Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Dnia 11 kwietnia 2012 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Wojciech Mazur /spr./ sędzia NSA Małgorzata Dałkowska-Szary sędzia del. NSA Jerzy Stankowski Protokolant Mariusz Szufnara po rozpoznaniu w dniu 11 kwietnia 2012 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej [...] Sp. z o.o. w Warszawie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 11 października 2010 r. sygn. akt II SA/Kr 938/10 w sprawie ze skargi [...] Sp. z o.o. w Warszawie na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 2 czerwca 2010 r. nr WI.I.PZ.7119-16-17-10 w przedmiocie sprzeciwu wobec zgłoszenia wykonania robót budowlanych oddala skargę kasacyjną.

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 11 października 2010 r., sygn. akt II SA/Kr 938/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę [...] Sp. z o.o. w Warszawie na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 2 czerwca 2010 r. nr WI.I.PZ.7119-16-17-10 w przedmiocie sprzeciwu wobec zgłoszenia wykonania robót budowlanych.

Sąd I instancji przedstawił następujący stan faktyczny i prawny sprawy.

Decyzją z dnia 22 marca 2010 r., znak: BA-7352/11-S/10 Starosta Nowotarski, działając na podstawie art. art. 30 ust.6 pkt 1 w związku z art. 80 ust. 1, art. 81 ust. 1 pkt.2 i art. 82 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo Budowlane (Dz. U. Nr 156, poz.1118 ze zm. dalej "Prawo budowlane") oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks Postępowania Administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2000 Nr 98, poz. 1071, dalej "k.p.a."), po rozpatrzeniu wniosku [...] sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie z dnia 23 lutego 2010r., wniósł sprzeciw wobec robót budowlanych określonych w decyzji jako: "budowa urządzeń telekomunikacyjnych tj. zespołu anten nadawczo-odbiorczych wraz ze wspornikami antenowymi oraz konstrukcją wsporczą dla potrzeb projektowanej stacji bazowej telefonii komórkowej nr 57371.01 na istniejącej wieży telekomunikacyjnej o konstrukcji kratowej zlokalizowanej w Maruszynie przy ul. J., Szaflary na działce nr ew. 3121/1". W uzasadnieniu organ podał, że zgłoszony do budowy segment wieży wysokości 3, 10 m z zamontowanymi na nim zespołem anten nadawczo-odbiorczych jest nadbudową wieży czyli nadbudową istniejącej w terenie stacji bazowej telefonii komórkowej. Zdaniem organu zgłoszenie mogłoby zostać przyjęte bez sprzeciwu jeśli projektowany segment wieży z zespołem anten miał być instalowany np. na budynku czy budowli o innej funkcji niż przedmiotowa. Organ wskazał, iż na zakres robót objęty przedmiotowym zgłoszeniem wymagane jest uzyskanie pozwolenia na budowę, gdyż lista robót objęta art. 29 Prawa budowlanego jest listą zamkniętą i nie obejmuje nadbudowy obiektu lecz wyłącznie instalowanie urządzeń na obiekcie.

Odwołanie od powyższej decyzji złożyła [...] sp. z o.o. zarzucając, że organ I instancji nieprawidłowo zastosował przepis art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy Prawo budowlane. Z punktu widzenia przepisów w/w ustawy wyróżnienie dokonane przez organ nie stanowi podstawy do wniesienia sprzeciwu. Skoro przepis art. 30 ust. 1 pkt 3 lit b) Prawa budowlanego, stanowi, że zgłoszenia właściwemu organowi wymaga budowa urządzeń o wysokości powyżej 3m na obiektach budowlanych, to w zw. z art. 3 pkt 6 ustawy Prawo budowlane, w pojęciu "budowa" mieści się "odbudowa", "rozbudowa" i "nadbudowa". Ponadto nie ma znaczenia, że realizacja inwestycji planowana jest na szczycie istniejącego obiektu - wieży innego operatora telefonii komórkowej. Przepis art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b) ustawy Prawo budowlane nie wskazuje na ograniczenia co do obiektów budowlanych, na których może być prowadzona budowa urządzeń o wysokości powyżej 3 m.

Decyzją z dnia 2 czerwca 2010r., znak: WI.I.PZ.7119-16-17-10, Wojewoda Małopolski, działając na podstawie art. 80 ust. 1 pkt 2, art. 81 ust. 1 pkt 2 i art. 82 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane i art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 104 k.p.a. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ wskazał, że zgodnie z art. 28 ustawy Prawo budowlane, wszelkie roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31 ustawy Prawo budowlane. Wyjątki od tej zasady określa art. 29 i art. 30 ust. 1 Prawa budowlanego, który wylicza w sposób enumeratywny rodzaje budów oraz innych robót budowlanych, które nie wymagają pozwolenia na budowę. Katalog obiektów zawarty w tym przepisie ma charakter zamknięty, co oznacza, że tylko wymienione w nim roboty budowlane i obiekty budowlane mogą być wybudowane bez uprzedniego uzyskania pozwolenia na budowę. Zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 15 ustawy Prawo budowlane, pozwolenia na budowę nie wymaga wykonanie robót budowlanych polegających na: "instalowaniu urządzeń na obiektach budowlanych". Z kolei regulacja zawarta w art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b tej samej ustawy dopuszcza, na podstawie zgłoszenia, wykonanie robót budowlanych polegających na instalowaniu: "urządzeń o wysokości powyżej 3 m na obiektach budowlanych". Ustawodawca powyższym przepisem objął zwolnieniem tylko prace polegające na instalowaniu. Prawo budowlane nie definiuje pojęcia "instalowanie". Zdaniem organu odwoławczego należy przyjąć, że są to roboty budowlane polegające na instalowaniu na istniejącym obiekcie w sposób rozłączny za pomocą śrub, wkrętów lub nierozłączny za pomocą spawu, nitów klei itp. reklam, krat, anten i innych tego typu elementów i urządzeń. Pojęcie "instalowanie" nie zostało wymienione w art. 3 ust. 7 Prawa budowlanego jako roboty budowlane. Organ wskazał, że mogło by to wskazywać, iż ustawodawca wyjątkowo dla niektórych tylko instalowanych przedmiotów (art. 29 ust. 2 pkt 14) lub urządzeń (art. 29 ust. 2 pkt 15) oraz reklam i urządzeń reklamowych (art. 29 ust. 2 pkt 6) zastrzegł ich wykonywanie w trybie zgłoszenia. Nadto organ wyjaśnił, że zgodnie z § 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie, określenia użyte w rozporządzeniu oznaczają: "telekomunikacyjny obiekt budowlany - linię kablową podziemną, linią kablową nadziemną, kanalizacją kablową, antenowe wieże, maszty i konstrukcje wsporcze, kontenery telekomunikacyjne oraz szafy kablowe". Zdaniem organu konstrukcję wsporczą dla potrzeb projektowanej stacji bazowej telefonii komórkowej, w związku z zapisami powyższego rozporządzenia, należy zakwalifikować jako telekomunikacyjny obiekt budowlany, a nie urządzenie. Organ wskazał, że zgłoszony do budowy segment wieży o wysokości 3,10m, będący konstrukcją wsporczą dla potrzeb projektowanej stacji bazowej telefonii komórkowej, jest nadbudową wieży. Zgodnie z art. 3 pkt 6 ustawy Prawo budowlane, ilekroć w ustawie jest mowa o: "budowie - należy przez to rozumieć wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu budowlanego". Istniejąca wieża jest obiektem budowlanym, a zgłoszony do budowy segment wieży wraz z zamontowanym na nim zespołem anten nadawczo-odbiorczym stanowić będzie nadbudowę, gdyż zwiększy wysokość istniejącej wieży. Definicję pojęcia "nadbudowa" należy rozumieć jako roboty budowlane polegające na powiększeniu istniejącego obiektu budowlanego, poprzez zwiększenie jego wysokości bez zmiany powierzchni zabudowy. Organ odwoławczy uznał, że w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z nadbudową obiektu, która nie została zakwalifikowania do budów nie wymagających uzyskania pozwolenia na budowę. Organ podał, że art. 30 ust. 1 pkt 3 lit b) ustawy Prawo budowlane został błędnie zacytowany i źle zinterpretowany, bowiem zgłoszenia właściwemu organowi wymaga, z zastrzeżeniem art. 29 ust. 3: "budowa ogrodzeń od strony dróg, ulic, placów, torów kolejowych i innych miejsc publicznych oraz ogrodzeń o wysokości powyżej 2,20 m i wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu: urządzeń o wysokości powyżej 3 m na obiektach budowlanych". Organ uznał, że pierwsza cześć ww. przepisu dotyczy zgłoszenia budowy obiektów budowlanych, natomiast druga wylicza roboty budowlane, których realizacja wymaga zgłoszenia właściwemu organowi, między innymi instalowanie urządzeń na obiektach budowlanych. Zatem zgłoszona inwestycja, budowa "urządzeń telekomunikacyjnych" nie może być zrealizowana w trybie zgłoszenia, ponieważ nie kwalifikuje się do żadnej kategorii obiektów zwolnionych z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, a zatem przed jej realizacją wymaga przeprowadzenia postępowania administracyjnego i wydania pozwolenia w formie decyzji administracyjnej.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na powyższą decyzję złożyła [...] sp. z o.o. zarzucając zaskarżonej decyzji: 1) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, w szczególności: nieprawidłowe zastosowanie art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy Prawo budowlane poprzez przyjęcie, że zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę, - błędną wykładnię art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b) w zw. z art. 29 ust. 2 pkt 15 w/w ustawy poprzez odmowę uznania, że zgłoszenie obejmuje wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu urządzeń o wysokości powyżej 3 m na obiektach budowlanych, a to skutkiem wadliwej wykładni art. 3 pkt 1b, pkt 3 Prawa budowlanego poprzez uznanie, że inwestycja objęta zgłoszeniem nie stanowi urządzenia,

2) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, art. 7 k.p.a., art. 77 k.p.a. w zakresie wszechstronnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego poprzez uznanie, że planowane zamierzenie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę, także poprzez uznanie, że zgłoszenie obejmuje wykonanie masztów nazywanych "konstrukcjami wsporczymi", na których to masztach miały zostać zainstalowane urządzenie antenowe, podczas gdy taka kwalifikacja nie znajduje uzasadnienia w świetle zgromadzonego materiału.

W oparciu o powyższe strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji Wojewody Małopolskiego oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty Nowotarskiego oraz zasądzenie kosztów procesu w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Małopolski wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko i argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zaskarżonym wyrokiem uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd I instancji wskazał, że zarzut błędnej wykładni przepisu art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. "b" w zw. z art. 29 ust. 2 pkt 15 i art. 3 pkt 1 lit. "b" i pkt.3 ustawy Prawo budowlane nie znajduje potwierdzenia w interpretacji i wykładni tych przepisów dokonanych prawidłowo przez organy. Sąd I instancji nadmienił, że w ocenie strony skarżącej przepis art. 29 ust. 2 pkt. 15 stanowi, że nie wymaga pozwolenia na budowę wykonywanie robót budowlanych polegających na "instalowaniu urządzeń na obiektach budowlanych" i w takiej sytuacji zgodnie z art. 30 ust.1 pkt. 3 lit. "b" – w przypadku budowy urządzeń o wysokości powyżej 3m na obiektach budowlanych"- wystarcza zgłoszenie. Zdaniem Sądu I instancji taka interpretacja przepisów dokonana przez stronę skarżącą jest błędna. Istotnie przepis art. 29 ust. 2 pkt 15 stanowi jak wyżej lecz odnosi się on do wykonywania robót budowlanych polegających na instalowaniu urządzeń na obiektach budowlanych a nie na budowie. Sąd I instancji uznał, że w przedmiotowej sprawie nie mamy do czynienia z wykonywaniem robót budowlanych tylko z budową - nadbudową , o której mowa w art. 3 pkt 6, a ponadto nie mamy do czynienia z instalowaniem urządzeń, jak twierdzi strona skarżąca. Sąd I instancji podkreślił, że w ustawie z dnia 7 lipca 1994r. brak jest legalnej definicji "instalowanie". Z literalnego brzmienia tego słowa zgodnie ze Słownikiem języka polskiego pod red. M. Szymczaka ( tom1, str.794.PWN W-wa 1979) należy przyjąć, że " instalować" oznacza: " zakładać, montować urządzenia techniczne jak np. instalowanie aparatury pomiarowej, lamp oświetleniowych, liczników elektrycznych, maszyn". Prawo budowlane w przepisie art. 29 ust. 2 pkt. 6 pkt. 14 i pkt. 15 określa, że pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na: 1) instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych, 2) instalowaniu krat na obiektach budowlanych oraz 3) instalowaniu urządzeń na obiektach budowlanych. W ocenie Sądu I instancji zasadnie organy ustaliły, że przedmiotowa inwestycja nie jest wykonywaniem robót budowlanych polegających na instalowaniu urządzenia powyżej 3 m na obiekcie budowlanym, ani też "budową urządzeń o wysokości powyżej 3m na obiektach budowlanych", jak twierdzi strona skarżąca, o czym mowa w art. 30 ust.1 pkt 3. W przepisie tym jest mowa o budowie, ale ogrodzeń. Sąd I instancji uznał za nietrafny zarzut naruszenia przepisu art. 107 § 3 k.p.a., ponieważ organy w sposób prawidłowy zebrały i ustaliły stan faktyczny sprawy, wyjaśniły też dlaczego przedmiotowa inwestycja nie może zostać zrealizowana w trybie zgłoszenia i wymaga przeprowadzenia postępowania administracyjnego w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Organy w osnowie decyzji wskazały podstawę prawną swoich rozstrzygnięć, a także w uzasadnieniach decyzji wyjaśniły zastosowane przepisy prawa. Odnośnie zarzutu, czy osoba podpisująca decyzję posiadała do tego kompetencję w świetle art. 268 "a" k.p.a., Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja z dnia 2 czerwca 2010r. została wydana "z upoważnienia" Wojewody Małopolskiego i takie powołanie się na upoważnienie widnieje na pieczątce. Decyzja ta została podpisana przez Zastępcę Dyrektora Wydziału Infrastruktury, co oznacza to, że decyzję wydał organ udzielający upoważnienia, a więc Wojewoda Małopolski, gdyż to on udzielił uprawnionej osobie upoważnienia. Sąd nie dopatrzył się naruszenia przez organy przepisów prawa materialnego jak też przepisów postępowania, które miałyby wpływ na wynik sprawy, uznając, że organy w sposób prawidłowy przeprowadziły postępowanie zgodnie z ogólnymi zasadami postępowania wyrażonymi w przepisach art. 7, art.77 §1 oraz art.107 § 3 k.p.a.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła [...] sp. z o.o. Wyrok zaskarżono w całości zarzucając mu naruszenie prawa materialnego poprzez odmowę uznania naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy art. 145 § 1 ust. 1 lit. a), tj.:

- wadliwą wykładnię art. 30 ust. 6 pkt 1 w zw. z art. 4 ustawy Prawo budowlane poprzez przyjęcie, że zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę, a to skutkiem naruszenia art. 29 ust. 2 pkt 15 ustawy Prawo budowlane;

- wadliwą wykładnię art. 3 pkt 6 ustawy Prawo budowlane poprzez uznanie, że planowane przez skarżącego przedsięwzięcie stanowić będzie nadbudowę obiektu budowlanego;

- wadliwą wykładnię art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b) ustawy Prawo budowlane poprzez odmowę uznania, że roboty budowlane objęte zgłoszeniem polegają na instalowaniu urządzeń na obiekcie budowlanym;

a także naruszenia prawa procesowego poprzez odmowę uznania innego naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy art. 145 § 1 ust. 1 lit. c)

- naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, art. 7 i art. 77 k.p.a. w zakresie wszechstronnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego poprzez uznanie, że wykonanie robót budowlanych polega na instalowaniu urządzeń instalacji radiokomunikacyjnej na obiekcie budowlanym.

W oparciu o powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie od organu administracji na rzecz skarżącej kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że w dniu 17 lipca 2010 r., weszła w życie ustawa z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. Nr 106, poz. 675). Przepisy ustawy nie znajdują w sprawie zastosowania, jednakże wskazują na intencję ustawodawcy co do zakresu rozumienia pojęć, jakimi posługują się przepisy ustawy Prawo budowlane. Zmiana przepisów ma charakter wyjaśniający. W świetle postanowień ustawy uzasadnione jest dopuszczenie modernizacji oraz lokalizacji nowych instalacji radiokomunikacyjnych telefonii komórkowej - wież, masztów i słupów wolnostojących realizowanych jako konstrukcje wsporcze pod urządzenia telekomunikacyjne oraz maszty radiokomunikacyjne z przeznaczeniem pod infrastrukturę telekomunikacyjną. Zgodnie z treścią przepisu art. 29 ust. 2 pkt 15 ustawy Prawo budowlane w brzmieniu po dniu 17 lipca 2010 r. w związku z nowelizacją przepisami ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych, na obiektach budowlanych. Podniesiono, że planowane przez skarżącą przedsięwzięcie mieści się w zakresie powołanego przepisu. Skutkiem powyższego, na podstawie art. 30 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, dla prowadzenia robót budowlanych wystarczające jest dokonanie zgłoszenia. Pełnomocnik skarżącej podniósł, iż Sąd I instancji nietrafnie podzielił stanowisko organów administracji publicznej, zgodnie z którym dla robót budowlanych objętych zgłoszeniem konieczne jest uzyskanie decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 30 ust. 6 i art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy Prawo budowlane). Bowiem art. 29 ust. 2 pkt 15 w/w ustawy stanowi, że nie wymaga pozwolenia na budowę wykonywanie robót budowlanych polegających na "instalowaniu urządzeń na obiektach budowlanych". W takiej sytuacji, zgodnie treścią art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b - w przypadku urządzeń o wysokości powyżej 3 m na obiektach budowlanych - wystarcza zgłoszenie. Pełnomocnik skarżącej podniósł, że przepis art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego stanowi definicję budowy przez co rozumieć wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu budowlanego. Nadbudowa polega na powiększeniu istniejącego obiektu budowlanego poprzez zwiększenie jego wysokości z zachowaniem tej samej powierzchni zabudowanej (w kwestii pojęć "odbudowa" i "nadbudowa" - zob. J. Siegień, Prawo budowlane. Komentarz, Warszawa 2003, s. 94). Skarżąca zamierza zainstalować stację bazową telefonii komórkowej na istniejącym obiekcie budowlanym. Wszystkie elementy instalacji objętej zgłoszeniem są ściśle powiązane z antenami emitującymi pola elektromagnetyczne. Urządzenie emitujące pole elektromagnetyczne nie może funkcjonować samodzielnie bez odpowiedniej konstrukcji wsporczej. Jedyne znane obecnie rozwiązanie techniczne wymaga ich zainstalowania. Racjonalny ustawodawca miał świadomość powyższego, dlatego skonstruował przepis art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy Prawo budowlane. Pełnomocnik skarżącej podniósł, że o naruszeniu stabilności orzeczeń sądowych stanowi orzeczenie przez Sąd I instancji odmiennie niż w innym, analogicznym przypadku, a to w związku z wyrokiem z dnia 29 stycznia 2010 r., sygn. akt II SA/Kr 1648/09. Naruszenie przepisów postępowania art. 7 i art. 77 k.p.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy wyraża się poprzez brak wszechstronnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego. Kwalifikacja elementów składających się na stację bazową telefonii komórkowej budzi sprzeciw. Zdaniem pełnomocnika skarżącej niejasnym jest, na jakiej podstawie Sąd przyjął założenie skutkujące stwierdzeniem, że konieczne jest uzyskanie decyzji o pozwoleniu na budowę.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Rozpatrując sprawę na skutek skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny związany jest jej granicami, tj. treścią przytoczonych w niej podstaw kasacyjnych oraz treścią i zakresem zawartego w niej wniosku, z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania (art. 183 § 1 p.p.s.a.). Związanie granicami skargi kasacyjnej oznacza zatem, że zakres kontroli orzeczenia wydanego w pierwszej instancji wyznacza sama strona wnosząca ten środek zaskarżenia. Jeżeli nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a - w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły - to Naczelny Sąd Administracyjny związany jest granicami skargi kasacyjnej.

Zgodnie z art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1), oraz naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). Naczelny Sąd Administracyjny kontroluje zgodność zaskarżonego orzeczenia z prawem materialnym i procesowym w granicach skargi kasacyjnej. Oznacza to, że zakres rozpoznania sprawy wyznacza strona wnosząca skargę kasacyjną przez przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. W przypadku, gdy strona w skardze kasacyjnej zarzuca zarówno naruszenie przepisów postępowania jak i naruszenie prawa materialnego, w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlega zarzut naruszenia przepisów postępowania, albowiem jedynie prawidłowo ustalony stan faktyczny może być przedmiotem subsumcji do dyspozycji przepisu prawa materialnego.

Nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 7 i 77 k.p.a., bowiem stan faktyczny będący podstawą kwalifikacji zastosowania procedury wynikał z wniosku przedstawionego przez inwestora. Treść tego wniosku była przesądzająca, a zatem organy orzekające nie miały podstaw do podejmowania czynności dowodowych dla ustalenia jego treści. Zatem zarzuty podnoszone w powyższym zakresie nie są zasadne.

Przechodząc do oceny zarzutów prawa materialnego zgodzić się należy ze skarżącą, iż przepisy ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz.U. Nr 106, poz. 675), która weszła w życie w dniu 17 lipca 2010 r. nie znajdują w niniejszej sprawie zastosowania. W związku z powyższym wywody zawarte w skardze kasacyjnej dotyczące przepisu art. 29 ust. 2 pkt 15 Prawa budowlanego w brzmieniu po dniu 17 lipca 2010 r. nie mogą być brane pod rozwagę, bowiem decyzje organów I i II instancji zapadły przed nowelizacją powyższego przepisu. W niniejszej sprawie Sąd I instancji dokonał właściwej oceny, że roboty budowlane, których zgłoszenia dokonała skarżąca kasacyjnie Spółka wykraczały poza zakres instalowania urządzeń, na obiektach budowlanych o jakich mowa w art. 29 ust. 2 pkt 15. Bowiem w niniejszej sprawie zakres robót budowlanych, określonych przez inwestora jako "prace montażowo – instalacyjne" polegałby na montażu zespołu anten nadawczo odbiorczych wraz ze wspornikami antenowymi oraz konstrukcją wsporczą wraz z urządzeniem obsługującym na istniejącej wieży telekomunikacyjnej. Tak określony zakres prac w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego orzekającego w niniejszej sprawie poza wszelką wątpliwość wykracza poza zakres instalowania urządzeń o jakim mowa w omawianym art. 29 ust. 2 pkt 15 ustawy Prawo budowlane, co z kolei powoduje, że wskazane prace stanowią budowę, o której mowa w art. 3 pkt 6 w/w ustawy polegającą na nadbudowie istniejącej konstrukcji, a zatem wymagają uzyskania pozwolenia na budowę.

Tym samym za niezasadne uznać należało zarzuty skargi kasacyjnej naruszenia przepisów prawa materialnego polegającego na wadliwej wykładni art. 30 ust. 6 pkt 1 w zw. z art. 4 ustawy Prawo budowlane poprzez przyjęcie, że zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę, a to skutkiem naruszenia art. 29 ust. 2 pkt 15 Prawa budowlanego. Konsekwencją uznania, iż przedmiotowe roboty budowlane nie są ujęte w katalogu robót budowlanych w których nie jest wymagane uzyskanie pozwolenia na budowę (art. 29 ust. 2 ustawy Prawo budowlane) jest to, iż zgodnie z treścią art. 28 ust. 1 tej ustawy można je rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Skoro natomiast wykonanie robót budowlanych ujętych w sprzeciwie objęte było obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę, właściwym było wniesienie sprzeciwu od takiego zgłoszenia.

Odnosząc się do kolejnego z zarzutów skargi kasacyjnej dotyczącego wadliwej wykładni art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b) ustawy Prawo budowlane poprzez odmowę uznania, że roboty budowlane objęte zgłoszeniem polegają na instalowaniu urządzeń na obiekcie budowlanym wskazać należy, że omawiany przepis stanowi, iż zgłoszenia właściwemu organowi wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu urządzeń o wysokości powyżej 3m na obiektach budowlanych. W tym miejscu należy zwrócić uwagę, iż ustawa Prawo budowlane nie definiuje pojęcia "instalowanie", z tego względu orzecznictwo sądów administracyjnych odwołuje się w takich przypadkach do definicji zawartych w słownikach języka polskiego. I tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 26 sierpnia 2010 r., sygn. akt II OSK 1297/09 wskazał, że "potoczne rozumienie słowa /instalowanie/ wskazuje, że odnosi się ono do montażu urządzenia technicznego, które polega bądź na połączeniu różnych elementów w jedną całość użytkową, bądź zamontowaniu danej konstrukcji na jakimś obiekcie (por. Słownik języka polskiego, red. S. Dubisz, Warszawa 2003 r., t. 1, s. 1221). Wobec tego należy podzielić pogląd wyrażony w tym wyroku, iż "instalację urządzenia uznać należy za szczególną formę jego przebudowy, a zatem zgodnie z art. 3 pkt 7a ustawy - za rodzaj robót budowlanych, w wyniku których następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego, z wyjątkiem charakterystycznych parametrów, jak: kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość bądź liczba kondygnacji". Z opisu technicznego przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego wynika, że istniejąca stacja bazowa telefonii komórkowej zostanie nadbudowana o dodatkowy segment wieży. Co z kolei powodowałoby, że dotychczasowy obiekt budowlany powiększyłby swoją kubaturę i zostałby rozbudowany.

Wobec tego, jeżeli realizacja takich robót stanowi nie tylko instalację, lecz również budowę to w takiej sytuacji jak to wskazano wyżej zastosowanie ma art. 28 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. W świetle treści zgłoszenia zamiaru inwestycyjnego prawidłowo Sąd I instancji zastosował powołane przepisy ustawy – Prawo budowlane. Zakres prac budowlanych zgodnie z opisem zamieszczonym w zgłoszeniu wykraczał poza ramy określone w art. 29 ust. 2 pkt 15 Prawa budowlanego.

Z tego względu, na podstawie art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.