Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zofia Flasińska po rozpoznaniu w dniu 22 marca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia E. S. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 31 października 2017 r. sygn. akt II SA/Rz 1185/17 w zakresie wezwania do uiszczenia wpisu sądowego w sprawie ze skargi E. S. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R. z dnia [...] sierpnia 2017 r., znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie legalności istnienia parkingu postanawia: oddalić zażalenie.

E. S. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Rzeszowie skargę na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R. z dnia [...] sierpnia 2017 r. w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie legalności istnienia parkingu.

Zarządzeniem z dnia 31 października 2017 r. Przewodniczący II Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wezwał skarżącą do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 500 zł od skargi na powyższą decyzję. Jako podstawę wezwania Przewodniczący Wydziału wskazał art. 220 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2017 r., poz. 1369 ze zm.) i § 2 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 221, poz. 2193, dalej "rozporządzenie").

Na powyższe zarządzenie zażalenie wniosła E. S., wnosząc o jego uchylenie. W uzasadnieniu podniesiono, że zaskarżone zarządzenie jest wynikiem nieprawidłowo współpracujących ze sobą organów, które umyślnym działaniem doprowadzają do przekazywania spraw do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, wywierając nacisk i żądając uiszczenia znacznych kosztów sądowych, których skarżąca nie jest w stanie pokryć.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie jest nieuzasadnione.

Stosownie do art. 214 § 1 p.p.s.a., do uiszczenia kosztów sądowych obowiązany jest ten, kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie. Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata (art. 220 § 1 p.p.s.a.). Od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały (art. 230 § 1 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 231 p.p.s.a. w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne pobiera się wpis stosunkowy, zaś w innych sprawach pobiera się wpis stały.

W niniejszej sprawie przedmiotem zaskarżenia jest decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R. w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie legalności istnienia parkingu. Zgodnie z § 2 ust. 3 pkt 1 tego rozporządzenia wpis stały w sprawach skarg, nieobjętych wpisem stosunkowym, z zakresu budownictwa i architektury wynosi 500 zł. Nie ulega wątpliwości, że sprawa zainicjowana skargą na decyzję w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie legalności istnienia parkingu jest sprawą z zakresu budownictwa i architektury. Wskazać należy, że wpis z zakresu budownictwa i architektury pobiera się w sprawach, w których stosuje się przepisy ustawy – Prawo budowlane. W konsekwencji, sprawa legalności istnienia parkingu niewątpliwie należy do kategorii spraw z zakresu budownictwa i architektury, w przypadku których pobiera się wpis stały w wysokości 500 zł, zgodnie z § 2 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia.

Skarżąca nie wskazała w zażaleniu żadnych konkretnych przepisów prawa, które – jej zdaniem – zostały naruszone zaskarżonym zarządzeniem, ani nie podniosła zarzutów merytorycznych dotyczących tego zarządzenia. Z uzasadnienia wniesionego zażalenia wynika, iż kwestionuje ona wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi powołując się wyłącznie na jej złą sytuacją finansową, co zostało już ocenione w ramach rozpoznanego wniosku o przyznanie prawa pomocy.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 oraz art. 198 p.p.s.a orzekł jak w sentencji.