Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Michał Podsiadło po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 12 lutego 2026 r. skargi Z. N. na postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia 12 listopada 2025 r. znak: OOL.Z-3-4351.245.2023.6.MB w przedmiocie rozpatrzenia ponaglenia postanawia: 1) odrzucić skargę, 2) zwrócić skarżącemu Z. N. ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kwotę 100 (sto) złotych uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi.

W dniu 12 grudnia 2025 r. Z.N. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Generalnego

Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia 12 listopada 2025 r., znak:

OOL.Z-3-4351.245.2023.6.MB, wydane na skutek ponaglenia na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

W niniejszej sprawie Z.N. przedmiotem skargi uczynił postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia 12 listopada 2025 r., znak: OOL.Z-3-4351.245.2023.6.MB, mocą którego organ ten uznał, że organ rozpatrujący sprawę nie dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.

Stosownie do art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143, dalej: "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na enumeratywnie wymienione w tym przepisie akty i czynności z zakresu administracji publicznej oraz bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy administracji, w tym na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a.).

Wyjaśnić należy, że na niezałatwienie sprawy administracyjnej w terminie lub na przewlekłe prowadzenie postępowania służy stronie ponaglenie – stosownie do art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2025 r. poz. 1691, dalej: k.p.a.). Środek ten ma na celu zniesienie stanu bezczynności organu lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Wniesienie takiego ponaglenia stanowi jednocześnie warunek formalny wniesienia skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie przez niego postępowania administracyjnego (por. art. 52 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 37 § 6 k.p.a. organ rozpatrujący ponaglenie wydaje postanowienie, na które nie służy zażalenie. Jak bowiem stanowi przepis art. 141 § 1 k.p.a., na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie tylko w przypadkach, gdy kodeks tak stanowi. W przypadku zaś postanowienia podejmowanego w trybie art. 37 § 6 k.p.a. brak jest przepisu, który uprawniałby do złożenia zażalenia. Postanowienie to ma charakter wpadkowy (incydentalny), nie kończy postępowania w sprawie i nie zawiera rozstrzygnięcia co do istoty sprawy.

Omawiana instytucja odnosi się wyłącznie do kwestii ściśle procesowej uregulowanej w przepisach art. 35 i 37 k.p.a., a przewidziane w ostatnim z wymienionych przepisów postanowienie nie kreuje nowej sprawy administracyjnej. Nie jest to zatem postanowienie podlegające zaskarżeniu do sądu administracyjnego, o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z 27 kwietnia 2012 r., sygn. I OSK 872/12, LEX nr 1145135; postanowienie NSA z dnia 7 lutego 2012 r., sygn. I OSK 2259/10). W związku z powyższym na wskazane w skardze postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Tego stanu rzeczy nie zmienia również błędne pouczenie o środkach zaskarżenia, zawarte w zaskarżonym postanowieniu.

Z tych względów, skoro przedmiotowa sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego, skargę należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.

O zwrocie skarżącemu uiszczonego wpisu Sąd postanowił w pkt. 2 orzeczenia na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.