Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz Sędziowie: Sędzia NSA Tomasz Zbrojewski Sędzia del. NSA Jerzy Stankowski (spr.) po rozpoznaniu w dniu 17 listopada 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 25 kwietnia 2018 r. sygn. akt II SA/Bd 926/17 w sprawie ze skargi J.R. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną.

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 25 kwietnia 2018 r. sygn. akt II SA/Bd 926/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy, po rozpoznaniu skargi J.R., uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...], a także zasądził od Wojewody [...] na rzecz skarżącej kwotę 500 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Zaskarżony wyrok zapadł w następujących okolicznościach faktycznych.

Wnioskiem z [...] marca 2017 r. [...] sp. z o.o. w [...] wniosła o wydanie pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej [...], wieży typu BOT E-2 60 m o wysokości całkowitej 61,95 m n.p.m. na działce nr ew. [...] obręb [...] [...], gmina [...].

Decyzją z [...] czerwca 2017 r. Starosta [...] zatwierdził przedstawiony projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę obejmującą "w całości budowę stacji bazowej telefonii komórkowej [...] nr [...], wieży typu BOT E-1 60 m o wysokości całkowitej 61,95 m n.p.m.".

Po rozpatrzeniu odwołania od ww. decyzji. Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Starosty. Organ stwierdził, że w postępowaniu prowadzonym przed organem I instancji nie zaistniały przesłanki do odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Według kompletnej kwalifikacji przedsięwzięcia, dołączonej do wniosku o pozwolenie na budowę, równoważna moc promieniowania izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny sektorowej wynosi nie mniej niż 1000 W i nie więcej niż 2000 W. Przy azymutach 0°, 120°, 240° - zarówno dla minimalnych pochyleń wiązek 0° jak i maksymalnych 14° brak jest występowania miejsc dostępnych dla ludności w odległości 70 m od środka elektrycznego anteny na kierunkach głównej wiązki promieniowania. Pola elektromagnetyczne o wartościach wyższych od dopuszczalnej określonej dla miejsc dostępnych dla ludzi mocą rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów nie występują w miejscach ich przebywania i zamieszkiwania. Oddziaływanie pól o wartościach wyższych będą występować jedynie w wolnej przestrzeni w miejscach niedostępnych dla ludzi na wysokości 59 m - z ewentualnym pochyleniem i w odległości do 78,4 m od każdej z anten wzdłuż azymutów. Z tych względów organ II instancji uznał, że rozpatrywane przedsięwzięcie nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko - tym samym nie podlega ono konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Ponadto, zdaniem organu planowana inwestycja nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Wskazanym na wstępie wyrokiem z dnia 25 kwietnia 2018 r. sygn. akt II SA/Bd 926/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy uwzględnił skargę J.R. i uchylił ww. decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2017 r. oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2017 r. oraz orzekł o kosztach postępowania.

W ocenie Sądu w sprawie doszło do naruszenia przepisu art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1332; zwanej dalej: p.b.), który przewiduje, że pozwolenie na budowę dotyczy całego zamierzenia budowlanego. Stacja bazowa telefonii składa się z poszczególnych urządzeń i w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego traktowana jest jako zamierzenie budowlane zaliczane do budowli. W świetle natomiast przepisów Prawa ochrony środowiska jako instalacja stanowi zespół stacjonarnych urządzeń technicznych powiązanych technologicznie emitujących do powietrza pole elektromagnetyczne (art. 3 ust. 6 lit. b ustawy Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2001 r., Nr 100, poz. 1085 ze zm.; zwanej dalej: p.o.ś.)). Sama zatem stacja bazowa telefonii komórkowej, bez anten sektorowych, jak również same anteny sektorowe, bez stacji bazowej, nie mogą być źródłem emisji fal elektromagnetycznych. Nie można zatem rozdzielać tych urządzeń, które łącznie składają się na instalację w rozumieniu przepisów ustawy Prawo ochrony środowiska. Stacja bazowa telefonii komórkowej jest budowlą stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami wymagającą pozwolenia na budowę. W ocenie Sądu I instancji decyzja organu pierwszej instancji w istocie nie określa zasadniczych charakterystycznych elementów technicznych stacji bazowej telefonii komórkowej, dla której udzielono pozwolenia na budowę. W ocenie Sądu nie jest w tym zakresie wystarczające wskazanie w decyzji Starosty [...] z [...] czerwca 2017 r., że pozwolenie na budowę wydane operatorowi [...] obejmuje "w całości budowę stacji bazowej telefonii komórkowej [...] nr [...], wieży typu BOT E-2 o całkowitej wysokości 61,95 m n.p.m." Decyzją nie objęto wszystkich składowych elementów stacji stanowiących o jej charakterystyce jako telekomunikacyjnego obiektu budowlanego. Decyzja ta nie określa jakie i w jakiej liczbie urządzenia techniczne wchodzą w skład przedmiotowej stacji bazowej telefonii komórkowej. Z dokumentacji projektowej przedstawionej przez inwestora wynika, że w skład stacji wejdą między innymi: urządzenia nadawczo-odbiorcze, urządzenia sterujące oraz anteny sektorowe i anteny paraboliczne. Wniosek o pozwolenie na budowę, jak i decyzja organu I instancji tego nie precyzują, a ponadto nie określają w jakikolwiek sposób parametrów technicznych konkretyzujących cechy zamierzonej instalacji. Brak jest wskazania jakie konkretnie anteny i radiolinie o jakiej mocy, na jakiej wysokości, na jakich azymutach będą tworzyły planowaną stację bazową telefonii komórkowej.

Sąd I instancji zauważył także, że organ dokonując oceny, o której mowa w art. 35 ust. 1 p.b., nie odniósł się do okoliczności, czy emitowane przez projektowaną stację bazową promieniowanie przebiegać będzie przez miejsca dostępne dla ludności w odniesieniu także do potencjalnej możliwości zagospodarowania nieruchomości (zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego) nad którymi przebiegać będą wiązki główne promieniowania.

Ponadto "Analiza występowania obszaru pół elektromagnetycznych" przedłożona przez inwestora nie określa obszaru oddziaływania środowiskowego planowanej inwestycji, ogranicza się do graficznego opisu przewidywanego rozkładu występowania pól elektromagnetycznych o poziomach gęstości mocy większych lub równych poziomom dopuszczalnym (rysunki stanowiące załączniki do analizy). Ponadto dokonana przez inwestora analiza (uznana za organy obu instancji za prawidłową i wystarczająca dla pozytywnego rozpoznania wniosku) została dokonana dla "pojedynczej anteny". Zaprojektowana moc anten, które mają być zamontowane na projektowanym maszcie stacji bazowej telefonii komórkowej i odległość od miejsc dostępnych dla ludności zostały obliczone dla pojedynczej anteny. Tymczasem, w ocenie Sądu, ocena kumulacji mocy kilku anten nie jest całkowicie wykluczona. Wykładnia systemowa § 3 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r., poz. 71; zwanego dalej: rozporządzeniem z 9 listopada 2010 r.) prowadzi do wniosku, że celem ustawodawcy było wskazanie inwestycji, które potencjalnie znacząco mogą oddziaływać na środowisko, co oznacza, że rolą organów jest ustalenie, w jaki sposób inwestycja (a nie poszczególne anteny) wpłynie na środowisko. Dla poczynienia prawidłowych ustaleń niezbędne jest zatem określenie nie tylko mocy poszczególnych anten, ale i rozważenie ewentualnego nakładania się (nachodzenia) wiązek promieniowania emitowanych przez poszczególne anteny i to przy uwzględnieniu możliwości zmian nachylenia anten (elektrycznych i mechanicznych). Nie można bowiem wykluczyć, że ewentualne nakładanie lub nachodzenie się wiązek spowoduje, iż moc promieniowania znacznie przekroczy wielkości dopuszczalne. Odmienna interpretacja § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia z 9 listopada 2010 r. prowadziłaby do możliwości obejścia prawa przez potencjalnych inwestorów, co z pewnością nie było intencją ustawodawcy. Z tych względów niezbędne jest dla prawidłowej oceny, czy dana inwestycja może potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, dokładne określenie parametrów zarówno poszczególnych anten, jak i całego przedsięwzięcia.

Nie bez znaczenia w sprawie jest również okoliczność podniesiona przez skarżącą w pismach kierowanych do organu I instancji oraz przez uczestnika postępowania - a mianowicie okoliczność posadowienia innej stacji bazowej telefonii komórkowej w sąsiedztwie stacji planowanej. Informacja ta ma znaczenie z punktu widzenia brzmienia przepisu § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia z 9 listopada 2010 r.

Uchybienia te w ocenie Sądu I instancji skutkować musiały uchyleniem decyzji organów obu instancji.

W skardze kasacyjnej [...] sp. z o. o. zaskarżyła ww. wyrok w całości zarzucając mu naruszenie:

1. art. 35 ust 1 pkt 1 w zw. z art. 35 ust 4 p.b. w zw. z art 71 ust. 1 ustawy z dnia 23 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2017 r., poz. 1405 ze zm.; zwanej dalej: u.i.o.ś.) w zw. z § 2 ust 1 pkt. 7 oraz § 3 ust 1 pkt 8 rozporządzenia z 9 listopada 2010 r. w zw. z art. 122a ust. 1 w zw. z art. 122 i w zw. z art. 152 p.o.ś. w zw. z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów poprzez bezzasadne przyjęcie przez Sąd I Instancji, że postanowienia rozporządzenia mogą stanowić podstawę sumowania parametrów planowanej inwestycji, niezgodnie z jednoznacznymi przepisami § 2 ust. 1 pkt. 7 oraz § 3 ust 1 pkt rozporządzenia, które nakładają obowiązek badania mocy wzdłuż wiązki pojedynczej anteny, wbrew ustaleniom właściwych organów;

2. art. 35 ust. 1 i ust. 4 p.b. w zw. z § 17 i § 19 uchwały Rady Gminy [...] nr [...] z dnia [...] października 2015 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "[...]" dla terenów położonych w Gminie [...] w związku z § 2 ust. 1 pkt. 7 oraz § 3 ust 1 pkt rozporządzenia poprzez bezpodstawne przyjęcie przez Sąd I Instancji, że inwestycja ograniczy w przyszłości możliwość korzystania z sąsiednich nieruchomości;

3. art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm.; zwanej dalej: p.p.s.a.) w związku z ww. przytoczonymi przepisami prawa materialnego poprzez zastosowanie określonego w ustawie środka kontroli legalności i uchylenie zaskarżonych decyzji organów administracji budowlanej na zasadzie art. 145 § 1 pkt. 1 lit a i c, mimo niezaistnienia przesłanki do ich uchylenia .

Skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

Rozwijając ww. zarzuty skarżąca kasacyjnie stwierdziła, że moc promieniowania izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny. W rozporządzeniu z 9 listopada 2010 r. prawodawca doprecyzował wcześniej obowiązujące przepisy rozporządzenia z 9 listopada 2004 r., które w tym zakresie wzbudzały wątpliwości i w § 2 ust. 1 pkt. 7 in fine oraz w § 3 ust. 1 pkt. 8 in fine przesądził, że równoważną moc promieniowania izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna. Powyższe przepisy nie budzą wątpliwości i wskazują, że prawodawca podkreślił możliwość wyznaczania równoważnej mocy promieniowania izotropowo odnoszącej się do każdej pojedynczej anteny. Zważywszy na fakt, że w momencie planowania inwestycji budowy stacji bazowej telefonii komórkowej ustalenia co do emisji pola elektromagnetycznego mają charakter teoretyczny, to właśnie opisane powyżej przepisy dotyczące kontroli oddziaływania wykonanej już stacji mają pierwszorzędne znaczenie z punktu widzenia szeroko rozumianej ochrony środowiska. Zamierzenie budowlane związane z instalacją anten telekomunikacyjnych nie podlega tylko przepisom rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r. Art. 122a ust. 1 w zw. z art. 122 p.o.ś. (i w zw. z art. 152) wskazuje, że prowadzący instalację oraz użytkownik urządzenia emitującego pola elektromagnetyczne, które są stacjami elektroenergetycznymi lub napowietrznymi liniami elektroenergetycznymi o napięciu znamionowym nie niższym niż 110 kV, lub instalacjami radiokomunikacyjnymi, radionawigacyjnymi lub radiolokacyjnymi, emitującymi pola elektromagnetyczne, których równoważna moc promieniowania izotropowo wynosi nie mniej niż 15 W, emitującymi pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 30 kHz do 300 GHz, są obowiązani do wykonania pomiarów poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku bezpośrednio po rozpoczęciu użytkowania instalacji lub urządzenia. Natomiast akt wykonawczy do ww. przepisów

rozporządzenie w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku określa szczegółowe zasady dokonywania tych pomiarów.

Zgodnie z powyższymi przepisami skarżąca kasacyjnie dokonała odpowiednich pomiarów, ponieważ stacja bazowa została już wykonana. Teoretyczne założenia dokumentacji załączonej do projektu budowlanego zostały zweryfikowane przez rzeczywiste pomiary. Wykonane pomiary w sposób jednoznaczny potwierdzają, że nie są przekroczone żadne normy w zakresie promieniowania elektromagnetycznego, tak jak przewidywała to teoretycznie wykonana dokumentacja. Efekt kumulacji nie zachodzi.

Skarżąca kasacyjnie nie zgadza się ze stanowiskiem Sądu I Instancji w zakresie nałożenia obowiązku kumulowania mocy anten z jednego sektora. Rozporządzenie z 9 listopada 2010 r. w § 2 ust. 1 pkt. 7 oraz § 3 ust 1 pkt 8 jednoznacznie nakazuje kwalifikować przedsięwzięcie z uwzględnieniem określonych parametrów. Należy wziąć pod uwagę rodzaj inwestycji (instalacje radiokomunikacyjne), o określoną częstotliwość (od 0,03 MHz do 300 000 MHz), dla której równoważna moc promieniowania izotropowego wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż określona wartość podana w watach (W), oraz odległości od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny. Przepis jest jednoznaczny i odnosi się do wiązki związanej z pojedynczą anteną i wiązki promieniowania w osi głównej tej anteny. Przepisy nie przewidują innego rodzaju pomiarów, w szczególności kumulowania sąsiadujących ze sobą anten na tym etapie postępowania. Żadna z zainstalowanych anten nie jest zbieżna w osi głównej wiązki z inną anteną, w konsekwencji na przedmiotowej działce nie ma przedsięwzięć, które z uwagi na charakter wymagałby sumowania mocy.

Przy dokonywaniu kwalifikacji instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych i radiolokacyjnych istotna jest zatem identyfikacja, czy w odległościach wskazanych przepisami rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r. w linii prowadzonej w wiązce promieniowania występują miejsca dostępne dla ludności. Wartością służącą kwalifikacji przedsięwzięcia jest równoważna moc promieniowania izotropowo wyznaczona dla pojedynczej, konkretnej anteny, a nie natężenie pola elektromagnetycznego kształtowane w otoczeniu anteny.

Skarżąca kasacyjnie nie zgodziła się również z zarzutami dotyczącymi sposobu wykorzystania okolicznych nieruchomości. Inwestycja została zrealizowana na terenie, dla którego uchwalony jest miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Inwestycja jest na terenie o symbolu R1 - tereny rolnicze i sąsiaduje z terenem RM3 - zabudowa zagrodowa. Miejscowy plan wprowadza ograniczenie zabudowy (budynków) do wysokości 10 metrów na terenie o symbolu R1 (§17 ust. 4 pkt. 1) i do wysokości 12 metrów na terenie o symbolu RM3 (§19 ust. 4 pkt. 1). Załączona do projektu budowlanego analiza oddziaływania stacji bazowej, przy maksymalnym pochyleniu anten, jak również kwalifikacja z uwzględnieniem maksymalnego pochylenia anten wskazują, że przekroczone dopuszczalne normy promieniowania mogą być na wysokości powyżej 40 m, co oznacza, że w miejscach dostępnych dla ludności nie są i nie będą przekroczone dopuszczalne normy. W konsekwencji całkowicie bezpodstawne są zarzuty o charakterze środowiskowym, ograniczenia wykorzystania sąsiadujących nieruchomości.

Naczelny Sąd Administracyjny, zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.

Skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs⁴ ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t.j. Dz. U. poz. 1842 z późn. zm.).

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Skład orzekający w niniejszej sprawie nie znalazł podstaw do stwierdzenia nieważności postępowania, w którym wydano zaskarżony wyrok. W granicach skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się również powodów przemawiających za uchyleniem kwestionowanego orzeczenia z tych powodów.

Argumentacja skargi kasacyjnej koncentruje się wokół próby podważenia dokonanej przez Sąd I instancji wykładni § 2 ust 1 pkt 7 oraz § 3 ust 1 pkt 8 rozporządzenia z 2010 r. Skarżąca kasacyjnie stara się zakwestionować stanowisko Sądu I instancji, iż dla prawidłowej oceny, czy dana inwestycja może potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, niezbędne jest dokładne określenie parametrów zarówno poszczególnych anten, jak i całego przedsięwzięcia. Stanowisko zaprezentowane przez Sąd I instancji podziela Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznający niniejszą skargę kasacyjną.

Z § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia z 9 listopada 2010 r. wynika, że do parametrów technicznych stacji bazowej telefonii komórkowej decydujących o wpływie na środowisko należą: rodzaj anteny (instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne, radiolokacyjne); liczba anten; moc promieniowania poszczególnych anten; emisja pola elektromagnetycznego przez poszczególne anteny; odległość instalacji od miejsc dostępnych dla ludzi; występowanie na obiekcie realizowanej lub zrealizowanej innej instalacji radiokomunikacyjnej, radionawigacyjnej lub radiolokacyjnej. Dopiero określenie tych poszczególnych parametrów technicznych inwestycji pozwala na dokonanie jej kwalifikacji i charakteru (por. wyroki NSA z dnia 28 lutego 2018 r., II OSK 243/18; z dnia 16 czerwca 2015 r., II OSK 2706/13; z dnia 12 czerwca 2014 r., II OSK 104/13; http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Jednym z podstawowych parametrów inwestycji polegającej na budowie instalacji radiotelekomunikacyjnej (tj. m.in. stacji bazowej telefonii komórkowej) jest ilość i moc anten. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wielokrotnie już podkreślano, że dla poczynienia prawidłowych ustaleń, w jaki sposób dana inwestycja wpłynie na środowisko niezbędne jest określenie nie tylko mocy poszczególnych anten, ale i rozważenia ewentualnego nakładania się (nachodzenia) wiązek promieniowania emitowanych przez poszczególne anteny. Nie można bowiem wykluczyć, że ich ewentualne nakładanie bądź nachodzenie się spowoduje, że moc promieniowania znacznie przekroczy wartości dopuszczalne. Z powyższych względów niezbędne jest dokładne określenie parametrów zarówno poszczególnych anten jak i całego przedsięwzięcia (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia z dnia 9 grudnia 2016 r., II OSK 708/15; z dnia 16 czerwca 2015 r., II OSK 2706/13; z dnia 29 września 2015 r., II OSK 139/14; z dnia 1 grudnia 2015 r., II OSK 801/14; z dnia 9 grudnia 2016 r., II OSK 708/15, z dnia 22 lutego 2017 r., II OSK 1494/15; z dnia 10 maja 2018 r., II OSK 2877/17; z dnia 3 lipca 2018 r., II OSK 1570/18, z dnia 20 czerwca 2018 r., II OSK 1809/16, z dnia 1 lipca 2018 r., II OSK 907/18 z dnia 20 lutego 2019 r., II OSK 262/19; http://orzeczenia.nsa.gov.pl.).

Systemowa wykładnia § 3 ust. 1 rozporządzenia 9 listopada 2010 r. prowadzi do wniosku, że celem ustawodawcy było wskazanie inwestycji, które potencjalnie znacząco mogą oddziaływać na środowisko, co oznacza, że rolą organów powołanych do ochrony środowiska jest ustalenie, w jaki sposób inwestycja (a nie poszczególne anteny) wpłynie na środowisko. Dla oceny oddziaływania inwestycji na środowisko istotne znaczenie może mieć wyjaśnienie kwestii, czy moc anten planowanych do zainstalowania w ramach zamierzonego przedsięwzięcia nie kumuluje się wzajemnie lub z innymi urządzeniami wytwarzającymi pole elektromagnetyczne. Stosownie bowiem do § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia z 9 listopada 2010 r., do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się również przedsięwzięcia nieosiągające progów określonych w ust. 1, jeżeli po zsumowaniu parametrów charakteryzujących to przedsięwzięcie z parametrami realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia tego samego rodzaju znajdującego się na terenie jednego zakładu lub obiektu osiągną progi określone w ust. 1. Przepis ten jednoznacznie przewiduje sumowanie parametrów przedsięwzięcia, którego dotyczy postępowanie administracyjne.

Jak trafnie wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 9 października 2019 r. II OSK 2792/17 (http://orzeczenia.nsa.gov.pl) przepisu § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia z 9 listopada 2010 r. nie należy mylić z § 3 ust. 1 pkt 8 tego rozporządzenia, gdzie jest mowa o wyznaczaniu równoważnej mocy promieniowania izotropowo dla pojedynczej anteny. Przepis § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia (sumowanie parametrów planowanego przedsięwzięcia i parametrów realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia tego samego rodzaju) wchodzi w grę, gdy planowane przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko nie osiąga progów określonych w ustępie 1 § 3 rozporządzenia.

Sąd I instancji nie dopuścił się zatem naruszenia przepisów wskazanych w pkt 1 skargi kasacyjnej.

Nietrafna jest także argumentacja skarżącej kasacyjnie, w zakresie w jakim stara się podważyć stanowisko Sądu I instancji dotyczące konieczności oceny oddziaływania planowanej inwestycji w stosunku do terenów o potencjalnej możliwości zagospodarowania nieruchomości zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Jak już wskazano powyżej do parametrów technicznych stacji bazowej telefonii komórkowej decydujących o wpływie na środowisko należy m.in. odległość instalacji od miejsc dostępnych dla ludzi. Zgodnie z art. 124 ust. 2 p.o.ś., w brzmieniu w dniu wydawania decyzji, udzielającej pozwolenie na budowę pod pojęciem miejsc dostępnych dla ludzi rozumie się wszelkie miejsca, z wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ugruntowało się stanowisko, zgodnie z którym, skoro art. 124 ust. 2 p.o.ś. nie określa cezury czasowej, dla dokonania oceny, czy dane miejsce jest miejscem dostępnym dla ludności, to należy przyjąć, że ocena ta powinna objąć zarówno aktualną możliwość dostępu ludności, jak i taką możliwość w przyszłości, zgodną z dopuszczalnym zagospodarowaniem, co wymaga analizy obowiązujących miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku brak planu - pozostających w obrocie prawnym ostatecznych decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz decyzji o lokalizacji inwestycji publicznego (zob. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 lipca 2019 r., II OSK 2338/17; z dnia 27 lutego 2019 r., II OSK 945/17; z dnia 22 lutego 2017 r., II OSK 1454/15, z dnia 7 października 2015 r., II OSK 323/14.; http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Z punktu widzenia istnienia miejsc dostępnych dla ludności istotna jest bowiem okoliczność, do jakiej wysokości na terenie będącym w zakresie oddziaływania planowanej stacji bazowej mogą sięgać budynki, a co za tym idzie, na jakiej wysokości, zgodnie z prawem i bez użycia sprzętu technicznego, może znaleźć się człowiek (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 lutego 2020 r., II OSK 1064/18; http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Trafnie zatem Sąd I instancji stwierdził, że ocena czy konkretne miejsce może zostać uznane za miejsce dostępne dla ludzi w rozumieniu art. 124 ust. 2 p.o.ś. dokonywana musi być w rozpoznawanej sprawie w zestawieniu z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jak zasadnie dostrzegł Sąd I instancji oceny takiej nie dokonały organy administracji architektoniczno-budowlanej.

W konsekwencji za niezasadne należało uznać również zarzuty podniesione w pkt 2 i 3 skargi kasacyjnej.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.