Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek Sędziowie: Sędzia NSA Mirosław Wincenciak Sędzia del. WSA Agnieszka Miernik (spr.) po rozpoznaniu w dniu 22 kwietnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej K. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 23 października 2018 r. sygn. akt II SAB/Lu 124/18 w sprawie ze skargi K. K. na bezczynność Zarządu Dróg Wojewódzkich w L. w przedmiocie udostępnienie informacji publicznej oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z 23 października 2018 r. sygn. akt II SAB/Lu 124/18 oddalił skargę K. K. na bezczynność Zarządu Dróg Wojewódzkich w L. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.

Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:

K. K. w dniu [...] stycznia 2018 r. wysłał do Zarządu Dróg Wojewódzkich w L. wniosek o udostępnienie informacji publicznej w zakresie projektu budowlanego i wykonawczego dla zadania rozbudowa drogi wojewódzkiej Nr [...].

Organ w odpowiedzi na wniosek wskazał, że informacje objęte wnioskiem będą ponownie wykorzystane, dlatego nie może ich udostępnić w trybie udzielenia informacji publicznej.

K. K. w dniu [...] lipca 2018 r. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na bezczynność Zarządu Dróg Wojewódzkich w L. w zakresie rozpatrzenia wniosku z [...] stycznia 2018 r. o udostępnienie informacji publicznej. Skarżący zarzucił organowi naruszenie art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP i art. 4 ust. 1 w związku z art. 1 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1 oraz art. 13 ust 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2016 r. poz. 1764 ze zm.), powoływanej dalej jako "u.d.i.p.", i wniósł o zobowiązanie organu do udzielenia żądanej informacji publicznej w terminie 14 dni od daty doręczenia akt organowi, zgodnie z wnioskiem oraz o stwierdzenie rażącego naruszenia prawa.

W odpowiedzi na skargę Zarząd Dróg Wojewódzkich w L. wniósł o jej oddalenie wskazując, że wniosek skarżącego nie był i nie jest jedynym wnioskiem K. K. o udostępnienie informacji publicznej lub o ponowne wykorzystanie informacji sektora publicznego. W dniu [...] sierpnia 2017 r. o godz. 19:06 K. K. za pośrednictwem poczty elektronicznej złożył do organu "Prośbę o udostępnienie danych publicznych". Wniosek ten obejmował szereg danych, których udostępnienia domagał się wnoszący, w tym dotyczących projektów wykonawczych dla inwestycji: Rozbudowa drogi wojewódzkiej Nr [...]. We wniosku z [...] października 2017 r. K. K. zmodyfikował żądanie w zakresie lit. D podania z [...] sierpnia 2017 r., w ten sposób, że złożył wniosek o ponowne wykorzystanie informacji sektora publicznego. Modyfikacja wniosku obejmowała projekt wykonawczy dla inwestycji: Rozbudowa drogi wojewódzkiej Nr [...]. W dniu [...] stycznia 2017 r. skarżący złożył drogą elektroniczną (ePUAP) do organu wniosek o ponowne wykorzystanie informacji sektora publicznego obejmującego projekty wykonawcze branży drogowej m. in. dla zadania inwestycyjnego "Rozbudowa drogi wojewódzkiej Nr [...]". W wniosku w tym wskazano cel ponownego wykorzystania: niekomercyjny, w działalności turystycznej, w efekcie ponownego wykorzystania powstanie mapa tras rowerowych.

W ocenie organu analiza obu złożonych wniosków prowadzi do konstatacji, że w tym samym celu i te same informacje skarżący chciał uzyskać na podstawie dwóch odrębnych instrumentów prawnych. Jednak skarżący jednoznacznie wskazał, że objęta wnioskiem dokumentacja ma służyć do ponownego wykorzystania, a jej uzyskanie nie dotyczyło kontroli działalności organu. Nie ulega wątpliwości, że przedmiotowy wniosek nie był wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej, lecz wnioskiem o ponowne wykorzystanie informacji sektora publicznego. Wynika to z jego treści i celu, któremu miał służyć.

W dniu [...] lutego 2018 r. organ poinformował wnioskodawcę, że należy złożyć wniosek spełniający warunki określone w art. 21 ust. 3 - 6 ustawy z dnia 25 lutego 2016 r. o ponownym wykorzystaniu informacji sektora publicznego (Dz. U. z 2016 r. poz. 352 ze zm.). Na powyższe pismo skarżący nie odpowiedział i nie zajął stanowiska.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie powołanym na wstępie wyrokiem oddalił skargę, podzielając stanowisko organu, że skarżący składając wniosek o udzielenie informacji publicznej żądał w istocie ponownego wykorzystania informacji sektora publicznego. Sąd uznał, że skoro organ w odpowiedzi na wniosek skarżącego poinformował go o innym sposobie otrzymania danej informacji (to znaczy przez złożenie wniosku w trybie przewidzianym w art. 21 ust. 3 - 6 ustawy o ponownym wykorzystaniu informacji sektora publicznego), a pouczenie to w realiach niniejszej sprawy Sąd uznał za prawidłowe, to tym samym sprawa została załatwiona, a organ nie pozostaje w bezczynności.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł K. K. zaskarżając wyrok w całości i – na podstawie art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302; obecnie Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), powoływanej dalej jako "P.p.s.a." - zarzucił mu naruszenie:

1) przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy - art. 13 ust. 1 u.d.i.p. w związku z art. 151 P.p.s.a. przez oddalenie skargi, pomimo że organ nie udostępnił informacji publicznej zgodnie z wnioskiem w ustawowym terminie;

2) prawa materialnego:

a) art. 1 ust. 2 u.d.i.p. w związku z art. 1 ustawy o ponownym wykorzystaniu informacji sektora publicznego przez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że w sprawie znajdują zastosowanie "przepisy innych ustaw" w rozumieniu art. 1 ust. 2 u.d.i.p., a tymi przepisami są przepisy ustawy o ponownym wykorzystaniu informacji sektora publicznego

b) art. 10 ust. 1 u.d.i.p. przez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na jego niezastosowaniu, pomimo że skarżący złożył wniosek o udostępnienie informacji publicznej;

c) art. 2 ust. 2 ustawy o ponownym wykorzystaniu informacji sektora publicznego przez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na jego zastosowaniu, pomimo że skarżący wnosił o udostępnienie mu informacji publicznej, a nie o udostępnienie informacji sektora publicznego w celu jej ponownego wykorzystania.

Skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i orzeczenie co do istoty przez stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności, rozstrzygnięcie co do charakteru bezczynności oraz nakazanie organowi rozpoznania wniosku skarżącego; ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Skarżący kasacyjnie wniósł również o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego przez radcę prawnego według norm przepisanych oraz oświadczył, że zrzeka się rozprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 powołanej ustawy przesłanki nieważności postępowania sądowego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.

Podniesione zarzuty w skardze kasacyjnej nie mają usprawiedliwionych podstaw.

W sytuacji gdy skarga kasacyjna zarzuca naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, co do zasady w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania (por. wyroki NSA z: 27 czerwca 2012 r., II GSK 819/11, 26 marca 2010 r., II FSK 1842/08; 4 czerwca 2014 r., II GSK 402/13, www.orzeczenia.nsa.gov.pl - podobnie jak wszystkie powołane w uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych). Dopiero bowiem po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został dostatecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez sąd pierwszej instancji przepis prawa materialnego. Podkreślić przy tym trzeba, że dla uznania za usprawiedliwioną podstawę kasacyjną z art. 174 pkt 2 P.p.s.a. nie jest wystarczające samo wskazanie naruszenia przepisów postępowania, ale nadto wymagane jest, aby skarżący wykazał, że następstwa stwierdzonych wadliwości postępowania były tego rodzaju lub skali, że kształtowały one lub współkształtowały treść kwestionowanego w sprawie orzeczenia (por. wyroki NSA z 5 maja 2004 r., FSK 6/04 i 26 lutego 2014 r., II GSK 1868/12). Dla poprawności zarzutu sformułowanego w ramach drugiej podstawy kasacyjnej konieczne jest wskazanie przepisów procedury sądowoadministracyjnej naruszonych przez sąd w powiązaniu z właściwymi przepisami regulującymi postępowanie przed organami. Ocena skuteczności zarzutów naruszenia przepisów postępowania uzależniona jest zatem od wyszczególnienia przez wnoszącego skargę kasacyjną naruszonych - jego zdaniem - przepisów postępowania sądowego, które mogły być i były stosowane przez Sąd I instancji w procesie orzekania.

W rozpoznawanej sprawie granice skargi kasacyjnej oparte na podstawie określonej w art. 174 pkt 2 P.p.s.a. jej autor wyznaczył przez zarzut naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Zgodnie z tym przepisem udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. W ramach tego zarzutu skarżący kasacyjnie wytyka Sądowi I instancji niewłaściwą ocenę wniosku z [...] stycznia 2018 r., w którym zawarto żądanie udostępnienia informacji publicznej w zakresie projektu budowlanego i wykonawczego dla zadania rozbudowa drogi wojewódzkiej Nr [...]. Jak wynika z uzasadnienia skargi kasacyjnej, przyjęte przez Sąd I instancji stanowisko, że wniosek ten nie był wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej, lecz wnioskiem o ponowne wykorzystanie informacji sektora publicznego, jest nieprawidłowe. Autor skargi kasacyjnej wskazuje, że spór sprowadza się do ustalenia jaka była intencja skarżącego, gdy składał wniosek z [...] stycznia 2018 r. Ponadto wskazuje, że przyjęte ustalenie Sądu I instancji co do charakteru tego wniosku wynika z faktu wcześniejszego składania przez skarżącego wniosków do organu na podstawie ustawy o ponownym wykorzystaniu informacji sektora publicznego i analogicznym potraktowaniu wniosku złożonego w niniejszej sprawie. Skarżący kasacyjnie podkreślił przy tym, że nie ma przepisu prawa, który wykluczałby złożenie odrębnego wniosku na podstawie u.d.i.p. i ustawy o ponownym wykorzystaniu informacji sektora publicznego.

Odnosząc się do powyższego zarzutu i argumentacji powołanej na jego poparcie przede wszystkim należy zauważyć, że kwestie podniesione w uzasadnieniu skargi kasacyjnej nie są sporne w sprawie. Sąd I instancji wskazał bowiem w uzasadnieniu, że nie budzi wątpliwości, że przepisy obu tych ustaw znajdują zastosowanie do takich informacji, które - oceniane przez pryzmat przepisów u.d.i.p. - posiadają status informacji publicznej. W tym kontekście Sąd uznał, że złożony przez skarżącego wniosek dotyczył informacji mającej charakter informacji publicznej, zaś jego adresatem był podmiot obowiązany do udzielenia informacji publicznej (art. 4 u.d.i.p.). Sąd podkreślił, że niewątpliwie to wnioskodawca decyduje o tym, czy występuje z żądaniem udzielenia informacji publicznej w trybie u.d.i.p., czy też z wnioskiem o ponowne wykorzystanie informacji sektora publicznego. Sąd wskazał, że konstatacja taka nie budzi wątpliwości z tej podstawowej przyczyny, że to wnioskodawca jest osobą, która wie, czy określona informacja publiczna jest mu potrzebna jedynie w celu sprawowania szeroko rozumianej kontroli życia publicznego, czy też zamierza ją wykorzystać w innym celu komercyjnym lub niekomercyjnym, różnym od celu publicznego, dla którego informacja została pierwotnie wytworzona. I jeszcze Sąd wskazał, że organ nie może w sposób arbitralny decydować o tym, czy żądanie jest wnioskiem o udzielenie informacji publicznej w trybie u.d.i.p., czy też wnioskiem o ponowne wykorzystanie informacji sektora publicznego.

Wytknięta przez autora skargi kasacyjnej Sądowi I instancji niewłaściwa ocena wniosku z [...] stycznia 2018 r., a co za tym idzie charakteru żądania udostępnienia informacji publicznej w zakresie projektu budowlanego i wykonawczego dla zadania rozbudowa drogi wojewódzkiej Nr [...], w rzeczywistości sprowadza się do zakwestionowania prawidłowości oceny stanu faktycznego sprawy. Dokonanie zaś prawidłowej oceny w tym zakresie wymaga ustalenia cech charakterystycznych dla wniosków składanych zarówno w trybie u.d.i.p., jak i ustawy o ponownym wykorzystaniu informacji sektora publicznego.

Tak jak wskazał Sąd I instancji cechą wyróżniającą żądanie udzielenia informacji publicznej w trybie u.d.i.p. od wniosku o ponowne wykorzystanie informacji sektora publicznego pozostaje cel, któremu służyć ma udostępniana informacja publiczna. Przez ponowne wykorzystywanie informacji sektora publicznego należy bowiem rozumieć wykorzystywanie przez użytkownika informacji sektora publicznego, w celach komercyjnych lub niekomercyjnych innych niż pierwotny publiczny cel, dla którego informacja została wytworzona (art. 2 ust. 2 ustawy o ponownym wykorzystaniu informacji sektora publicznego). Wniosek o ponowne wykorzystywanie informacji wnosi się w przypadku, gdy informacja sektora publicznego będzie wykorzystywana na warunkach innych niż zostały dla tej informacji pierwotnie określone, przy czym we wniosku należy wskazać cel ponownego wykorzystywania (komercyjny albo niekomercyjny), w tym określenie rodzaju działalności, w której informacje sektora publicznego będą ponownie wykorzystywane, w szczególności wskazanie dóbr, produktów lub usług (art. 21 ust. 1 pkt 3 i ust. 3 pkt 4 ustawy o ponownym wykorzystaniu informacji sektora publicznego).

Udostępnianie informacji publicznej na wniosek, zgodnie z art. 14 ust. 1 u.d.i.p., następuje zaś w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku. Ustawa o dostępie do informacji publicznej nie określa wymogów co do formy i treści wniosku o udzielenie informacji publicznej. Nie zawiera również odesłania do innych przepisów w tym zakresie, np. do ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r. poz. 256), powoływanej dalej jako "K.p.a." Wniosek składany w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej nie musi więc odpowiadać żadnym specjalnym wymogom formalnym. Nie stanowi on podania w rozumieniu art. 63 K.p.a., gdyż na tym etapie postępowania, co do zasady, nie stosuje się przepisów K.p.a. Takiego wniosku nie trzeba też uzasadniać, bowiem art. 2 ust. 2 u.d.i.p. zwalnia osobę wykonującą prawo do informacji publicznej z obowiązku wykazania interesu prawnego lub faktycznego (wyjątek dotyczy jedynie uzyskania informacji przetworzonej - art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.). Niemniej jednak minimalne wymogi odnośnie do takiego wniosku muszą obejmować jasne sformułowanie, z którego będzie wynikać, co jest przedmiotem żądania udostępnienia informacji publicznej.

Wola podmiotu korzystającego z prawa dostępu do informacji publicznej, w trybie obu z ww. ustaw, musi być zatem jednoznacznie wyrażona. Tylko wówczas organ, do którego skierowano wniosek, ma obowiązek jego rozpatrzenia odpowiednio w trybie i na warunkach określonych w u.d.i.p albo ustawie o ponownym wykorzystaniu informacji sektora publicznego.

W tym zakresie autor skargi kasacyjnej nie wskazał żadnych okoliczności uzasadniających ocenę wniosku z [...] stycznia 2018 r., które miałyby decydować o tym, że wniosek ten nie został złożony w trybie ustawy o ponownym wykorzystaniu informacji sektora publicznego, a w trybie u.d.i.p. Powołane w uzasadnieniu skargi kasacyjnej argumenty, że składanie wniosków w trybie obu ustaw jest dopuszczalne oraz wskazujące, że decydująca powinna być intencja wnioskodawcy, dotyczą kwestii niespornych, tak jak podniesiono powyżej. Ocena charakteru żądania strony dokonana przez Zarząd Dróg Wojewódzkich w L. i zaaprobowana przez Sąd I instancji znajduje natomiast uzasadnienie w okolicznościach sprawy, w tym w szczególności w czynnościach podejmowanych przez wnioskodawcę. Rację ma Sąd I instancji, że nawet jeśli w pierwszej kolejności na istotę i charakter żądania wskazuje nazwa i treść złożonego wniosku, to jednak nie można pomijać okoliczności związanych ze złożonym wnioskiem. Prawidłowo Sąd I instancji zwrócił uwagę, że skarżący w złożonym wniosku z [...] stycznia 2018 r., na podstawie art. 61 Konstytucji RP oraz przepisów u.d.i.p., domagał się udostępnienia informacji publicznej w zakresie projektu budowlanego i wykonawczego dla zadania rozbudowa drogi wojewódzkiej Nr [...], co wskazywałoby, że wniosek dotyczył udzielenie informacji publicznej w trybie u.d.i.p. Jednakże przy ustalaniu rzeczywistych intencji wnioskodawcy trzeba wziąć pod uwagę także inne działania K. K. podejmowane w tym samym czasie w celu uzyskania tej samej informacji publicznej, tj. projektu budowlanego i wykonawczego dla zadania rozbudowa drogi wojewódzkiej Nr [...]. Sprawy, które były już wcześniej przedmiotem rozpoznania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie (sprawy o sygn. akt II SAB/Lu 33/18 i II SAB/Lu 34/18) wskazują, że K. K., który działał wówczas w ramach Porozumienia Rowerowego i Towarzystwa dla Natury i Człowieka, domagał się udostępnienia tej samej informacji publicznej dotyczącej rozbudowy drogi wojewódzkiej Nr [...] w celu działalności turystycznej województwie lubelskim. Przede wszystkim jednak K. K. działając we własnym imieniu złożył do organu w dniu [...] lutego 2018 r. pismo z [...] października 2017 r., w którym żądanie udostępnienia informacji dotyczyło również rozbudowy drogi wojewódzkiej Nr [...], i w którym wprost wskazano, że celem tego żądania jest ponowne wykorzystanie informacji sektora publicznego, tj. cel niekomercyjny, w działalności turystycznej, w efekcie ponownego wykorzystania powstanie mapa tras rowerowych. Wskazać trzeba jeszcze, że w sprawie istotna jest i ta okoliczność, że skarżący kasacyjnie nie zgadzając się na załatwienie jego wniosku w trybie ustawy o ponownym wykorzystaniu informacji sektora publicznego nie odpowiedział na pismo Zarządu Dróg Wojewódzkich w L. z [...] lutego 2018 r. informujące, że wniosek musi spełnić warunki określone w art. 21 ust. 3 – 6 wskazanej ustawy i nie przedstawił stanowiska, że przedmiotem wniosku z [...] stycznia 2018 r. jest informacja, która ma być rozpatrywana przez pryzmat art. 1 ust. 1 u.d.i.p. W tej sytuacji uprawnione jest stanowisko organu zaakceptowane przez Sąd I instancji, że wnioskodawca błędnie zatytułował złożone podanie, a nazwa wniosku była nieadekwatna do jego treści oraz okoliczności towarzyszących jego złożeniu. Organ w sposób prawidłowy i rzetelny pouczył wnoszącego o czynnościach, które powinien podjąć w celu uzyskania żądanych informacji i to w taki sposób, który będzie służył wyrażonemu przez wnioskodawcę celowi. Wobec nieuzupełnienia braków wniosku w terminie 7 dni pozostawiono go bez rozpoznania, gdyż zgodnie z art. 21 ust. 3 i 6 ustawy o ponownym wykorzystywaniu informacji sektora publicznego organ tylko wtedy ma możliwość przejścia do merytorycznego etapu rozpoznawania wniosku o ponowne wykorzystanie informacji sektora publicznego, jeśli sam wniosek będzie spełniał wszystkie warunki formalne określone w powyższym przepisie.

Zgodzić się trzeba z oceną Sądu I instancji, że powyższe w sposób jednoznaczny wskazuje, że skarżący chce uzyskać przedmiotowe dokumenty po to, by wykorzystać je w innym celu niż pierwotny publiczny cel, dla którego informacja została wytworzona, tj. w celu niekomercyjnym związanym z wykonaniem mapy tras rowerowych. Nie sposób jest zatem równocześnie przyjąć, że skarżący nie ma żadnego celu w wykorzystaniu tych informacji. Załatwienie sprawy o udzielenie informacji publicznej w trybie u.d.i.p. następuje zazwyczaj w drodze czynności materialno-technicznych, w tym w szczególności przez poinformowanie wnioskodawcy o innym sposobie otrzymania danej informacji. Prawidłowo Sąd Wojewódzki zaaprobował ustalenie, że organ dopełnił tego obowiązku, ponieważ w odpowiedzi na wniosek skarżącego poinformował go o innym sposobie otrzymania danej informacji. Skoro pouczenie było prawidłowe, to sprawa została załatwiona, a organ nie pozostaje w bezczynności. Jeżeli wnioskodawca żąda udzielenia informacji publicznej, w stosunku do której tryb dostępu odbywa się na odrębnych zasadach, wówczas organ nie ma obowiązku udostępnienia tej informacji w sposób i w formie określonych we wniosku, ani też wydawania decyzji o odmowie udzielenia informacji publicznej, lecz zobowiązany jest jedynie zawiadomić wnioskodawcę, że ze względu na odmienne tryby dostępu w sprawie nie znajdują zastosowania przepisy u.d.i.p.

W tej sytuacji Sąd I instancji, po zbadaniu legalności i ocenie podejmowanych przez organ czynności, prawidłowo oddalił skargę na bezczynność na podstawie art. 151 P.p.s.a., czyli zastosował jeden ze środków przewidzianych w P.p.s.a. Nie można dopatrywać się naruszenia powołanego przepisu w tym, że sąd wydał orzeczenie o treści niezgodnej z oczekiwaniami strony. Jeżeli sąd administracyjny stosuje środki określone w ustawie, to każde jego orzeczenie, zarówno korzystne, jak i niekorzystne dla strony skarżącej, jest realizacją obowiązku przeprowadzenia kontroli działalności administracji publicznej w zakresie objętym dyspozycją art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a.

Stanowisko Sądu o braku obowiązku udostępnienia żądanych informacji w trybie u.d.i.p. było zatem wynikiem przyjęcia, że żądane informacje mogą być udostępnione w odmiennym trybie dostępu, tj. ustawy o ponownym wykorzystaniu informacji sektora publicznego. Skarga kasacyjna nie podważyła zaś skutecznie tej oceny. Skarżący kasacyjnie prowadzi wyłącznie polemikę z Sądem I instancji nie wskazując żadnych okoliczności i dowodów, które pozwoliłyby inaczej ocenić charakter żądanych informacji. Zawarte w uzasadnieniu skargi kasacyjnej twierdzenia, że żądane informacje mają charakter informacji publicznej i z tej przyczyny organ miał obowiązek ich udostępnienia w trybie u.d.i.p., nie mogły stanowić uzasadnienia dla zarzutu naruszenia prawa materialnego art. 1 ust. 2 ww. ustawy w związku z art. 1 ustawy o ponownym wykorzystaniu informacji sektora publicznego, art. 10 ust. 1 u.d.i.p. oraz art. 2 ust. 2 ustawy o ponownym wykorzystaniu informacji sektora publicznego. Jeżeli wniosek nie mógł być traktowany jako wniosek o informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 w związku z art. 10 ust. 1 u.d.i.p., wobec tego nie mógł wywołać skutku prawnego w postaci obowiązku organu zastosowania przepisów tej ustawy. Ponadto zauważenia wymaga, że w sytuacji, w której nie zakwestionowano poprawności wykładni przepisów prawa materialnego, a ich niewłaściwego zastosowania skarżący kasacyjnie upatruje jako konsekwencji niewłaściwej oceny stanu faktycznego, rozstrzygająca jest kwestia oceny zarzutu naruszenia art. 13 ust. 1 u.d.i.p. W realiach niniejszej sprawy trafność tego zarzutu oznaczałaby jednocześnie zasadność niewłaściwego zastosowania prawa materialnego, z kolei niezasadność powyższego zarzutu naruszenia przepisów postępowania byłaby równoznaczna z niezasadnością zarzutu naruszenia prawa materialnego. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ugruntowane jest już stanowisko, zgodnie z którym nie można skutecznie powoływać się na zarzut niewłaściwego zastosowania lub niezastosowania prawa materialnego w odniesieniu do podważanego stanu faktycznego sprawy, o ile równocześnie nie zostaną także skutecznie zakwestionowane ustalenia faktyczne, na których oparto skarżone rozstrzygnięcie (zob. wyrok NSA z 31 stycznia 2013 r., I OSK 1171/12). Próba zwalczenia ustaleń faktycznych poczynionych przez sąd pierwszej instancji nie może nastąpić przez zarzut naruszenia prawa materialnego (zob. wyrok NSA z 29 stycznia 2013 r., I OSK 2747/12; wyrok NSA z 6 marca 2013 r., II GSK 2327/11). Ocena zarzutu prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie konkretnego stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaje za prawidłowy (zob. wyrok NSA z 6 marca 2013 r., II GSK 2328/11, wyrok NSA z 14 lutego 2013 r., II GSK 2173/11). Jeżeli skarżący uważa, że ustalenia faktyczne są błędne, to zarzut naruszenia prawa materialnego przez błędne zastosowanie jest co najmniej przedwczesny. Zarzut naruszenia prawa materialnego nie może opierać się na wadliwym (kwestionowanym przez stronę) ustaleniu faktu (zob. wyrok NSA z 13 marca 2013 r., II GSK 2391/11). Błędne zastosowanie (bądź niezastosowanie) przepisów materialnoprawnych zasadniczo każdorazowo pozostaje w ścisłym związku z ustaleniami stanu faktycznego sprawy i może być wykazane pod warunkiem wcześniejszego obalenia tych ustaleń czy też szerzej - dowiedzenia ich wadliwości. Gdy skarżący nie podważa skutecznie okoliczności faktycznych sprawy zarzuty niewłaściwego zastosowania prawa materialnego są zarzutami bezpodstawnymi (por. wyroki NSA z: 4 lipca 2013 r., I FSK 1092/12, 1 grudnia 2010 r., II FSK 1506/09, 11 października 2012 r., I FSK 1972/11, 3 listopada 2011 r., I FSK 2071/09).

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że skoro skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, to podlega ona oddaleniu na podstawie art. 184 i art. 182 § 2 P.p.s.a.