Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska – Litwiniec (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 13 września 2019 r. sprawy ze skargi Wójta Gminy [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...] przedmiocie odmowy nakazania przywrócenia stosunków wodnych na gruncie postanawia odrzucić skargę.

Wójt Gminy [...] wniósł skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] kwietnia 2019 r. nr [...], która została wydana po rozpatrzeniu odwołania od jego decyzji własnej z [...] stycznia 2015 r. nr [...].

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skargę należało odrzucić.

Badanie merytorycznej zasadności skargi w postępowaniu przed sądem administracyjnym każdorazowo poprzedza analiza wymogów jej dopuszczalności. Postępowanie sądowoadministracyjne może się bowiem toczyć wyłącznie na skutek prawnie dopuszczalnej oraz skutecznie wniesionej skargi.

Zgodnie z art. 50 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej "p.p.s.a."), uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym.

W ocenie Sądu, pomimo, że w przytoczonej regulacji szeroko zakreślono legitymację procesową, to Wójt Gminy nie jest uprawniony do wniesienia skargi, w sytuacji gdy w toku postępowania administracyjnego działał jako organ I. instancji. Nie można bowiem łączyć roli organu administracji publicznej oraz strony postępowania. Przyznanie organowi rozpatrującemu sprawę statusu strony w tym samym postępowaniu godziłoby w elementarne zasady obowiązujące w procedurze administracyjnej, ponieważ organ stałby się "sędzią we własnej sprawie". Bez względu zatem na przedmiot sprawy i jego rzeczywisty związek z interesem jednostki samorządu terytorialnego nie jest ona stroną postępowania w sprawie indywidualnej z zakresu administracji publicznej, dotyczącej osób trzecich, w której jej organ wydał decyzję w I. instancji. W rezultacie żaden organ gminy nie posiada legitymacji do zaskarżenia do sądu administracyjnego decyzji organu II. instancji, która została wydana po rozpatrzeniu środka odwoławczego od jego decyzji własnej. Stanowisko to znajduje również poparcie w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego (por. wyrok TK z 29 października 2009 r. w sprawie K 32/08).

Wójt Gminy nie posiada więc legitymacji skargowej, wobec czego nie może kwestionować w postępowaniu sądowoadministracyjnym decyzji organu II. instancji, mocą której uchylono jego decyzję własną. Dopuszczenie legitymacji skargowej organu I. instancji podważałoby nie tylko zaufanie obywateli do organów władzy publicznej, ale prowadziłoby do sytuacji, w której jednostki te działałby niezgodnie z zasadą legalizmu, kierując się własnymi interesami, często nie mającymi podstawy w obowiązujących przepisach prawa.

W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.