Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka Sędziowie : Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka (spr.) Asesor WSA Małgorzata Grzelak Protokolant: Łukasz Poprawski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 listopada 2005 r. sprawy ze skargi R. G. na uchwałę Rady Powiatu Warszawskiego z dnia [...] grudnia 2001 r. Nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości opłat za usunięcie pojazdu i jego parkowanie oddala skargę

Uchwałą nr [...] z dnia [...] grudnia 2001 r., działając na podstawie art. 12 pkt 11 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz. U. Nr 91, poz. 578 z późn.zm.) oraz na podstawie art. 130a ust.6 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. Nr 98, poz. 602 z późn. zm.- dalej jako prawo o ruchu drogowym.) Rada Powiatu Warszawskiego ustaliła opłaty za usunięcie pojazdu z drogi i jego parkowanie w przypadkach określonych w art. 130a ust. 1 i 2 prawa o ruchu drogowym w wysokości określonej w załączniku do uchwały.

W dniu 9 grudnia 2004 r. skarżący R. G., kierujący samochodem osobowym [...], został zatrzymany do kontroli ruchu drogowego. Kontrolujący funkcjonariusze Policji stwierdzili, że skarżący nie posiada przy sobie kopii polisy obowiązkowego ubezpieczenia OC. W rezultacie tej kontroli zatrzymano dowód rejestracyjny pojazdu i podjęto decyzję o usunięciu pojazdu z drogi publicznej. W dniu 14 grudnia 2004 r., kiedy skarżący usiłował pojazd odebrać został poinformowany, że warunkiem odbioru pojazdu jest zapłata kwoty 500 zł, która to kwota została przez skarżącego wpłacona tego samego dnia tytułem opłaty "za usługę".

Pismem z 26 stycznia 2005 r. skarżący skierował do Rady Miasta Stołecznego Warszawy wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, wynikającego z przedmiotowej uchwały nr [...]. W wezwaniu tym wskazuje że uchwała została wydana bez prawidłowego upoważnienia ustawowego i jest nieważna ex tunc. Zdaniem skarżącego, delegacja ustawowa wynikająca z art. 130a ust. 6 prawa o ruchu drogowym nie jest prawidłowa, a zatem nie mogła być podstawą do wydania aktu prawa miejscowego. Delegacja ustawowa powinna spełniać przesłanki wynikające z art. 94 i art. 217 Konstytucji RP, zaś opłata z tytułu holowania i przymusowego parkowania pojazdów nie jest żadną usługą lecz inną daniną publicznoprawną w sensie art. 217 Konstytucji RP. Wszystkie istotne elementy opłaty powinny być określone w ustawie natomiast ustawa nie zawiera żadnych wskazań co do sposobu pobierania tych opłat.

W odpowiedzi na to wezwanie Rada Miasta Stołecznego Warszawy (zwana dalej Radą) w swoim stanowisku wyrażonym w formie uchwały nr [...], podjętym na posiedzeniu w dniu [...] kwietnia 2005 r. odmówiła uchylenia kwestionowanej uchwały wyjaśniając w uzasadnieniu, że delegacja ustawowa dla rady powiatu do ustalenia wysokości opłaty za usunięcie i parkowanie pojazdów, o której mowa w art. 130a ust. 6 ustawy prawa o ruchu drogowym nie stoi w sprzeczności z art. 217 Konstytucji RP. Z tego przepisu wynika, że nakładanie podatków, innych danin publicznych , określanie podmiotów, przedmiotów opodatkowania i stawek podatkowych, a także zasad przyznawania ulg i umorzeń oraz kategorii podmiotów zwolnionych od podatków następuje w drodze ustawy. Natomiast Rada nie nałożyła kwestionowanych opłat lecz jedynie ustaliła ich wysokość zaś obowiązek ich uiszczenia wynika z ustawy.

W skardze do Sądu R. G. podtrzymując swoje wcześniejsze stanowisko co do braku właściwej delegacji ustawowej, wnosi o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały jako rażąco naruszającej prawo. Zdaniem skarżącego, opłata z tytułu holowania i przymusowego parkowania pojazdów nie jest żadną usługą lecz inną daniną publicznoprawną w rozumieniu art. 217 Konstytucji RP. Dlatego też wszystkie istotne elementy tej opłaty winny być zamieszczone w ustawie. Natomiast ustawa - Prawo o ruchu drogowym nie zawiera żadnych wskazań co do sposobu ustalania w/w opłat. Delegacja ustawowa ogranicza się do stwierdzenia, że "wysokość opłat ustala rada powiatu". Taka delegacja jest, zdaniem skarżącego niewystarczająca i nie może stanowić ważnego upoważnienia ustawowego do stanowienia aktów prawa miejscowego.

W odpowiedzi na skargę Rada podtrzymała swoje dotychczasowe stanowisko i wniosła o oddalenie skargi jako niezasadnej.

Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje;

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Oznacza to, że wykonywana kontrola polega na weryfikacji aktów i czynności z zakresu administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem materialnym i procesowym czyli legalności. Inaczej mówiąc sąd administracyjny nie rozważa kwestii czy zaskarżona uchwała czyli akt prawa miejscowego jest słuszna lecz bada czy jednostka samorządu terytorialnego właściwie zastosowała obowiązujące przepisy prawa.

Po drugie, zgodnie z brzmieniem przepisu art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie terytorialnym ( tekst jednolity Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591 z późn. zm.- dalej jako ustawa o samorządzie terytorialnym) w związku z art. 92 ust. 3 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz. U. Nr 91, poz. 578), skargę do sądu administracyjnego na uchwałę organu samorządu w sprawie z zakresu administracji publicznej może skutecznie wnieść każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą, ale dopiero wówczas, gdy wcześniej wezwie właściwy organ do usunięcia zarzucanego naruszenia i to wezwanie okaże się bezskuteczne.

W niniejszej sprawie jest niewątpliwe, że przedmiotowa uchwała została podjęta w sprawie z zakresu administracji publicznej, a skarżący jako osoba bezpośrednio dotknięta kwestionowaną opłatą ma interes prawny w zaskarżeniu uchwały.

Natomiast naruszenie interesu prawnego, o jakim mowa w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie terytorialnym to takie naruszenie subiektywnie pojmowanego przez skarżącego jego interesu, które obiektywnie polega na nieprzestrzeganiu przez organ norm prawnych powszechnie obowiązujących (vide wyrok NSA z 9 czerwca 1995 r., IV SA 346/93).

Analizując zaskarżoną uchwałę według wskazanych wyżej kryteriów Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi.

Stosownie do przepisu art. 12 pkt 11 ustawy o samorządzie powiatowym, do wyłącznej właściwości rady powiatu należy podejmowanie uchwał w innych sprawach zastrzeżonych ustawami do kompetencji rady powiatu. Tego typu regulacja stanowi odesłanie do innych ustaw, bowiem wyliczenie wszystkich kompetencji rady powiatu nie jest możliwe. Wobec tego, przepisy prawa materialnego rozstrzygają o właściwości rady powiatu. W kwestionowanej uchwale Rada wskazuje na przepis art. 130a ust. 6 prawa o ruchu drogowym, który stanowił, że usunięty pojazd umieszcza się na wyznaczonym przez starostę parkingu strzeżonym do czasu uiszczenia opłaty za jego usunięcie i parkowanie (zdanie pierwsze). Wysokość opłat ustala rada powiatu (zdanie drugie).

Jednakże rozpoznając sprawę niniejszą Sąd nie mógł pominąć treści wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 7 czerwca 2005 r. sygn. akt K 23/04, który orzekł, że art. 130a ust. 5 i ust. 6 zdanie 1 ustawy z dnia 20 czerwca 197 r. - Prawo o ruchu drogowym jest niezgodny z art. 2 i art. 22 Konstytucji RP (pkt I sentencji wyroku). Zgodnie z pkt II sentencji cytowanego wyroku przepisy wymienione w pkt I tracą moc obowiązującą z dniem 30 czerwca 2006 r. Jednocześnie wskazać trzeba, że Trybunał Konstytucyjny zakwestionował tylko te przepisy, które przyznawały staroście kompetencje do podejmowania działań o charakterze reglamentacyjnym, bez jednoczesnego sprecyzowania merytorycznych przesłanek, jakimi ma się kierować się starosta dokonując wyborów podmiotu, któremu powierza się wykonywanie usługi usuwania pojazdów i umieszczania ich na parkingach strzeżonych. Zdaniem Trybunału nie spełnia to wymogów : ustawowej podstawy ograniczenia wolności działalności gospodarczej (art. 22 Konstytucji) oraz należytej określoności przepisów prawa (art. 2 Konstytucji).

Jak wynika z sentencji oraz uzasadnienia powoływanego wyroku Trybunału Konstytucyjnego nie dotyczył on w jakimkolwiek stopniu kwestii ustalania przez radę powiatu wysokości opłat za tzw. "usługę" parkowania i holowania, o której mowa w art. 130a ust. 6 zdanie 2.

W tym stanie rzeczy uznać należy, że decydowanie o wysokości opłat za parkowanie i holowanie leży w gestii organów samorządu. Jest to zgodne z istotą i rolą samorządu, którą jest jego samodzielność. Samodzielność ta polega m.in. na działaniu samorządu w ramach ustaw. W tych też granicach, zakreślonych ustawami samorząd może zatem podejmować uchwały, co też wskazuje art.12 ust. 11 ustawy o samorządzie powiatowym.

Trzeba też przytoczyć przepisy art. 3 ust. 1 i art. 4 ust. 2 Europejskiej Karty Samorządu Terytorialnego (Dz. U. z 1994 r., Nr 124, poz. 607), która po ratyfikacji weszła w życie z dniem 1 marca 1994 r. W art. 3 ust. 1 mówi się, że samorząd terytorialny oznacza prawo i zdolność społeczności lokalnych, w granicach określonych prawem, do kierowania i zarządzania zasadniczą częścią spraw publicznych na ich własną odpowiedzialność i w interesie ich mieszkańców. Natomiast art. 4 ust. 2 stanowi, że społeczności lokalne mają - w zakresie określonym prawem - pełną swobodę działania w każdej sprawie która nie jest wyłączona z ich kompetencji lub nie wchodzi w zakres kompetencji innych organów władzy.

Z tych wszystkich przyczyn nie można podzielić zarzutów skarżącego, iż kwestionowany przepis niedostatecznie precyzyjnie określa sposób i przesłanki ustalania opłat za "usługi" opisane w art. 130a prawa o ruchu drogowym. Zostało to bowiem pozostawione przez ustawodawcę w kompetencji rady powiatu bez szczegółowego określenia sposobu ustalenia tych opłat, co wskazuje na celowe działanie ustawodawcy, zmierzające do realizacji zasady samorządności.

Podsumowując, należy stwierdzić, że rada powiatu, jako organ samorządu terytorialnego jest uprawniona do podejmowania uchwał w sprawie wysokości opłat, w przypadkach, o których mowa w art. 130a ust. 1 i 2 prawa o ruchu drogowym.

Mając na względzie wskazane wyżej okoliczności skarga podlega oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.