Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janina Guść (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Jolanta Górska Sędzia WSA Mariola Jaroszewska Protokolant Agnieszka Szczepkowska po rozpoznaniu w dniu 28 października 2009 r. na rozprawie sprawy ze skargi G. K. i J. K. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 26 marca 2001 r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę.

Powiatowy Inspektorat Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 19 lipca 2000 r.

Nr [...] nakazał J. i S. K. oraz G. i J. K. rozbiórkę domu letniego trwale związanego

z gruntem posadowionego na stopach betonowych, wybudowanego na działce nr [...]

w K. B. gmina K. bez pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu wskazano, że na działce

nr [...] w K. B. wybudowano w 1998 r. bez pozwolenia na budowę domek letniskowy

o wymiarach 5,60 x 6,60 m, trwale związany z gruntem, posadowiony na stopach betonowych. Budowa tego obiektu wymagała decyzji o pozwoleniu na budowę. Jako podstawę prawną decyzji wskazano art. 48 i 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. Nr 89, poz. 414 ze zm.).

G. K. i J. K. w odwołaniu od tej decyzji wskazali, iż działka nr [...] mieści się w pasie zabudowy wiejskiej i znajdują się na niej resztki zabudowy wiejskiej. Skarżący oświadczyli, że przy zakupie działki zostali poinformowani w obecności notariusza przez sprzedającego o możliwości wybudowania domku letniskowego o wielkości do 35 m2 zabudowy bez fundamentów trwałych, a postawiony domek jest estetyczny i wkomponowany w krajobraz.

Postanowieniem z dnia 15 września 2000 r. Nr [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania wskazując,

iż zaskarżona decyzja została skarżącym doręczona w dniu 17 lipca 2000 r., a odwołanie zostało wysłane w dniu 7 sierpnia 2000 r. tj. siedem dni po ustawowo określonym terminie. G. K. i J. K. w piśmie z dnia 28 września 2000 r. wyjaśnili, iż decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego otrzymali 28 lipca 2000 r. lub 31 lipca 2000 r., odwołanie wniesiono zatem w terminie. Postanowieniem z dnia 6 grudnia 2000 r. Nr [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego na postawie art. 145 § 1 pkt 5 i art. 149 § 1 i 2 k.p.a. wznowił z urzędu postępowanie w sprawie zakończonej postanowieniem z dnia 15 września 2000 r. stwierdzającym uchybienie terminu do wniesienia odwołania i postanowieniem z dnia 12 stycznia 2001 r. Nr [...] na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 i art. 150 § 1 w związku z art. 126 k.p.a. uchylił postanowienie z dnia 15 września 2000 r. stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania przez G. K. i J. K. Organ administracji wskazał, że skarżący zachowali termin do wniesienia odwołania.

Na potwierdzeniu odbioru zaskarżonej decyzji obok podpisu odbiorcy wpisano datę

17 lipca 2000 r., omyłkowo zamiast 27 lipca 2000 r., ponieważ na stemplu urzędu nadawczego widnieje data 25 lipca 2000 r., a urzędu oddawczego 27 lipca 2000 r. Odwołanie skarżący nadali w urzędzie pocztowym w dniu 7 sierpnia 2000 r.,

a więc w terminie. Organ administracji wskazał, że nowe okoliczności istniejące w dniu wydania postanowienia, a nie znane organowi wydającemu postanowienie uzasadniały wznowienie postępowania i uchylenia wadliwego postanowienia .

Decyzją z dnia 26 marca 2001 r. Nr [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił w całości decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Nr [...] z dnia 19 lipca 2000 r. i nakazał G. i J. K. rozbiórkę domku letniego o wymiarach 5,60x6,60m trwale związanego z gruntem posadowionego na stopach betonowych, wybudowanego na działce nr [...] w K. B. gmina K. bez pozwolenia na budowę.

W uzasadnieniu wskazano, że w stwierdzenie samowoli budowlanej obligowało organ administracji zgodnie z art. 48 Prawa budowlanego do wydania decyzji o nakazie rozbiórki obiektu. Organ administracji stwierdził, iż z dodatkowych wyjaśnień skarżących zawartych w piśmie z dnia 20 lutego 2001 r. wynikało, że są oni jedynymi właścicielami domku letniskowego. W związku z tym organ wojewódzki uchylił zaskarżoną decyzję

i nakaz rozbiórki nałożył wyłącznie na właścicieli obiektu. Organ administracji wskazał, że argumenty stron podniesione w odwołaniu nie mają wpływu na rozstrzygnięcie sprawy, ponieważ w przypadku samowoli budowlanej nakaz rozbiórki jest obligatoryjny i jego nałożenie nie podlega uznaniowości organu. Jako podstawę prawną decyzji wskazano art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 80 ust. 2 pkt 2, art. 83 ust. 2 i art. 48 ustawy z dnia

7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane.

G. K. i J. K. wnieśli skargę na powyższą decyzję do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Skarżący wskazali, iż działka nr [...] została zakupiona w celu wybudowaniu domku letniskowego, mieści się w pasie zabudowy wiejskiej, w odległości 60 m od głównej drogi. Działka ta była zaniedbana, znajdowały się na niej ślady dawnego siedliska, nie przypomina on łąki ani gruntu uprawnego. Skarżący stwierdzili, że ponad

2 ha gruntu na tym obszarze podzielono w 1994 r. na działki o wielkości 0,70 ha, co świadczy o zgodzie władz na takie przeznaczenie terenu. Nadto podkreślili oni fakt płacenia podatków od nieruchomości oraz wskazali na celowość zmiany przeznaczenia gruntów na budowlane lub rekreacyjne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r.

i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269) stanowi, iż sąd administracyjny sprawuje,

w zakresie swej właściwości, kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Organ administracji w zaskarżonej decyzji nie naruszył przepisów prawa, a podniesione w skardze zarzuty są niezasadne.

Obiekt, którego dotyczy zaskarżona decyzja - domek letniskowy został wybudowany po 1 stycznia 1995 r. w 1998 r. W niniejszej sprawie znajdują zatem zastosowanie przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 89, poz. 414 ze zm.)

Art. 28 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane stanowi, że z zastrzeżeniem art. 29 i art. 30, roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Przepisy art. 29 i 30 Prawa budowlanego nie przewidują zwolnienia z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę domku letniskowego. Domek taki w zależności od sposobu związania z gruntem stanowi budynek w rozumieniu art. 3 pkt 2 Prawa budowlanego, w przypadku trwałego związania z gruntem, lub tymczasowy obiekt budowlany w rozumieniu art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego, jeżeli nie jest on trwale

z gruntem połączony. W obu tych przypadkach na budowę takiego obiektu wymagane było pozwolenie na budowę, którego skarżący nie uzyskali. Inwestycja, na której przeprowadzenie wymagane jest posiadanie pozwolenia na budowę lub dokonanie obowiązku zgłoszenia budowy, przeprowadzona bez spełnienia tych wymogów przez inwestora stanowi samowolę budowlaną, spotykającą się z sankcją przewidzianą

w art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Przepis ten przewiduje wobec obiektów budowlanych wzniesionych bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia, obowiązek nakazania przez organy nadzoru budowlanego ich rozbiórki. Przepis ten nie pozostawia organom administracji sfery uznaniowości w zakresie zastosowania sankcji rozbiórki obiektu budowlanego wzniesionego bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę. Stwierdzenie, że wzniesienie określonego obiektu budowlanego nastąpiło bez wymaganego pozwolenia na budowę obliguje organ administracji do nakazania jego rozbiórki w oparciu o art. 48 Prawa budowlanego. Przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane w stanie prawnym z daty podjęcia zaskarżonej decyzji nie przewidywały możliwości legalizacji obiektu wybudowanego bez pozwolenia na budowę bądź bez dokonania obowiązku zgłoszenia właściwemu organowi, ani nie dopuszczały stosowania jakichkolwiek okoliczności łagodzących ten rygor, tym samym nie pozwalały organom administracji w razie stwierdzenia samowoli budowlanej na odstąpienie od zastosowania sankcji rozbiórki.

Od zbudowania obiektu w 1998 r. do daty wydania decyzji o rozbiórce nie upłynął okres 5 lat, przewidziany w art. 49 ust 1 Prawa budowlanego, uzależniającym nakazanie rozbiórki od sprzeczności obiektu z treścią przepisów o zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zatem jedyną przesłanką wydania nakazu rozbiórki jest zbudowanie obiektu budowlanego bez wymaganego pozwolenia na budowę.

Z art. 52 Prawa budowlanego wynika, że obowiązek rozbiórki obiektu wybudowanego bez pozwolenia na budowę obciąża inwestora, właściciela lub zarządcę obiektu budowlanego. G. K. i J. K. jako inwestorzy domku letniskowego, wybudowanego bez pozwolenia na budowę, prawidłowo na podstawie art. 48 Prawa budowlanego zostali zobowiązani do jego rozbiórki .

Wszelkie podnoszone przez skarżących okoliczności, dotyczące położenia i stanu nieruchomości, podziału gruntu na małe działki i uiszczania podatku nie mają w świetle treści art. 48 Prawa budowlanego znaczenia dla oceny zaskarżonej decyzji. Także argumenty skarżących o możliwości i celowości przekwalifikowania działek na działki budowlane lub rekreacyjne nie zasługują na uwzględnienie. Przede wszystkim wskazać należy, że podstawą nakazu rozbiórki w niniejszej sprawie nie jest sprzeczność obiektu

z treścią planu zagospodarowania przestrzennego lecz wyłącznie wybudowanie obiektu budowlanego bez pozwolenia na budowę. Na skarżących ciąży obowiązek przestrzegania przepisów obowiązującego prawa. Przewidziany w art. 28 Prawa budowlanego obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę dotyczy wszystkich inwestorów – w tym skarżących. Obowiązek ten został przez skarżących zlekceważony. Orzeczony

w niniejszej sprawie nakaz rozbiórki stanowi sankcję za wybudowanie obiektu bez respektowanie przepisów prawa nakazujących uzyskanie przed rozpoczęciem budowy pozwolenia na budowę i byłby orzeczony także wówczas gdyby działka skarżących była działką rekreacyjną. Na marginesie wskazać należy, że argumenty skarżących odnośnie celowości zmiany przeznaczenia gruntu w planie zagospodarowania przestrzennego, stanowią jedynie postulaty w tym zakresie i nie miałyby znaczenia w przypadku odmiennej treści obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

(Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oddalił skargę jako bezzasadną.