II SA/Ol 700/24 - Wyrok

Data orzeczenia	2024-10-03	
Data wpływu	2024-09-03	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie	
Sędziowie	Grzegorz Klimek
Katarzyna Matczak /przewodniczący/
Marzenna Glabas /sprawozdawca/	
Symbol z opisem	6145 Sprawy dyrektorów szkół
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)	
Hasła tematyczne	Oświata	
Skarżony organ	Burmistrz Miasta i Gminy	
Treść wyniku	Stwierdzono nieważność zaskarżonego zarządzenia	
Powołane przepisy	Dz.U. 2024 nr 0 poz 737; art. 66 ust. 1 pkt 2; Ustawa z dnia 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe (t.j.)	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Katarzyna Matczak Sędziowie sędzia WSA Marzenna Glabas (spr.) asesor WSA Grzegorz Klimek Protokolant specjalista Marta Przewłucka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 października 2024 r. sprawy ze skargi P. O. na zarządzenie Wójta Gminy I. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie odwołania ze stanowiska dyrektora Zespołu Szkół w I. I. stwierdza nieważność zaskarżonego zarządzenia; II. zasądza od Wójta Gminy I. na rzecz P. O. kwotę 797 zł (siedemset dziewięćdziesiąt siedem złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.	
Uzasadnienie
Zaskarżonym zarządzeniem nr 48/2024 z 4 lipca 2024 r. Wójt Gminy (dalej jako: "organ"), działając na podstawie art. 30 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 8 marca

1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2024 r. poz. 609, dalej jako: "u.s.g."), oraz art. 66 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. - Prawo oświatowe (Dz. U. z 2024 r. poz. 737, dalej jako: "P.o."), po zasięgnięciu opinii kuratora oświaty, odwołał P. O. (dalej jako: "skarżący") ze stanowiska Dyrektora Zespołu Szkół [...]. Wskazano, że zarządzenie wchodzi w życie z dniem podjęcia.

W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że skarżącemu powierzono stanowisko dyrektora szkoły, jako osobie niebędącej nauczycielem, od 1 września 2020 roku. W trakcie kontroli przeprowadzonych w szkole w okresie kwiecień - maj 2024 r. wykryto nieprawidłowości wyczerpujące przesłanki z art. 66 ust. 1 pkt. 2 P.o., tj. zaistniał szczególnie uzasadniony przypadek uprawniający organ prowadzący do odwołania skarżącego ze stanowiska dyrektora szkoły. Podczas kontroli stwierdzono:

1. brak przeprowadzenia obowiązkowych przeglądów okresowych (rocznych

i pięcioletnich):

• brak protokołów "rocznej" kontroli okresowej stanu technicznego instalacji gazowej za 2020 r., 2021 r., 2022 r., 2023 r.,

• brak protokołu "pięcioletniej" kontroli okresowej stanu technicznego instalacji elektrycznej za 2023 r.,

• brak jakichkolwiek protokołów "pięcioletniej" kontroli okresowej stanu technicznego budynku dla sali gimnastycznej, przedszkola, szkoły podstawowej oddziałów klasowych 1-3, "łącznika" oraz budynku po dawnym gimnazjum,

• brak protokołu "rocznej" kontroli okresowej stanu technicznego budynku wykonanych dla sali gimnastycznej, przedszkola i szkoły podstawowej oddziałów klasowych 1-3, "łącznika" oraz budynku byłego gimnazjum za 2020 r., 2021 r., 2022 r., 2023 r.,

• brak protokołu rocznej kontroli okresowej stanu technicznego instalacji elektrycznej w pomieszczeniach kuchni (kontrola instalacji elektrycznej musi być przeprowadzana nie rzadziej niż raz na rok w pomieszczeniach, które są zagrożone wybuchem lub

w których znajdują się wyziewy żrące),

• w książkach obiektu budowlanego od 2019 r. są nieuzupełniane wpisy dotyczące protokołów oraz przeprowadzonych robót remontowych w obiekcie.

Organ wskazał, że notoryczne nierealizowanie przepisów art. 62 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2023 r. poz. 682 ze zm.) stanowi niedopełnienie obowiązków lub naruszenie uprawnień określonych prawem przez dyrektora szkoły, powodujące destabilizację w realizacji funkcji szkoły i jedynym rozwiązaniem tej sytuacji jest natychmiastowe zaprzestanie wykonywania funkcji dyrektora. Brak okresowych przeglądów wykonanych przez osoby posiadające stosowne kwalifikacje i uprawnienia budowlane według przepisów prawa prowadzi do przyjęcia, że w obiekcie może istnieć szereg czynników, które mogą stale zagrażać bezpieczeństwu, życiu i zdrowiu dzieci, nauczycieli, pracowników i innych osób tam przebywających (np. nieszczelna instalacja gazowa, zwarcia instalacji elektrycznej, stan zabezpieczeń przeciwporażeniowych

i przeciwpożarowych oraz ich połączeń, szczelność przewodów wentylacyjnych

i spalinowych, całe otoczenie szkoły, np. wystające pręty, ubytki itp.). Żeby to sprawdzić niezbędne jest dokonanie oględzin i specjalistyczna wiedza, i stosowne badania, i pomiary na instalacjach wykonane przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia, kwalifikacje

i wykształcenie. Stwierdzono, że dyrektor nie dbał o przestrzeganie przepisów bhp, co może skutkować wypadkami, zagrożeniem zdrowia uczniów i pracowników szkoły. Dyrektor był świadomy obowiązków, jakie na nim spoczywają, ale nie podejmował w tym zakresie żadnych działań. Organ podniósł, że wskazanego naruszenia nie zmienia fakt, że dyrektor już w okresie, gdy uzyskał wiedzę o możliwości jego odwołania, przedłożył część badań elektrycznych oraz ostatnie przeglądy i badania za rok 2024. Nie zmienia to faktu,

iż wcześniej tych badań - przeglądów nie przedłożył organowi. Co więcej, nawet przedłożone dokumenty nie są pełne i kompletne, a niektóre z nich są dokumentacją powykonawczą z odbioru inwestycji, a nie przeglądem stanu technicznego.

2. Brak realizacji wytycznych organu prowadzącego w zakresie bezpieczeństwa dzieci i młodzieży. Mimo kierowanych pisemnie informacji i upomnień do dyrektora przez organ prowadzący o konieczności wykonywania przeglądów technicznych wynikających z ustawy Prawo budowlane, nie były one wykonywane w terminach przewidzianych w przepisach prawa (art. 62 ustawy Prawo budowlane). Dodatkowo brak ważnych przeglądów naraża gminę/szkołę na uratę odszkodowania z polisy OC. W orzecznictwie wskazuje się, że "ignorowanie zaleceń organu prowadzącego, prowadzące do rażącego naruszenia przepisów, może być uznane za wystarczającą przesłankę do natychmiastowego usunięcia dyrektora z pełnionej funkcji. Już zatem samo to zdarzenie wypełnia przesłankę szczególnie uzasadnionych okoliczności stanowiących podstawę odwołania dyrektora placówki bez zachowania okresu wypowiedzenia.

3. Brak przestrzegania przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami. Wskazano, że skarżącemu, jako dyrektorowi szkoły, powierzono trwały zarząd nad nieruchomością składającą się z trzech budynków oraz gruntów stanowiących teren szkoły. W ramach przeprowadzonej kontroli ujawniono, że dyrektor reprezentując szkołę zawierał umowy najmu, użyczenia z naruszeniem art. 43 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r.

o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2023 r. poz. 344 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem jednostka organizacyjna (będąca trwałym zarządcą) ma prawo do korzystania

z nieruchomości oddanej w trwały zarząd, a w szczególności do oddania nieruchomości lub jej części w najem, dzierżawę albo użyczenie na czas nie dłuższy niż czas, na który został ustanowiony trwały zarząd, z równoczesnym zawiadomieniem właściwego organu

i organu nadzorującego, jeżeli umowa jest zawierana na czas oznaczony do 3 lat, albo za zgodą tych organów, jeżeli umowa jest zawierana na czas dłuższy niż 3 lata lub czas nieoznaczony, jednak na okres nie dłuższy niż czas, na który został ustanowiony trwały zarząd; Zgoda jest wymagana również w przypadku, gdy po umowie zawartej na czas oznaczony strony zawierają kolejne umowy, których przedmiotem jest ta sama nieruchomość. W tym zakresie ujawniono, że dyrektor bez poinformowania organu prowadzącego zawierał umowy użyczenia, najmu. Ponadto nie uzyskiwał zgody organu na każdą z zawieranych umów na okres dłuższy niż 3 lata oraz w przypadku, gdy po umowie zawartej na czas oznaczony zawierano kolejne umowy, których przedmiotem była ta sama nieruchomość. Naruszenie tych przepisów w sposób świadomy i wieloletni uniemożliwiało właścicielowi bieżące kontrole nad wykorzystaniem mienia gminy powierzonego jednostce organizacyjnej. Organ uznał, że dyrektor, jako osoba reprezentująca właściciela, naruszając przepisy nie wypełnił swoich obowiązków, czym spowodował utratę zaufania względem siebie, ale również działał w sposób niewychowawczy względem uczniów szkoły.

4. Naruszenie przepisów ustawy o finansach publicznych przez brak ustalenia

i dochodzenia odpłatności za umowy najmu. Wskazano, że dyrektor nie kontrolował terminowości wpłat oraz prawidłowości ich naliczania i odprowadzania, w tym dokonywania ujawnienia całości obrotu opodatkowanego w księgach sprzedaży w podatku VAT.

W trakcie kontroli stwierdzono liczne nieprawidłowości przejawiające się brakiem wystawiania wielu faktur VAT, a w fakturach wystawianych wskazywano inne terminy płatności niż wynikało to z zawartych umów. W związku z powyższym nie ustalono i nie pobrano należności na łączną kwotę 4.283,94 zł oraz nie wszczęto postępowań mających na celu jej wyegzekwowanie. Wobec powyższego dyrektor naruszył przepis art. 42 ust. 5 ustawy z dnia 27 sierpnia 2019 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1270 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem jednostki sektora finansów publicznych są obowiązane do ustalania przypadających im należności pieniężnych, w tym mających charakter cywilnoprawny oraz terminowego podejmowania w stosunku do zobowiązanych czynności zmierzających do wykonania zobowiązania. Okres w jakim trwało to zaniechanie, tj. lata 2020-2023, wskazuje na zaniedbanie realizacji obowiązków dyrektora. Mimo istnienia wielu wierzytelności finansowych opiewających na kwotę ponad 8.600 złotych wobec szkoły, dyrektor nie prowadził czynności egzekucyjnych wobec zalegających. Nie wysyłano upomnień oraz nie wystawiano tytułów wykonawczych. Wobec powyższego naruszono przepisy art. 6 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym

w administracji (Dz. U. z 2023 r. poz. 2505), zgodnie z którym w razie uchylania się zobowiązanego od wykonywania obowiązku wierzyciel powinien podjąć czynności zmierzające do zastosowania środków egzekucyjnych. Wskazano, że zachowanie dyrektora szkoły polegające na świadomym, powtarzającym się doprowadzeniu do zaniechania wpłat należności do szkoły należy traktować jako naruszenie mieszczące się w pojęciu "przypadku szczególnie uzasadnionego", o jakim stanowi art. 66 ust. 1 pkt 2 P.o. Dyrektor szkoły odpowiada przed organem prowadzącym nie tylko za właściwą realizację zadań oświatowych, lecz także za prawidłowe jej funkcjonowanie.

5. Naruszenie przepisów ustawy o podatku od towarów i usług. Wskazano, że dyrektor nie naliczał i nie odprowadzał we wskazanych w protokole kontroli z dnia 23 maja 2024 r. miesiącach podatku VAT od należności z tytułu najmu na łączną kwotę 801,05 zł, wobec czego naruszono przepisy art. 19 a ust. 5 pkt4 i pkt 7 ustawy z dnia 11 marca 2004 r.

o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2024 r. poz. 361). Zgodnie z nim obowiązek podatkowy powstaje w momencie wystawienie faktury. Termin ten obowiązuje w sytuacji, gdy faktura zostanie wystawiona zgodnie z zasadami najmu, czyli najpóźniej w dniu terminu płatności za najem. Jeżeli wynajmujący nie wystawi faktury w obowiązującym terminie lub nie wystawi jej wcale, obowiązek podatkowy powstanie z dniem terminu płatności. Brak przekazywania informacji dotyczących sprzedaży utrudniał funkcjonowanie gminy i stanowi zaniedbanie obowiązków dyrektora. Organ prowadzący nie może tolerować tak lekkomyślnego i nieodpowiedzialnego zachowania dyrektora szkoły. Tego typu zaniechanie osoby na stanowisku kierowniczym, odpowiedzialnej za prawidłowe funkcjonowanie placówki, choćby było jednorazowe, kwalifikuje się jako "szczególnie uzasadniony przypadek", o jakim stanowi art. 66 ust. 1 pkt 2 P.o. Organ wskazał, że zgodnie z orzecznictwem, m.in. wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 czerwca 2018 r. sygn. akt I OSK 195/18, jeżeli zaniedbania dyrektora dotyczące gospodarki finansowej placówki przyjmą charakter długotrwałego, umyślnego i rażącego nieprzestrzegania przepisów prawa, mogą uzasadniać zastosowanie sankcji odwołania dyrektora bez wypowiedzenia. Jeżeli dyrektor popełni świadomie szereg przewinień w tym zakresie, m.in. zaciąganie zobowiązań bez wymaganej zgody głównej księgowej, nieregulowanie zobowiązań za posiłki czy towar do sklepiku szkolnego, nieodprowadzanie na konto szkoły darowizn etc. , może liczyć się z utratą stanowiska. Zauważono, że

w orzecznictwie sądowym wskazano wśród przypadków szczególnie uzasadnionych usunięcia dyrektora ze stanowiska kierowniczego m.in. notoryczne nieregulowanie zobowiązań finansowych szkoły, co przemawia za przyjęciem, że długotrwałe narażanie finansów szkoły na znaczne straty finansowe powinno być także odczytywane jako przypadek szczególnie uzasadniony odwołania dyrektora szkoły ze stanowiska.

6. Naruszenie zasad ustawy o finansach publicznych w zakresie dbania o majątek szkoły. Organ wyjaśnił, że dyrektor szkoły jest zobowiązany do dbania o stan finansów szkoły, a także dokonywania wydatków w sposób racjonalny. Stwierdzono, że ww. Zespół Szkół zapłacił więcej za dostarczane paliwo gazowe, gdyż dyrektor nie złożył w terminie wymaganego oświadczenia o preferencyjnej stawce korzystania z paliw gazowych. Spowodowało to wzrost wydatków dla jednego punktu o kwotę 26.250,92 zł, natomiast dla drugiego punktu o kwotę 11.507,73 zł. Narażono budżet gminy na straty w kwocie 37.758,65 zł. Organ stwierdził, że brak dbałości o finanse publiczne oznacza niegospodarne wydatkowanie tak ogromnych środków z budżetu szkoły/gminy. Znacząca strata dla budżetu szkoły ograniczyła możliwość efektywnego planowania budżetu, co bezpośrednio wpływało na jakość i zakres realizowanych zajęć dydaktycznych oraz na dostępność środków na cele wychowawcze i opiekuńcze.

7. Brak uzyskiwania zgody organu na uczestnictwo dyrektora w większości szkoleń,

z naruszeniem art. 33 ust. 3 i 5 u.s.g. Wyjaśniono, że dyrektor szkoły zatrudniony jest

w szkole i to szkoła - jako jednostka organizacyjna - jest zakładem pracy. Ponieważ jednak dyrektor jest jednocześnie kierownikiem zakładu pracy, to nie może on dokonywać wobec samego siebie czynności z zakresu prawa pracy. Z tego też względu czynności z zakresu prawa pracy dokonuje organ prowadzący. Dyrektor przekroczył swoje kompetencje i uprawnienia. Te wielokrotne działania stanowią poważne naruszenie obowiązków pracowniczych.

Reasumując, organ podniósł, że zgodnie z art. 66 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 67 ust. 1 P.o. odwołanie dyrektora jest możliwe w przypadkach szczególnie uzasadnionych. Ustawodawca nie wyjaśnia znaczenia tego pojęcia jednak z orzecznictwa można określić przypadki, w których odwołanie jest możliwe. Jako przesłanki można wskazać: zaniedbania w zakresie gospodarki finansowej, zaniedbania w zakresie bezpieczeństwa dzieci

w ramach funkcji opiekuńczej szkoły, które prowadzą również do destabilizacji pracy szkoły, powstania swoistej niepewności co do możliwości zapewnienia poprawnego kierowania placówką w przyszłości przez dyrektora. Dyrektor jako osoba mająca być autorytetem dla uczniów, nie może naruszać w sposób długotrwały swoich obowiązków

i łamać przepisów prawa powszechnie obowiązującego. Podkreślono, że w niniejszej sprawie dyrektor w sposób uporczywy, przez cały okres sprawowania funkcji, co wykazały czynności kontrolne, nie przestrzegał szeregu przepisów prawa powszechnie obowiązującego. Całokształt zaniedbań dyrektora ma bardzo negatywny wpływ na funkcjonowanie szkoły, gdyż powoduje chaos w organizacji szkoły bezpośrednio zagrażający uczniom i pracownikom szkoły, co dodatkowo negatywnie wpływa na jej wizerunek w oczach mieszkańców gminy. Organ uznał, że dalsze piastowanie funkcji kierowniczej w szkole przez skarżącego zagraża bezpieczeństwu i finansom szkoły oraz życiu i zdrowiu jej uczniów i osób w niej przebywających. Organ zaakcentował, że zachowanie dyrektora nawet w okresie trwania kontroli nie rokuje, iż będzie on w stanie przywrócić zaufanie do swojej osoby, a także naprawić ustalone nieprawidłowości. Tym samym nie ma innej możliwości przywrócenia prawidłowego funkcjonowania jednostki, jak odwołanie dyrektora. Zdaniem organu wymienione naruszenia prawa przez dyrektora w znaczący sposób destabilizowały funkcjonowanie szkoły, negatywnie wpływając na realizację jej podstawowych funkcji dydaktycznych, wychowawczych i opiekuńczych. Wykryte nieprawidłowości podważyły zaufanie do szkoły jako instytucji publicznej i godziły w interes publiczny oraz jej zdolność do pełnienia prawidłowej funkcji opiekuńczej, dydaktycznej i wychowawczej. Wskazano, że pismem z 24 czerwca 2024 r. Warmińsko-Mazurski Kurator Oświaty udzielił wymaganej procedurą opinii, w której nie wniósł zastrzeżeń do odwołania skarżącego ze stanowiska dyrektora.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skarżący, reprezentowany przez adwokata, wniósł o uchylenie, ewentualnie stwierdzenie nieważności powyższego zarządzenia, w związku z naruszeniem:

- art. 66 ust. 1 pkt 2 P.o. poprzez jego błędne zastosowanie polegające na przyjęciu,

że wskazane w zaskarżonym zarządzeniu przyczyny odwołania dyrektora z zajmowanego stanowiska stanowią szczególnie uzasadniony przypadek w rozumieniu powołanego przepisu, podczas gdy podane uzasadnienie (o ile znajdzie potwierdzenie w toku postępowania) uprawniało organ do odwołania skarżącego w trybie zwykłym,

a w konsekwencji odwołanie skarżącego w trakcie trwania roku szkolnego bez wypowiedzenia pomimo braku zaistnienia ustawowych przesłanek i w sprzeczności

z pozytywnymi wynikami kontroli w analogicznym zakresie przez Kuratorium Oświaty

w Olsztynie;

- art. 77 § 1, art. 7, art. 8 § 1, art. 80, art. 81 k.p.a. poprzez zaniechanie podjęcia wszelkich czynności mających na celu ustalenie stanu faktycznego, a w szczególności poprzez pobieżne i ogólnikowe odniesienie się do wyjaśnień strony, a także zaniechanie odniesienia się do stanowiska przyjętego przez skarżącego w odpowiedzi na pismo Wójta Gminy z 26.06.2024 r.- pismo z dnia 04.07.2024 r., oparcie rozstrzygnięcia także o protokół kontroli z dnia 10 kwietnia 2024 r., który (o ile faktycznie został sporządzony) skarżącemu nigdy nie został doręczony, tym samym nie miał on możliwości odniesienia się do jego treści, zignorowanie wyników kontroli Kuratorium Oświaty w analogicznym zakresie,

w konsekwencji powyższego wadliwe ustalenie, że spełnione zostały przesłanki, które uzasadniają odwołanie dyrektora szkoły w trybie natychmiastowym z zajmowanego stanowiska;

- art. 8 § 1, art. 77 § 1 k.p.a. i art. 66 ust. 1 pkt 2 P.o. poprzez wydanie zaskarżonego zarządzenia bez należytego wykazania stronie rzetelnego przedstawienia kuratorowi oświaty stanu faktycznego i podstaw faktycznych do odwołania skarżącego ze stanowiska kierowniczego w trybie natychmiastowym oraz niezaznajomienie skarżącego z opinią kuratora oświaty, co pozwala uznać, że jeżeli organ prowadzący faktycznie zwrócił się

o wydanie obligatoryjnej opinii (jak twierdzi), to dalece prawdopodobne jest, iż została ona wydana na podstawie nierzetelnie przedstawionego stanu faktycznego (zwłaszcza,

iż kontrola przeprowadzona przez Kuratorium Oświaty w Olsztynie w dniu 6 czerwca

2024 r. wykazała brak zaleceń, a badane były również kwestie bezpieczeństwa uczniów

i stanu budynku szkoły), a tym samym nie została należycie wypełniona ustawowa przesłanka pozwalająca na zastosowanie trybu z art. art. 66 ust. 1 pkt 2 P.o., co może skutkować nieważnością skarżonego aktu.

Skarżący wniósł o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z załączonych kopii dokumentów na okoliczność przeprowadzenia kontroli, ich zakresu, pozorności podstaw odwołania, braku obiektywnych przesłanek wskazujących na konieczność odwołania dyrektora ze stanowiska w trybie natychmiastowym. Skarżący wniósł również o zwrot kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi skarżący akcentował, że organ nie wykazał, aby charakter wskazanych uchybień stanowił szczególnie uzasadniony przypadek, jak również nie wykazał, aby w sprawie zaistniały okoliczności nagłe, uzasadniające odwołanie dyrektora w czasie trwania roku szkolnego ze skutkiem natychmiastowym. Nawet gdyby przyjąć, że skarżący dopuścił się podniesionych uchybień (co stanowczo kwestionuje), brak było podstaw do zastosowania trybu nadzwyczajnego do odwołania dyrektora. Skarżący zauważył, że organ w uzasadnieniu skarżonego zarządzenia szeroko powołuje się na utratę zaufania, ignorowanie zaleceń, zagrożenie bezpieczeństwa uczniów, a jednocześnie z protokołu kontroli doraźnej Kuratorium Oświaty z 6 czerwca 2024 r. wynikają wnioski wręcz przeciwne. Dalej skarżący podał w wątpliwość uzyskanie wymaganej opinii kuratora oświaty przed wydaniem zaskarżonego zarządzenia. Podniósł, że pismem z 10 czerwca 2024 r. złożył zastrzeżenia do protokołu kontroli, do których organ odniósł się pismem z 26 czerwca 2024 r. bez wnikliwej analizy, powielając argumenty z protokołu kontroli. Pominięto w doręczeniu następczej korespondencji ustanowionego przez skarżącego pełnomocnika, naruszając art. 40 § 2 k.p.a. Skarżący zarzucił, że organ nie dał mu możliwości złożenia wyjaśnień w sposób należyty, gdyż przed wydaniem zarządzenia nie miał możliwości ustosunkowania się do stanowiska organu przyjętego w piśmie z 26 czerwca 2024 r. Jednocześnie zarzucił, że organ zaniechał wskazania, że pismem z 4 lipca 2024 r. skarżący wniósł odpowiedź na wskazane pismo, a organ nie odniósł się do tego pisma. Oświadczył, że pomiędzy skarżącym, a organem istnieje konflikt, który stanowił przyczynę odwołania. Podane przez organ powody są pozorne. Skarżący zaprzeczył, aby stwierdzono w zakresie kontroli i przeglądów budynków jakiekolwiek nieprawidłowości, a tym bardziej, by stan budynku miał zagrażać bezpieczeństwu dzieci i młodzieży, co świadczy, iż stanowisko organu jest subiektywne. Wskazał na ustalenia załączonych do skargi protokołów: z okresowej "pięcioletniej" kontroli stanu technicznego budynku z 25 listopada 2021 r., z okresowej "rocznej" kontroli stanu technicznego budynku z 25 listopada 2022 r. i z 15 kwietnia 2024 r., oględzin z instalacji elektrycznej budynku Zespołu Szkół z 14 marca 2024 r. Podał, że Prezes Urzędu Dozoru Technicznego zezwolił na eksploatację urządzenia technicznego do 31 sierpni 2024 r. Skarżący zaznaczył, że dokumentacja ta przedłożona została organowi w zastrzeżeniach do kontroli. Skarżący powołał się też na ankiety pracownicze, wskazujące na pozytywną ocenę pracy skarżącego jako dyrektora. Oświadczył, że kwestionuje, by uchybił obowiązkom z art. 43 ust. 2 pkt 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami, albowiem co miesiąc składał do Urzędu Gminy zestawienia, z których wynikało wprost, że szkoła ma podpisane umowy najmu. Organ był zatem w posiadaniu wymaganych informacji. Ponadto, zdaniem skarżącego, winien był uzyskać zgodę organu jedynie co do dwóch umów najmu. Przy czym nie można mówić o naruszeniu przepisów, bo zgoda może być udzielona po dokonaniu czynności. Odnosząc się do naruszenia przepisów ustawy o finansach publicznych, skarżący przyznał, że w latach 2020 i 2021 r. w poszczególnych miesiącach faktury VAT nie były wystawiane, a należności z tytułu najmu nie były pobierane, co było spowodowane losową sytuacją związaną z pandemią koronawirusa. Wynikało to z faktu, iż zajęcia szkolne odbywały się w formie zdalnej, a podmioty, które w tym czasie miały zawarte umowy najmu ze szkołą nie funkcjonowały wcale, a sytuacja ta wynikała z nadzwyczajnej wówczas sytuacji w kraju, a nie woli stron. Wskazał, że w przypadku niepobierania czynszu najmu należność w ogóle nie powstaje. Zdaniem skarżącego nie naruszył też art. 6 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, bowiem, jak wskazuje doktryna, podjęcie czynności zmierzających do zastosowania środków egzekucyjnych obejmuje w szczególności m. in. ustalenie miejsca zamieszkania lub pobytu, albo siedziby podmiotu, na którym spoczywa ciężar wykonania obowiązku. Podał, że zlecił przeprowadzenie wywiadów środowiskowych. Wysłał 20 wezwań do zapłaty, a 24 osobom przedstawił zestawienie należności o zadłużeniu. Podjął więc działania, które są zgodne z przepisami prawa, a z całą pewnością nie naruszył przepisów tylko dlatego, że nie podjął od razu tak rygorystycznych środków egzekucyjnych, jakich oczekiwałby organ. Skarżący zakwestionował też zasadność zarzutu dotyczącego dbałości o majątek szkoły. Przyznał, że w związku ze złożeniem oświadczenia po terminie zastosowano inne stawki do rozliczenia za dostawę paliwa, jednakże nie sposób podzielić obliczeń dokonanych przez organ. Nie sposób dostrzec na jakiej podstawie organ dokonał wyliczeń różnicy w zapłacie za paliwo gazowe jaka miała powstać, skoro nigdzie nie została wskazana nawet namiastka schematu jaki do tych obliczeń zastosowano. Skarżący zaprzeczył też, że winien uzyskiwać zgodę organu na udział w szkoleniach. Stwierdził, że brak jest jakichkolwiek podstaw prawnych by przypisywać Wójtowi takie uprawnienia.

W odpowiedzi na skargę pełnomocnik organu wniósł o jej odrzucenie z powodu niewłaściwości sądu administracyjnego. Podał, że zaskarżone zarządzenie jest objęte postępowaniem przed Sądem Rejonowym IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń społecznych. Ewentualnie wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując argumenty podniesione

w uzasadnieniu zaskarżonego zarządzenia.

Na rozprawie pełnomocnicy stron podtrzymali dotychczasowe stanowiska

w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo

o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r. poz. 1267) i art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2024 r. poz. 935, dalej jako: "p.p.s.a."), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności zaskarżonego aktu, czyli ocenia jego zgodność

z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa, według stanu prawnego

i faktycznego sprawy z daty jego podjęcia, nie będąc przy tym związanym zarzutami

i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że zadaniem sądu administracyjnego jest sprawdzenie, czy zaskarżony akt prawny został wydany zgodnie z przepisami prawa materialnego oraz czy przy podejmowaniu zaskarżonego aktu nie zostały naruszone przepisy prawa procesowego.

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie między innymi w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego oraz akty tych organów

i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej.

Rozpoznawana sprawa dotyczy aktu określonego w art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a., tj. aktu organu jednostki samorządu terytorialnego, innego niż akt prawa miejscowego, podjętego

w sprawie z zakresu administracji publicznej. Przed sądami administracyjnymi toczyły się już niejednokrotnie postępowania w sprawach odwołania dyrektora szkoły przez organ prowadzący jednostki samorządu terytorialnego, co potwierdzają m.in. powołane przez organ w uzasadnieniu zaskarżonego zarządzenia wyroki. W uzasadnieniu wyroku z 11 lipca 2017 r. sygn. akt II OSK 1449/17 (publ. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sadów Administracyjnych na stronie nsa.gov.pl, dalej w skrócie: "CBOSA") Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że akt odwołania, podobnie jak powierzenia stanowiska dyrektora szkoły traktować należy jako władczą wypowiedź organu administracji w sprawie należącej do jego zadań publicznych. Akty te winny być zatem postrzegane jako akty administracyjne, które dodatkowo wywołują prawne skutki w sferze regulowanej prawem pracy. W związku z tym odwołanemu dyrektorowi służą również roszczenia odszkodowawcze, jako następstwa odwołania ze stanowiska, których może dochodzić przed właściwym sądem pracy. Jednakże sam fakt, że akt administracyjny wywiera skutki w sferze prawa pracy, z tego powodu nie przestaje być aktem administracyjnym, podlegającym zatem kontroli pod względem zgodności z prawem. Akt powołania (powierzenia) stanowiska dyrektora szkoły, jak również jego odwołania powinien spełniać wymogi wynikające z przepisów publicznoprawnych dotyczących odpowiednio powołania albo odwołania dyrektora. Akt ten jest bowiem formą realizacji zadań publicznoprawnych jednostki samorządu terytorialnego (por. wyrok NSA z dnia 8 lutego 2013 r., I OSK 2641/12, publ. w CBOSA). Powołanie bądź odwołanie dyrektora szkoły jest sprawą

z zakresu administracji publicznej ze wszystkimi tego konsekwencjami, łącznie z ingerencją nadzorczą wojewody (por. wyrok NSA z dnia 8 lutego 2011 r. sygn. akt I OSK 1362/10, publ. CBOSA). NSA wskazał, że w wyroku z dnia 9 grudnia 2003 r., P 9/02 (OTK-A 2003, nr 9, poz. 100) i w uchwale z dnia 27 września 1994 r., sygn. W 10/93 (OTK 1994 r. nr 2, poz. 46) Trybunał Konstytucyjny uznał, że oba rodzaje kontroli, tj. przed sądem administracyjnym i sądem powszechnym nie wykluczają się wzajemnie, lecz odwrotnie - są komplementarne. Nie ma więc niebezpieczeństwa powstania kolizji na skutek zbiegu dwóch różnych postępowań dotyczących tej samej materii z tego powodu, że odmienny jest przedmiot postępowań sądowoadministracyjnego i przed sądem pracy. NSA podkreślił, że takie czy inne rozstrzygnięcie sporu z zakresu prawa pracy, a więc w istocie sporu o wtórnych skutkach prawnych aktów administracyjnoprawnych podejmowanych przez jednostkę samorządu terytorialnego, nie może niweczyć ani konwalidować wadliwie podjętych aktów z zakresu administracji publicznej (por. też wyrok NSA z dnia 3 września 2013 r. sygn. akt I OSK 968/13, publ. w CBOSA). Również w wyroku z 16 listopada 2023 r. sygn. akt III OSK 850/22, publ. w CBOSA, Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że odwołanie nauczyciela ze stanowiska dyrektora jest to akt władczy o charakterze personalnym z zakresu administracji publicznej.

Zatem podwójny charakter kontrolowanego zarządzenia nie może pozbawić możliwości objęcia go kontrolą sprawowaną przez sądy administracyjne pod kątem zachowania przewidzianych w przepisach publicznoprawnych wymogów dotyczących aktu odwołania dyrektora jednostki samorządowej jako aktu o charakterze publicznoprawnym.

Stosownie do art. 147 § 1 p.p.s.a. Sąd uwzględniając skargę na akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a., stwierdza nieważność tego aktu w całości lub w części albo stwierdza, że został wydany z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie jego nieważności. Zgodnie z art. 91 ust. 1 u.s.g. uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. W przypadku nieistotnego naruszenia prawa organ nadzoru nie stwierdza nieważności uchwały lub zarządzenia, ograniczając się do wskazania, iż uchwała lub zarządzenie wydano z naruszeniem prawa miejscowego (ust. 4). W takim przypadku sąd administracyjny orzeka o ich niezgodności z prawem (art. 90 ust. 2).

W rozpoznawanej sprawie Sąd stwierdził, że doszło do istotnego naruszenia art. 66 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo oświatowe, gdyż stan faktyczny, który legł u podstaw zastosowania tego przepisu nie wyczerpuje jego dyspozycji. Zgodnie z tym unormowaniem organ prowadzący szkołę może odwołać nauczyciela ze stanowiska kierowniczego

w czasie roku szkolnego bez wypowiedzenia w przypadkach szczególnie uzasadnionych, po zasięgnięciu opinii kuratora oświaty. Użyte w tym przepisie sformułowanie

"w przypadkach szczególnie uzasadnionych" jest pojęciem ogólnym, niedookreślonym. Wprawdzie w przypadku pojęć niedookreślonych ustawodawca pozostawia organowi stosującemu prawo pewien luz decyzyjny, jednak proces interpretacji takich pojęć jest elementem wykładni prawa. Z pojęcia niedookreślonego (nieostrego) nie wynika zatem swoboda wykładni prawa (por. wyrok TK z 3 czerwca 2003 r., sygn. akt K 49/02, publ. OTK-A 2003/6/49). W orzecznictwie sądów administracyjnych ukształtował się pogląd, który skład orzekający podziela, zgodnie z którym odwołanie dyrektora szkoły w trybie natychmiastowym nie może nastąpić z przyczyn wymienionych w art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy Prawo oświatowe, tj. w przypadku negatywnej oceny pracy lub wykonywania zadań w zakresie działalności finansowej i administracyjnej, lecz muszą to być inne szczególnie uzasadnione przypadki, których ustawa nie wskazuje. Wyjaśnić także należy, że art. 66 ust. 2 cytowanej ustawy ma tożsame brzmienie co art. 38 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 września 1991r. o systemie oświaty (Dz.U. z 2004r. poz. 594, ze zm.), uchylony przez art. 15 pkt 54 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. zmieniającej ustawę o systemie oświaty

z dniem 1 września 2017r. (Dz.U. 2017r. poz. 60). W związku z tym aktualne pozostaje stanowisko orzecznictwa i judykatury wyrażone na tle art. 38 ust. 1 pkt 2 ustawy o systemie oświaty. W orzecznictwie tym utrwalony został pogląd, że skoro przepis ten wprowadza nadzwyczajny tryb odwołania osoby, której powierzono stanowisko kierownicze (dyrektora szkoły) - powinien być interpretowany ściśle. "Przypadki szczególnie uzasadnione"

w rozumieniu powołanego przepisu to sytuacje, w których doszło do rażących uchybień niepozwalających na dalsze zajmowanie stanowiska, zatem prowadzących do konieczności natychmiastowego odsunięcia osoby pełniącej funkcję kierowniczą w szkole lub placówce oświatowej od pracy na tym stanowisku w trakcie roku szkolnego bez wypowiedzenia. Dotyczą sytuacji drastycznych, rażąco sprzecznych z celami powołania na stanowisko, a więc innych od tych, dla których przewidziany jest "normalny" tryb odwołania ze stanowiska z końcem roku szkolnego (por. wyrok NSA z 7 maja 2015r., I OSK 2987/14, wyrok NSA z 6 sierpnia 2015r., I OSK 901/15 oraz wyrok NSA z 25 listopada 2015r., I OSK 1942/15, publ. w CBOSA). Za szczególnie uzasadnione przypadki należy uznać zdarzenia (działanie lub zaniechanie) o charakterze zupełnie wyjątkowym, nadzwyczajnym (wykraczającym poza działanie rutynowe, codzienne), przy czym stwierdzone uchybienia są tego rodzaju, że powodują destabilizację w realizacji funkcji (dydaktycznej, wychowawczej i oświatowej) szkoły i dlatego konieczne jest natychmiastowe zaprzestanie wykonywania funkcji dyrektora, albowiem dalsze zajmowanie stanowiska dyrektora godzi

w interes szkoły jako interes publiczny (por. wyrok NSA z 1 września 2010 r., sygn. akt I OSK 933/10, wyrok NSA z 14 lutego 2013 r., sygn. akt I OSK 1797/12, publ. w CBOSA). Szczególnie uzasadnione przypadki to takie, które powodują, że nie można czekać

z odwołaniem nauczyciela ze stanowiska kierowniczego, lecz decyzja o pozbawieniu nauczyciela funkcji kierowniczej musi być podjęta natychmiast. Tym samym odwołanie

w szczególnie uzasadnionym przypadku powinno być natychmiastowe lub niezwłoczne

w stosunku do zdarzeń (okoliczności) je uzasadniających. Chodzi o takie zachowania,

w wyniku których nie ulega wątpliwości, że dyrektor utracił zdolność wykonywania powierzonej mu funkcji z przyczyn etycznych lub rażącej niekompetencji w realizacji spoczywających na nim obowiązków.

Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że w niniejszej sprawie nie wystąpiła sytuacja, która uzasadniałaby natychmiastowe odsunięcie skarżącego od pełnienia obowiązków dyrektora szkoły. Nie jest zasadny zarzut organu o braku realizacji wytycznych w zakresie bezpieczeństwa dzieci i młodzieży. Z akt sprawy wynika, że skarżącemu powierzono stanowisko dyrektora od 1 września 2020 r. Pismem z 10 maja 2021 r. Wójt Gminy poinformował wyszczególnione zespoły szkół "o obowiązku przeprowadzenia corocznych przeglądów technicznych wynikających z ustawy prawo budowlane (przeglądy budowlane, elektryczne, gazowe, gaśnice etc.)". Poprosił o pisemną informację zwrotną po wykonaniu ww. przeglądu. Z akt sprawy nie wynika, czy skarżący informował organ o zrealizowaniu obowiązku. Nie wynika też, aby organ kiedykolwiek później zwracał się do dyrektora w tej sprawie. Skarżący przedłożył natomiast do akt sądowych, jak również organowi przy wniesieniu zastrzeżeń z 10 czerwca 2024 r. kserokopię protokołów: z okresowej "pięcioletniej" kontroli stanu technicznego budynku

z 25 listopada 2021 r., który wskazywał daty następnej kontroli rocznej na 25 listopada 2022 r. i pięcioletniej na 25 listopada 2026 r.; z okresowej "rocznej" kontroli z 25 listopada 2022 r., wyznaczający kolejną datę kontroli na 25 listopada 2023 r. W 2023 r. rzeczywiście nie wykonano przeglądu rocznego. Kolejną kontrolę roczną dyrektor zlecił i została przeprowadzona 15 i 22 kwietnia 2024 r., po wszczęciu w dniu 10 kwietnia 2024 r. kontroli w zakresie przestrzegania zasad i przepisów bezpieczeństwa, która przeprowadzona została w dniach od 10 kwietnia do 10 maja 2024 r. Wbrew zarzutom pełnomocnika skarżącego, protokół z tej kontroli został doręczony skarżącemu 21 maja 2024 r., który podpisał go bez uwag i nie wniósł do niego w wyznaczonym terminie zastrzeżeń. Przy czym w protokole tym nie wyznaczono skarżącemu terminu do usunięcia stwierdzonych braków, ale w zaleceniach wskazano ogólnie na konieczność okresowych kontroli stanu technicznego obiektu budowlanego, instalacji i przewodów zgodnie z art. 62 i art. 62b Prawa budowlanego oraz dokonywania stosownych wpisów w książce obiektu budowlanego. Nikt nie weryfikował, czy przedłożone przez skarżącego następnie (przy zastrzeżeniach z 10 czerwca 2024 r. protokoły z przeglądów technicznych, przeglądy elektryczne i instalacji gazowej są wystarczające. Nie ma racji organ, że w sprawie nie mają znaczenia protokoły, wprawdzie wykonane z opóźnieniem, ale wskazujące jednoznacznie, że stan budynku nie zagraża życiu i zdrowiu, bezpieczeństwu mienia

i środowisku. Okoliczność ta przeczy uznaniu, że szkoła znajdowała się

w niebezpieczeństwie, które uzasadniałoby natychmiastowe zwolnienie dyrektora.

Szczególnie uzasadnionych przypadków do zwolnienia dyrektora w trybie nagłym nie przedstawia również protokół z kontroli okresowej z zakresu działalności finansowej Zespołu Szkół, która przeprowadzona była od 19 kwietnia do 17 maja

2024 r., i obejmowała okres od 1 stycznia 2020 r. (kiedy skarżący nie był jeszcze dyrektorem) do 15 kwietnia 2024 r. Ustalenia kontrolne nie pozwalają uznać, aby szkoła była zadłużona, dyrektor nie regulował należności, czy dopuścił się kardynalnych nadużyć w sferze budżetowej.

Zauważyć należy, że obie wymienione kontrole realizowane były w trybie art. 57 ust. 1 i 2 P.o. Zgodnie z tymi przepisami organ prowadzący szkołę lub placówkę sprawuje nadzór nad jej działalnością w zakresie spraw finansowych i administracyjnych,

z uwzględnieniem odrębnych przepisów. W zakresie wymienionym w ust. 1 nadzorowi podlega w szczególności: 1) prawidłowość dysponowania przyznanymi szkole lub placówce środkami budżetowymi oraz pozyskanymi przez szkołę lub placówkę środkami pochodzącymi z innych źródeł, a także gospodarowania mieniem; 2) przestrzeganie obowiązujących przepisów dotyczących bezpieczeństwa i higieny pracy pracowników i uczniów; 3) przestrzeganie przepisów dotyczących organizacji pracy szkoły

i placówki. Do tych unormowań odwołuje się art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. b P.o., pozwalając na odwołanie dyrektora bez wypowiedzenia w wyniku negatywnej oceny pracy lub negatywnej oceny wykonywania zadań wymienionych w art. 57 ust. 2 w trybie określonym przepisami w sprawie oceny pracy nauczycieli. Przepis ten ma odpowiednie zastosowanie do odwołania ze stanowiska kierowniczego osoby niebędącej nauczycielem (art. 67 ust. 1 P.o.). Z treści art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. b wynika, że negatywna ocena pracy musi być poprzedzona procedurą w sprawie oceny pracy. Kwestię tę reguluje rozporządzenie Ministra Edukacji i Nauki z dnia 25 sierpnia 2022 r. w sprawie oceny pracy nauczycieli (Dz.U. z 2022 r. poz. 1822) w § 9 i następnych. W rozpoznawanej sprawie takiej oceny nie przeprowadzano, w związku z tym nie można było zwolnić skarżącego bez wypowiedzenia z powodu negatywnej oceny wywiązywania się przez niego z zadań.

Podkreślić należy, że z treści powołanego przez organ wyroku NSA z 14 czerwca 2018 r. sygn. akt I OSK 195/18 jednoznacznie wynika, że negatywna ocena działalności dyrektora szkoły, w tym zadań w zakresie bezpieczeństwa i higieny pracy, nie mieści się

w zakresie pojęcia "przypadek szczególnie uzasadniony". NSA w wyroku tym wskazał, że w sformułowaniu tym chodzi o takie zachowania, w wyniku których nie ulega wątpliwości, że dyrektor utracił zdolność wykonywania powierzonej mu funkcji z przyczyn etycznych lub rażącej niekompetencji w realizacji spoczywających na nim obowiązków. Za przyczyny "szczególnie uzasadnione" uznano: kradzież alkoholu w sklepie (II SA/Bk 1179/14), błędy organizacyjne, które postawiły placówkę w stan zagrożenia likwidacją (IV SA/Gl 970/13), poniżanie, upokarzanie i ignorowanie pracownika oraz wykorzystanie dwóch pracowników do przeprowadzenia remontu w mieszkaniu dyrektora (I OSK 2853/13), zaniedbania

w nadzorze nad pracownikami skutkujące molestowaniem seksualnym podopiecznych

(I OSK 840/13), zatrudnienie przez dyrektora swojej siostry w szkole (I OSK 2408/11), notoryczne nieregulowanie zobowiązań finansowych szkoły (II SA/Rz 624/05), długotrwałą chorobę uniemożliwiającą wykonywanie funkcji kierowniczej, która negatywnie wpływa na szkołę powodując jej dezorganizację (I OSK 365/17).

Kolejny powoływany przez organ wyrok WSA w Białymstoku z 1 grudnia 2020 r. sygn. akt II SA/Bk 726/20 został uchylony wyrokiem NSA z 4 października 2022 r. sygn. akt III OSK 4245/21 (publ. w CBOSA). W wyroku tym Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że pojęcie " szczególnie uzasadnionego przypadku", w rozumieniu art. 66 ust. 1 pkt 2 P.o., powinno być rozumiane wąsko. NSA podkreślił, że dominujący jest pogląd, że stwierdzone zaniedbania w zakresie gospodarki finansowej szkoły, czy organizacji jej pracy, nie stanowią szczególnie uzasadnionych powodów do odwołania dyrektora szkoły bez wypowiedzenia.

W powoływanym przez organ wyroku NSA z 14 listopada 2023 r. sygn. akt III OSK 2755/21 Naczelny Sąd Administracyjny również wskazał, że kwestia utraty zaufania nie może być przyjmowana jako uzasadnienie dla zastosowania art. 66 ust. 1 pkt 2 P.o.

W wyroku z 13 czerwca 2024 r. sygn. akt III OSK 4015/21, publ. w CBOSA, Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że nie liczba zdarzeń konstruuje przypadek "szczególnie uzasadniony", ale charakter tych zdarzeń – waga naruszeń. Tym samym większa liczba uchybień nie daje uprawnień do zastosowania nadzwyczajnego trybu odwołania dyrektora, tj. w trakcie roku szkolnego i bez wypowiedzenia.

Reasumując, organ nie wykazał, że zaistniały podstawy do zwolnienia skarżącego

w trybie art. 66 ust. 1 pkt 2 P.o. Nie jest wystarczające dla skutecznego odwołania na podstawie tego przepisu spełnienie wymogów formalnych, a mianowicie zasięgnięcie opinii kuratora oświaty (nawet jeśli jest ona pozytywna).

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a., należało stwierdzić nieważność zaskarżonego zarządzenia.

O kosztach postępowania, obejmujących uiszczony wpis od skargi w kwocie 300 zł, należne pełnomocnikowi wynagrodzenie w kwocie 480 zł i opłatę od udzielonego pełnomocnictwa – 17 zł, Sąd orzekł zgodnie z art. 200 i art. 205 § 1 i 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2023 r. poz. 1964).