II SA/Wa 755/15 - Wyrok

Data orzeczenia	2015-11-26	
Data wpływu	2015-05-11	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie	
Sędziowie	Andrzej Kołodziej /przewodniczący sprawozdawca/
Eugeniusz Wasilewski
Iwona Maciejuk	
Symbol z opisem	6213 Inne  świadczenia finansowe związane z lokalem mieszkalnym	
Hasła tematyczne	Inne	
Sygn. powiązane	I OSK 1096/16	
Skarżony organ	Komendant Policji	
Treść wyniku	Oddalono skargę	
Powołane przepisy	Dz.U. 2012 nr 0 poz 270; art. 151; Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Kołodziej (spr.), Sędziowie WSA Iwona Maciejuk, Eugeniusz Wasilewski, Protokolant specjalista Elwira Sipak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 listopada 2015 r. sprawy ze skargi A.K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej na zakup lokalu mieszkalnego oddala skargę.	
Uzasadnienie
Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 2 k.p.a. oraz art. 94 ust. 1 i art. 97 ust. 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jedn. Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687 ze zm.) i § 3a rozporządzenia Ministra Sprawa Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 października 2001 r. w sprawie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego lub domu jednorodzinnego przez policjantów (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 864), utrzymał w mocy decyzję Komendanta [...] Policji w [...] z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...], odmawiającą przyznania A. K. pomocy finansowej na uzyskany lokal mieszkalny stanowiący odrębną nieruchomość.

W uzasadnieniu powyższej decyzji Komendant Główny Policji wskazał, iż A. K. jest funkcjonariuszem [...] Policji w [...], policjantem w służbie stałej został mianowany w dniu [...] grudnia 2008 r.

Wnioskiem z dnia 1 sierpnia 2014 r. skierowanym do Komendanta [...] Policji w [...] policjant wystąpił o przyznanie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego nr [...] przy ul. [...] w [...], wykazując uprawnienia do dwóch norm zaludnienia (wraz z żona A.). Do wniosku A. K. załączył akt notarialny z dnia [...] grudnia 2013 (Repertorium [...] Nr [...]) stanowiący m.in. umowę zobowiązującą do wybudowania budynku wielomieszkaniowego, do ustanowienia odrębnej własności lokalu mieszkalnego, sprzedaży lokalu, w wyniku której Gmina [...] zobowiązała się w terminie do dnia 31 grudnia 2014 r. wybudować budynek, w którym usytuowany będzie ww. lokal mieszkalny, ustanowić jego odrębną własność oraz sprzedać go A. K. i A. L.(obecnie K.).

Załącznikiem do wniosku o przyznanie pomocy finansowej był również akt notarialny z dnia [...] lipca 2014 r. (Repertorium [...] nr [...]) stanowiący m.in. umowę ustanowienia odrębnej własności lokalu mieszkalnego oraz jego sprzedaży. Przedmiotowym aktem notarialnym A. K. wraz z małżonką nabyli lokal mieszkalny nr [...] przy ul. [...] w [...], a z § 6 tego aktu wynikało, że są już w posiadaniu tego mieszkania i z dniem podpisania aktu notarialnego przechodzą na nich wszelkie korzyści i ciężary związane z przedmiotem umowy.

Ponadto A. K. załączył do akt sprawy protokół przejęcia- przekazania lokalu z dnia [...] kwietnia 2014 r. w wyniku którego stronie został przekazany lokal mieszkalny nr [...] przy ul. [...] w [...] i z dniem przekazania skarżący ponosi wszelkie koszty związane z utrzymaniem lokalu.

Decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2015 r. Komendant [...] Policji w [...] odmówił A. K. pomocy finansowej na zakup lokalu mieszkalnego usytuowanego przy ul. [...] m [...] w [...]. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji stwierdził, że brak jest podstaw do przyznania przedmiotowego świadczenia ponieważ w dniu złożenia wniosku strona nie spełniała warunków do przyznania pomocy finansowej bowiem wnioskodawca posiadał już w tym dniu lokal mieszkalny w miejscu pełnienia służby, który zaspokoił jego potrzeby mieszkaniowe.

Od powyższej decyzji, funkcjonariusz wniósł odwołanie do Komendanta Głównego Policji pismem z dnia 28 stycznia 2015 r.

Komendant Główny Policji stwierdził brak podstaw do uwzględnienia odwołania i rozstrzygnięciem z dnia [...] lutego 2015 r. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy podniósł, iż w myśl art. 88 ustawy o Policji, policjantowi w służbie stałej przysługuje prawo do lokalu mieszkalnego w miejscowości, w której pełni służbę lub w miejscowości pobliskiej, z uwzględnieniem liczby członków rodziny oraz ich uprawnień wynikających z przepisów odrębnych. Prawo to realizowane jest bądź w formie rzeczowej - przez przydział mieszkania na podstawie decyzji administracyjnej, bądź finansowej - przez przyznanie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego we własnym zakresie. Z treści art. 94 ust. 1 ustawy pragmatycznej zaś wynika, że policjantowi, który nie otrzymał lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej o przydziale, przysługuje pomoc finansowa na uzyskanie lokalu mieszkalnego w spółdzielni mieszkaniowej albo domu jednorodzinnego lub lokalu stanowiącego odrębną nieruchomość. Warunek przyznania pomocy finansowej na uzyskanie lokalu wiązać zatem należy tylko z taką sytuacją, w której policjant spełnia warunki do przydziału lokalu mieszkalnego.

Nadto negatywne przesłanki przydziału lokalu mieszkalnego pozostającego w zasobach Policji określa m. in. art. 95 ust. 1 pkt 2 ustawy pragmatycznej, który stanowi, że lokalu mieszkalnego nie przydziela się policjantowi posiadającemu w miejscu pełnienia służby lub miejscowości pobliskiej lokal mieszkalny odpowiadający co najmniej przysługującej mu powierzchni mieszkalnej.

Uwzględniając zatem fakt, iż zastępczą formą realizacji prawa policjanta do lokalu mieszkalnego jest pomoc finansowa, o której mowa w art. 94 ust. 1 ustawy, organ II instancji stwierdził, że w sytuacji, gdy funkcjonariusz ma zaspokojone potrzeby mieszkaniowe w formie przewidzianej przepisem art. 95 ust. 1 pkt 2 ustawy, to nie spełnia ustawowych warunków do uzyskania lokalu, a w konsekwencji również przyznania przedmiotowego świadczenia pieniężnego. Pomoc finansowa, o której mowa w art. 94 ust. 1 ustawy o Policji jest konsekwencją niezrealizowania uprawnienia policjanta, który ma prawo do otrzymania na podstawie decyzji administracyjnej lokalu mieszkalnego określonego w art. 90 ustawy pragmatycznej. Natomiast w sytuacji, gdy policjant ma odpowiednie mieszkanie, o którym mowa powyżej, to cel przepisu jest spełniony, a wobec tego nie powstaje prawo do lokalu, o którym mowa w art. 88 ust. 1 ustawy o Policji. Zatem pomoc finansowa nie przysługuje policjantowi, który składając wniosek, posiada lokal mieszkalny lub dom nadający się do zamieszkania w zakresie odpowiadającym co najmniej przysługującej powierzchni mieszkalnej.

Organ wskazał, że w przedmiotowej sprawie okolicznością niesporną jest, iż A. K. podjął działania mające na celu nabycie lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość, zgodnego z przysługującymi normami zaludnienia. Protokołem z dnia [...] kwietnia 2014 r. nastąpiło wydanie stronie takiego mieszkania, a aktem notarialnym z dnia [...] lipca 2014 r. ustanowiono odrębną własność lokalu oraz nastąpiła jego sprzedaż. Następnie wnioskiem z dnia 1 sierpnia 2014 r. zainteresowany wystąpił o przyznanie pomocy finansowej w związku z uzyskaniem przedmiotowego lokalu mieszkalnego. Powyższe okoliczności wskazują zatem, że w dacie złożenia wniosku u pomoc finansową, zainteresowany miał już zaspokojone potrzeby mieszkaniowe, gdyż posiadał w miejscowości, w której pełni służbę lokal mieszkalny odpowiadający przysługującej powierzchni mieszkalnej, a tym samym nie spełniał warunków do przyznania pomocy finansowej, o której mowa w art. 94 ust. 1 ustawy o Policji.

Zdaniem Komendanta Głównego Policji prezentowane wyżej stanowisko jest obecnie dominujące. Naczelny Sąd Administracyjny uchwałą podjętą w dniu 29 kwietnia 2009 r. (sygn. akt I OSP 7/08) na tle podobnej regulacji zawartej w ustawie z dnia 26 kwietnia 1996 r. o Służbie Więziennej, uznał, iż pomoc finansowa na zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych nie została ukształtowana jako bezwarunkowe prawo z tytułu pełnienia służby. Świadczenie to przysługuje nie w związku z uzyskaniem domu (lokalu), ale na ich uzyskanie, czyli w celu jego uzyskania. W związku z tym, iż jest to świadczenie szczególne, wykładnia przepisów je regulujących nie może być rozszerzająca. Jako świadczenie nie udzielane z urzędu lecz na wniosek, dopiero po jego złożeniu wraz z wymaganą dokumentacją, organ może prowadzić postępowanie w sprawie jego przyznania. Kwestia, czy funkcjonariusz spełnia przesłanki do otrzymania przedmiotowego świadczenia może być rozważana tylko po zgłoszeniu roszczenia, a nie na dzień nabycia domu (lokalu). Istotne zatem jest czy w dacie złożenia wniosku funkcjonariusz spełniał podstawową przesłankę do otrzymania takiego przydziału, czyli czy miał niezaspokojone potrzeby mieszkaniowe. Zdaniem NSA przyjęcie innej interpretacji prawa do pomocy finansowej musiałoby prowadzić do uznania, że świadczenie przysługuje każdemu funkcjonariuszowi, w każdym czasie i niezależnie od tego, jakie aktualnie posiada warunki mieszkaniowe. Taka interpretacja zaprzeczałaby ratio legis omawianej ustawy i nie byłaby też zgodna z wyrażoną w art. 2 Konstytucji zasadą demokratycznego państwa prawa. Stanowisko NSA zaprezentowane w przedmiotowej uchwale powinno być uwzględnione przy wykładni analogicznej regulacji zawartej w ustawie o Policji.

Decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2015 r. stała się przedmiotem skargi wniesionej przez A. K. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze pełnomocnik strony wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji. W skardze z dnia 3 kwietnia 2015 r. pełnomocnik skarżącego zarzucił:

1. Naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c"), tj.: art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 3 kpa poprzez brak wszechstronnego i pełnego rozpatrzenie materiału dowodowego zebranego w sprawie, a tym samym braku ustalenia, że w dniu uzyskania przez skarżącego statusu policjanta w służbie stałej, nie miał on zaspokojonych potrzeb mieszkaniowych w rozumieniu powołanych poniżej przepisów prawa materialnego a więc zaistniały przesłanki do przyznania [...] A. K. pomocy finansowej na zakup lokalu mieszkalnego.

2. Naruszenie przepisów prawa materialnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" p.p.s.a.), tj.:

a) art. 94 ust. 1 w związku z art. 95 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687 z późn. zm.) , poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że fakt posiadania przez skarżącego lokalu mieszkalnego w dniu złożenia wniosku o pomoc finansową uniemożliwia przyznanie mu pomocy finansowej na lokal mieszkalny, podczas gdy dla oceny uprawnienia do pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego, o jakiej mowa w art. 94 ust. 1 powołanej ustawy o Policji, istotne znaczenie ma w pierwszej kolejności, czy takie prawo przysługiwało mu w dacie uzyskania statusu policjanta w służbie stałej tzn., czy w tej dacie miał on zaspokojone potrzeby mieszkaniowe w miejscu pełnienia służby w rozumieniu wymienionych przepisów powołanej ustawy o Policji, czy posiadał lokal mieszkalny lub dom nadający się do zamieszkania w zakresie odpowiadającym co najmniej przysługującej powierzchni mieszkalnej; ponadto przepis art. 94 ust. 1 powołanej ustawy o Policji nie uzależnia prawa do przyznania pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego od daty wystąpienia z wnioskiem o przyznanie tej pomocy, wskazując jako negatywną przesłankę uzyskania tej pomocy jedynie podpisanie aktu notarialnego;

b) § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 października 2001 r. w sprawie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego lub domu jednorodzinnego przez policjantów (Dz. U. z 2013 r. Nr 864, z późn. zm.) w związku z art. 94 ust. 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687 z późn. zm.) poprzez zastosowanie tego przepisu i uznanie, że fakt posiadania przez policjanta lokalu mieszkalnego w dniu złożenia wniosku o pomoc finansową uniemożliwia przyznanie mu tej pomocy finansowej, podczas gdy wymienione rozporządzenie w tym zakresie zostało wydane z przekroczeniem delegacji zawartej w ustawie, gdyż przepis art. 94 ust. 1 w związku z ust. 2 nie uzależnia prawa do pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego od daty wystąpienia z wnioskiem o przyznanie tej pomocy, wskazując jako negatywną przesłankę uzyskania tej pomocy jedynie otrzymanie lokalu mieszkalnego na podstawie podpisania aktu notarialnego.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie oraz w całości podtrzymał argumentację zaprezentowaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wskazując, że nie znalazł podstaw do zmiany dotychczas prezentowanego stanowiska.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania rozstrzygnięcia - decyzji w sprawie. Sąd administracyjny nie ocenia więc decyzji pod kątem jej słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego.

Oceniając zaskarżoną decyzję w świetle wskazanych wyżej kryteriów Sąd stwierdził, iż skarga A. K. nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji oraz decyzja organu I instancji z dnia [...] stycznia 2015 r. nie naruszają prawa.

Zgodnie z treścią art. 88 ustawy z 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687 ze zm.), policjantowi w służbie stałej przysługuje prawo do lokalu mieszkalnego w miejscowości, w której pełni służbę, lub w miejscowości pobliskiej, z uwzględnieniem liczby członków rodziny oraz ich uprawnień wynikających z przepisów odrębnych.

Stosownie natomiast do art. 94 ust. 1 tej ustawy, w przypadku gdy policjant nie otrzymał lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej, przysługuje mu pomoc finansowa na uzyskanie takiego lokalu w spółdzielni mieszkaniowej albo domu jednorodzinnego lub lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość.

Z brzmienia wskazanego przepisu wynika, że pomoc finansowa jest alternatywną formą spełnienia prawa do lokalu mieszkalnego i konsekwencją niezrealizowania uprawnienia funkcjonariusza do otrzymania lokalu mieszkalnego poprzez jego przydział w drodze decyzji administracyjnej. Oba te uprawnienia, tj. przydział lokalu oraz pomoc finansowa powiązane są ze sobą jednak przesłanką niezaspokojenia potrzeb mieszkaniowych w miejscu pełnienia służby lub miejscowości pobliskiej. Celem tego unormowania jest bowiem stworzenie takich warunków, w których policjant w służbie stałej będzie mieszkał w miejscowości, w której pełni służbę, albo w miejscowości pobliskiej.

Należy jednocześnie wskazać, że w art. 95 ust. 1 pkt 1-4 cyt. ustawy zostały wyliczone przypadki, w których nie przydziela się funkcjonariuszowi lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej. Zgodnie z przepisem art. 95 ust. 1 pkt 2 przywołanego wyżej artykułu nie przydziela się lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej policjantowi posiadającemu w miejscowości, w której pełni służbę lub w miejscowości pobliskiej, lokal mieszkalny odpowiadający co najmniej przysługującej mu powierzchni mieszkalnej albo dom jednorodzinny lub dom mieszkalno-pensjonatowy. Zgodnie natomiast z przepisem ust. 1 pkt 4 tego artykułu lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej nie przydziela się policjantowi w razie zbycia przez niego lub jego małżonka własnościowego prawa do spółdzielczego lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość albo dom, o którym mowa w pkt 2, z wyjątkiem przypadków określonych na podstawie art. 96 ust. 3.

Analiza powołanych przepisów wskazuje, że policjantowi w służbie stałej mającemu zaspokojone potrzeby mieszkaniowe w miejscowości, w której pełni służbę lub w miejscowości pobliskiej, w sposób określony w art. 95 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji, nie przysługują ani prawo do przydziału lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej, ani pomoc finansowa, o jakiej mowa w art. 94 ust. 1 tej ustawy, będąca zastępczą formą niezrealizowania uprawnienia policjanta do uzyskania lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej. Uprawnienia policjanta do lokalu mieszkalnego lub pomocy finansowej na cele mieszkaniowe nie mogą być bowiem interpretowane w oderwaniu od treści art. 95 cytowanej ustawy.

W rozpoznawanej sprawie jest okolicznością niesporną, że protokołem z dnia [...] kwietnia 2014 r. nastąpiło wydanie A. K. i jego żonie mieszkania o powierzchni zgodnej z normami zaludnienia. Następnie skarżący wraz z żoną (na zasadzie majątkowej małżeńskiej wspólności ustawowej) aktem notarialnym z dnia [...] lipca 2014 r. (Repertorium [...] nr [...]) nabył lokal mieszkalny nr [...] przy ul. [...] w [...], składający się z 3 pokoi, kuchni, przedpokoju, łazienki o powierzchni użytkowej 61,85 m 2. Z treści wskazanego dokumentu wynika, że na skarżącego oraz na jego żonę z dniem podpisania aktu notarialnego przechodzą wszelkie korzyści i ciężary związane z przedmiotem umowy.

Należy podkreślić, że w sytuacji gdy posiadany przez funkcjonariusza ułamkowy udział we współwłasności lokalu, odpowiada przysługującym mu normom zaludnienia uznaje się, że jego potrzeby mieszkaniowe są zaspokojone (vide: wyrok NSA z dnia 27 kwietnia 2009 r., I OSK 795/08, wyrok NSA z dnia 9 kwietnia 2008 r. I OSK 629/07).

Drogą analogii należy uznać, że także w przypadku nabycie przez funkcjonariusza lokalu spełniającego kryterium norm zaludnienia, jego potrzeby mieszkaniowe są zaspokojone

W dacie wystąpienia z wnioskiem o przyznanie pomocy finansowej, skarżący był już właścicielem lokalu mieszkalnego, który odpowiadał przysługującym mu 2 normom zaludnienia.

W dniu 1 sierpnia 2014 r. czyli w dacie wystąpienia z wnioskiem o przyznanie pomocy finansowej, skarżący miał zaspokojone potrzeby mieszkaniowe. Policjant posiadał bowiem w miejscowości w której pełni służbę, lokal mieszkalny odpowiadający przysługującym mu normom zaludnienia, a tym samym nie spełniał warunków do przyznania mu pomocy finansowej, o której mowa w art. 94 ust. 1 ustawy o Policji.

Należy w tym miejscu zwrócić uwagę, że na tle podobnej regulacji jak w ustawie o Policji zawartej w ustawie z dnia 26 kwietnia 1996 r. o Służbie Więziennej (Dz. U. z 2002 r. nr 207, poz. 1761 ze zm.), Naczelny Sąd Administracyjny podjął uchwałę w składzie siedmiu sędziów z dnia 29 kwietnia 2009 r. o sygn. I OPS 7/08 (publ. Lex 490969). W uzasadnieniu tej uchwały NSA podkreślił, że pomoc finansowa na zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych nie została ukształtowana jako prawo z tytułu samego pełnienia służby. Pomocy tej nie można też utożsamiać z bezzwrotnym co do zasady świadczeniem udzielanym przez Państwo na spłatę wszystkich wydatków związanych z nabyciem domu (lokalu) mieszkalnego. Świadczenie to przysługuje nie w związku z uzyskaniem domu (lokalu), ale na ich uzyskanie, czyli w celu uzyskania mieszkania umożliwiającego funkcjonariuszowi zamieszkanie w miejscu pełnienia służby lub miejscowości pobliskiej. Wskazał również, że przedmiotowe świadczenie jest świadczeniem szczególnym. Wykładnia przepisów regulujących takie szczególne uprawnienia nie może być zatem rozszerzająca (por. uchwała w składzie siedmiu sędziów NSA z dnia 21 kwietnia 2004 r. sygn. akt I OPS 3/08). Zaznaczył jednocześnie, że pomoc finansowa nie jest świadczeniem udzielanym z urzędu lecz na wniosek funkcjonariusza. Dopiero zatem po złożeniu wniosku wraz z wymaganą dokumentacją organ może prowadzić postępowanie w sprawie przyznania takiej pomocy. Natomiast kwestia czy funkcjonariusz spełnia przesłanki do otrzymania przedmiotowego świadczenia może być rozważana tylko po zgłoszeniu roszczenia, a nie na dzień nabycia domu (lokalu). W tej sytuacji, jak stwierdził NSA, istotne nie jest to, czy organy przydzieliły funkcjonariuszowi lokal mieszkalny w drodze decyzji administracyjnej, lecz czy w dacie złożenia wniosku funkcjonariusz spełniał podstawową przesłankę do otrzymania takiego przydziału, a mianowicie miał niezaspokojone potrzeby mieszkaniowe. Zdaniem NSA przyjęcie innej interpretacji prawa do pomocy finansowej musiałoby prowadzić do uznania, że świadczenie to przysługuje każdemu funkcjonariuszowi, w każdym czasie i niezależnie od tego, jakie aktualnie posiada warunki mieszkaniowe. Taka interpretacja zaprzeczałaby ratio legis omawianej ustawy. Nie byłaby też zgodna z wyrażoną w art. 2 Konstytucji RP zasadą demokratycznego państwa prawa. Ocena, czy funkcjonariusz spełnia przesłanki do pomocy finansowej powinna zatem uwzględniać stan na dzień wszczęcia postępowania. Decydujące znaczenie ma bowiem sytuacja mieszkaniowa funkcjonariusza składającego wniosek o przyznanie przedmiotowego świadczenia, a pomoc finansowa przysługuje funkcjonariuszowi tylko wówczas, gdy zgłaszając roszczenie nie miał on zaspokojonych potrzeb mieszkaniowych w miejscowości pełnienia służby lub pobliskiej.

Podobne stanowisko, jak w przywołanej powyżej uchwale, Naczelny Sąd Administracyjny wyraził w wyroku z dnia 13 lipca 2010 r. sygn. akt I OSK 222/10, który wydany został na tle regulacji zawartej ustawie o Policji, a dotyczącej pomocy finansowej dla funkcjonariuszy Policji.

Mając na względzie wyżej zaprezentowane stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie stwierdził, że skoro skarżący występując z wnioskiem o przyznanie pomocy finansowej był już w posiadaniu lokalu mieszkalnego odpowiadającego przysługującym mu normom zaludnienia, a zatem miał zaspokojone potrzeby mieszkaniowe, to nie było podstaw do przyznania mu wnioskowanego świadczenia.

Wobec powyższego za niezasadny należało uznać podniesiony w skardze zarzut naruszenia art. 94 ust. 1 i art. 95 ustawy o Policji.

Z uwagi na powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji wyroku.