Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Mirosław Wincenciak (sprawozdawca) Sędziowie: sędzia NSA Piotr Korzeniowski sędzia del. WSA Kazimierz Bandarzewski Protokolant: asystent sędziego Marita Sukiennik-Sikora po rozpoznaniu w dniu 17 lutego 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Zakładu Gospodarki Komunalnej w [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 2 czerwca 2022 r. sygn. akt IV SA/Po 174/22 w sprawie ze skargi Zakładu Gospodarki Komunalnej w [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na zarządzenie pokontrolne Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia 26 stycznia 2022 r. nr WI.703.173.17.2021.SW.nb w przedmiocie wyeliminowania naruszeń 1) oddala skargę kasacyjną; 2) zasądza od Zakładu Gospodarki Komunalnej w [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na rzecz Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska kwotę 360 (słownie: trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 2 czerwca 2022 r. sygn. akt IV SA/Po 174/22 oddalił skargę Zakładu Gospodarki Komunalnej w [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na zarządzenie pokontrolne Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia 26 stycznia 2022 r. nr WI.703.173.17.2021.SW.nb w przedmiocie wyeliminowania naruszeń.

U podstaw rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji legły następujące ustalenia oraz ocena prawna.

Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska (dalej w skrócie: "WWIOŚ" lub "organ"), w oparciu o wyniki kontroli oczyszczalni ścieków w [...], na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska (t.j.: Dz. U. z 2021 r., poz. 1070 ze zm., dalej w skrócie: "ustawa") skierował do P.K. – Prezesa Zarządu Zakładu Gospodarki Komunalnej w [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] zarządzenie pokontrolne z dnia 26 stycznia 2022 r. nr WI.703.173.17.2021.SW.nb, w którym nakazał adresatowi:

1) uregulować stan formalnoprawny w zakresie wytwarzania odpadów w związku z eksploatacją instalacji do oczyszczania ścieków (niezwłocznie);

2) zbierać selektywnie odpady na terenie oczyszczalni ścieków (na bieżąco);

3) magazynować odpady w sposób zapewniający ochronę gleby przed wsiąkiem odcieków oraz w sposób niepowodujący uciążliwości zapachowej (na bieżąco);

4) prowadzić działalność w zakresie zbierania odpadów z czyszczenia ulic i placów wyłącznie po uzyskaniu zezwolenia (na bieżąco);

5) zaprzestać zbierania poza miejscem wytwarzania komunalnych osadów ściekowych oraz odpadów ulegających biodegradacji (niezwłocznie dostosować do wymagań prawnych);

6) prowadzić działalność zgodną z wpisem do Rejestru podmiotów wprowadzających produkty, produkty w opakowania i gospodarujących odpadami, wchodzącego w skład Bazy danych o produktach i opakowaniach oraz o gospodarce odpadami (BDO), w zakresie podlegającym obowiązkowi uzyskania wpisu (na bieżąco);

7) przestrzegać obowiązujących przepisów w przypadku przekazywania komunalnych osadów ściekowych władającym powierzchnią ziemi do stosowania na gruntach w procesie odzysku R10 (na bieżąco);

8) prowadzić ewidencję dla wszystkich rodzajów odpadów objętych obowiązkiem ewidencjonowania w sposób zgodny z obowiązującymi przepisami (na bieżąco);

9) roczne sprawozdania o wytwarzanych odpadach i o gospodarowaniu odpadami sporządzać zgodnie ze stanem faktycznym i obowiązującymi przepisami, w tym sprawozdania za lata 2019-2020 niezwłocznie dostosować do wymagań prawnych, a kolejne w terminie ustawowym.

Zakład Gospodarki Komunalnej w [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] (dalej w skrócie: "ZGK", "Spółka" lub "skarżąca") wniósł na powyższe zarządzenie pokontrolne skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, żądając uchylenia nakazów określonych w punktach od 1 do 6.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W motywach powołanego na wstępie wyroku wskazał, że zalecenia pokontrolne znajdują oparcie w wynikach kontroli oraz zostały precyzyjnie i jednoznacznie określone. Podkreślenia wymaga, że w treści skargi Spółka jednoznacznie potwierdza, że już w 2020 roku w wyniku eksploatacji oczyszczalni ścieków wytworzone zostały odpady w ilości 5.754,86 Mg, co wynika z prowadzonej przez skarżącą ewidencji opadów oraz rocznego sprawozdania o wytwarzanych odpadach. Zgodnie z art. 180 pkt 3 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (t.j.: Dz. U. z 2020 r., poz. 1219 ze zm., dalej w skróćcie: "p.o.ś."), eksploatacja instalacji powodująca wytwarzanie odpadów jest dozwolona po uzyskaniu pozwolenia, jeżeli jest ono wymagane. Z kolei w świetle art. 180a pkt 2 p.o.ś., w przypadku odpadów innych niż niebezpieczne, pozwolenie na wytwarzanie odpadów jest wymagane do wytwarzania odpadów o masie powyżej 5.000 Mg rocznie. Odnośnie do pkt 2 kwestionowanego zarządzenia, Sąd pierwszej instancji wskazał, że w świetle art. 23 ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r o odpadach (t.j.: Dz. U. z 2021 r., poz. 779 ze zm., dalej w skrócie: "u.o.") odpady należy zbierać w sposób selektywny. Okolicznością indyferentną dla oceny legalności kwestionowanego nakazu jest ocena Spółki, że potwierdzane przez skarżącą zaniedbania w tym zakresie należy postrzegać jako "śladowe ilości zanieczyszczeń w kontenerach na odpady zmieszane i w kontenerach na odpady komunalne". Skoro organ ujawnił i udokumentował naruszenia obowiązku prawnego wskazanego w w/w przepisie, to prawidłowe jest wydanie zarządzenia pokontrolnego nakazującego przywrócenie stanu zgodnego z prawem, poprzez wskazanie konieczności selektywnego zbierania odpadów na bieżąco.

W ocenie WSA w Poznaniu, prawidłowy jest także pkt 3 kwestionowanego zarządzenia, bowiem stanowisko, że Spółka prowadziła we wskazanym zakresie nielegalną gospodarkę odpadami nie budzi żadnych wątpliwości. Składowanie osadów ściekowych bezpośrednio na gruncie bez zabezpieczenia przed działaniem warunków atmosferycznych oraz przesiąkaniem odcieków do gruntu stanowi ewidentne naruszenie art. 16 ust. 1 i ust. 2 u.o., które ustanawiają obowiązki prowadzenia gospodarki odpadami w sposób zapewniający ochronę życia i zdrowia ludzi oraz środowiska – w szczególności gospodarka odpadami nie może powodować zagrożenia dla wody, powietrza, gleby, roślin lub zwierząt oraz powodować uciążliwości przez hałas lub zapach. Udokumentowany w aktach sprawy sposób magazynowania osadów ściekowych na działce nr [...] poza ogrodzonym terenem oczyszczalni ścieków stanowi także ewidentne naruszenie obowiązków określonych w decyzji Starosty [...] z dnia 21 czerwca 2013 r. nr OS.6233.27.2013.

Zdaniem Sądu pierwszej instancji, wyniki przeprowadzonej kontroli dawały również podstawę do wydania aktu władczego nakładającego na skarżącą obowiązek prowadzenia działalności w zakresie zbierania odpadów z czyszczenia ulic i placów wyłącznie po uzyskaniu zezwolenia (pkt 4 zarządzenia pokontrolnego), a także zaprzestania zbierania poza miejscem wytwarzania komunalnych osadów ściekowych oraz odpadów ulegających biodegradacji (pkt 5 zarządzenia pokontrolnego). Sąd podzielił stanowisko WWIOŚ, według którego obszar działki nr [...] poza ogrodzonym terenem nie jest miejscem prowadzenia przez skarżącą działalności w zakresie oczyszczalni ścieków. Wbrew twierdzeniom Spółki, ani pozwolenie wodnoprawne, ani zezwolenie na przetwarzanie odpadów, nie są aktami, które mogą prawnie przesądzać kwestię zgodnego z prawem miejsca prowadzenia oczyszczalni ścieków. Miejsce przetwarzania odpadów wskazane w zezwoleniu na przetwarzanie odpadów determinowane jest obowiązkiem posiadania tytułu prawnego do nieruchomości zajętej pod tę działalność. Znaczenie prawne wskazania działek nr [...] w treści pozwolenia wodnoprawnego wyczerpuje się poprzez identyfikację miejsca lokalizacji oczyszczalni ścieków. Żadna ze wskazanych decyzji nie rozstrzyga natomiast o tym, czy Spółka obejmująca pod działalność oczyszczalnię ścieków, może zajmować część, czy też całą powierzchnię działki nr [...]. Przy wyznaczeniu miejsca prowadzenia oczyszczalni ścieków organ trafnie odniósł się do terenu wygrodzonego pod tę działalność, a obejmującego w całości działki nr [...] oraz południową części działki nr [...]. Wskazany stan faktyczny zagospodarowania terenu znajduje pełne potwierdzenie w treści uchwały Rady Gminy [...] z dnia 28 grudnia 2016 r. nr XXVIII/317/2016 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części wsi [...], Gmina [...], co zostało zobrazowane w aktach sprawy wydrukiem ortofotomapy z warstwami mapy ewidencyjnej oraz zagospodarowania przestrzennego.

WSA w Poznaniu stwierdził ponadto, że o nielegalności zaskarżonego zarządzenia nie świadczy argumentacja wskazująca na bezpodstawność nałożenia obowiązku prowadzenia działalności zgodnie z wpisem do Rejestru podmiotów wprowadzających produkty, produkty w opakowania i gospodarujących odpadami, wchodzącego w skład Bazy danych o produktach i opakowaniach oraz o gospodarce odpadami (BDO), w zakresie podlegającym obowiązkowi uzyskania wpisu (na bieżąco). Spółka potwierdza, iż wytwarza odpady o kodzie 20 03 03 (odpady z czyszczenia ulic i placów), a po zakończeniu kontroli złożyła wniosek aktualizacyjny o zmianę wpisu w BDO. Skoro skarżąca zgadza się z udokumentowanym w aktach administracyjnych ustaleniem, że wytwarza odpady o kodzie 20 03 03, a ten fakt nie był ujawniony w rejestrze BDO do dnia 8 września 2021 r., to brak jest uzasadnionych podstaw do kwestionowania nakazu prowadzenia działalności z poszanowaniem obowiązków prawnych określonych w przepisach art. 50 ust. 1 pkt 5 lit. e oraz art. 59 ust. 1 pkt 2 u.o. To, że w toku kontroli ujawniono, w ocenie Spółki, śladowe ilości odpadów z czyszczenia ulic i placów wytworzonych na oczyszczalni (30 kg), nie stanowi o bezprawności kwestionowanego zarządzenia.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wywiodła Spółka. Zaskarżając wyrok w części dotyczącej uznania za zasadny nakaz zaprzestania zbierania poza miejscem wytwarzania komunalnych osadów ściekowych oraz odpadów ulegających biodegradacji (pkt 5 zarządzenia pokontrolnego), na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej w skrócie: "p.p.s.a.") zarzuciła:

1) naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 3 § 1 i § 2 pkt 4, art. 141 § 4, art. 146 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., polegające na niedostrzeżeniu przez Sąd pierwszej instancji, że organ naruszył normy art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm., dalej w skrócie: "k.p.a."), poprzez niezbadanie i niewyjaśnienie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, sprzeczność ustaleń z treścią zebranego materiału dowodowego oraz dowolną i wybiórczą ocenę materiału dowodowego (przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów), co skutkowało przyjęciem przez Sąd błędnych ustaleń faktycznych oraz zaakceptowaniem dokonanych przez organ błędnych ustaleń w zakresie stanu faktycznego, a w konsekwencji doprowadziło do naruszenia prawa materialnego w zakresie i w sposób wskazany w pkt 2 skargi kasacyjnej, co miało istotny wpływ na treść kwestionowanego zarządzenia pokontrolnego, a także na treść wyroku w zaskarżonym zakresie;

2) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 41 ust. 1 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 34 i art. 23 ust. 2 pkt 2 i 6 u.o., poprzez ich błędną wykładnię i zastosowanie, polegające na stwierdzeniu, że skarżąca dopuściła się zbierania (magazynowania) komunalnych osadów ściekowych oraz odpadów ulegających biodegradacji bez zezwolenia, w sytuacji, gdy zezwolenie to nie było wymagane, bowiem odpady te zbierane (magazynowane) były w miejscu wytworzenia na terenie oczyszczalni ścieków w [...].

Wskazując na powyższe zarzuty, skarżąca kasacyjnie Spółka wniosła o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy w tym zakresie Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Ponadto wniosła o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiła argumentację mającą wykazać zasadność podniesionych w niej zarzutów.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W świetle art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:

1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,

2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak, to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej.

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Zaskarżone zarządzenie pokontrolne zostało wydane na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy. Przepis art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy stanowi, że na podstawie ustaleń kontroli wojewódzki inspektor ochrony środowiska może wydać zarządzenie pokontrolne do kierownika kontrolowanej jednostki organizacyjnej lub osoby fizycznej. Zgodnie natomiast z art. 12 ust. 2 ustawy, kierownik kontrolowanej jednostki organizacyjnej lub kontrolowana osoba fizyczna, w terminie wyznaczonym w zarządzeniu pokontrolnym, mają obowiązek poinformowania wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska o zakresie podjętych i zrealizowanych działań służących wyeliminowaniu wskazanych naruszeń.

Zarządzenie pokontrolne jest władczym aktem administracyjnym adresowanym do kontrolowanej osoby fizycznej lub kierownika kontrolowanej jednostki organizacyjnej, niestanowiącym jednak decyzji administracyjnej. Władczy charakter zarządzenia przejawia się w obowiązku informacyjnym jego adresata wynikającym z art. 12 ust. 2 ustawy, którego zaniechanie lub nieprawidłowe wykonanie stanowi wykroczenie z art. 31a ustawy. Zarządzenia pokontrolne nie nakładają na ich adresata obowiązków administracyjnoprawnych, które mogłyby być przedmiotem egzekucji administracyjnej. Obowiązek taki może ciążyć na nich na podstawie odrębnych przepisów i decyzji, ale jego samoistnym źródłem nie jest zarządzenie pokontrolne. Stąd też w orzecznictwie przyjmuje się, że zarządzenie pokontrolne jest aktem, który można określić jako akt o charakterze sygnalizacyjnym, określającym ramowe kierunki postępowania względem osoby zarządzającej podmiotem korzystającym ze środowiska albo innej osoby fizycznej (por. wyroki NSA z dnia: 2 czerwca 2009 r., sygn. akt II GSK 10009/08; 27 stycznia 2017 r., sygn. akt II OSK 1156/15; oraz T. Czech, Zarządzenie pokontrolne organów Inspekcji Ochrony Środowiska, ZNSA 2011 r., nr 3, s. 93).

Mając na uwadze zarzut pierwszy skargi kasacyjnej, wskazać należy, że postępowanie w przedmiocie wydania zarządzenia pokontrolnego toczy się w oparciu o przepisy ustawy o Inspekcji Ochrony Środowiska, a zatem stan faktyczny sprawy zostaje ustalony na podstawie wyników kontroli oraz protokołu kontroli, który ma odzwierciedlać przebieg kontroli na miejscu. Jak już wspomniano, zarządzenie pokontrolne nie jest decyzją administracyjną, a do procedury kontroli nie stosuje się przepisów k.p.a. Istotą kontroli prowadzonej przez właściwy organ inspekcji ochrony środowiska jest po pierwsze – zbadanie zgodności stanu istniejącego (stanu faktycznego) ze stanem postulowanym, czyli stanem spełniającym wymogi zgodności działania z tymi przepisami i regułami, które w prawie uznane są za warunki jego poprawności, po drugie – ustalenie zakresu i przyczyn rozbieżności między tymi stanami, a wreszcie po trzecie – przekazanie wyników tego ustalenia podmiotowi kontrolowanemu. Wydanie zarządzenia pokontrolnego ma zatem na celu przeciwdziałanie i wyeliminowanie naruszeń stwierdzonych w wyniku przeprowadzonej kontroli, poprzez zobowiązanie kierownika kontrolowanego podmiotu lub osoby fizycznej do zaprzestania naruszania prawa i poinformowania o działaniach, jakie kontrolowana jednostka podjęła, aby dalsza jej działalność nie naruszała prawa. Jak już wskazano, wydanie zarządzenia pokontrolnego jest konsekwencją przeprowadzenia procedury sprawdzającej według trybu określonego w ustawie. Zarzuty skargi kasacyjnej, podnoszące naruszenie przepisów k.p.a., nie mogły więc odnieść zamierzonego skutku, gdyż podstawą prowadzenia postępowania sprawdzającego przez WWIOŚ i czynienia ustaleń faktycznych przez ten organ była powołana ustawa, a nie przepisy k.p.a. Niewątpliwie prowadzenie postępowania wyjaśniającego przez organ musi odpowiadać standardom rzetelnej procedury, tj. adekwatnej do przedmiotu postępowania, jednakże powołana ustawa zapewnia taki standard, bowiem przewiduje procedurę sporządzenia protokołu z czynności kontrolnych (art. 11). Ustawa nie zawiera unormowania w zakresie postępowania dowodowego i w tym zakresie, wydaje się oczywiste, że mają odpowiednie zastosowanie przepisy k.p.a. jako regulacja systemowa.

Odnosząc się do argumentów powołanego zarzutu, podnoszących niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych w zakresie zbierania komunalnych osadów ściekowych oraz odpadów ulegających biodegradacji, wskazać należy, że ocena prawna Sądu pierwszej instancji, jak i organu, jest prawidłowa. WSA w Poznaniu ocenił argumentację i rozumowanie organu, który uznał za udowodnioną okoliczność, że pryzmy gałęzi, liści i korzeni, miały pochodzić sprzed roku (a nawet były starsze, sprzed 2 lat) z prac pielęgnacyjnych drzew, krzewów i terenów zielonych, wykonywanych przez oddział zieleni ZGK w [...] (strona nr 8 uzasadnienia zarządzenia pokontrolnego). Argumentacja ta jest przekonująca w świetle całokształtu okoliczności, w tym innych zdarzeń i ustaleń poczynionych w sprawie.

Z kolei powołany w owym zarzucie przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. określa elementy uzasadnienia wyroku. Stanowi, że powinno ono zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Analiza uzasadnienia zaskarżonego wyroku pozwala na przyjęcie, że objęło ono wszystkie niezbędne wymogi, o których mowa w powołanym przepisie, a przedstawiony w nim wywód prawny w toku kontroli instancyjnej pozwala na ocenę, jakie znaczenie Sąd pierwszej instancji nadał zastosowanym normom prawnym i co stanowiło podstawę prawną rozstrzygnięcia zawartego w sentencji. Zatem zaskarżony wyrok nie podlegał wzruszeniu z powodu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a.

Na uwzględnienie nie zasługiwał również zarzut naruszenia prawa materialnego. Podkreślenia wymaga, że skarga kasacyjna kwestionuje jedynie pkt 5 zarządzenia pokontrolnego, który stanowi: "Zaprzestać zbierania poza miejscem wytwarzania komunalnych osadów ściekowych oraz odpadów ulegających biodegradacji". Natomiast powołany zarzut prawa materialnego kwestionuje, jak się wydaje, pkt 4 zarządzenia pokontrolnego, który stanowi: "Prowadzić działalność w zakresie zbierania odpadów z czyszczenia ulic i placów wyłącznie po uzyskaniu zezwolenia." NSA dostrzega dysonans pomiędzy zakresem zaskarżenia wyroku WSA w Poznaniu a zarzutem naruszenia prawa materialnego. Trzeba też podkreślić, że nie jest rolą sądu kasacyjnego domyślanie się czy poszukiwanie intencji skarżącego kasacyjnie. Skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem zaskarżenia, który wiąże sąd kasacyjny. Niezależnie jednak od dostrzeżonych mankamentów skargi kasacyjnej wskazać należy, że tak sformułowany zarzut nie zasługiwał na uwzględnienie. Nie jest sporne, że Spółka wytwarza odpady o kodzie 20 03 03 (odpady z czyszczenia ulic i placów), a po zakończeniu kontroli złożyła wniosek aktualizacyjny o zmianę wpisu w BDO. Trafnie zatem zauważa WSA w Poznaniu, że skoro Spółka zgadza się z udokumentowanym w aktach administracyjnych ustaleniem, iż wytwarza odpady o kodzie 20 03 03, a ten fakt nie był ujawniony w rejestrze BDO do dnia 8 września 2021 r., to brak jest uzasadnionych podstaw do kwestionowania nakazu prowadzenia działalności z poszanowaniem obowiązków prawnych określonych w przepisach art. 50 ust. 1 pkt 5 lit. e oraz art. 59 ust. 1 pkt 2 u.o. Z kolei okoliczność, że w toku kontroli ujawniono, w ocenie skarżącej kasacyjnie, śladowe ilości odpadów z czyszczenia ulic i placów wytworzonych na oczyszczalni (30 kg), nie stanowi o bezprawności kwestionowanego zarządzenia pokontrolnego. Zgodnie bowiem z art. 41 ust. 1 u.o., prowadzenie zbierania odpadów i prowadzenie przetwarzania odpadów wymaga uzyskania zezwolenia.

Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł, jak w pkt 1 sentencji wyroku.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.