Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Dziedzic-Chojnacka Sędziowie Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek Sędzia WSA Jakub Linkowski (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 11 stycznia 2021 r. sprawy ze skargi A. Z. na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę

Główny Inspektor Farmaceutyczny (dalej "GIF" lub "organ") decyzją z dnia [...] czerwca 2020 r., znak: [...], na podstawie art. 112 ust. 1 pkt 1, art. 115 ust. 1 pkt 8 ustawy z dnia 6 września 2001 r. - Prawo farmaceutyczne (t.j. Dz.U. z 2020 poz. 944 z późn. zm.), dalej "u.p.f.", art. 127 ust. 1 pkt 2 i ust. 2, art. 127d u.p.f. (Dz. U. z 2017 r. poz. 2211 z późn. zm.), oraz art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2020 poz. 256 z pózn.zm.), dalej "k.p.a", po przeprowadzeniu wszczętego z urzędu postępowania administracyjnego nałożył na A. Z. (dalej "skarżący"), karę pieniężną w wysokości 10.000 zł w związku z wykonywaniem działalności w zakresie prowadzenia apteki ogólnodostępnej bez wymaganego zezwolenia.

Do wydania decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Pismem z dnia [...] lipca 2018 r. GIF zawiadomił skarżącego o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie nałożenia kary pieniężnej na podstawie art. 127 § 1 i 2 w zw. z art. 127d u.p.f. (Dz. U. z 2017 r., poz. 2211 z późn. zm.), w związku z podejrzeniem dokonywania zbycia produktów leczniczych pacjentom w ramach wykonywania praktyki lekarskiej.

Podstawę do wszczęcia ww. postępowania stanowiły informacje przekazane przez Prokuraturę Regionalną w [...] w piśmie z dnia [...] marca 2018 r., że w toku śledztwa prowadzonego pod sygn. akt [...] , na podstawie zeznań kilkuset świadków ustalono dwa powtarzające się schematy zachowania lekarzy z terenu [...] i współpracującej z nimi apteki ogólnodostępnej o nazwie "[...]", położonej przy ul. [...] w [...], której właścicielem jest U. D.

Pierwszy schemat przedstawiał się następująco: podczas wizyt w gabinecie pacjenci cierpiący na zdiagnozowane choroby związane z zaburzeniami psychicznymi otrzymują od swojego lekarza leki refundowane, na które lekarz wystawia recepty, jednak nie przekazuje ich pacjentom. Pacjenci otrzymują lek bezpośrednio od lekarza, a recepty zatrzymuje lekarz. Pacjenci nie płacą za ten lek lekarzowi. Twierdzą, że otrzymali go bezpłatnie. Po pewnym czasie lekarz przekazuje zbiorczo recepty do apteki, gdzie zostają one bez udziału i wiedzy pacjentów zrealizowane i otaksowane. Wówczas następuje formalna sprzedaż tych leków, z tym, że leki ze zrealizowanych recept są przekazywane przez aptekarza lekarzowi wystawiającemu recepty. Sprzedany lek i recepta są wykazane do refundacji. Apteka otrzymuje refundację.

Natomiast w drugim schemacie zachowania, pacjenci po wizycie wychodzą z gabinetu lekarskiego z receptą, którą przekazują osobie w tzw. "rejestracji". Pracująca tam osoba zatrzymuje receptę, wydaje pacjentom lek i pobiera od nich opłatę w wysokości takiej, jak nastąpiłoby to w aptece. "Zrealizowane" w ten sposób recepty przekazywane są do apteki, gdzie następuje ich właściwa realizacja i zgłoszenie do refundacji tak jak w schemacie pierwszym bez udziału i wiedzy pacjenta. Leki z apteki trafiają do gabinetu lekarskiego.

Wraz z zawiadomieniem o wszczęciu postępowania GIF wystosował do skarżącego wezwanie do złożenia wyjaśnień poprzez udzielenie odpowiedzi na pytania, m.in. "czy dokonuje Pan lub dokonywał wcześniej zbycia produktów leczniczych na rzecz pacjentów?", "czy w imieniu pacjentów realizuje Pan zbiorczo wystawione przez siebie recepty w aptece?". Na wskazane wezwanie, mimo prawidłowego doręczenia, skarżący nie udzielił odpowiedzi.

W trakcie postępowania administracyjnego ustalono, że skarżący do dnia [...] sierpnia 2018 r. prowadził działalność gospodarczą pod firmą "[...]" na ul. [...] w [...]. Natomiast z powszechnie dostępnego w systemie teleinformatycznym Centralnego Rejestru Lekarzy RP wynika, że skarżący jest członkiem Okręgowej Izby Lekarskiej w [...], z numerem wykonywania zawodu [...].

Do akt postępowania administracyjnego dołączono i wykorzystano dowody w postaci dokumentów, tj. 19 protokołów przesłuchania świadków, uzyskanych w trakcie śledztwa o sygn. akt [...].

W trakcie postępowania GIF uzyskał również informacje z Narodowego Funduszu Zdrowia [...] Oddziału Wojewódzkiego w [...] (pismo z dnia [...] marca 2020 r.), że w dniach od 5 maja 2016 r. do 30 czerwca 2017 r. przeprowadzono w aptece ogólnodostępnej [...] przy ul. [...] w [...] kontrolę doraźną w przedmiocie - Prawidłowość realizacji recept na refundowane leki, środki spożywcze specjalnego przeznaczenia żywieniowego i wyroby medyczne w okresie od dnia 1 stycznia 2010 r. do dnia 15 grudnia 2015 r. Do kontroli wytypowano recepty wystawione m.in. przez skarżącego. W odniesieniu do recept zrealizowanych w ww. aptece w okresie od dnia 12 lipca 2015 r. do dnia 31 grudnia 2015 r., które wystawione zostały przez skarżącego, zakwestionowano 12 recept (opis nieprawidłowości: sprawozdano błędną datę wystawienia recepty, błędny nr PESEL pacjenta, nie sprawozdano pro familiae, nie sprawozdano pro auctorae, brak dawkowania, wydano więcej niż 2 najmniejsze opakowania, wydano więcej niż przepisał lekarz, poprawka bez podpisu lekarza). Narodowy Fundusz Zdrowia poinformował ponadto, że nie posiada wiedzy, aby skarżący prowadził detaliczny obrót lekami bezpośrednio na rzecz pacjentów.

Prokuratura Regionalna w [...] przy piśmie z dnia [...] lutego 2020 r. udostępniła oraz wyraziła zgodę na wykorzystanie w postępowaniu protokołu z dnia [...] listopada 2019 r. przesłuchania w charakterze świadka technika farmacji zatrudnionego w aptece ogólnodostępnej "[...]" na okoliczność zanoszenia leków do gabinetu skarżącego.

Mając na uwadze zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, organ decyzją z dnia [...] czerwca 2020 r., znak: [...], nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 10.000 zł w związku z wykonywaniem działalności w zakresie prowadzenia apteki ogólnodostępnej bez wymaganego zezwolenia. W uzasadnieniu wskazał, że poczynione ustalenia faktyczne potwierdzają protokoły przesłuchania świadków. W zeznaniach powtarza się twierdzenie o wydawaniu im w związku z wizytami lekarskimi u skarżącego produktów leczniczych. W większości przypadków produkty lecznicze były fizycznie wydawane (sprzedawane) przez M. S., zatrudnioną w "rejestracji" gabinetu skarżącego, jednakże w zeznaniach kilku świadków pojawia się twierdzenie o sprzedaży produktów leczniczych bezpośrednio również przez skarżącego (np. zeznania S. W. i E. D.). W ocenie GIF, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwala stwierdzić, że osobą wykonującą działalność w zakresie prowadzenia apteki ogólnodostępnej bez wymaganego zezwolenia w rozpatrywanej sprawie był skarżący. Z zeznań świadków wynika, że wydawanie im produktów leczniczych w "rejestracji", powiązane było funkcjonalnie z działalnością samego gabinetu i nie stanowiło wyodrębnionej działalności prowadzonej niezależnie przez M. S. Produkty lecznicze wydawane przez skarżącego jego pacjentom w gabinecie to przykładowo: Pernazinum, Ketrel, Efevelon, Abilify, Solian, Olanzin.

Organ podkreślił, że w rozpatrywanej sprawie waga naruszenia prawa nie jest znikoma. Niewątpliwie skarżący nie dysponował zezwoleniem wojewódzkiego inspektora nadzoru farmaceutycznego na prowadzenie apteki ogólnodostępnej. Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że wydawanie podczas wizyt produktów leczniczych pacjentom, nie miało charakteru incydentalnego i trwało kilka lat.

Ustalając wymiar kary organ wziął pod uwagę następujące okoliczności: górną wysokość przedmiotowej sankcji (500 000 zł); naruszenie prawa nie miało charakteru incydentalnego i trwało przez kilka lat; skarżący naruszył nie tylko przepisy u.p.f., dotyczące obrotu detalicznego produktami leczniczymi, ale również art. 46 ust. 1 ustawy o zawodach lekarza i lekarza dentysty.

Na decyzję GIF skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając jej naruszenie:

1. art. 80 w zw. z art. 75 § 1 k.p.a. poprzez wydanie decyzji w oparciu o wyjaśnienia udzielone przez pacjentów gabinetu i pracowników apteki w innym postępowaniu prowadzonym przez Prokuraturę Regionalną w [...], które nie są w żaden sposób weryfikowalne, nie można się odnieść do ich treści, które mogłyby być przecież modyfikowane, odwoływane czy zaprzeczone w dalszym toku postępowania, a zatem nie mogą stanowić dowodu w niniejszej sprawie.

2. art. 189g § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie w skutek przyjęcia, iż nie upłynęło pięć lat od dnia zarzucanego skarżącemu naruszenia prawa do momentu nałożenia administracyjnej kary pieniężnej, co miałoby wynikać z zeznań świadka M. F., podczas gdy z cytowanych zeznań wynika jedynie, iż świadek był ostatni raz w gabinecie w pierwszej połowie maja 2016 r. i wtedy od nikogo żadnych leków nie nabywał, nie ustalono natomiast innego wcześniejszego terminu, w którym był on lub inna osoba w tym gabinecie i dodatkowo nabywałaby leki od skarżącego, a nie od innych osób, które działałyby w tym zakresie na własną rękę.

3. błąd w ustaleniach faktycznych stanowiących podstawę wydania decyzji poprzez przyjęcie, iż M. S. była zatrudniona w prowadzonym przez skarżącego gabinecie psychiatrycznym i tym samym podlegała jego poleceniom i kierownictwu, podczas gdy wykonywała ona jedynie umowę zlecenia polegającą na organizacji przyjęć pacjentów i wszelkie inne czynności wykraczające poza zakres takiego zlecenia - jak zarzucane w decyzji wydawanie pacjentom leków, o ile w ogóle miało miejsce - wykonywała na własny rachunek.

4. art. 12 ust. 1 w zw. z art. 14 ust. 1 - ust. 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) poprzez brak poinformowania osób, których zeznania zostały przytoczone w niniejszym postępowaniu o przetwarzaniu ich danych osobowych w ramach tego postępowania.

Mając na uwadze podniesione zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, jak również zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Sąd stwierdza, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa w sposób uzasadniający jej uchylenie.

W pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę, że produktem leczniczym zgodnie z definicją zawartą w art. 2 pkt 32 u.p.f. jest substancja lub mieszanina substancji, przedstawiana jako posiadająca właściwości zapobiegania lub leczenia chorób występujących u ludzi lub zwierząt lub podawana w celu postawienia diagnozy lub w celu przywrócenia, poprawienia lub modyfikacji fizjologicznych funkcji organizmu poprzez działanie farmakologiczne, immunologiczne lub metaboliczne.

Obrót produktami leczniczymi możliwy jest co do zasady tyko w aptekach ogólnodostępnych (art. 68 ust. 1 u.p.f.). Ustawa – Prawo farmaceutyczne przewiduje w tym zakresie wyjątki, a mianowicie:

- obrót detaliczny produktami leczniczymi weterynaryjnymi zakupionymi w hurtowni farmaceutycznej produktów leczniczych weterynaryjnych może być prowadzony wyłącznie w ramach działalności zakładu leczniczego dla zwierząt,

- poza aptekami obrót detaliczny produktami leczniczymi, wskazanymi w rozporządzeniu ministra właściwego do spraw zdrowia wydanego na podstawie art. 71 ust. 3 pkt 2 u.p.f., mogą prowadzić punkty apteczne,

- poza aptekami i punktami aptecznymi obrót detaliczny produktami leczniczymi wydawanymi bez przepisu lekarza, z wyłączeniem produktów leczniczych weterynaryjnych, mogą prowadzić sklepy zielarsko-medyczne, sklepy specjalistyczne zaopatrzenia medycznego oraz sklepy ogólnodostępne.

Poza wymienionymi wyżej wyjątkami, obrót produktami leczniczymi możliwy jest tylko i wyłącznie w aptece ogólnodostępnej. Naruszenie tego nakazu jest sankcjonowane przez ustawodawcę kara pieniężną.

W tym miejscu należy odnieść się do zwrotu "obrót produktami leczniczymi". Ustawodawca nie zdefiniował pojęcia "obrotu", ale słuszne jest stanowisko, że jest to każda forma przeniesienia własności produktu leczniczego, także pod tytułem nieodpłatnym (np. w drodze darowizny), jak również dokonywanie innych czynności bezpośrednio związanych z obrotem (dystrybucja, przechowywanie itp.), (por. M. Krekora, M. Świerczyński, E. Trapie, Prawo farmaceutyczne, Warszawa 2020, s. 504).

Tym samym, należy uznać, że przez obrót produktami leczniczymi należy rozumieć każdą formę przeniesienia własności produktu leczniczego, która to powinna co do zasady odbywać się w aptece ogólnodostępnej, z uwzględnieniem wyjątków i na zasadach określonych w ustawie – Prawo farmaceutyczne, gdy produkty lecznicze mogą być dystrybuowane przez zakłady lecznicze dla zwierząt, punkty apteczne, sklepy zielarsko-medyczne, sklepy specjalistyczne zaopatrzenia medycznego czy sklepy ogólnodostępne. Biorąc pod uwagę katalog podmiotów mogących prowadzić obrót produktami leczniczymi, nie ulega wątpliwości, że jest to katalog zamknięty, tzn. inne podmioty a contario nie mogą prowadzić obrotu produktami leczniczymi. Co więcej, osoby fizyczne, mające uprawnienia do wystawiania recept na określone produkty lecznicze, jeżeli nie prowadzą apteki ogólnodostępnej, punktu aptecznego, zakładu leczniczego dla zwierząt, sklepu zielarsko-medycznego, sklepu specjalistycznego zaopatrzenia medycznego czy sklepu ogólnodostępnego, nie mogą dokonywać obrotu produktami leczniczymi.

W rozpoznawanej sprawie, zgromadzony przez organ materiał dowodowy został w sposób wyczerpujący zebrany i rozpatrzony, stosownie do ogólnej zasady postępowania administracyjnego – zasady prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.) oraz przepisów postępowania dowodowego. Podkreślenia wymaga, że dowodem w postępowaniu administracyjnym może być wszystko to, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny, o czym stanowi art. 75 § 1 k.p.a.

Odnosząc się do dowodów z dokumentów, należy wyjaśnić, że dokumenty urzędowe sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działania stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone (art. 76 § 1 k.p.a.). W rozpoznawanej sprawie dokumentami urzędowymi są dołączone do akt sprawy protokoły z zeznań świadków sporządzone w trakcie śledztwa prowadzonego przez prokuraturę. Niemniej jednak można przeprowadzić dowody przeciwko treści dokumentom urzędowym, co przewiduje art. 76 § 3 k.p.a. W postępowaniu administracyjnym skarżący nie przedstawił żadnych przeciwdowodów, które mogłyby podważyć wiarygodność tych dokumentów czy chociaż treść zeznań świadków. Zatem zarzut naruszenia przez organ art. 80 w zw. z art. 75 § 1 k.p.a. należy uznać za niesłuszny. Niezasadny jest również zarzut błędu w ustaleniach faktycznych, że M. S. była zatrudniona w gabinecie skarżącego i tym samym podlegała jego poleceniom i kierownictwu, podczas gdy wykonywała ona jedynie umowę zlecenia polegającą na organizacji przyjęć pacjentów i wszelkie inne czynności wykraczające poza zakres takiego zlecenia, zaś jeżeli wydawanie pacjentom leków miało w ogóle miejsce to wykonywała to na własny rachunek. W rozpoznawanej sprawie wystarczające było ustalenie, że M. S. świadczyła pracę w rejestracji w gabinecie psychiatrycznym skarżącego, niezależnie czy podstawą tego stosunku prawnego była umowa o pracę czy umowa cywilnoprawna. Natomiast zgromadzony w sprawie materiał dowodowy przeczy twierdzeniom skarżącego, że ewentualne wydawanie pacjentom produktów leczniczych przez M. S. było wykonywane na jej rachunek. Skarżący nie przedstawił w toku prowadzonego przez organ postępowania żadnych przeciwdowodów na to, że nie prowadził obrotu produktami leczniczymi, a wymaga podkreślenia, że organ zapewnił skarżącemu czynny udział w toczącym się postępowaniu, stosownie do art. 10 k.p.a. Ponadto, z zeznań świadków wynika, że w większości przypadków produkty lecznicze były fizycznie sprzedawane przez M. S. w "rejestracji" gabinetu skarżącego, to niemniej jednak w zeznaniach kilku świadków pojawiło się twierdzenie o sprzedaży produktów leczniczych bezpośrednio również przez same skarżącego.

Odnosząc się natomiast do sankcji za naruszenie przepisów prawa w zakresie obrotu produktami leczniczymi wymaga podkreślenia, że zgodnie z art. 127 ust. 1 i 2 u.p.f., karze pieniężnej podlega ten, kto prowadzi działalność w zakresie prowadzenia hurtowni farmaceutycznej, apteki ogólnodostępnej lub punktu aptecznego wbrew warunkom wymaganego zezwolenia. Karę pieniężną wymierza się w wysokości do 500 000 zł, uwzględniając okoliczności oraz zakres naruszenia przepisów ustawy. Natomiast do dnia 5 czerwca 2019 r. przepis ten posiadał brzmienie: "1. Karze pieniężnej podlega ten kto bez wymaganego zezwolenia lub wbrew jego warunkom wykonuje działalność w zakresie prowadzenia:

1) hurtowni farmaceutycznej lub

2) apteki ogólnodostępnej, lub

3) punktu aptecznego.

2. Karę pieniężną, o której mowa w ust. 1, wymierza się w wysokości do 500 000 zł, uwzględniając okoliczności oraz zakres naruszenia przepisów ustawy".

Na gruncie art. 127 ust. 1 w brzmieniu sprzed 5 czerwca 2019 r. karze pieniężnej podlegał ten, kto bez wymaganego zezwolenia lub wbrew jego warunkom wykonywał działalność w zakresie prowadzenia hurtowni farmaceutycznej, apteki ogólnodostępnej, lub punktu aptecznego.

Ponadto, od dnia [...] czerwca 2019 r. prowadzenie działalności gospodarczej bez zezwolenia jest sankcjonowane karnie. Stosownie bowiem do art. 125 ust. 1 i 2 u.p.f., kto bez wymaganego zezwolenia wykonuje działalność gospodarczą w zakresie wytwarzania lub importu produktu leczniczego, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5. Tej samej karze podlega, kto wykonuje działalność gospodarczą w zakresie wytwarzania produktu leczniczego terapii zaawansowanej - wyjątku szpitalnego bez wymaganej zgody; obrotu produktami leczniczymi bez wymaganego zezwolenia.

Ustalając w rozpoznawanej sprawie prawidłowy stan prawny, organ inspekcji farmaceutycznej słusznie zauważył, że ustawa z dnia 26 kwietnia 2019 r. o zmianie ustawy - Prawo farmaceutyczne oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. poz. 959), na podstawie której nadano art. 125 i art. 127 obecne brzmienie, w art. 4 stanowiła, że do kontroli, inspekcji lub postępowań administracyjnych wszczętych na podstawie przepisów zmienianej ustawy – Prawo farmaceutyczne w art. 1 i niezakończonych do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. Przepis ten miał zastosowanie w sprawie, ponieważ postępowanie wszczęto w dniu 26 lipca 2018 r. Do dnia 11 lipca 2015 r. podjęcie bez wymaganego zezwolenia działalności w zakresie prowadzenia hurtowni farmaceutycznej, apteki ogólnodostępnej, lub punktu aptecznego, zagrożone było sankcją karną w postaci grzywny, kary ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2. Rozpoznawana sprawa dotyczy zaś zdarzeń, które miały miejsce zarówno wówczas, gdy podjęcie bez wymaganego zezwolenia działalności w zakresie prowadzenia hurtowni farmaceutycznej, apteki ogólnodostępnej, lub punktu aptecznego, zagrożone było sankcją karną (brzmienie art. 127 u.p.f. do dnia 11 lipca 2015 r.), jak i wówczas, gdy wykonywanie działalności w zakresie prowadzenia hurtowni farmaceutycznej, apteki ogólnodostępnej, lub punktu aptecznego bez wymaganego zezwolenia podlegało karze pieniężnej (brzmienie art. 127 ust. 1 u.p.f. od dnia 12 lipca 2015 r.).

Tym samym, organ ustalił prawidłowy stan faktyczny i prawny w rozpoznawanej sprawie.

Za niezasadny natomiast należy uznać zarzut skarżącego naruszenia przez organ art. 189g § 1 k.p.a. Stosownie do tego przepisu, administracyjna kara pieniężna nie może zostać nałożona, jeżeli upłynęło pięć lat od dnia naruszenia prawa albo wystąpienia skutków naruszenia prawa. W przedmiotowej sprawie protokoły z zeznań świadków pochodzą z roku 2016 i wynika z nich, że jeszcze w tym roku można było nabyć produkty lecznicze w gabinecie psychiatrycznym skarżącego. Nie upłynęło zatem jeszcze pięć lat od dnia naruszenia prawa, żeby można było uznać, że nastąpiło przedawnienie i organ nie mógł nałożyć kary pieniężnej.

Natomiast co do naruszenia przez organ art. 12 ust. 1 w zw. z art. 14 ust. 1-4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych), Sąd podziela stanowisko organu zawarte w odpowiedzi na skargę, że skarżący w żaden sposób nie wykazał w jaki sposób przepisy te miały wpływ na wynik sprawy. Przepisy ww. rozporządzenia w kontekście dołączonych do akt sprawy zeznań świadków z prowadzonego przez prokuraturę postępowania nie mają żadnego związku z ustalonym w sprawie stanem faktycznym i prawnym, a co za tym idzie z rozstrzygnięciem sprawy.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.