Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Stawecki, , Sędzia WSA Jolanta Augustyniak – Pęczkowska, Asesor WSA Karolina Kisielewicz (spr.), Protokolant sekr. sąd. Katarzyna Zychora, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 sierpnia 2017 r. sprawy ze skarg Wspólnoty Mieszkaniowej " [...]" w [...] oraz A. W. i K. P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej oddala skargi

Wspólnota Mieszkaniowa "[...]" z siedzibą w [...] oraz A W i K P zaskarżyli dwiema skargami do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzję Wojewody [...] z [...] lutego 2017 r. (nr [...]) którą organ utrzymał w mocy decyzje Prezydenta [...] z [...] sierpnia 2016 r. (nr [...]) o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej.

Z okoliczności faktycznych sprawy wynika, że Burmistrz Dzielnicy [...] w dniu [...] maja 2016 r. zwrócił się do Prezydenta [...] z wnioskiem o wydanie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej, polegającej na budowie ul. [...] (ślepo zakończonej placem do zwracania) do skrzyżowania z ulicą [...] (km 0+000,00 - km 0+371,98) wraz z budową odwodnienia, oświetlenia ulicznego, przebudową kolidującej sieci telekomunikacyjnej i linii napowietrznej oraz sieci energetycznej, na działkach [...] w obr. ew. [...] w Dzielnicy [...] (numery działek po podziale).

Pismem z [...] czerwca 2016 r. Prezydent [...] na podstawie art. 11 d ust. 5 ustawy z 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz.U. z 2015r., poz. 2031, dalej jako specustawa drogowa), zawiadomił wnioskodawcę, właścicieli oraz użytkowników wieczystych nieruchomości objętych wnioskiem o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację tej inwestycji drogowej, o wszczęciu postępowania w tej sprawie. Pozostałe strony zostały powiadomione o wszczęciu postępowania w drodze obwieszczeń.

Organ I instancji decyzją z 16 sierpnia 2016 r. (nr [...]) wydaną na podstawie art. 11 a ust. 1, art. 11 f ust. 1, art. 11 i, art. 12 ust. 1, 2, 3, 4, 16 i art. 23 specustawy drogowej:

1) zatwierdził projekt podziału nieruchomości,

2) zatwierdził projekt budowlany,

3) zezwolił na realizację opisanej inwestycji drogowej – drogi lokalnej (klasa D) o szerokości 3,5- 7 m (z zatokami parkingowymi),

4) zezwolił na budowę i przebudowę infrastruktury technicznej na działkach nr [...] z obr. [...] i nr [...] i [...] z obr. [...].

Z zaskarżonej decyzji wynika, że sporna inwestycja jest planowana m. in. na części działek skarżących : A W (obecnie dz. ew. [...] z obr. [...] o pow. 1828 m2, podzielona na działki o nr ew. [...] o pow. 217 m2 - pod drogę i [...]) i K P (obecnie dz. ew. [...] z obr. [...] o pow. 1558 m2, podzielona na działki nr ew. [...] o pow. 333 m2 pod inwestycję i [...]). Pod drogę przeznaczona została ponadto część (136 m2) nieruchomości nr ew. [...] przy ul. [...] (po podziale [...]) będącej własnością [...].

W uzasadnieniu decyzji organ podał, że projektowany odcinek ul. [...] (o długości 371,98 m.) będzie służyć obsłudze komunikacyjnej przyległej do niej zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Wyjaśnił, że inwestycja nie jest zaliczana do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, ani też przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, wymienionych w rozporządzeniu Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r., poz. 71).

W decyzji organ I instancji określił wymagania dotyczące ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich. Mianowicie stwierdził, że przy realizacji inwestycji należy zachować warunki i normy wynikające z prawa budowlanego (a w szczególności z art. 5 prawa budowlanego) zapewniające dostęp do drogi publicznej, możliwość korzystania z urządzeń infrastruktury technicznej, ochronę przed hałasem. Organ w oparciu o art. 16 ust. 2 specustawy drogowej określił w decyzji termin wydania nieruchomości przejętych pod drogę (120 dni od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna).

W piśmie z [...] lipca 2016 r. organ i instancji, w odpowiedzi na pismo Wspólnoty z [...] lipca 2016r., poinformował skarżącą, że została zawiadomiona jako strona o wszczęciu postępowania w tej sprawie (przez obwieszczenie) na podstawie art. 11d ust. 5 specustawy drogowej.

Wspólnota Mieszkaniowa "[...]", A W, K P oraz J W złożyli odwołania od tej decyzji organu I instancji.

Wspólnota Mieszkaniowa "[...] " w odwołaniu od tej decyzji z [...] września 2016 r. zarzuciła organowi niepoinformowanie jej o toczącym się postępowaniu i stwierdziła, że "nikt z mieszkańcami nie rozmawiał o odszkodowaniu" za wywłaszczone nieruchomości.

K P i A W w jednobrzmiących odwołaniach zarzucili natomiast naruszenie art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. przez nierozważenie innych parametrów technicznych inwestycji drogowej. Według skarżących, budowa drogi o parametrach określonych w decyzji organu I instancji (o szerokości 3,5 - 7 m z zatokami parkingowymi) oraz z ciągami pieszymi nie jest uzasadniona i celowa. Według odwołujących się, w świetle prawa (rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Gospodarki Morskiej z 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, Dz.U. z 2016r., poz. 124), jest dopuszczalne i uzasadnione, aby projektowana droga (ze względu na bliskość zabudowy mieszkaniowej) miała 4,5 m szerokości (jeden pas ruchu), bez wyodrębnionej jezdni i chodnika, a wszelkie instalacje mogą być umieszczone pod jezdnią. Z opinii inżyniera ruchu [...] z [...] czerwca 2015r. wynika, że budowa chodników nie jest niezbędna dla posadowienia słupów oświetleniowych (słup oświetleniowy nie musi znajdować się na chodniku).

Skarżący zarzucił również organowi I instancji naruszenie art. 11 f ust. 1 pkt 8 c specustawy drogowej przez nieokreślenie w decyzji obowiązku i terminów rozbiórki istniejących obiektów budowlanych nieprzewidzianych do dalszego użytkowania. (ogrodzenie, bramy wjazdowe).

Po rozpoznaniu odwołań Wspólnoty Mieszkaniowej "[...]", K P, A W i J W, Wojewoda [...] decyzją z [...] lutego 2017r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że wniosek o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację spornej inwestycji jest kompletny, inwestor dołączył do niego dokumenty o których mowa w art. 11 d ust. 1 specustawy drogowej (m. in. mapę przedstawiającą proponowany przebieg drogi, analizę powiazania drogi z innymi drogami publicznymi, mapy zawierające projekt podziału nieruchomości, z zaznaczeniem nieruchomości planowanych do przejęcia pod inwestycję, cztery egzemplarze projektu budowlanego, wymagane opinie).

Zdaniem Wojewody, decyzja organu I instancji zawiera wszystkie elementy wymienione w art. 11 f ust. 1 specustawy drogowej: w szczególności zawiera wymagania dotyczące powiazania drogi z innymi drogami publicznymi, określa linie rozgraniczające teren inwestycji, wymienia nieruchomości które z mocy prawa stają się własnością j.s.t. Do decyzji został dołączony projekt budowlany i mapa z projektem podziału nieruchomości w skali 1:500.

Organ nie podzielił stanowiska Wspólnoty, że została pozbawiona prawa do czynnego udziału w postępowaniu. Wojewoda [...] podniósł, że zgodnie z art. 11 d ust. 5 specustawy drogowej, zawiadomienie o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej zostało doręczone wnioskodawcy, właścicielom i użytkownikom wieczystym nieruchomości objętych wnioskiem o wydanie tej decyzji (na adres podany w katastrze nieruchomości). Pozostałe strony zostały zawiadomione o jego wszczęciu w drodze obwieszczeń w Urzędzie Dzielnicy [...], na stronie internetowej oraz w prasie lokalnej.

Organ odwoławczy dodał, że organ I instancji zgodnie z art. 11 f ust. 3 specustawy drogowej, doręczył decyzję wnioskodawcy oraz o jej wydaniu zawiadomił pozostałe strony postępowania (w drodze obwieszczeń w Urzędzie Dzielnicy [...] w dniach od [...] sierpnia do [...] września 2016 r., w Gazecie [...] z [...] sierpnia 2016 r.). Dotychczasowych właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości objętych decyzją, organ poinformował o jej wydaniu w drodze zawiadomień wysłanych na adresy znajdujące się w katastrze nieruchomości.

Odnosząc się do zarzutów stron dotyczących nierozważenia innych parametrów (szerokości) drogi, Wojewoda stwierdził, że organy administracji architektoniczno-budowlanej nie decydują o przebiegu inwestycji drogowej i nie mogą narzucić inwestorowi zmiany lokalizacji czy parametrów planowanej inwestycji drogowej. Ocenie organu w tym postępowaniu podlega jedynie zgodność z prawem (ustawą o szczególnych warunkach projektowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych) projektowanego przedsięwzięcia.

Wojewoda podał, że przy projektowaniu szerokości drogi wzięto pod uwagę odległości jakie muszą zostać zachowane między elementami drogi i urządzeniami z nią związanymi. W piśmie z [...] listopada 2016 r. inwestor wyjaśnił, że w projekcie budowlanym należało uwzględnić fakt istnienia sieci gazowej (która nie podlega przebudowie) i związaną z tym konieczność zachowania odległości między elementami drogi a tą siecią gazową a także sieciami, instalacjami zaplanowanymi do zrealizowania przy budowie drogi (siecią kanalizacyjną, wpustami deszczowymi, kanalizacją teletechniczną, kablami energetycznymi zasilającymi oświetlenie uliczne, slupami oświetleniowymi). Inwestor przy projektowaniu szerokości pasa drogowego uwzględnił również fakt, że budowa drogi ma być połączona z budową sieci wodociągowej przez MPWiK oraz wyjaśnił dlaczego nie jest dopuszczalne zaprojektowanie na tych samych słupach oświetlenia ulicznego i napowietrznej linii telekomunikacyjnej.

Wojewoda wyjaśnił też, że ewentualne zrezygnowanie z budowy chodnika po południowej stronie ul. [...] (czego domagają się odwołujący) nie wpłynie na "ilość" nieruchomości przejętych pod drogę, ponieważ teren na którym został on zaprojektowany i tak musi zostać wyodrębniony pod słupy oświetleniowe, kable zasilające słupy oświetleniowe i już istniejącą sieć gazową (sieć nie podlega przebudowie).

Organ dodał, że wnioskodawca w celu "zminimalizowania" terenu inwestycji wystąpił o zgodę na odstępstwo od przepisów techniczno-budowalnych dla budowy odcinka sieci wodociągowej (decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej nie obejmuje sieci wodociągowej), gdyż zgodnie z przepisami powinna się znajdować poza jezdną (jest zlokalizowana pod jezdnią).

Wojewoda zauważył, że odwołujący się korzystają z sieci wodno-kanalizacyjnej z sąsiadującego z ich gospodarstwami osiedla, natomiast inni mieszkańcy ul. [...] domagają się natychmiastowej przebudowy ulicy i związanej z tym budowy sieci wodociągowej, kanalizacyjnej, budowy chodnika.

Wspólnota Mieszkaniowa "[...]" oraz A W (właściciel nieruchomości nr ew. [...]) i K P (właściciel nieruchomości nr ew. [...]) zaskarżyli dwoma skargami tę decyzję Wojewody [...].

Wspólnota Mieszkaniowa (sprawa [...]) zarzuciła organowi odwoławczemu naruszenie:

a) art. 11f ust. 1 pkt 4 specustawy drogowej przez wydanie decyzji z naruszeniem uzasadnionych interesów osób trzecich (właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości przeznaczonych pod inwestycję) w sytuacji, gdy możliwe było sporządzenie projektu ulicy [...] o innych parametrach technicznych, z uwzględnieniem słusznych interesów osób trzecich,

b) art. 11f ust. 1 pkt 8 pkt c przez jego niezastosowanie i niewskazanie w decyzji obowiązku i terminów rozbiórki istniejących obiektów budowlanych nieprzewidzianych do dalszego użytkowania (ogrodzeń i bram wjazdowych posadowionych na działkach),

c) art. 24 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 24 § 4 w zw. z art. 25 k.p.a., art. 11a ust.1 specustawy drogowej w sposób uzasadniający wznowienie postępowania (art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a.) i wydanie decyzji w I instancji przez prezydenta miasta na prawach powiatu sprawującego funkcję starosty, na wniosek prezydenta miasta działającego jako zarządca drogi gminnej,

d) art. 28 k.p.a. w zw. z art. 10 k.p.a. i art. 21 ust. 1 ustawy z 24 czerwca 1994r. o własności lokali przez niepoinformowanie Wspólnoty o wszczęciu postępowania, pozbawienie prawa czynnego udziału w tym postępowaniu przez nieudzielanie stosownych wyjaśnień "w czasie pozwalającym na podjęcie realnych działań", nieumożliwienie wypowiedzenia się co do dowodów i materiałów zgromadzonych w akrach sprawy,

e) art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. przez niedostateczne ustalenie i dowolną ocenę okoliczności faktycznych sprawy, pominiecie interesu społecznego w tym postępowaniu,

f) art. 15, art. 127 § 1 i 2 i art. 136 k.p.a. przez nieprzeprowadzenie przez organ odwoławczy uzupełniającego postępowania wyjaśniającego co do zgodności projektu inwestycji z przepisami prawa i tym samym naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania,

g) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. przez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, mimo że została wydana z naruszeniem prawa.

Z tych powodów skarżąca wniosła o "uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji" oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi Wspólnota podkreśliła, że decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej zgodnie z art. 11 f ust. 4 musi zawierać wymagania dotyczące ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich. Określać zatem powinna jakie konkretne prace budowlane muszą zostać wykonane przy realizacji tej inwestycji, by zmiany z nią związane były jak najmniej uciążliwe dla osób trzecich. W treści decyzji muszą zatem zostać zapisane konkretne rozwiązania, które "ograniczają negatywny wpływ nowej inwestycji na dotychczasowy stan posiadania, a wręcz zharmonizują je z nową drogą publiczną". Zdaniem strony wymagania dotyczące uzasadnionych interesów osób trzecich zawarte w zaskarżonej decyzji (zapewnienie dostępu do drogi publicznej, możliwość korzystania z urządzeń istniejącej infrastruktury technicznej oraz zapewnienie ochrony przed hałasem) jest niewystarczające.

W uzasadnieniu zarzutu naruszenia art. 11f ust. 1 pkt 8 pkt c specustawy drogowej skarżąca podniosła, że organ w zaskarżonej decyzji nie wypowiedział się co do obowiązku i terminów rozbiórki istniejących obiektów budowlanych (ogrodzeń znajdujących się na terenie działek wydzielonych pod drogę).

W uzasadnieniu kolejnego zarzutu Wspólnota stwierdziła, że prezydent miasta na prawach powiatu wydając decyzję o zezwoleniu na realizację drogi gminnej, dla której jednocześnie jest zarządcą staje się "sędzią we własnej sprawie". Prezydent miasta na prawach powiatu, zarówno wydając decyzję jako starosta, jak i działając jako zarządca drogi gminnej, pozostaje jednocześnie pracownikiem gminy, która w następstwie decyzji o lokalizacji drogi przejmuje własność gruntów położonych w granicach linii rozgraniczających drogi (art. 24 § 1 pkt 1 k.p.a.). W takich okolicznościach z mocy art. 11c specustawy drogowej znajduje zastosowanie zasada wyłączenia organu i wyznaczenia innego organu do rozpoznania sprawy.

Skarżąca uzasadniając kolejny zarzut skargi stwierdziła, że w świetle art. 28 k.p.a. ma przymiot strony w tym postępowaniu. W związku z tym zarząd Wspólnoty powinien zostać powiadomiony o przystąpieniu przez inwestora do sporządzania projektu planowanej drogi, a następnie o wszczęciu postępowania o wydanie zezwolenia na realizację tej inwestycji drogowej, co w niniejszej sprawie nie nastąpiło. Wspólnota podała, że o toczącym się postępowaniu dowiedziała się w II połowie lipca 2016 r. (miesiąc od momentu jego wszczęcia) i w piśmie z [...] lipca 2016 r., które wpłynęło do organu I instancji [...] lipca 2016 r. zgłosiła swoje zastrzeżenia co do sposobu prowadzenia przez organ postępowania w tej sprawie. Skarżąca dodała, że organ I instancji udzielił jej odpowiedzi na pismo w dniu [...] sierpnia 2016 r., a więc w dniu w którym wydał decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. W ocenie skarżącej z powyższego wynika, że została pozbawiona prawa czynnego udziału w postępowaniu przed organem I instancji. Organ naruszył ponadto art. 9 k.p.a., ponieważ nie informował jej o okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy, co w rozpoznawanej sprawie, ze względu na jej przedmiot i skomplikowaną procedurę, było szczególnie pożądane.

W uzasadnieniu pozostałych zarzutów procesowych skargi Wspólnota podkreśliła, że po pierwsze - organy obu instancji nie oceniły zgodności z przepisami technicznymi przedstawionego projektu budowlanego, a ograniczyły się do formalnej weryfikacji wniosku o wydanie decyzji. Po drugie - dopiero na etapie postępowania odwoławczego Wojewoda "zaczął rozważać alternatywny przebieg projektowanej ulicy" . Nie rozważył jednak treści pisma inżyniera ruchu [...] z [...] stycznia 2016r. przedstawionego przez skarżącą wraz z odwołaniem, z którego wynika, że wyznaczenie mniej inwazyjnego przebiegu ulicy jest "jak najbardziej możliwe i realne".

A W i K P w skardze na decyzję Wojewody [...] z [...] 2017 r. wnieśli o uchylenie decyzji organów obu instancji. Skarżący zarzucili przede wszystkim naruszenie art. 11 a ust. 1 i art. 11 i specustawy drogowej przez ich błędną interpretację i nieuzasadnione przyjęcie, że organy orzekające w sprawie o wydanie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej są związane wnioskiem inwestora co do przebiegu drogi. Zdaniem skarżących nie ma przeszkód prawnych, aby organ prowadzący postępowanie "zasugerował" wnioskodawcy zmianę usytuowania drogi, a nawet wydał decyzję odmowną, jeżeli stwierdzi, że proponowany przez inwestora wariant przebiegu drogi nie leży w interesie społecznym. Organ dokonując tej oceny powinien wyważyć przeciwstawne interesy stron, z zachowaniem zasady proporcjonalności i zasady zachowania istoty praw wyrażonych w art. 31 ust. 3 i art. 64 ust. 3 Konstytucji RP.

Według skarżących zaskarżona decyzja narusza także art. 6, art. 7, art. 77 § 1 i art. 75 § 1 k.p.a. Organy nie zwróciły się do inwestora o rozważenie innego usytuowania drogi, nie wzięły pod uwagę, że rozbudowa ulicy [...] (która jest ulicą krótką, peryferyjną, ślepo zakończoną i służy jedynie mieszkańcom osiedla) do szerokiej jezdni z szerokimi chodnikami nie znajduje żadnego uzasadnienia (nie zwiększy przepustowości drogi ponieważ nadal będzie ona "ślepa", a więc nie będzie łączyła innych arterii komunikacyjnych). Budowa drogi zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym spowoduje, że jezdnia i chodnik "zbliżą się pod same okna" domu A W, a działka K P znacząco straci na użyteczności.

A W i K P zarzucili ponadto że w toku postępowania w tej sprawie inwestor nie przedstawił opinii policji odnośnie projektowanej zmiany organizacji ruchu na nowym docinku drogi gminnej (kategoria D- strefa zamieszkania).

Wojewoda [...] w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie w dniu rozprawie w dniu 24 sierpnia 2017 r. Sąd postanowił połączyć do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia na podstawie art. 111 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1379 ze zm.) sprawy o sygn. akt VII SA/Wa 948/17 i VII SA/Wa 949/17 i prowadzić je dalej pod sygn. akt VII SA/Wa 948/17.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skargi Wspólnoty Mieszkaniowej "[...]" oraz A W i K P nie zasługują na uwzględnienie.

W skardze do Sądu Wspólnota zarzuciła, że w rozpoznawanej sprawie organem, który wydawał decyzję I instancji był Prezydent [...], działający jako starosta. Równocześnie wnioskodawcą, a więc podmiotem, na rzecz którego decyzja została wydana był zarządca drogi – Prezydent [...], działający przez Zarząd Dróg Miejskich. Prezydent miasta występował więc w tej sprawie w podwójnej roli, co jest niedopuszczalne i powinno prowadzić do wyłączenia organu.

Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela utrwalony w orzecznictwie sądów administracyjnych pogląd o braku podstaw do wyłączenia prezydenta miasta na prawach powiatu (Prezydenta Miasta [...]) od orzekania w sprawach o udzielenie zezwolenia na realizację drogi gminnej. Z przepisu art. 11 a specustawy drogowej wynika bowiem, że w odniesieniu do dróg powiatowych i gminnych decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej wydaje starosta, a zatem w miastach na prawach powiatu (gdzie wykonywanie zadań starosty powierzono prezydentowi miasta na podstawie art. 92 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym, Dz. U. z 2014 r., poz. 595 ze zm.), w odniesieniu do dróg gminnych i powiatowych decyzję taką wydaje prezydent mimo, że stosowanie do art. 19 ust. 5 ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2013 r., poz. 260 ze zm.) jest on w granicach miast na prawach powiatu zarządcą wszystkich dróg publicznych, z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych. W oparciu o te regulacje stwierdzić trzeba, że ustawodawca dopuścił takie sytuacje, że ten sam organ będzie występował o wydanie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej, a następnie prowadził postępowanie i wydawał decyzję.

Przystępując do rozpoznania pozostałych zarzutów skarg podkreślić należy, że tzw. specustawa drogowa, w oparciu o której przepisy wydano zaskarżoną decyzję o lokalizacji drogi jest aktem prawnym szczególnym, przewidującym uproszczoną (przyśpieszoną) procedurę przygotowania i realizacji inwestycji drogowych. Jest oczywiste, że szybka i sprawna budowa dróg publicznych w Polsce i w związku z tym poprawa infrastruktury drogowej leży w interesie społecznym i gospodarczym. Tymi okolicznościami należy uzasadniać z jednej strony znaczne zwiększenie uprawnień inwestora (decyzja o zezwoleniu na inwestycję drogową rozstrzyga jednocześnie o ustaleniu lokalizacji drogi, zatwierdzeniu projektu budowlanego, zatwierdza podział nieruchomości i orzeka o wywłaszczeniu), natomiast z drugiej zdecydowane ograniczenie uprawnień właścicieli nieruchomości znajdujących się w obszarze inwestycji.

Należy przypomnieć, że ul. [...] jest drogą gminną dojazdową o szerokości 3,5 – 5 m, nie ma wyodrębnionych ciągów pieszych. Inwestor w oparciu o kwestionowaną decyzję zamierza poszerzyć tę ulicę (maksymalnie do 7 m..), a także przebudować kolidującą z tą inwestycją infrastrukturę techniczną (sieć i napowietrzna linia telekomunikacyjna, kable energetyczne) oraz wybudować chodnik, oświetlenie i odwodnienie (wpusty uliczne).

W skargach do Sądu skarżący zarzucili organom, że nie wzięły po uwagę możliwości budowy drogi o innych parametrach, niż określona przez inwestora we wniosku o wydanie decyzji.

Odnosząc się do tego zarzutu, należy wyjaśnić, że w świetle art. 11 e specustawy drogowej, organ wydający decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej nie jest uprawniony do oceny zasadności, celowości zamierzonej inwestycji czy jej przebiegu. O tym decyduje inwestor, wybierając najbardziej optymalną według niego lokalizację i rozwiązania techniczno-wykonawcze. To inwestor wyznacza miejsce oraz sposób realizacji drogi. Przepisy specustawy drogowej nie zobowiązują również inwestora do przedstawienia różnych wariantów przebiegu planowanej inwestycji i nie ma on obowiązku uwzględniać oczekiwań stron postępowania czy innych podmiotów. Związanie organu właściwego do wydania zezwolenia na realizację inwestycji drogowej wnioskiem inwestora oznacza, że do jego kompetencji należy sprawdzenie zgodności wniosku z wymaganiami ustawy i rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z 2 marca 1999 r. określającego warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. W związku z tym nie można zarzucić organom naruszenia art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. przez niedostateczne ustalenie i dowolną ocenę okoliczności faktycznych sprawy, pominiecie interesu społecznego w tym postępowaniu, a organowi odwoławczemu ponadto art. 15, art. 127 § 1 i 2 i art. 136 k.p.a. przez nieprzeprowadzenie uzupełniającego postępowania wyjaśniającego co do zgodności projektu inwestycji z przepisami prawa i naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania.

Sąd podziela stanowisko organu odwoławczego, że zaskarżona decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej zawiera wszystkie niezbędne w świetle art. 11 f ustawy elementy. M. in. określa wymagania dotyczące uzasadnionych interesów osób trzecich oraz termin rozbiórki istniejących obiektów budowlanych nieprzewidzianych do dalszego użytkowania (pkt 9 decyzji organu I instancji – termin wydania nieruchomości).

Odnosząc się do zarzutu Wspólnoty dotyczącego pozbawienia jej prawa czynnego udziału w tym postępowaniu należy stwierdzić, że Wspólnota została prawidłowo zawiadomiona przez obwieszczenie zarówno o wszczęciu postępowania w tej sprawie jak i o wydaniu decyzji.

Na zakończenie należy przypomnieć, że prawo własności nie jest prawem absolutnym i może być ograniczone w drodze ustawy i w zakresie, w jakim nie narusza istoty prawa własności (art. 64 ust. 1 Konstytucji RP). Zaskarżoną decyzję wydano na podstawie przepisu ustawy. W ocenie Sądu ograniczenie prawa własności skarżących nastąpiło w zakresie w jakim nie narusza istoty prawa własności. Konstytucja chroni różne dobra, zarówno związane z interesem indywidualnym obywateli, jak i potrzebami całego społeczeństwa i nieraz zachodzi potrzeba dania pierwszeństwa jednemu dobru przed drugim. Jak już powiedziano, specustawa drogowa służy realizacji celu publicznego, jakim jest m.in. budowa dróg. Wprowadzenie odrębnego trybu administracyjnego w sprawie realizacji inwestycji drogowych służy szybkiej i sprawnej poprawie infrastruktury drogowej, a jednocześnie skutki z tym związane są rekompensowane stosownym odszkodowaniem (por. wyrok NSA z dnia 23 kwietnia 2010 r., sygn. akt II OSK 704/09 dostępny na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl). z

Mając to wszystko na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał skargi za nieuzasadnione i na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.