III SA/Kr 147/23 - Wyrok

Data orzeczenia	2023-06-29	
Data wpływu	2023-01-25	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie	
Sędziowie	Elżbieta Czarny-Drożdżejko
Jakub Makuch /przewodniczący/
Magdalena Gawlikowska /sprawozdawca/	
Symbol z opisem	6120 Ewidencja gruntów i budynków	
Hasła tematyczne	Geodezja i kartografia
Administracyjne postępowanie	
Skarżony organ	Inne	
Treść wyniku	oddalono skargę	
Powołane przepisy	Dz.U. 2022 nr 0 poz 2000; Art. 218 ust. 1  i art. 219; Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Makuch Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Czarny-Drożdżejko Asesor WSA Magdalena Gawlikowska (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 29 czerwca 2023 roku sprawy ze skargi G. S. na postanowienie Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia 25 listopada 2022 r. nr IG-II.7221.165.2022.KG w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia żądanej treści oddala skargę	
Uzasadnienie
Postanowieniem z 25 listopada 2022 r., nr IG-II.7221.165.2022.KG Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego utrzymał w mocy postanowienie Starosty M. z 14 września 2022 r., znak: [...], o odmowie wydania G. S. (dalej: skarżąca) zaświadczenia o żądanej treści, tj. dotyczącego zmiany oznaczenia z parcel gruntowych 1/6 i 1/10 na działki ewidencyjne, dokonanej w ewidencji gruntów prowadzonej dla obrębu [...].

Zaskarżone postanowienie zapadło w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.

Skarżąca złożyła do Starosty M. wniosek o wydanie zaświadczenia dotyczącego zmiany oznaczenia parcel gruntowych 1/6 i 1/10 na działki ewidencyjne o nr 2/11 i 2/6. Jej zdaniem, w oparciu o tego rodzaju dokument urzędowy, sąd, który prowadzi księgi wieczyste dla parcel gruntowych 1/6 i 1/10, dokona aktualizacji wpisów.

Organ pierwszej instancji postanowieniem z 14 września 2022 r., odmówił wydania skarżącej żądanego zaświadczenia stwierdzając, że jego wydanie nie jest możliwe.

W zażaleniu na to postanowienie skarżąca wskazała m.in., że zmian oznaczeń niniejszych numerów działek do dnia dzisiejszego nikt z urzędu nie wpisał do ksiąg wieczystych, ani nie poinformował zainteresowanych. Stąd zwróciła się do Starosty M. pismami o wydanie zaświadczeń o niniejszych aktualizacjach, które są niezbędne do uregulowania spraw wpisów w księgach wieczystych oraz do dalszych umów. Wskazała, że wydanie zaświadczeń jest oparte na rozporządzeniu Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia 27 lipca 2021r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków zatem mam prawo oczekiwać ich wydania.

Zaskarżonym postanowieniem z postanowieniem z 25 listopada 2022 r., Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji.

W motywach rozstrzygnięcia organ przedstawił regulacje prawne dotyczące wydawania zaświadczeń i charakter postępowania w tym przedmiocie. Podtrzymując stanowisko organu pierwszej instancji organ odwoławczy stwierdził, że okoliczności, których potwierdzenia w drodze zaświadczenia domagała się skarżąca, nie wynikają wprost z prowadzonej przez organ ewidencji i posiadanych przez organ ewidencyjny dokumentów. Skarżąca domagała się przeprowadzenia przez organ postępowania wyjaśniającego, w tym dokonania porównawczej analizy przekształceń gruntowych i ich oznaczeń, bowiem - jak ustalił organ odwoławczy - w dokumentacji z odnowienia operatu ewidencji gruntów przeprowadzonego dla obrębu ewidencyjnego [...]., wpisanego do ewidencji w składnicy geodezyjnej 23 listopada 1988 r. z nr [...], Starosta M. nie odnalazł wykazów synchronizujących parcele gruntowe z działkami ewidencyjnymi. W ocenie organu jest to niedopuszczalne w ramach procedury dotyczącej wydawania zaświadczeń. Jednocześnie podkreślono, że skarżąca nie wystąpiła do organu z wnioskiem o udostępnienie informacji z operatu ewidencyjnego w formach określonych w art. 24 ust. 3 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne ale świadomie wybrała tryb dotyczący uzyskania zaświadczeń.

Na marginesie wskazano, że skarżąca jest w posiadaniu mapy co celów prawnych (załączonej do wniosku) zawierającej wykaz synchronizacyjny dla działek ewidencyjnych nr 2/11 i 2/6, sporządzonej przez geodetę uprawnionego K. C., przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego 24 września 2010 r. z numerem [...]. Zatem chcąc dokonać sprostowania oznaczenia nieruchomości w księdze wieczystej winna zwrócić się z takim wnioskiem bezpośrednio do Sądu Rejonowego, załączając powyższą dokumentację.

W tych okolicznościach sprawy organ odwoławczy uznał, że organ pierwszej instancji zasadnie odmówił skarżącej wydania żądanego zaświadczenia.

Na powyższe postanowienie skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Przedstawiła w niej dotychczasowy przebieg postępowania i stwierdziła, że jej żądanie i skarga jest uzasadniona i poparta aktem wykonawczym. Powołała się w tym miejscu na § 35 rozporządzenia Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia 27 lipca 2021r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków w którym zobowiązano Starostów do zawiadamiania o dokonanych zmianach danych ewidencyjnych wraz z wpisami tych zmian do ksiąg wieczystych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2022 r., poz. 2492). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259 ze zm.) – zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a." Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Wyeliminowanie zaskarżonej decyzji lub postanowienia z obrotu prawnego w ramach tej kontroli może nastąpić wyłącznie przy spełnieniu warunków określonych w art. 145 § 1 p.p.s.a. Przepis ten obliguje Sąd do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub gdy zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach.

W rozpoznawanej sprawie Sąd tego rodzaju wad i uchybień nie stwierdził, co przesądziło o oddaleniu skargi.

Przeprowadzona w niniejszej sprawie sądowa kontrola z uwzględnieniem powyższych kryteriów doprowadziła do uznania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd nie stwierdził bowiem aby wydając zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie, organy naruszały prawo, tj. art. 218 ust. 1 i art. 219 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2022 r., poz. 2000 ze zm.), dalej także jako k.p.a. Jak bowiem prawidłowo wyjaśniły organy w uzasadnieniach postanowień, przepisy art. 217 – 219 kpa, powołane i omówione przez organy, w taki sposób uregulowały kwestie wydawania zaświadczeń, że organy rozstrzygają wniosek o wydanie zaświadczenia na podstawie posiadanych już danych, a zatem danych już istniejących i wpisanych w danym rejestrze, w nin. sprawie - w ewidencji gruntów i budynków. Organ, do którego wpłynie zatem wniosek o wydanie zaświadczenia o wskazanej treści ma obowiązek sprawdzić, czy dane, jakie posiada (jakie są wpisane do odpowiedniego rejestru) pozwalają na wydanie żądanego zaświadczenia i wówczas jest zobowiązany je wydać, czy też dane, jakie posiada nie pozwalają na wydanie zaświadczenia o żądanej treści, wówczas zobowiązany jest do wydania postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia. Wydanie zaświadczenia, czy jego odmowa poprzedzona jest zatem porównaniem treści żądanego zaświadczenia z danymi wpisanymi do rejestru. Poprzez wydane zaświadczenie organ potwierdza jedynie istnienie określonego stanu faktycznego i/lub prawnego w oparciu o posiadane już dane, a postępowanie wyjaśniające, o jakim mowa w art. 218 § 2 k.p.a., spełnia jedynie rolę pomocniczą przy ustalaniu treści zaświadczenia. Samo zaświadczenie oraz czynności podjęte przed jego wydaniem (ww. odczytanie treści wniosku i posiadanych danych) nie rozstrzyga żadnej sprawy administracyjnej, nie tworzy nowej ani nie zmienia zastanej sytuacji prawnej, nie kształtuje bezpośrednio stosunku prawnego, potwierdza jedynie fakty albo stan prawny, wynikający z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. W sytuacji zatem, gdy treść żądanego zaświadczenia nie ma potwierdzenia w istniejących wpisach, to organ zobowiązany jest do odmowy jego wydania. Podsumowując, treścią zaświadczenia musi być pozytywne załatwienie wniosku strony, w sytuacji natomiast, gdy posiadane przez organ dokumenty nie pozwalają na uwzględnienie wniosku, organ może jedynie odmówić wydania zaświadczenia (por. wyrok WSA w Krakowie z 18 października 2016 r., sygn. akt III SA/Kr 720/16).

W przedmiotowej sprawie organ odwoławczy wyjaśnił skarżącej jasno i w sposób wyczerpujący, dlaczego nie było możliwe wydanie zaświadczenia o żądanej przez nią treści.

Co do zasady organ ewidencyjny udostępnia informacje z operatu ewidencyjnego w formach określonych w art. 24 ust. 3 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2021 r., poz. 1990 ze zm.). Nie jest przy tym wykluczone wydawanie zaświadczeń, niemniej jednak zaświadczeniem można objąć jedynie konkretne dane, które są w posiadaniu organu (por. wyrok NSA z 11 stycznia 2017 r., sygn. akt I OSK 569/15).

Treść żądania skarżącej wskazuje, że jego realizacja wymagała by od organu przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, w tym dokonania porównawczej analizy przekształceń gruntowych i ich oznaczeń, bowiem - jak ustalił organ odwoławczy - w dokumentacji z odnowienia operatu ewidencji gruntów przeprowadzonego dla obrębu ewidencyjnego [...], wpisanego do ewidencji w składnicy geodezyjnej 23 listopada 1988 r. z nr [...], Starosta M. nie odnalazł wykazów synchronizujących parcele gruntowe z działkami ewidencyjnymi. Żądanie skarżącej wykraczało zatem poza charakter zaświadczenia w rozumieniu powołanych wyżej unormowań k.p.a. Okoliczności, których potwierdzenia skarżąca domagała się w zaświadczeniu nie wynikały z prowadzonej przez organ ewidencji i posiadanych przez organ ewidencyjny dokumentów.

Na marginesie Sąd zauważa, na co również zasadnie zwróciły uwagę organy obu instancji, że strona jest w posiadaniu kopii mapy co celów prawnych (załączonej do wniosku) zawierającej wykaz synchronizacyjny dla działek ewidencyjnych nr 2/11 i 2/6, sporządzonej przez geodetę uprawnionego K. C., przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego 24 września 2010 r. z numerem [...]. Nie ma przeszkód aby w razie potrzeby uzyskała ten dokument w formie uwierzytelnionej w drodze wniosku o udostępnienie materiałów państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Z kolei taki dokument byłby podstawą dla sądu do dokonania sprostowania oznaczenia nieruchomości w księdze wieczystej.

Odnosząc się do twierdzeń skarżącej jakoby jej żądanie miało oparcie w treści § 35 rozporządzenia Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia 27 lipca 2021 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków, Sąd wskazuje, że rację ma organ odwoławczy twierdząc, że powołany przez skarżącą przepis odnosi się do zawiadomień o zmianach danych ewidencyjnych, a nie zaświadczeń, podczas gdy skarżąca wyraźnie domagała się od organu wydania zaświadczenia.

Reasumując, Sąd nie stwierdził, aby w prowadzonym postępowaniu naruszone zostały przepisy postępowania. Stan faktyczny ustalono zgodnie z wymogami k.p.a. i w pełni mógł stanowić podstawę orzekania, a w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia wyjaśniono przesłanki, którymi kierował się organ przy rozstrzyganiu sprawy. Z wszystkich tych przyczyn Sąd oddalił skargę w oparciu o art. 151 p.p.s.a.