnienia z podatku dochodowego od stycznia 2020 r.

Z kolei organ twierdzi, że samo poniesienie kosztów kwalifikowanych nie uprawnia do skorzystania z możliwości zwolnienia dochodów w ramach decyzji o wsparciu. Rozpoczęcie procesu inwestycyjnego powinno prowadzić każdorazowo do uzyskania dochodu, który umożliwia zastosowanie zwolnienia. Istotny jest zatem moment uzyskania dochodów z nowej inwestycji, a nie samo poniesienie wydatków kwalifikowanych.

Przypomnieć należy, że zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 34a u.p.d.o.p., wolne od podatku są dochody podatników, z zastrzeżeniem ust. 4-6d, uzyskane z działalności gospodarczej określonej w decyzji o wsparciu, o której mowa w ustawie z dnia 10 maja 2018 r. o wspieraniu nowych inwestycji, przy czym wielkość pomocy publicznej udzielanej w formie tego zwolnienia nie może przekroczyć wielkości pomocy publicznej dla przedsiębiorcy, dopuszczalnej dla obszarów kwalifikujących się do uzyskania pomocy w największej wysokości, zgodnie z odrębnymi przepisami.

Zwolnienia podatkowe, o których mowa w ust. 1 pkt 34 i 34a, przysługują podatnikowi wyłącznie z tytułu dochodów uzyskanych z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie strefy lub na terenie określonym w decyzji o wsparciu (art. 17 ust. 4 u.p.d.o.p.).

W myśl art. 3 ustawy o WNI, wsparcie na realizację nowej inwestycji jest udzielane w formie zwolnienia od podatku dochodowego, na zasadach określonych odpowiednio w przepisach o podatku dochodowym od osób prawnych albo w przepisach o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W § 9 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 sierpnia 2018 r. przewidziano, że wsparcie z tytułu kosztów kwalifikowanych nowej inwestycji przysługuje przedsiębiorcy, począwszy od miesiąca, w którym poniósł te koszty po dniu wydania decyzji o wsparciu, aż do wygaśnięcia decyzji o wsparciu lub wyczerpania maksymalnej dopuszczalnej pomocy regionalnej, w zależności od tego, które zdarzenie wystąpi wcześniej.

Jak zasadnie podniósł Sąd pierwszej instancji, podatnik może skorzystać z omawianego zwolnienia podatkowego, jeżeli dochody pochodzą z działalności gospodarczej określonej w decyzji o wsparciu oraz są one uzyskane na terenie określonym w powyższej decyzji. Spełnienie przez Spółkę tych warunków nie było objęte sporem. Termin, od którego przysługuje przedsiębiorcy zwolnienie z podatku dochodów uzyskanych z działalności gospodarczej określonej w decyzji o wsparciu określa § 9 ust. 1 Rozporządzenia. Jak wskazano powyżej, przepis ten stanowi, że wsparcie z tytułu kosztów kwalifikowanych nowej inwestycji przysługuje przedsiębiorcy począwszy od miesiąca, w którym poniósł te koszty po dniu wydania decyzji o wsparciu.

W konsekwencji pogląd organu prezentowany w zarzucie skargi kasacyjnej nie ma oparcia w obowiązujących na dzień wydania interpretacji przepisów art. 17 ust. 1 pkt 34 a u.p.d.o.p. w zw. z § 9 ust. 1 Rozporządzenia. Wynika z nich bowiem wprost, że uzyskanie dochodu będącego następstwem nowej inwestycji nie ma znaczenia dla ustalenia momentu, od którego możliwe jest korzystanie z omawianego zwolnienia. W przypadku gdy nowa inwestycja, przykładowo polega na zwiększeniu zdolności produkcyjnych zakładu – wyliczenie dochodu przypadającego na nową inwestycję w praktyce mogłoby się okazać wręcz niemożliwe. Z takim też przypadkiem mamy do czynienia w analizowanej sprawie. Działalność Spółki jest realizowana z zaangażowaniem dotychczas istniejących w Spółce środków trwałych, jak i aktywów podlegających rozbudowie w ramach inwestycji objętej decyzją o wsparciu. Decydujący dla ustalenia momentu początkowego od którego Spółka rozpoczyna korzystanie ze zwolnienia jest zatem moment, w którym w związku z inwestycją podatnik poniósł koszty kwalifikowane, przy założeniu, że dochody pochodzą z działalności gospodarczej określonej w decyzji o wsparciu oraz są uzyskane na terenie określonym w powyższej decyzji.

Spółka będzie zatem uprawniona do korzystania ze zwolnienia, o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 34a u.p.d.o.p. począwszy od miesiąca, w którym poniesione zostały wydatki kwalifikowane w ramach inwestycji, niezależnie od momentu, w którym zacznie uzyskiwać dochód z realizowanej inwestycji. Z powyższych względów za niezasadny należy uznać zarzut skargi kasacyjnej wskazujący na naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 17 ust. 1 pkt 34a u.p.d.o.p. w zw. z § 9 ust. 1 Rozporządzenia.

Przedstawioną powyżej argumentację wspiera także treść przepisów po ich nowelizacji. Od 1 stycznia 2023 r. obowiązuje bowiem nowe rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 27 grudnia 2022 r. w sprawie pomocy publicznej udzielanej niektórym przedsiębiorcom na realizację nowych inwestycji (Dz.U. poz. 2861). Zgodnie z § 9 ust. 1 tego rozporządzenia wsparcie z tytułu kosztów kwalifikowanych nowej inwestycji przysługuje przedsiębiorcy począwszy od miesiąca, w którym upłynął termin zakończenia inwestycji określony w decyzji o wsparciu, aż do wygaśnięcia decyzji o wsparciu lub wyczerpania maksymalnej dopuszczalnej pomocy regionalnej, w zależności od tego, które zdarzenie wystąpi wcześniej, z zastrzeżeniem wyjątku, o którym mowa w § 5 ust. 6. Obecnie zatem moment, od którego możliwe jest zastosowanie zwolnienia podatkowego uległ przesunięciu z miesiąca, w którym podatnik poniósł koszty kwalifikowane na miesiąc, w którym upłynął termin zakończenia inwestycji.

Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) - dalej zwanej: "p.p.s.a.", oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono zgodnie z art. 204 pkt 2 p.p.s.a.