Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Eugeniusz Christ (spr.), Sędzia WSA Wojciech Gapiński, Bożena Suleja-Klimczyk, Protokolant Katarzyna Czabaj, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 lipca 2020 r. sprawy ze skargi R. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Częstochowie z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2016 r. 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Częstochowie na rzecz strony skarżącej kwotę 16.940 (szesnaście tysięcy dziewięćset czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Decyzją z dnia [...] r. Znak: [...], wydaną po rozpatrzeniu odwołania pana R.P. (dalej podatnik lub strona), od decyzji Wójta Gminy R. (dalej organ podatkowy) z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie ustalenia stronie wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2016 r. w kwocie [...] zł, działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. 2019. 900 ze zm.) oraz art. 1a, art. 2, art. 3, art. 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. 2019. 1170 ze zm.) dalej ustawa podatkowa, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. (dalej Kolegium lub organ odwoławczy) utrzymało w mocy decyzję organu podatkowego.

Uzasadniając rozstrzygnięcie organ odwoławczy wskazał, że organ podatkowy w swej decyzji wyjaśnił, iż zwolnienie z podatku od nieruchomości na podstawie uchwały Rady Gminy Rędziny z dnia 29 listopada 2011 r. nr XIX/67/2011 (dalej uchwała) może nastąpić tylko w przypadku, gdy nieruchomość, budynki lub ich części oraz grunty zajęte są wyłącznie na potrzeby prowadzenia działalności w zakresie kultury fizycznej i sportu i nie dotyczą tych przedmiotów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Ustalił, że A (dalej A lub A), figuruje w rejestrze podmiotów jako podatnik podatku dochodowego od osób prawnych uzyskując w 2016 r. przychody z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej. Z tej przyczyny organ podatkowy nie dał wiary twierdzeniom podatnika jakoby obszar, którego podatnik jest właścicielem, był zajęty wyłącznie na prowadzenie działalności w zakresie kultury fizycznej i sportu, jednocześnie dając wiarę twierdzeniom podatnika w zakresie zajmowania całej nieruchomości przez A. Organ podatkowy stwierdził, że uzyskał niezbędne do wydania decyzji informacje o sposobie korzystania z nieruchomości, wobec czego zaniechał przesłuchania świadków szczególnie w sytuacji, gdy ich wielokrotne niestawiennictwo zmierzało wyłącznie do przewlekłości postępowania. Organ podatkowy uzyskał informację m.in. ze strony internetowej A.

W odwołaniu od decyzji przerwszoinstancyjnej pełnomocnik strony zarzucał naruszenie szeregu przepisów Ordynacji podatkowej wskazując, że w 2015 r. większa część spornej nieruchomości była zwolniona na podstawie uchwały jako zajęta wyłącznie na potrzeby prowadzenia przez A działalności w zakresie [...]j i [..]. W sprawie tej spisano porozumienie z dnia [...] r. Okoliczności faktyczne, tj. zajmowania nieruchomości całego lotniska przez A, a także sposób korzystania z nieruchomości, wyjaśnione były drobiazgowo w prowadzonych przez organ podatkowy postępowaniach podatkowych zakończonych wydaniem decyzji ostatecznych co do spornego podatku za 2015 r. i 2014 r. Wskazanym porozumieniem objęte było całe [...], które w roku 2016 podzielone było pomiędzy dwóch właścicieli: podatnika i Spółkę B. Podatnik zauważył, że od posiadanej przez niego nieruchomości o powierzchni [...] m2 ustalono podatek w kwocie [...]zł, równocześnie akceptując deklarację złożoną przez Spółkę, w której wymieniono powierzchnię [...]m2 i określono podatek w wysokości [...]zł. Stwierdził, że w postępowaniach za poprzednie lata podatkowe przeprowadzono analizy sposobu wykorzystywania nieruchomości ustalając jaka jej część stanowiąca [...], podlega opodatkowaniu oraz na jakich zasadach. Słusznie wówczas przyjęto, iż opodatkowaniu podlega obszar [...]ha, tj. działka [...] oraz część działki [...] o pow. [...]m2 (grunt pod pasem startowym i drogą lądowania) stanowiące przedmiot własności nie podatnika, lecz Spółki, a zarazem do której to działki ograniczona jest działalność komercyjna A, posiadającego również własną nieruchomość, na której prowadzi działalność gospodarczą m.in. w zakresie stacji paliw oraz najmu hangarów. Stan polegający na zajęciu spornej nieruchomości na cele kultury fizycznej i sportu trwa nieprzerwanie od terminów wskazanych w porozumieniu, obejmując rok 2016 i na tę okoliczność przesłuchani być mieli wnioskowani przez podatnika świadkowie. Pełnomocnik strony wskazał na wydanie postanowień dowodowych i odstąpienie od przeprowadzenia wnioskowanych dowodów oraz na to, że w identycznym stanie faktycznym organ podatkowy w latach poprzednich uznał, iż nieruchomości w większości podlegają zwolnieniu od podatku. Ponadto w sposób odmienny opodatkowano poszczególne części stanowiące jedną nieruchomość, uznając, że grunty użytkowane w tożsamy sposób, w tym samym okresie (rok 2016), w jednym przypadku podlegają zwolnieniu z podatku, a w drugim są opodatkowane.

Następnie Kolegium przytoczyło treść art. 2 ust. 1 i 2, art. 3 ust. 1, art. 1a ust. 1 pkt 3, art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy podatkowej stwierdzając, że nieruchomość gruntowa stanowiąca własność podatnika została przekazana w posiadanie A na podstawie porozumienia z dnia [...] r. W związku z tym podatnik złożył informację, w której wskazał, że cała nieruchomość o powierzchni [...]m2 jest zwolniona z opodatkowania, powołując się przy tym na uchwałę Rady Gminy z 2011 r. w sprawie zwolnienia z podatku od nieruchomości. Kolegium zauważył, że organ podatkowy wykazał, iż Stowarzyszenie jest również przedsiębiorcą, a ustalenie że grunt znajduje się w posiadaniu przedsiębiorcy oznacza, że jest on związany z działalnością gospodarczą. Organ odwoławczy uznał, że przepis § 2 pkt 1 i 2 uchwały reguluje analogiczne zobowiązanie co przepis art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy podatkowej (w brzmieniu z 2016 r.). Obie te regulacje uzależniają możliwość skorzystania ze zwolnienia "od zajęcia wyłącznie" na wskazany cel oraz od niewykorzystywania przedmiotu opodatkowania do prowadzenia działalności gospodarczej. Korzystając z orzecznictwa sądów administracyjnych dotyczącego powołanego zwolnienia Kolegium uznało, że przekazywanie w posiadanie terenu lotniska Stowarzyszeniu, którego działalność statutowa jest zgodna z celem zwolnienia nie może stanowić wystarczającej przesłanki zwolnienia. Niezbędne jest bowiem ustalenie, czy nieruchomość jest faktycznie zajęta na prowadzenie działalności gospodarczej. Możliwość zastosowania zwolnienia wyłącza fakt realizowania wskazanych celów z zakresu kultury fizycznej i sportu, ale w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Zdaniem organu odwoławczego dla ustalenia faktu zajęcia gruntów nie jest istotne samo posiadanie nieruchomości przez przedsiębiorcę, a podejmowanie na tym terenie konkretnych czynności, działań o charakterze faktycznym, które są ściśle związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, zaś teren spornej nieruchomości był wykorzystywany do prowadzenia takiej działalności co dowodzi treść ogłoszeń zamieszczonych na stronie internetowej A, z których wynikało, że A zajmuje się na terenie lotniska R. i działalnością w zakresie kultury fizycznej i sportu o charakterze odpłatnym. Dodatkowo ustalono, że nieruchomość była wykorzystywana do prowadzenia działalności gospodarczej przez inne podmioty, które świadczyły usługi na terenie tego lotniska.

Kolegium podkreśliło, że ustalenia dotyczące faktu zajęcia nieruchomości i wielkości obszaru wynikały bezpośrednio z treści złożonej przez podatnika informacji. Informacja taka nie jest pozbawiona prawnego znaczenia i służy ustaleniu podatku i podstawy opodatkowania, zaś ze złożonego przez stronę oświadczenia wynikało jednoznacznie, że cały teren przedmiotowej nieruchomości został oddany w posiadanie A na prowadzoną przez ten podmiot działalność. Tym samym podatnik zadeklarował, że cały teren nieruchomości jest wykorzystywany w ramach działalności statutowej A, mimo jego peryferyjnego położenia w stosunku do innych nieruchomości składających się na lotnisko. Według Kolegium nie można ustalić, że cały obszar nieruchomości jest zajęty na potrzeby prowadzenia działalności w zakresie kultury fizycznej i sportu i równocześnie przyjąć, że teren ten nie jest zajęty na tego typu działalność prowadzoną na obszarze lotniska, ale w celach komercyjnych. Brak obiektów budowlanych na przedmiotowym terenie nie powinien automatycznie przesądzać o tym, że teren ten nie jest wykorzystywany dla prowadzonej działalności gospodarczej. Zajęcie nieruchomości może oznaczać samo udostępnienie gruntów na cele gospodarcze.

Organ odwoławczy przytoczył definicję lotniska zawartą w art. 2 ust. 4 ustawy Prawo lotnicze (t.j. Dz. U. 2019. 1580 ze zm.) stwierdzając, że ustawa ta rozróżnia pojęcia [...] oraz części [...]. Okoliczność, że dany teren nie stanowi lądowiska czy nie znajduje się w części lotniczej lotniska z uwagi na brak urządzeń służących do obsługi ruchu nie przesądza o konieczności uznania, że teren ten jest niewykorzystywany w ramach prowadzonej działalności. A objął w posiadanie grunty podatnika na swoje cele statutowe, uznając prawdopodobnie, że teren ten jest potrzebny do prowadzenia działalności, a podatnik wskazał, że na terenie całej nieruchomości wykonywana jest działalność, która stanowi podstawę zwolnienia z podatku od nieruchomości.

Odnosząc się do zarzutu sprzeczności rozstrzygnięcia z decyzjami za rok 2015, Kolegium stwierdziło, że organ podatkowy nie naruszył art. 8 K.p.a. oraz art. 14 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (t.j. Dz. U. 2019. 1292), gdyż nie można uznać, że wydanie decyzji za poprzedni rok podatkowy stwarza stan powagi rzeczy osądzonej, a organy podatkowe i podatnicy są pozbawieni możliwości dokonywania odmiennej oceny okoliczności składających się na stan faktyczny danej sprawy w innych latach. W sprawie zaniechania przeprowadzenia dowodów z przesłuchania świadków oraz dowodu z dokumentów Kolegium zauważyło, że organ podatkowy wielokrotnie próbował przeprowadzić te dowody, a z uwagi na bezskuteczność inicjatywy dowodowej z przyczyn niezależnych po stronie organu i ustalenie istotnych okoliczności sprawy na podstawie innych dowodów, nieprzeprowadzenie wskazanych dowodów nie może stanowić skutecznej podstawy zarzutu.

W skardze na to rozstrzygnięcie, skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, strona skarżąca reprezentowana przez fachowego pełnomocnika domagając się uchylenia w całości decyzji obu instancji i zasądzenia kosztów postępowania zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, a to:

- art. 122 O.p., w zw. z art. 187 § 1 O.p., w zw. z art. 191 O.p., polegające na niewyjaśnieniu wszystkich okoliczności sprawy, istotnych dla jej rozstrzygnięcia, poprzez zaniechanie przeprowadzenia postępowania dowodowego w sprawie, w szczególności zaniechanie przeprowadzenia wnioskowanych przez skarżącego dowodów z przesłuchania świadków oraz podjętego z urzędu dowodu z oględzin dokumentów, pomimo wydania w tym zakresie postanowień dowodowych, które nie zostały uchylone, ani zmienione;

- art. 122 O.p., w zw. z art. 187 § 1 O.p., w zw. z art. 191 O.p., a także pozbawienie skarżącego możliwości obrony swych praw, poprzez nie wezwanie skarżącego do zapoznania się aktami postępowania przed SKO i wypowiedzenia się co do zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i uniemożliwienie zgłaszania wniosków dowodowych;

- art. 122 O.p. poprzez oparcie ustaleń faktycznych decyzji na nie popartych jakimikolwiek dowodami, nieuzasadnionych domniemaniach faktycznych, polegających na wywodzeniu z prowadzonej przez A na innych nieruchomościach działalności gospodarczej wniosku, iż działalność ta jest prowadzona również na nieruchomościach Skarżącego;

- art. 121 § 1 O.p., tj. zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów postępowania, polegające na wydaniu w tożsamym stanie faktycznym decyzji odmiennej niż decyzje ostateczne organu podatkowego, wydane w prowadzonych przez ten organ postępowaniach podatkowych dotyczącej tej samej nieruchomości, uznające zastosowanie co do większej części nieruchomości zwolnienia z podatku, ustalające wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości podatnikowi, decyzją z dnia [...] r. (za rok 2015), innej osobie decyzją z dnia [...] r. (za rok 2014) oraz spółce B za rok 2015 r. (decyzja z dnia [...]r.)

Uzasadniając skargę pełnomocnik skarżącego przytoczył w istocie okoliczności i argumentację prawną przedstawioną w odwołaniu.

Odpowiadając na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie podtrzymując zajęte w sprawie stanowisko i jego uzasadnienie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga okazała się zasadna.

Dokonując oceny legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia wskazać należy, że dotyczyło ono opodatkowania podatkiem od nieruchomości gruntów ([...]) będących własnością osoby fizycznej wykorzystywanych (posiadanych) przez inny podmiot A (A) - podatnika podatku dochodowego od osób prawnych, zajmujące się działalnością w zakresie kultury i sportu w tym o charakterze odpłatnym.

Organy podatkowe twierdziły, że skoro przedmiotowe grunty zostały przekazane przez podatnika w posiadanie A, zaś A jest przedsiębiorcą prowadzącym odpłatną działalność w zakresie kultury fizycznej i sportu organizuje m.in. odpłatne loty i skoki spadochronowe oraz rozmaite imprezy okolicznościowe na całym obszarze spornej nieruchomości, to tym samym niemożliwe jest wykorzystywanie jej w całości lub części wyłącznie na potrzeby prowadzenia działalności we wskazanym zakresie, gdyż grunty te zostały zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej. Podatnik zaś dowodził, że ustalenia organów podatkowych nie zostały poparte jakimikolwiek dowodami stwierdzającymi, że działalność gospodarcza A była prowadzona na spornych gruntach, a nadto, że w decyzjach podatkowych za 2015 r. te same nieruchomości w tych samych okolicznościach w znacznej części zostały zwolnione z podatku, przy czym w 2016 r. odnośnie drugiego właściciela lotniska (osoby prawnej i przedsiębiorcy) określony został podatek od nieruchomości od większej powierzchni w kwocie niższej.

Sąd stwierdza, że wydając decyzje organy podatkowe ograniczyło postępowanie dowodowe w zasadzie do informacji podatkowej skarżącego, wpisu do rejestru przedsiębiorców A, jego zeznań podatkowych w zakresie podatku dochodowego i podatku VAT oraz informacji tego podmiotu z jego strony internetowej o organizowaniu m.in. odpłatnych lotów oraz skoków spadochronowych. Organy podatkowe pominęły natomiast wszelkie inne, w tym oferowane przez podatnika, dowody, co do stanu faktycznego związanego z wykorzystywaniem spornych gruntów, przy czym nawet dopuszczone wcześniej przez organ podatkowy dowody nie zostały przeprowadzone.

Zgodnie z treścią art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy podatkowej za grunty (...) związane z prowadzeniem działalności gospodarczej uznaje się grunty (...) będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą. W myśl art. 2 ust. 1 i 2 tej ustawy opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają (...) grunty (ust. 1), z opodatkowania tym podatkiem wyłączone są m.in. użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych lub lasy z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej (ust. 2). Stosownie do art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy podatkowej zwalnia się od podatku od nieruchomości grunty (...) lub ich części zajęte wyłącznie na potrzeby prowadzenia przez stowarzyszenie statutowej działalności wśród dzieci i młodzieży w zakresie (...) kultury fizycznej i sportu, z wyjątkiem wykorzystywanych do prowadzenia działalności gospodarczej (...). Natomiast § 2 pkt 1 i 2 uchwały przewiduje, że zwalnia się z podatku od nieruchomości (...) grunty zajęte wyłącznie na potrzeby prowadzenia działalności w zakresie kultury fizycznej i sportu (pkt 1), zwolnienie to nie dotyczy (...) gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Z tego ostatniego przepisu wynika wprost, że zwolnienie opisane w uchwale dotyczy gruntów zajętych wyłącznie na prowadzenie określonej tam działalności, zaś nie dotyczy gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Z przepisu tego wynika również, że istotą tego zwolnienia lub jego braku jest to, czy dany grunt został i w jakim celu. Oznacza to, konieczność ustalenia stanu zajęcia danego gruntu, a nie tylko jego posiadania oraz stwierdzenia na jakie potrzeby dany grunt został zajęty z wyłączeniem (takich) gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Aby skorzystać z przedmiotowego zwolnienia należy więc wykazać, że dany grunt zajęty został na potrzeby prowadzenia działalności w zakresie kultury fizycznej i sportu i nie został zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej. Dopiero ustalenie, że dany grunt w jakiejkolwiek części nie został zajęty wyłącznie na potrzeby prowadzenia działalności w opisanym zakresie, oraz że grunt ten jednocześnie nie został zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej, pozwala na badanie jego związania z prowadzeniem działalności gospodarczej, a więc posiadania przez przedsiębiorcę. Należy w tym miejscu zauważyć, że przez "zajęcie" nieruchomości lub ich części, należy rozumieć faktyczne, rzeczywiste wykonywanie konkretnych czynności, działań na nieruchomości powodujących dokonanie zamierzonych celów lub osiągnięcie konkretnego rezultatu. Okoliczność ta podlega badaniu w toku prowadzonego postępowania podatkowego w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości. Jeżeli strona twierdzi, że dana część nieruchomości podlega takiemu zajęciu warunkującemu zwolnienie podatkowe wynikające z prawa miejscowego (uchwały), to rzeczą organów podatkowych jest wyczerpujące zbadanie takiego stanu rzeczy, a nie twierdzenie, że stan taki nie zaistniał bez przeprowadzenia stosownych i możliwych do uzyskania dowodów.

Twierdzenie organów, że wnioskowane przez stronę dowody na ustalenie wyłączności zajęcia danych gruntów dla przewidzianych ustawą celów nie mogły być przeprowadzone z uwagi na zachowanie się osób wskazanych na świadków oraz że wystarczające dla ustalenia tej okoliczności są dane internetowe A.powoduje, że doszło do naruszenia m.in. art. 122, art. 187 § 1, a tym samym i art. 191 O.p. Należy bowiem mieć na uwadze, że fakt posiadania spornej nieruchomości przed podmiot będący przedsiębiorcą nie wyklucza tego, że podmiot ten grunty lub ich części nie zajmuje na prowadzenie działalności gospodarczej lecz grunty te zajęte są wyłącznie na potrzeby prowadzenia działalności w zakresie [...] i [...]. Posiadanie danych gruntów przez przedsiębiorcę nie wyklucza ich zajęcia wyłącznie na potrzeby inne niż działalność gospodarcza. W takim przypadku organ musi określić, które grunty są zajęte i na jaką działalność.

Sąd nie podziela także twierdzenia organu odwoławczego co do znaczenia składanych przez podatnika informacji podatkowych i braku konieczności oceny tych informacji przez organy podatkowe w zakresie ustalenia przedmiotu i podstawy opodatkowania. Informacje te aczkolwiek mające znaczenie deklaracji stanowią w istocie oświadczenie wiedzy podatnika, a nie ustaleń podatkowych, zaś oparcie tych ustaleń na domniemaniu, że sporna informacja dotyczy zajęcia danego gruntu na dany cel przez dany podmiot będący przedsiębiorcą oznacza, że nieruchomość ta w całości jest zajęta przez ten podmiot na prowadzenie działalności gospodarczej oraz zbadanie czy fakt taki istnieje oznacza naruszenie zasad prowadzenia postępowania dowodowego w tym zasad swobodnej, a nie dowolnej oceny dowodów.

Skoro w niniejszej sprawie przedmiotem spornym jest fakt "zajęcia" nieruchomości bądź to wyłącznie na potrzeby prowadzenia działalności w zakresie kultury fizycznej i sportu, bądź ich "zajęcia" na prowadzenie działalności gospodarczej w istocie bez znaczenia pozostaje "posiadanie" ich przez przedsiębiorcę.

Rozpoznając sprawę ponownie organy podatkowe przeprowadzą postępowanie podatkowe w niezbędnym dla jej rozstrzygnięcia zakresie, a w szczególności dopuszczą i przeprowadzą dowody na okoliczność zajęcia spornej nieruchomości i celów dla których była ona lub ich część wykorzystywana i przez jakie podmioty, ustalą na podstawie wszelkich dostępnych środków dowodowych zakres świadczonych przez A. usług czy to odpłatnych czy też nieodpłatnych ze szczególnym uwzględnieniem tego czy A. jako Stowarzyszenie organizuje również bądź prowadzi działalność w zakresie kultury fizycznej i sportu nie stanowiącą działalności gospodarczej i na jakim obszarze. Organy podatkowe ustalą także z jakich przyczyn w odniesieniu do tego samego gruntu, przy niezmiennym sposobie wykorzystywania [...] przez A. organ podatkowy zastosował zwolnienie w latach ubiegłych oraz to z jakich powodów w stosunku do innej części lotniska będącej w posiadaniu Spółki kapitałowej, w badanym roku podatkowym, zwolnienie takie co do części gruntów zostało zastosowane. Sąd zauważa, że organy podatkowe dysponują środkami prawnymi umożliwiającymi realizację wniosków dowodowych zaś trudności w tym zakresie nie mogą stanowić wyłącznej przyczyny braku ich przeprowadzenia. O ile zebrane do tej pory dowody nie będą wystarczające dla rozstrzygnięcia sprawy organy podatkowe przeprowadzą dowody wnioskowane przez stronę, w sytuacji, gdy uznają je za niezbędne. Sąd stwierdza, że nie do pogodzenia z podstawowymi zasadami postępowania podatkowego w tym art. 120-122 czy art. 124 O.p. jest sytuacja, w której w analogicznym stanie prawnym i faktycznym w jednym roku podatkowym stosuje się zwolnienie, a w kolejnym już nie oraz by w tym samym roku podatkowym co do tego samego przedmiotu i podobnych okolicznościach jeden podatnik korzystał z przedmiotowego zwolnienia, a inny nie. Nadto warto również zauważyć, że dołączona do akt administracyjnych decyzja odwoławcza nie stanowi oryginału lecz potwierdzoną za zgodność jej kserokopię przy czym pierwsza strona decyzji nie posiada daty i podpisu osoby kserokopię tę uwierzytelniającej.

Skoro w niniejszej sprawie organy podatkowe naruszyły przepisy postępowania opisane wyżej i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. 2019. 2325) uchylił zaskarżoną decyzję. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 tej ustawy w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. (Dz. U. 2018.265).