Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Jan Grzęda, Sędzia NSA Antoni Hanusz (spr.), Sędzia NSA Anna Dumas, Protokolant Katarzyna Latkowska-Kłoczko, po rozpoznaniu w dniu 21 czerwca 2023 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej L.K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 23 września 2020 r. sygn. akt I SA/Bk 448/20 w sprawie ze skargi L.K. na decyzję Naczelnika Podlaskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Białymstoku z dnia 6 marca 2020 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2014 r. i 2015 r. 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od L.K. na rzecz Naczelnika Podlaskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Białymstoku kwotę 1800 (słownie: tysiąc osiemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

1. Wyrokiem z 23 września 2020 r., I SA/Bk 448/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku oddalił skargę L. K. na decyzję Naczelnika Podlaskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Białymstoku z 6 marca 2020 r. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2014 i 2015 r.

2. Pełnomocnik skarżącego wniósł skargę kasacyjną i zaskarżył powyższy wyrok w całości zarzucając mu:

1) na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 122, art.187, art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 900 ze zm., dalej: ,,o.p.") poprzez odmowę jego zastosowania, mimo uchylania się przez organ podatkowy od wszechstronnego działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, która przybrała cechy oceny dowolnej i w sposób oczywisty sprzecznej ze zgromadzonym materiałem dowodowym, albowiem jego wnikliwa i krytyczna ocena nie dawała podstaw do ustalenia, że skarżący w latach 2014 - 2015 zaspokajał swoje potrzeby życiowe, pokrywając je ze środków spółki.

2) na podstawne art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 11 ust. 1 i art. 13 pkt 7 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U z 2018 r., poz. 1509 ze zm., dalej: "u.p.d.o.f.") poprzez ich niewłaściwe zastosowanie na skutek wadliwego przyjęcia, iż ustalony w sprawie stan faktyczny odpowiada rzeczywistemu.

Wskazując na powyższe naruszenia prawa pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku oraz orzeczenie o kosztach postępowania na rzecz skarżącego. W odpowiedzi na skargę kasacyjna organ podatkowy podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz zasądzenie na jego rzecz kosztów postepowania kasacyjnego.

3. Stosownie do postanowień art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek nieważności postępowania wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. Sprawa ta mogła być zatem rozpoznana przez Naczelny Sąd Administracyjny tylko w granicach zakreślonych w skardze kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny, odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutów dotyczących naruszenia przepisów p.p.s.a. w związku z wymienionymi przepisami Ordynacji podatkowej, stwierdza, iż nie zasługują one na uwzględnienie. Z lektury ich uzasadnienia wynika, iż autor skargi kasacyjnej zarzuca organom, podobnie jak czynił to w skardze skierowanej do WSA, naruszenie ogólnej zasady zaufania zawartej w art. 122 o.p. oraz kwestionuje sposób prowadzenia postępowania wyjaśniającego w zakresie ustalenia czy podatnik uzyskał korzyść majątkową od spółki [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. Sąd administracyjny pierwszej instancji zasadnie uznał, że wydatek poniesiony przez spółkę w dniu 10 grudnia 2014 r. w kwocie 77.707,54 zł na zakup materiałów do produkcji mebli, nie mógł być ujęty w księgach spółki, jako zakup środków trwałych. Jak bowiem wynika z akt sprawy służył on prywatnym celom skarżącego, który prowadził sprawy finansowe spółki będąc jednocześnie jej prezesem. Wszystkie czynności związane z realizacją projektów unijnych w zakresie budowlanym, architektonicznym i zdrowotnym, które były przedmiotem działalności spółki wykonywane były osobiście przez skarżącego. Nie ma więc znaczenia kwestia ustalenia kto był faktycznym odbiorcą wykazanego na fakturze towaru. W toku postępowania organy jednoznacznie wykazały, co prawidłowo zaakceptował WSA w Białymstoku, iż skarżący w kontrolowanym okresie zaspokajał swoje potrzeby życiowe pokrywając je ze środków spółki.

Odnośnie zarzutu potraktowania przez organy podatkowe w sposób wybiórczy, zdaniem pełnomocnika skarżącego, a dotyczącego dwóch przelewów z 17 stycznia i z 13 lutego 2014 r., w kwocie po 5000 zł z rachunku bankowego spółki na rachunek skarżącego, należy uznać go za bezzasadny. Jak słusznie przyjął Sąd pierwszej instancji rozliczenie krajowej lub zagranicznej delegacji wiąże się z obowiązkiem jej właściwego udokumentowania, co w sprawie niniejszej w ogóle nie miało miejsca. Fakt, że skarżący był w tym czasie prezesem zarządu spółki nie oznacza, że zwalniało to go z prawidłowego rozliczenia delegacji w księgach spółki. Organy prawidłowo wykazały, iż wydatki poniesione przez prezesa spółki podczas wyjazdu w celach służbowych ujmowane są w księgach rachunkowych spółki na koncie kosztów działalności operacyjnej. Natomiast skarżący w toku prowadzonego postępowania nie okazał jakiegokolwiek dokumentu jako dowodu potwierdzającego jego twierdzenia.

Wbrew wywodom skarżącego kasacyjnie z treści wydanej decyzji, której nie podważono w skardze kasacyjnej, jak również z uzasadnienia skarżonego wyroku, któremu nie postawiono zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., wynika, iż nie doszło do naruszenia zasady prawdy obiektywnej. Zarzucając organowi nie wystąpienie do właściwych podmiotów, w związku z wydatkami przeznaczonymi na usługi medyczne, świadczenia zdrowotne [...], usługi SPA czy usługi telekomunikacyjne, o wskazanie jakiego rodzaju były to usługi i kto był ich nabywcą, pełnomocnik skarżącego nie zarzucił uprzednio w treści skargi skierowanej do WSA naruszenia przez organy art. 188 o.p. i tym samym zarzut ten należy uznać na obecnym etapie za bezskuteczny. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadnienie zaskarżonego wyroku pozwala na prześledzenie przebiegu rozumowania Sądu pierwszej instancji uwzględniające prawidłowość zastosowania przez organ podatkowy wymienionych w skardze reguł zawartych w przepisach art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 o.p., które nie zostały naruszone. W toku postępowania podjęte zostały wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrano i rozpatrzono w sposób wyczerpujący cały materiał dowodowy poddając go wnikliwej analizie oraz prawidłowej ocenie. Dotyczy ona każdego z zebranych dowodów jak również analizy poszczególnych dowodów we wzajemnej ich łączności. Zasadność ocen i wniosków poczynionych przez organ podatkowy na podstawie zebranego materiału dowodowego, w świetle zasad logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego, nie budzi wątpliwości.

Wobec braku podważenia przez skarżącego stanu faktycznego sprawy, przyjętego za własny przez WSA, bezzasadnymi są zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia przez WSA wskazanych przepisów prawa materialnego art. 11 ust. 1 i art. 13 pkt 7 u.p.d.o.f. poprzez niewłaściwe ich zastosowanie.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 in fine p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a.