Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Stanisław Nowakowski Sędziowie: Sędzia NSA Marek Gorski Sędzia NSA Jacek Hyla (spr.) Protokolant Z-ca Kierownika Sekretariatu Barbara Kroczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 sierpnia 2009 r. sprawy ze skargi Z. B., Z. B. na uchwałę Rady Miasta z dnia 26 lutego 2009 r., nr [...] w przedmiocie zmiany uchwały w sprawie zasad prowadzenia sezonowej działalności handlowo-usługowo-rekreacyjnej oddala skargę.

Uchwałą nr [...] z dnia 15 stycznia 2009r. Rada Miasta , na podstawie art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2001r. Nr 142, poz. 1591 z późn. zm.) oraz § 9 ust. 3 pkt 5 uchwały Nr [...] Rady Miejskiej

z dnia 28 czerwca 2001r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Promenady Nadmorskiej w U. (Dz. Urz. Woj. Pomorskiego Nr 72, poz. 874 z dnia 10 września 2001r.) na terenie objętym planem zagospodarowania przestrzennego miasta U. PN. "Promenada Nadmorska", oraz na części terenu plaży wschodniej uwidocznionym na załączniku nr 1 wyznaczyła miejsca przeznaczone pod działalność handlowo-usługowo-rekreacyjną w okresie od 1 maja 2009r. do 30 września 2009r. oraz określiła sposób ich zagospodarowania i proponowaną formę architektoniczną sezonowych obiektów, jak w załączonych do uchwały załącznikach nr 1 i 2.

Uchwałą nr [...] z dnia 26 lutego 2009r. Rada Miasta , wprowadziła zmiany w powyższej uchwale, polegające m.in. na dopuszczeniu przy lokalizacji nr [...] sprzedaży napojów alkoholowych w czasie trwania sześciu krótkotrwałych imprez promocyjnych (maksymalnie 4 dni każda) i przeniesieniu miasteczka plażowego z lokalizacji [...]. Korektę dotyczącą lokalizacji nr [...] uzasadniono potrzebą zagwarantowania turystom ciekawych atrakcji sezonowych z udziałem znanych gwiazd estrady, które mogą zabezpieczyć tylko bogaci sponsorzy, żądający w zamian umożliwienia uzyskania dochodów ze sprzedaży napojów alkoholowych. Ponadto Urząd Wojewódzki w G. w piśmie Nr [...] z dnia 9 lutego 2009r. wniósł o wykreślenie zapisów dotyczących zakazu sprzedaży i spożywania napojów alkoholowych przy lokalizacjach [...] pod rygorem wydania w tej części rozstrzygnięcia nadzorczego.

Z. i Z. B., mieszkający przy ul. [...] w U. - w strefie "A" uzdrowiska wnieśli o uchylenie uchwały z dnia 26 lutego 2009r., gdyż narusza ona ich interes prawny. Podnieśli, iż w sezonie letnim zakłóca się im ciszę nocną, przy czym w parkach i uzdrowiskach normy hałasu wynoszą do 40 dB w dzień i 30 dB w nocy.

Odpowiadając na powyższe pismo Rada Miasta , pismem z dnia 7 kwietnia 2009r. nr [...], wskazała, że wniosek Z. i Z. B. był przedmiotem analizy na posiedzeniu Komisji Gospodarki Przestrzennej. Został on jednak zaopiniowany negatywnie, uznając wezwanie do uchylenia uchwały za nieuzasadnione. Rada Miasta stwierdziła, iż przedmiotowa uchwała nie narusza interesu prawnego wnioskodawców, co z kolei jest przesłanką konieczną przy ewentualnym wzruszeniu uchwały w trybie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Z. i Z. B. wnieśli o stwierdzenie nieważności uchwały nr [...] Rady Miasta z dnia 26 lutego 2009 r., w części dotyczącej § 1 pkt 2.

W uzasadnieniu skargi wskazali, iż nieruchomość mieszczącą się przy promenadzie na ul. [...] nabyli od miasta w 1994 r.. Położona jest on w strefie "A" uzdrowiska. W sezonie letnim codziennie cisza nocna zakłócana jest głośną muzyką. Dodatkowo w § 1 pkt 2 zaskarżonej uchwały dopuszczono przy lokalizacji nr [...] sprzedaży napojów alkoholowych. Zdaniem skarżących uchwała w zaskarżonej części bezzasadnie ogranicza ich prawo własności przez dopuszczenie do zakłócenia korzystania z miru domowego bez uwzględnienia stosunków miejscowych.

W odpowiedzi na skargę Rada Miasta wniosła o jej odrzucenie na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, względnie o jej oddalenie. W uzasadnieniu organ wskazał, że skarżący wezwanie do usunięcia naruszenia prawa odnieśli do uchwały nr [...] – natomiast skarga dotyczy uchwały nr [...], a zatem nie został wyczerpany tryb postępowania niezbędny dla skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Organ podniósł także, że legitymacja skargowa została oparta na subiektywnym przekonaniu skarżących, iż został naruszony ich interes prawny. Skarżąc uchwałę na podstawie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym skarżący muszą jednak wykazać, że narusza ona prawo, a jednocześnie negatywnie wpływa na sferę prawnomaterialną strony, pozbawia ją na przykład pewnych uprawnień albo uniemożliwia ich realizację. Charakter uchwały nr [...] przesądza o tym, że skarżący posiadają jedynie interes faktyczny, nie zaś interes prawny, a zatem nie są legitymowani do wniesienia skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.

Postępowanie przed sądami administracyjnymi prowadzone jest zaś na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Zgodnie z art. 134 § 1 tejże ustawy sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1991 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2001 r., Nr 142 poz. 1591 ze zm.) stanowi, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą podjętą przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej może – po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego.

Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie była uchwała nr [...] Rady Miasta z dnia 26 lutego 2009 r. dotycząca zasad prowadzenia sezonowej działalności handlowo-usługowo-rekreacyjnej w okresie od 1 maja 2009r. do 30 września 2009r.

Jak wynika z akt sprawy skarżącym wydany został odpis tej uchwały opatrzony wadliwie numerem [...]. Skoro zatem skarżący wezwali Radę Miasta do usunięcia naruszenia prawa, powołując się na oznaczenie widniejące w otrzymanej od organu administracji uchwale, a równocześnie z kontekstu i treści wezwania nie wynika, by dotyczyło ono uchwały [...], to uznać należało, że wezwanie do usunięcia naruszenia prawa dotyczy w istocie uchwały nr [...] Rady Miasta z dnia 26 lutego 2009 r. dotyczącej zasad prowadzenia sezonowej działalności handlowo-usługowo-rekreacyjnej w okresie od 1 maja 2009r. do 30 września 2009r., a zatem skarżący uczynili zadość wymogowi formalnemu wynikającemu z art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Nie jest bowiem dopuszczalne, by ewidentne wprowadzenie skarżących w błąd przez organ co do oznaczenia kwestionowanej przez nich uchwały miało uniemożliwić im skuteczne wniesienie skargi.

Uchwała organu gminy może być jednak skutecznie zaskarżona dopiero wówczas gdy wykaże się naruszenie interesu prawnego. Wskazać należy, iż interes prawny, do którego wprost nawiązuje art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym musi wynikać z normy prawa materialnego, kształtującej sytuację prawną wnoszącego skargę. Naruszenie interesu prawnego jest zatem naruszeniem subiektywnie pojmowanego interesu, które, co istotne, obiektywnie polega na nieprzestrzeganiu przez dany organ norm prawnych powszechnie obowiązujących (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 czerwca 1995 r., IV SA 346/93, publ. ONSA 1996/3/125, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 kwietnia 1992 r., SA/Lu 307/92, nie publ. oraz postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 września 1990 r., SA/Wr 952/90, publ. ONSA 1990/4/4).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy podnieść należy, iż podjęta przez Radę Miasta uchwała nr [...] z dnia 26 lutego 2009r. nie wpływa na sferę prawną skarżących. Umożliwia ona bowiem prowadzenie na określonym terenie "miasteczka plażowego" i działalności gastronomiczno – handlowej i imprez zgodnie z ustalonym kalendarzem. Teren, którego dotyczy uchwała w części kwestionowanej przez skarżących położony jest w odległości ok. 60 m. od granicy nieruchomości skarżących (według skargi).

Skarżący w swej skardze i wcześniejszej korespondencji w sposób nie budzący wątpliwości podnoszą okoliczności wskazujące na to, że to sposób wykonywania zaskarżonej uchwały, łączący się z nadmiernym hałasem powoduje dla nich istotne uciążliwości. Stanowi to jednak jedynie o ich interesie faktycznym, a nie prawnym. W żadnej mierze bowiem zaskarżona uchwała nie określa ani charakteru imprez mających się odbywać na terenie miasteczka plażowego, ani też nie określa dopuszczalnego tam poziomu hałasu. Sama możliwość organizowania imprez na nieruchomości odległej o 60 m. od posesji skarżących nie wpływa bynajmniej na sferę ich praw. Jeśli zdaniem skarżących normy dopuszczalnego hałasu są przekraczane to powinni skorzystać z możliwości zawiadomienia właściwych organów, których zadaniem jest kontrola przestrzegania prawa w tym zakresie.

Na marginesie tylko wskazać należy, że słuszne było usunięcie z treści uchwały nr [...] z dnia 15 stycznia 2009r. zakazu sprzedaży alkoholu, gdyż zakaz taki mógłby zostać wprowadzony jedynie w trybie i formie przewidzianej w ustawie o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi z dnia 26 października 1982r. (t.j. Dz. U. z 2007r. nr 70 poz. 473 z późn. zmianami), na co słusznie zwrócono uwagę w piśmie Pomorskiego Urzędu Wojewódzkiego z dnia 9 lutego 2009r.

Mając powyższe na względzie Sąd oddalił skargę na mocy art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.