Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący asesor WSA Kamil Kowalewski (spr.) po rozpoznaniu w dniu 2 czerwca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 19 kwietnia 2024, nr KOC/782/Op/24 w przedmiocie ustalenia odpłatności za pobyt w domu pomocy społecznej postanawia: odrzucić skargę.

W dniu 18 listopada 2024 r. do tut. Sądu wpłynęła złożona z uchybieniem terminu skarga S. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z 19 kwietnia 2024, nr KOC/782/Op/24 w przedmiocie ustalenia odpłatności za pobyt w domu pomocy społecznej. Wraz z nią skarżący złożył do Sądu wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi, który Sąd rozstrzygnął postanowieniem z dnia 24 stycznia 2025 r., I SA/Wa 2302/24 odmawiając skarżącemu przywrócenia terminu do złożenia skargi na decyzję Kolegium.

Na skutek zażalenia skarżącego Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 15 kwietnia 2025 r., I OZ 215/25 uchylił zaskarżone postanowienie i odrzucił wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi.

W uzasadnieniu Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że wniosek pełnomocnika skarżącego, jako złożony po upływie siedmiodniowego terminu, o którym mowa w art. 87 § 2 p.p.s.a., należało uznać za spóźniony, podlegający odrzuceniu na podstawie art. 88 p.p.s.a.

Wobec odrzucenia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi rozstrzygnąć należało o dopuszczalności samej skargi S. M. na decyzję SKO w Warszawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Spełnienie wymogów formalnych związanych z wniesieniem skargi badane jest przez Sąd z urzędu w celu stwierdzenia jej dopuszczalności. Podstawową przesłanką dopuszczalności skargi jest jej wniesienie w terminie. Zgodnie z art. 53 § 1 i art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm., zwanej dalej: P.p.s.a.), skargę do sądu administracyjnego wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie, za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. W myśl z kolei art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia.

Z akt administracyjnych sprawy wynika, że skarżona decyzja została doręczona S. M. na adres Domu Pomocy Społecznej przy ul. [...] w [...], gdzie odbiór decyzji pokwitowano w dniu 9 maja 2024 r. Kwestia doręczenia decyzji skarżącemu nie budzi w ocenie Sądu wątpliwości, gdyż następnie, po jej otrzymaniu, S. M. zwrócił się do tut. Sądu o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie radcy prawnego w sprawie zakończonej tą decyzją.

Od dnia doręczenia decyzji skarżącemu rozpoczął bieg przewidziany w art. 53 § 1 P.p.s.a. trzydziestodniowy termin do złożenia skargi na decyzję SKO, który niewątpliwie nie został dotrzymany bowiem skarga ta została nadana przez pełnomocnika ustanowionego skarżącemu dopiero w dniu 15 października 2024 r., a więc przeszło trzy miesiące po upływie przewidzianego ustawowo terminu.

Wprawdzie Sąd dostrzega, że pełnomocnik skarżącego zwracał się o przywrócenie terminu do złożenia skargi, jednak jego żądanie ocenione zostało przez Naczelny Sąd Administracyjny jako spóźnione i również podlegało odrzuceniu. Stąd Sąd na obecnym etapie, przy ocenie dopuszczalności skargi, nie mógł uwzględnić kwestii, które doprowadziły do uchybienia terminowi, weryfikował wyłącznie czy skarga jako nadana w dniu 15 października 2024 r. została złożona w terminie zakreślonym przez ustawodawcę.

W tych okolicznościach stwierdzić należy, że skarga została wniesiona po terminie. Zaznaczyć należy, że skarga wniesiona chociażby jeden dzień po terminie nie może podlegać rozpoznaniu. Zgodnie bowiem z art. 85 P.p.s.a. czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie cytowanego art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a., skargę należało odrzucić. O zwrocie wpisu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.