Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 23 lutego 2005r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Tuszyńska Sędziowie: NSA Andrzej Niecikowski ( spr.) WSA Renata Czeluśniak Protokolant: Karina Lutyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 lutego 2005r. sprawy ze skargi K. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] listopada 2002r., Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania po jego wznowieniu - skargę oddala -

Decyzją z dnia [...].09.2002r. znak: [...] Prezydenta Miasta O., działając na podstawie art. 145 § l pkt 2 i art. 146 § 2 kpa po rozpatrzeniu wniosku K.W. odmówił uchylenia swojej decyzji z dnia [...].10.1996r. znak: [...] ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla zmierzenia inwestycyjnego polegającego na budowie budynku gospodarczo-garażowego z przeznaczeniem na samochód osobowy i sprzęt gospodarczy na nieruchomości położonej w O. oznaczonej w ewidencji gruntów jako dz. ewid. "1" wywodząc w uzasadnieniu, że w wyniku wznowienia mogłaby zapaść decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej.

Na skutek odwołania K.W. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...].11.2002r. znak: [...] działając na podstawie art. 138 § l pkt 2 kpa uchyliło zaskarżoną decyzję i umorzyło postępowanie przed organem I instancji wywodząc w uzasadnieniu co następuje:

1/ decyzją z dnia [...].10.1996r. znak: [...] Prezydent Miasta O. ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla budowy budynku gospodarczo-garażowego z przeznaczeniem na samochód osobowy i sprzęt gospodarczy na działce Nr "1" przy ul. R. w O. Decyzja ta stała się ostateczna, albowiem żadna ze stron nie wniosła odwołania w ustawowym terminie.

2/ w dniu 03.08.2002r. o wznowienie powyższego postępowania wystąpił K.W., wskazując jako podstawę wznowienia przepis art. 145 § l pkt l i 2 Kpa. Wnioskodawca w uzasadnieniu wniosku podniósł, że wniosek o wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu został sporządzony i podpisany jego nazwiskiem, ale bez jego wiedzy i akceptacji. Za to oszustwo pracownik Urzędu Miasta O., został skazany przez Sąd Rejonowy w O. wyrokiem z dnia 08.07.1999r. sygn. akt [...].

3/ zgodnie z treścią art. 148 § l Kpa podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. W przedmiotowej sprawie podstawą wznowienia postępowania jest fakt uzyskania decyzji za pomocą przestępstwa, stwierdzonego wyrokiem Sądu Rejonowego w O. z dnia 08.07.1999 r. O popełnieniu przestępstwa K.W. dowiedział się w dniu ogłoszenia wyroku tj. w dniu 08.07.1999r. Tym samym składając wniosek o wznowienie w dniu 3.08.2002r. wnioskodawca uchybił terminowi określonemu w art. 148 § l kpa. 4/ w tej sytuacji organ I instancji winien był wydać decyzję w trybie art. 149 § 3 Kpa o odmowie wznowienia postępowania Skoro organ I instancji wznowił postępowanie, należało uchylić zaskarżoną decyzję i umorzyć postępowanie wznowieniowe.

Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję złożył K.W. i nie precyzując żądania skargi zarzucił co następuje:

1/ decyzja wydana została w oparciu o błędne ustalenia mające istotny wpływ na ostateczne rozstrzygnięcie (w wyniku pominięcia istotnych dla sprawy dowodów). Autorzy skarżonej obecnie decyzji nie zadali sobie trudu, aby zapoznać się z aktami sprawy, która ciągnie się od 1998r., a wynika z nich bowiem, że już w piśmie z dnia 25.11.1998r., (wcześniej 2.03.1998 r.) adresowanym do Urzędu Miasta w O. Wydział Budownictwa Urbanistyki i Architektury, zwracał się z prośbą o wyjaśnienie całego bałaganu decyzyjnego w sprawie dotyczącej udzielenia pozwolenia na budowę budynku garażowe - gospodarczego,

2/ w dalszym wywodzie skargi przedstawił przebieg jego działań związanych z wydaniem przedmiotowej decyzji jak i decyzji o pozwoleniu na budowę wykazując nieprawidłowości w załatwianiu sprawy. Nie widząc wyjścia "z tego zaklętego kręgu niemocy polegającego na ignorowaniu generalnie moich wszystkich wniosków", postanowił występować kolejno z każdym wnioskiem oddzielnie. Pierwszym z nich musiał być sfałszowany przez urzędnika T.K. wniosek o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu stanowiący podstawę do wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Został on złożony 03.08.2002r.

3/ w zakończeniu skargi podniósł, że jest wszystko jedno, czy sprawa ta zostanie rozpatrzona w ramach toczącego się już postępowania, czy też oddzielnie w ramach wniosku z dnia 03.08.2002 r. o wznowienie. Jego celem jest, aby wreszcie sprawę rozpatrzono zgodnie z obowiązującym prawem, a wobec niepodważalnego faktu iż wniosku o wydanie tych warunków nie składał, nie było podstaw do wydania w tej sprawie decyzji. Bez tej decyzji natomiast nie można podjąć decyzji o wydaniu pozwolenia na budowę.

Skarga została uzupełniona pismem z dnia 15.02.2003r. stanowiącym ustosunkowanie się skarżącego do odpowiedzi na skargę Samorządowego Kolegium Odwoławczego.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie i podtrzymało swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Skarga w sprawie niniejszej została złożona przed dniem 1.01.2004r. Zgodnie jednak z art. 97 § l ustawy z dnia 30.08.2002 r., Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1271), sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1270 - w skrócie p.o.p.s.a.). Skargę należy uznać za nieuzasadnioną. Dokonana w trybie art. l § 2 ustawy z dnia 25.07.2002r., Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153 poz. 1269), kontrola sądowa zaskarżonej decyzji, nie stwierdziła aby naruszała ona prawo w takim stopniu aby mogła prowadzić do uwzględnienia skargi. Uchylenie zaskarżonej decyzji może nastąpić w przypadku stwierdzenia ( art. 145 § l pkt. 1-3 p.o.p.s.a.)

a) naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b) naruszenia prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c) innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

W niniejszym przypadku nie można mówić aby istniały podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji.

W związku z treścią skargi należy zwrócić uwagę, że przedmiotem kontroli w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym, jest jedynie decyzja uchylająca i umarzająca postępowanie, w sprawie (po wznowieniu postępowania) odmowy uchylenia decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu.

Podstawą stanowiska organu II instancji było poczynienie ustalenia, że wniosek o wznowienie złożony został z uchybieniem terminu o którym mowa w art. 148 § l kpa. W skardze, skarżący twierdzi, że organ odwoławczy w oparciu o błędne ustalenia, przyjmuje datę jego wystąpienia z wnioskiem o wznowienie postępowania bowiem już w piśmie z dnia 25. 11.1998 r., a wcześniej 2.03.1998 r. - adresowanym do Urzędu Miasta w O. Wydział Budownictwa Urbanistyki ł Architektury, zwracał się z prośbą o wyjaśnienie całego bałaganu decyzyjnego w sprawie dotyczącej udzielenia pozwolenia na budowę budynku garażowo - gospodarczego. Otóż nie można utożsamiać wniosku, o wyjaśnienie bałaganu decyzyjnego" z wnioskiem o wznowienie postępowania. Na rozprawie w dniu 23.02.2005r. skarżący trzykrotnie pytany, czy przed datą 3.08.2002r. składał wniosek o wznowienie postępowania, unikał odpowiedzi na to pytanie aby w końcu przyznać, że wniosek z dnia 3.08.2002 r., był drugim z kolei bowiem pierwszy złożył w dniu 12.04.2002 r. (protokół rozprawy z dnia 23.02.2005 r.). Gdyby nawet tak było, to i tak termin jednego miesiąca o którym mowa w art. 148 § l kpa został przekroczony.

W tym stanie rzeczy skoro dokonana kontrola nie wykazała aby zaskarżona decyzja, naruszała prawo, na podstawie art. 151 ustawy 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1270), należało orzec jak w sentencji.