Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Kołaczek, Sędzia NSA Bartosz Wojciechowski, Sędzia WSA (del.) Adam Nita (spr.), Protokolant Krzysztof Zaleski, po rozpoznaniu w dniu 7 lutego 2025 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej O. sp. z o.o. w C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 24 kwietnia 2024 r. sygn. akt I SA/Lu 27/24 w sprawie ze skargi O. sp. z o.o. w C. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie z dnia 8 listopada 2023 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za luty 2018 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od O. sp. z o.o. w C. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie kwotę 4050 (cztery tysiące pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Zaskarżonym wyrokiem z 24 kwietnia 2024 r., sygn. akt I SA/Lu 27/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie (zwany dalej Sądem I instancji) oddalił skargę O. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w C. (w dalszej części uzasadnienia określanej mianem Podatnika, Spółki, Strony lub Skarżącego) na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie (zwanego dalej Organem odwoławczym lub Organem II instancji) z 8 listopada 2023 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za luty 2018 r.

Problemem, jaki zaistniał w relacjach pomiędzy stronami postępowania sądowoadministracyjnego było określenie Spółce kwoty podatku od towarów i usług do zwrotu oraz ustalenie jej dodatkowego zobowiązania podatkowego. Istotnym elementem stanu faktycznego jest też to, że w sprawie wypowiadał się już Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie. Na mocy jego prawomocnego wyroku z 20 lipca 2022 r., sygn. akt I SA/Lu 134/22 uchylono poprzednią ostateczną decyzję podatkową i zasądzono na rzecz Strony zwrot kosztów postępowania. Stało się tak z przyczyny, która nie jest sporna w przedmiotowym postępowaniu (a miała taki charakter w sprawie I SA/Lu 134/22), tj. materii zakwestionowania dokumentów TAX FREE.

Wypowiadając się w tym przedmiocie Naczelnik Urzędu Skarbowego w Chełmie (dalej określany jako Organ I instancji lub NUS) oraz Organ odwoławczy stanęli na stanowisku, że wyniku stosowania procedury TAX FREE doszło do zaniżenia należnego podatku od towarów i usług poprzez zastosowanie stawki podatkowej w wysokości 0%, zamiast 23%. Orzekając w sprawie I SA/Lu 134/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny nakazał organowi czynienie ustaleń dowodowych w tym zakresie - rzetelnie, wnikliwie, spójnie i jednoznaczne odtworzenie rzeczywistego obrazu faktycznego sprawy w zgodzie przede wszystkim z prawdą obiektywną. W ten sposób organ został zobowiązany do zrekonstruowania rzeczywistej treści, istoty i celu czynności, do których nawiązują dokumenty TAX FREE wystawione przez Spółkę, a podważane przez administrację podatkową.

Orzekając w sprawie I SA/Lu 134/22 Sąd zaakceptował natomiast ustalenia faktyczne i stanowisko prawne organu, prowadzące do pozbawienia Spółki prawa do odliczenia naliczonego podatku od towarów i usług, wykazanego w fakturach wystawionych na jej rzecz przez T. spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością. Sąd ocenił, że stanowisko organu w tej kwestii jest prawidłowe zarówno na płaszczyźnie faktów, jak i prawa. W następstwie wskazanego wyroku NUS dokonał ponownego wymiaru podatku (określenia nadwyżki podatku naliczonego nad należnym oraz ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego, a Organ odwoławczy utrzymał tę decyzję w mocy. Właśnie to orzeczenie ostateczne stało się punktem odniesienia dla Sądu I instancji wydającego zaskarżony wyrok. Ten zaś podzielił zapatrywanie Organu odwoławczego i oddalił skargę na decyzję ostateczną.

Uzasadniając swoje racje Wojewódzki Sąd Administracyjny powołał się na wyrok, wydany w sprawie o sygn. akt I SA/Lu 134/22. Czyniąc to wywiódł on, że na podstawie art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 1634 – zwanej dalej P.p.s.a.) ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Jak podkreślono, ponieważ w rozpoznawanej sprawie przepisy prawa nie uległy zmianie, obowiązkiem organu było zastosowanie się do oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w wyroku Sądu z 20 lipca 2022 r., sygn. I SA/Lu 134/22. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie miał przy tym wątpliwości co do tego, że Dyrektor Izby Administracji Skarbowej prawidłowo wywiązał się z tej powinności.

Jeżeli natomiast chodzi o materię zakupu narzędzi budowlanych od kontrahenta krajowego (T. spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością) oraz ich dostawy na Ukrainę, Sąd I instancji raz jeszcze odwołał się do swojego prawomocnego wyroku, wydanego w sprawie I SA/Lu 134/22. Czyniąc to podkreślił on, że we wskazanym orzeczeniu uznano za prawidłowe ustalenia faktyczne i stanowisko prawne organu dotyczące pozbawienia Spółki odliczenia naliczonego podatku od towarów i usług, wykazanego w fakturach wystawionych na jej rzecz przez T. W tym kontekście Wojewódzki Sąd Administracyjny powołał się na art. 153 oraz art. 170 P.p.s.a. (materię mocy wiążącej prawomocnego wyroku sądu administracyjnego). Z tego wywiedziono, że przyjęcie argumentacji prezentowanej w skardze doprowadziłoby do tego, że Sąd w sposób bezpośredni zanegowałby własną ocenę prawną i wskazania co do dalszego postępowania, jakie wyraził w orzeczeniu w sprawie I SA/Lu 134/22. To zaś byłoby oczywistym naruszeniem art. 153 oraz art. 170 P.p.s.a. Z tych właśnie względów skarga Strony została oddalona.

W skardze kasacyjnej wniesiono o:

1) uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji,

2) zasądzenie na rzecz Skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych,

3) rozpoznanie sprawy na rozprawie.

Jednocześnie Podatnik zarzucił nieprawomocnemu wyrokowi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego:

I. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. obrazę:

1. art. 187 i 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 2383 – zwanej dalej O.p.). Zdaniem Strony nastąpiło to poprzez nieuzasadnione zignorowanie przez Sąd dowodów innych niż informacje uzyskane od ukraińskiej administracji skarbowej (takich jak m.in. komunikat IE599 o wywozie towaru za granicę UE i dokumenty księgowe Podatnika). W ocenie Skarżącego, w konsekwencji błędnie przyjęto, że w niniejszej sprawie nie doszło do rzeczywistego eksportu towarów, których dotyczą faktury. Tym samym odmówiono mocy dowodowej krajowym dokumentom urzędowym poświadczającym prawidłowy eksport towarów i fakturom, na korzyść informacji uzyskanych od ukraińskiego organu skarbowego;

2. art. 121 § 1 i art. 122 O.p. - poprzez niezgodne z tymi przepisami:

a) błędne przyjęcie, że nie doszło do rzeczywistego eksportu towarów na tej tylko podstawie, że Organ I instancji uzyskał od ukraińskiej administracji skarbowej informację, że podmiot ukraiński Y. nie zgłosił swojemu organowi podatkowemu importu towarów do opodatkowania;

b) błędne przyjęcie, że podatnik powinien wiedzieć, że może uczestniczyć w oszustwie podatkowym, na tej podstawie, że nie zawarł pisemnej umowy sprzedaży, zawierającej postanowienia dotyczące kar umownych lub procedury reklamacji, oraz że w okresie kontroli nie doszło do reklamacji lub zwrotu towaru;

c) błędne przyjęcie, że przedstawiciele Y. (ukraińskiego kontrahenta) nie mieli kontaktu z fakturami dotyczącymi towarów, gdyż nie skorygowali minimalnej omyłki w zapisie słowa "Y." na fakturach (błędny zapis [...]). W przekonaniu Strony, w konsekwencji błędne i nieuzasadnione było wywiedzenie z tych faktów, że sprzedaż towarów nie stanowiła rzeczywistego eksportu;

d) błędne przyjęcie, że Spółka nie dokonała rzeczywistego obrotu towarami tylko na tej podstawie, że kontrole podatkowe u dostawców dostawcy Spółki wykazały pewne nieprawidłowości. Tymczasem Strona prawidłowo przyjęła towar do magazynu po sprawdzeniu jego stanu ilościowo-wartościowego oraz dokonała rzetelnego wydania tych wyrobów i posiada dokumenty prawidłowo potwierdzające jego wywóz. Podkreślono też, że przed każdą transakcją zakupu towaru prezes Spółki weryfikował krajowego dostawcę (T. Sp. z o.o.) jako czynnego podatnika podatku od towarów i usług oraz dzwonił do księgowości tego podmiotu dla upewnienia się co do złożenia deklaracji podatkowej na podatek od towarów i usług;

3. art. 194 § 1 i 2 O.p. - polegające na błędnym uznaniu, że informacje uzyskane od ukraińskiego organu skarbowego stanowią dokument urzędowy. Tymczasem w świetle wskazanego przepisu dokumentem urzędowym mogą być jedynie dokumenty sporządzone w formie określonej przepisami prawa przez powołane do tego organy władzy publicznej, tj. krajowej;

4. art. 187 § 1 O.p. w zw. z art. 121, art. 122 i art. 127 tej ustawy. Zdaniem Skarżącego polega ono na tym, że Sąd pominął okoliczność, iż Organ II instancji powielił ustalenia NUS. Jak podkreślono, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej nie dokonał wyczerpującego rozważenia całości materiału dowodowego i w swojej decyzji ograniczył się do uzasadnienia ustaleń poczynionych w I instancji. Wyartykułowano też pominięcie prawdopodobnego celowego niezgłoszenia towarów wprowadzanych do obrotu na terenie Ukrainy przez eksportera, motywowanego chęcią uniknięcia opodatkowania sprzedaży;

5. art. 187 § 1 w zw. z art. 290 § 2 pkt 6a O.p. - poprzez brak oceny przez Sąd niezebrania przez organ samodzielnego materiału dowodowego w celu ustalenia okoliczności dotyczących transakcji z udziałem krajowego dostawcy (T. Sp. z o.o.) i poprzestanie na fragmentarycznym materiale z osobnych protokołów kontroli, przy tworzeniu których Podatnik nie brał czynnego udziału;

6. art. 210 § 1 pkt 6 O.p. - polegające na nierozeznaniu przez Sąd, że Organ II instancji nie rozpoznał wszystkich zarzutów podniesionych przez Stronę w odwołaniu od decyzji NUS, a w szczególności zarzutu braku samodzielności w ustaleniu stanu faktycznego przez Organ I instancji;

7. art. 153 i art. 11 P.p.s.a. - poprzez przyjęcie, że ocena prawna i wskazania zawarte w orzeczeniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, sygn. akt I SA/Lu 134/22 wiążą Sąd orzekający. Tymczasem doszło do uzupełnienia faktów w postępowaniu dowodowym – za sprawą wyroku Sądu Rejonowego w Chełmie, sygn. akt VII K 276/22;

8. art. 105 § 3 P.p.s.a. - poprzez oddalenie wniosków dowodowych Skarżącego, dotyczących dowodu z ustaleń zawartych w wyroku i uzasadnieniu wyroku Sądu Rejonowego w Chełmie VII K 276/22. Jak podkreślono, ocena treści i mocy dowodowej wskazanych ustaleń jest niezbędna do wykazania braku przesłanek stosowania zasad odpowiedzialności zbiorowej uczestników transakcji handlowych;

9. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 11 P.p.s.a. - poprzez brak odniesienia się do ustaleń organów podatkowych nieuwzględniających okoliczności wynikających z prawomocnego wyroku karnego;

10. art. 10 i 11 Prawa przedsiębiorców - poprzez niezastosowanie zasady in dubio pro tributario i brak rozstrzygnięcia wątpliwości na korzyść Podatnika. W tym kontekście zarzucono też niepodjęcie przez Sąd I instancji, w toku postępowania wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, stanu prawnego i merytorycznego załatwienia sprawy, mając na uwadze interes społeczny oraz słuszny interes Skarżącego;

II. naruszenie prawa materialnego - przez jego błędną wykładnię I niewłaściwe zastosowanie, tj. obrazę art. 41 ust. 6, 6a, 9a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1221 – dalej określanej jako u.p.t.u.). Zdaniem Strony doszło do tego poprzez nieprawidłowe przyjęcie przez Organ I instancji, że dokumenty urzędowe poświadczające prawidłowy eksport towarów, takie jak w szczególności komunikat IE599 o wywozie towaru za granicę UE, nie dowodzą tego, co zostało w nich poświadczone oraz nieuznanie prawa Spółki do stosowania stawki 0 % w odniesieniu do potwierdzonego eksportu.

W reakcji na przedstawione zarzuty i argumentację odpowiedź na skargę kasacyjną nie została wniesiona.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Jak już wcześniej wskazano, kwestia wymiaru Spółce podatku od towarów i usług za luty 2018 r. (określenie jej nadwyżki podatku naliczonego nad należnym oraz ustalenie dodatkowego zobowiązania podatkowego) była przedmiotem uprzedniego, prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, wydanego w sprawie sygn. akt I SA/Lu 134/22. Odniesiono się w nim do materii, która jest zagadnieniem spornym w przedmiotowej sprawie – podatkowych konsekwencji nabycia towaru przez Stronę od T. Sp. z o.o. i jego sprzedaży podmiotowi ukraińskiemu. Czyniąc to, Sąd I instancji wskazał zaś, że jeżeli chodzi o odliczenie podatku od towarów i usług, wykazanego przez wskazanego kontrahenta Podatnika, organ prawidłowo uwzględnił i efektywnie wprowadził w życie wskazówki TSUE, zobowiązujące organy podatkowe do eliminowania skutków wszelkich postaci oszustw w sferze podatku od wartości dodanej, prowadzących do zakłócenia funkcjonowania systemu tego podatku (por. między innymi TSUE w sprawach: C-255/02, C-419/02, C-223/03, C-354/03 i C-355/03, C-484/06, C-439/04 i C-440/04, C-80/11 i C-142/11, C-324/11, C-285/11, C-642/11, C-643/11, C-107/13, C-33/13, C-487/01 i C-7/02, C-367/96, C-373/97, C-32/03, C-110/94, od C-110/98 do C-147/98).

Wyraźnie wyartykułowano też, że na akceptację zasługują ustalenia faktyczne i stanowisko prawne organu, prowadzące do pozbawienia Spółki prawa do odliczenia podatku naliczonego, wykazanego w fakturach wystawionych na jej rzecz przez T. Sp. z o.o. Wypowiadając się w sprawie I SA/Lu 134/22, Sąd ocenił, że w tej materii stanowisko organu jest prawidłowe, zarówno na płaszczyźnie faktów, jak i prawa. Wskazany wyrok stał się zaś prawomocny, ponieważ Strona nie wniosła na niego skargi kasacyjnej.

Przyczyną uchylenia pierwotnej, ostatecznej decyzji Organu odwoławczego dotyczącej lutego 2018 była natomiast materia, która nie jest sporna w przedmiotowej sprawie, tj. kwestia dokumentów TAX FREE wystawianych przez Stronę. W tym aspekcie, Wojewódzki Sąd Administracyjny zobowiązał organ podatkowy do rzetelnego, wnikliwego, spójnego i jednoznacznego odtworzenia rzeczywistego obrazu faktycznego sprawy w zgodzie przede wszystkim z prawdą obiektywną. W przekonaniu ówcześnie (po raz pierwszy) orzekającego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, w konsekwencji zostanie zrekonstruowana rzeczywista treść, istota i cel czynności, do których nawiązują dokumenty TAX FREE wystawione przez Spółkę, a podważane przez organ (por. uzasadnienie wyroku w sprawie I SA/Lu 134/22).

Przedstawione spostrzeżenia determinują treść rozstrzygnięcia Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zgodnie bowiem z art. 153 P.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Natomiast w myśl art. 170 tej samej ustawy Orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Tym samym, jedynie zmiana regulacji normatywnej, mająca miejsce już po wydaniu orzeczenia sądowego sprawia, że ten sam lub inny sąd albo organ administracyjny (podatkowy) nie byłby związany zapadłym rozstrzygnięciem.

Tymczasem Podatnik, formułując skargę kasacyjną w przedmiotowej sprawie (kierując ją przeciwko wyrokowi o sygn. akt I SA/Lu 27/24) nie podnosi kwestii zmiany stanu prawnego, która skutkowałaby brakiem związania Sądu I instancji jego poprzednim wyrokiem wydanym co do tej samej kwestii spornej, zaistniałej na gruncie tego samego podatku i za ten sam okres rozliczeniowy (orzeczenie o sygn. I SA/Lu 134/22). W swojej argumentacji skupia się on natomiast na wyroku Sądu Rejonowego w Chełmie, wydanym w sprawie VII K 276/22. Jak podkreśla Skarżący, w judykacie tym stan faktyczny został ustalono odmiennie niż w orzeczeniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. W konsekwencji Sąd Rejonowy nie uznał zaś prezesa zarządu Spółki winnym oszustwa podatkowego (zarówno z zamiarem bezpośrednim, jak i ewentualnym). Tym samym jak podkreślono w skardze kasacyjnej, powstał "dysonans ustaleń w trybie administracyjnym i karnym". Strona podkreśliła ponadto, że w wyniku orzeczenia Sądu Rejonowego w Chełmie, wydanego w sprawie VII K 276/22 doszło do – jak to ujęto - uzupełnienia faktów w postępowaniu dowodowym. Sąd I instancji naruszył zaś prawo oddalając wnioski dowodowe Skarżącego, dotyczące dowodu z ustaleń zawartych we wskazanym wyroku sądu powszechnego i jego uzasadnieniu.

Nawiązując do tych fundamentalnych zarzutów Strony i rozpatrując je w kontekście art. 153 P.p.s.a. godzi się zauważyć, że katalog źródeł prawa powszechnie obowiązującego został jasno uregulowany w art. 87 oraz w art. 91 ust. 3 Konstytucji RP. Wynika z nich, że źródłami powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej są: Konstytucja, ustawy, ratyfikowane umowy międzynarodowe oraz rozporządzenia (por. art. 87 ust. 1 Konstytucji RP). Ponadto – na obszarze organów, które je ustanowiły - źródłami powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej są akty prawa miejscowego (por. art. 87 ust. 2 Konstytucji RP). Z kolei w myśl art. 91 ust. 3 Konstytucji RP, jeżeli wynika to z ratyfikowanej przez Rzeczpospolitą Polską umowy konstytuującej organizację międzynarodową, prawo przez nią stanowione jest stosowane bezpośrednio, mając pierwszeństwo w przypadku kolizji z ustawami (właśnie w tym przepisie wyznaczono miejsce prawa unijnego w polskim porządku prawnym).

O ile Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu wiadomo, pomiędzy wydaniem prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie w sprawie I SA/Lu 134/22, a orzekaniem przez ten sam Sąd w judykacie będącym przedmiotem zaskarżenia w przedmiotowym postępowaniu sądowoadministracyjnym (I SA/Lu 27/24) nie nastąpiła zmiana wskazanych przepisów w zakresie oddziałującym na przedmiot rozstrzygnięcia. Za taką modyfikację nie sposób też uznać rozstrzygnięcia Sądu Rejonowego w Chełmie, wydanego w sprawie VII K 276/22. Jak bowiem wiadomo, w świetle wskazanych wcześniej unormowań konstytucyjnych judykat nie jest źródłem prawa, które wprowadzałoby nowe rozwiązanie do obowiązującego systemu normatywnego. Niepodobna więc przyjąć, że orzekając w zaskarżonym wyroku (I SA/Lu 27/24) Sąd I instancji nie był już związany oceną prawną wyrażoną w ostatecznym orzeczeniu w sprawie I SA/Lu 134/22. Artykułowany przez Stronę "dysonans ustaleń w trybie administracyjnym i karnym", z woli ustawodawcy wyrażonej w art. 153 P.p.s.a. nie jest zaś okolicznością, która znosiłaby związanie Sądu I instancji, a także Naczelnego Sądu Administracyjnego oceną prawną dokonaną przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w wyroku w sprawie I SA/Lu 134/22.

Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu nie są też znane inne regulacje prawa powszechnie obowiązującego, w oparciu o które możliwe byłoby w realiach przedmiotowej sprawy orzeczenie w opozycji do zapatrywania wyrażonego w wyroku o sygn. akt I SA/Lu 134/22. Ponad wszelką wątpliwość działania takiego nie uzasadnia wskazywany w skardze kasacyjnej art. 10 i 11 Prawa przedsiębiorców, a także artykułowane w tym piśmie pryncypia postepowania podatkowego i regulacje procesowe wynikające z Ordynacji podatkowej. Jest tak, ponieważ w realiach przedmiotowej sprawy brak jest podstaw do sięgania do zasad jako swoistych "norm wyższego rzędu", w oparciu o które możliwe byłoby odstępowanie od stosowania "zwykłej" regulacji ustawowej w sytuacji, gdy to sam Podatnik nie skorzystał z prawnej możliwości wniesienia skargi kasacyjnej na wyrok, w którym Wojewódzki Sąd Administracyjny dokonał wiążącej oceny prawnej jego transakcji z T. spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością i dostawy towarów na Ukrainę.

Przedstawiona konstatacja uwalnia Naczelny Sąd Administracyjny od obowiązku odnoszenia się do pozostałych zarzutów kasacyjnych Strony. Te bowiem są nakierowane na kontestowanie poglądu wyrażonego w prawomocnym wyroku o sygn. akt I SA/Lu 134/22. W tej sytuacji nie sposób także przyjąć, że w realiach przedmiotowej sprawy doszło do obrazy przepisów prawa materialnego imputowanej przez Skarżącego organom podatkowym i Sądowi I instancji.

Z wszystkich tych względów Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną jako niemającą usprawiedliwionych podstaw. Stało się to w oparciu o art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 935 – zwanej dalej P.p.s.a.). O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono natomiast na podstawie art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 P.p.s.a. Ich wysokość określono zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. c) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 1935).

Adam Nita Marek Kołaczek Bartosz Wojciechowski