Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Dnia 8 stycznia 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Dębowska po rozpoznaniu w dniu 8 stycznia 2026 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. J. na działanie Łódzkiego Kuratora Oświaty w przedmiocie rozbieżności udzielonych informacji postanawia: odrzucić skargę.

P.J. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na działanie Łódzkiego Kuratora Oświaty mające polegać na udzielaniu rozbieżnych informacji na temat składu dokumentacji dowodowej w sprawie odwołania od nagany wymierzonej synowi skarżącego, A.J., przez wychowawcę za przewinienie określone w § 43 pkt 5 Statutu Zespołu Szkół [...] w Ł., tj. wnoszenie, rozprowadzanie i zażywanie używek, w tym papierosów elektronicznych. Skarżący wniósł o korektę składu dokumentacji dowodowej i w zależności od jej składu nakazanie organowi dokonanie korekty informacji udzielonych Ministrowi Edukacji Narodowej lub informacji udzielonej skarżącemu, nakazanie udzielenia informacji na wniosek o wydanie dokumentów (potwierdzonych za zgodność z oryginałem), na podstawie których stwierdzono, że jego syn A.J. wnosił na teren szkoły, rozprowadzał i zażywał używki.

W uzasadnieniu skargi P.J. wskazał, że w piśmie z 24 czerwca 2025 r. Łódzki Kurator Oświaty poinformował o analizie między innymi notatek służbowych sporządzonych przez nauczyciela R.M. oraz wicedyrektora szkoły M.O., a także relacji ucznia klasy [...] O.M. (właściciela urządzenia waporyzującego). Natomiast z pisma organu z 23 października 2025 r. wynika, że w aktach sprawy brak jest relacji ucznia klasy [...] O.M. dotyczącej zdarzenia. Skarżący wskazał, że relacja ta stanowi kluczowy dokument w sprawie wymierzonej nagany. Ponadto skarżący podniósł, że z korespondencji przekazanej mu przez organ za pośrednictwem poczty elektronicznej (e-mail), nie wynika, że dotyczy ona wniosku skarżącego o wydanie dokumentów, na podstawie których stwierdzono, że syn skarżącego wniósł, rozprowadzał i zażywał używki. Korespondencja ta nie zawiera w swej treści rozpatrzenia wniosku, zatem nie powinna być zakwalifikowana jako odpowiedź na wniosek.

W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie o oddalenie skargi.

W piśmie z 22 grudnia 2025 r. skarżący wniósł o dołączenie do akt sprawy dowodu w postaci oświadczenia, stanowiącego załącznik do pisma. W oświadczeniu tym skarżący wskazał, że skarży przede wszystkim działanie Łódzkiego Kuratora Oświaty polegające na rozbieżności udzielonych informacji. Łódzki Kurator Oświaty w odpowiedzi na skargę poinformował o wielokrotnym wyjaśnianiu skarżącemu, że nie posiada odrębnego dokumentu (dowodu) stanowiącego relację ucznia klasy[...] O.M., lecz wyjaśnienia te są elementem notatki służbowej wicedyrektora Zespołu, która została udostępniona skarżącemu. Informacja ta różna jest od informacji udzielonej przez organ Ministrowi Edukacji Narodowej, tj. informacji, że organ przeanalizował dokumenty takie jak: notatki służbowe sporządzone przez nauczyciela R.M. oraz wicedyrektora szkoły M.O., a także relację ucznia klasy [..] O.M. (właściciela urządzenia waporyzującego). Skarżący oświadczył, że w dostarczonej mu kopii notatki służbowej Wicedyrektora Zespołu brak jest relacji ucznia O.M.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić.

Przed merytorycznym rozpoznaniem skargi sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada z urzędu jej dopuszczalność. Ustala, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do odrzucenia skargi, jakie zostały enumeratywnie wymienione w art. 58 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.". Zgodnie z art. 58 § 1 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę: jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego (pkt 1); wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia (pkt 2); gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi (pkt 3); jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona (pkt 4); jeżeli jedna ze stron nie ma zdolności sądowej albo jeżeli skarżący nie ma zdolności procesowej, a nie działa za niego przedstawiciel ustawowy albo jeżeli w składzie organów jednostki organizacyjnej będącej stroną skarżącą zachodzą braki uniemożliwiające jej działanie (pkt 5); jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego (pkt 5a); jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne (pkt 6).

Jednym z warunków dopuszczalności skargi jest więc pozostawanie sprawy, której dotyczy skarga, w kognicji sądu administracyjnego (art. 58 1 pkt 1 p.p.s.a.). Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu administracyjnego.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r., poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej (§ 1).

Jak stanowi art. 3 § 2 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: decyzje administracyjne (pkt 1); postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (pkt 2); postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie (pkt 3); inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 i 2760), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2023 r. poz. 615, z późn. zm.) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw (pkt 4); pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających, opinie w sprawie opodatkowania wyrównawczego, opinie zabezpieczające w sprawie opodatkowania wyrównawczego i odmowy wydania opinii zabezpieczających w sprawie opodatkowania wyrównawczego (pkt 4a); opinie, o których mowa w art. 119zzl § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa i odmowy wydania tych opinii (pkt 4b); akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej (pkt 5); akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej (pkt 6); akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego (pkt 7); bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a (pkt 8); bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw (pkt 9).

Sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego oraz w sprawach sprzeciwów od postanowień, do których odpowiednie zastosowanie ma przepis art. 138 § 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (art. 3 § 2a p.p.s.a.).

Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 p.p.s.a.).

W myśl art. 4 p.p.s.a., sądy administracyjne rozstrzygają spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej.

Przytoczone powyżej przepisy umożliwiają zaskarżenie do sądu administracyjnego aktów lub czynności organów administracji publicznej oraz podmiotów, które na mocy przepisów szczególnych uprawnione są do prowadzenia działalności mieszczącej się w zakresie pojęcia "działalności publicznej". Kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne ma zatem charakter ograniczony, co oznacza, że objęte są nią jedynie działania administracyjne, czy też ich brak, wskazane w ustawie. Przedstawiony powyżej katalog ma charakter zamknięty, co oznacza, że wniesienie skargi wykraczającej poza ten zakres skutkuje jej odrzuceniem jako niedopuszczalnej, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.

Powyższe wyliczenie stanowi katalog zamknięty, co oznacza, że sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznawania spraw, które nie zostały wymienione w powołanych przepisach, ani w których właściwość sądu administracyjnego nie została przewidziana w przepisach szczególnych. Cechą charakterystyczną i wspólną wszystkich przejawów działania bądź zaniechań administracji publicznej kontrolowanych przez sądy administracyjne jest natomiast to, że muszą one mieć miejsce w ramach realizowania władztwa administracyjnego, tzn. konkretny przepis prawa musi przyznawać organom administracji publicznej możliwość władczego decydowania o uprawnieniach bądź obowiązkach adresata jego działania (zaniechania). Jeśli działanie bądź zaniechanie jest tego elementu pozbawione, gdyż dotyczy wyłącznie wewnętrznej organizacji i funkcjonowania podmiotu bądź dotyczy innych form działania podmiotu wyłączonych spod kognicji sądu administracyjnego - właściwość sądów administracyjnych jest wykluczona, a skarga wniesiona do sądu administracyjnego w takiej sprawie będzie niedopuszczalna.

W rozpatrywanej sprawie przedmiotem skargi jest działanie Łódzkiego Kuratora Oświaty mające polegać na udzielaniu rozbieżnych informacji skarżącemu oraz Ministrowi Edukacji Narodowej dotyczących składu dokumentacji dowodowej w sprawie nagany wymierzonej przez wychowawcę synowi skarżącego.

Treść skargi wskazuje, że stanowi ona w istocie wyraz niezadowolenia skarżącego z czynności organu odnośnie rozpatrzenia pism i wniosków skarżącego dotyczących wymierzonej nagany. Złożona w niniejszej sprawie skarga nie mieści się w żadnej z wymienionych wcześniej kategorii podlegających jurysdykcji sądów administracyjnych. Skarżący wskazuje na rozbieżność informacji udzielonych przez organ Ministrowi Edukacji Narodowej w piśmie z 24 czerwca 2025 r. w zakresie istnienia dokumentów, którymi organ dysponuje, dotyczących wymierzenia nagany, a informacjami udzielonymi skarżącemu w piśmie z 23 października 2025 r.

Pisma te nie posiadają cech niezbędnych dla uznania któregokolwiek z nich za decyzję administracyjną, o której stanowi art. 104 k.p.a.

Zarówno ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jak i Kodeks postępowania administracyjnego, a także inne procedury administracyjne nie zawierają definicji decyzji. Natomiast w orzecznictwie i doktrynie przyjmuje się, że przez decyzję rozumie się wydany na podstawie powszechnie obowiązującego przepisu prawa władczy i jednostronny akt rozstrzygający konkretną sprawę i skierowany do imiennie oznaczonego adresata, niezwiązanego z organem administracji węzłem zależności organizacyjnej, ani też podległości służbowej (por. np. J. P. Tarno. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Warszawa 2008 r. s. 26; por. uchwałę Izby Cywilnej i Administracyjnej Sądu Najwyższego z 5 lutego 1988 r., III AZP 1/88; postanowienie WSA w Warszawie z 9 czerwca 2025 r., VIII SA/Wa 163/25).

Pisma organu z 24 czerwca 2025 r. oraz z 23 października 2025 r. nie stanowią władczego rozstrzygnięcia konkretnej sprawy w sprawie z zakresu administracji publicznej, a jedynie informację w kwestii zarzutów i wniosków podnoszonych przez skarżącego. Działania podejmowanie przez organ dotyczą wewnętrznej organizacji placówki oświatowej, sprawowanego nadzoru nauczycieli, kierownictwa itp. Skarga dotyczy więc w istocie sposobu sprawowanego nadzoru pedagogicznego przez Kuratora, kwestie te zaś uregulowane są w art. 51 i 55 ustawy z 14 grudnia 2016 r. – Prawo oświatowe (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 737 ze zm.) i jako takie pozostają poza kognicją sądów administracyjnych. Przepisy ustawy Prawo oświatowe nie statuują, by każde pisemne stanowisko kuratora oświaty miało przymiot decyzji bądź innej formy władczej kontrolowanej przez sąd administracyjny. Szereg przepisów tejże ustawy równocześnie wskazuje wyraźnie jakie czynności organów oświatowych wymagają formy decyzji administracyjnej (np. art. 23 ust. 2, art. 28a ust. 2, art. 37 ust. 1, art. 60 ust. 6a, art. 68 ust. 2).

Należy w tym miejscu wskazać, że skarga wniesiona w niniejszej sprawie ma w istocie cechy skargi załatwianej w trybie określonym w przepisach działu VIII Kodeksu postępowania administracyjnego. Jej adresatem nie może być jednak w tym wypadku sąd administracyjny.

Zgodnie z art. 221 § 1 k.p.a. zagwarantowane każdemu w Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej prawo składania skarg i wniosków do organów państwowych, organów jednostek samorządu terytorialnego, organów samorządowych jednostek organizacyjnych oraz do organizacji i instytucji społecznych realizowane jest na zasadach określonych przepisami działu VIII Kodeksu postępowania administracyjnego. Skargi i wnioski mogą być składane – w interesie publicznym, własnym lub innej osoby za jej zgodą – do organizacji i instytucji społecznych w związku z wykonywanymi przez nie zadaniami zleconymi z zakresu administracji publicznej (art. 221 § 2 i § 3 k.p.a.).

Zgodnie z treścią art. 227 k.p.a., przedmiotem skargi może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw.

Skarga ta stanowi odformalizowany środek ochrony różnych interesów jednostki, jednak niedający podstaw do uruchomienia dalszego trybu instancyjnego (por. postanowienie NSA z 2 grudnia 2025 r., III OSK 2111/25), a więc nie tylko postępowania odwoławczego, ale także postępowania sądowoadministracyjnego. Postępowanie ze skargi powszechnej ma charakter jednoinstancyjnego postępowania uproszczonego. Cechuje się ono tym, że nie ma w nim stron postępowania, nie wydaje się rozstrzygnięć adresowanych do skarżącego, a zakończone jest podjęciem czynności materialno-technicznej polegającej na – zgodnie z art. 237 § 3 k.p.a. – zawiadomieniu skarżącego o sposobie załatwienia skargi. Zawiadomienie to nie ma charakteru aktu administracyjnego władczo rozstrzygającego o prawach i obowiązkach jednostki wynikających z przepisów prawa administracyjnego. Skarga z art. 227 k.p.a. nie jest zatem załatwiana poprzez podejmowanie działań zaskarżalnych do sądu administracyjnego (zob. J. Borkowski (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2005 r., s. 848). Na zawiadomienie o sposobie załatwienia skargi nie służy skarga do sądu administracyjnego, nie mieści się ono bowiem katalogu prawnych form działania administracji publicznej podlegających kontroli sądowoadministracyjnej w świetle art. 3 § 2, § 2a i § 3 p.p.s.a.

Przepisy działu VIII Kodeksu postępowania administracyjnego o postępowaniu skargowym, jak już wyżej wyjaśniono, nie przewidują wydania przez uprawniony organ po rozpatrzeniu skargi jakiegokolwiek aktu lub czynności tego organu, podlegających zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Zawiadomienie z art. 237 § 3 k.p.a. nie jest ani rozstrzygnięciem indywidualnym mającym postać decyzji administracyjnej lub postanowienia, nie może też być kwalifikowane jako inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.

Ocena prawidłowości prowadzenia postępowania skargowego w trybie przepisów działu VIII Kodeksu postępowania administracyjnego nie podlega kognicji sądu administracyjnego (por. postanowienie NSA z 9 grudnia 1999 r., III SAB 7/99; postanowienie NSA z 25 maja 2006 r., sygn. akt I OSK 457/2006).

W konsekwencji przyjąć należy, że skarga jest niedopuszczalna.

Mając powyższe na uwadze sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.

d.j.