Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Włodzimierz Ryms Sędziowie Sędzia NSA Jolanta Rudnicka Sędzia del. WSA Teresa Zyglewska (spr.) Protokolant starszy asystent Anna Sidorowska - Ciesielska po rozpoznaniu w dniu 17 maja 2013 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej O. S.A. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 28 września 2011 r. sygn. akt II SA/Gd 510/11 w sprawie ze skargi O. S.A. z siedzibą w W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] w przedmiocie niedopuszczalności wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej przeniesienia decyzji o warunkach zabudowy 1) uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku; 2) zasądza od organu Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku na rzecz skarżącej O. S.A. z siedzibą w W. kwotę 470 (czterysta siedemdziesiąt) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 28 września 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę O. Spółki Akcyjnej z siedzibą w Warszawie na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia [...] marca 2011r., nr [...] w przedmiocie niedopuszczalności wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej przeniesienia decyzji o warunkach zabudowy.

W uzasadnieniu wyroku Sąd przytoczył następujące okoliczności faktyczne

i prawne sprawy.

Decyzją z dnia 4 października 2010 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze

w Gdańsku, na podstawie art. 157 § 1 i 2, art. 158 § 1, art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu

i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) odmówiło stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Wójta Gminy L. z dnia [...] lutego 2007 r. w sprawie przeniesienia decyzji o ustaleniu warunków zabudowy działki [...] (powstałej w wyniku podziału działki nr [...]) położonej we wsi L., gm. L..

Kolegium wywodziło, że Pomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Gdańsku wnioskiem z dnia 26 lutego 2010 r. wystąpił do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji Wójta Gminy L. z dnia [...] lutego 2007 r. w sprawie przeniesienia decyzji o ustaleniu warunków zabudowy działki [...] (powstałej

w wyniku podziału działki nr [...]) położonej we wsi L., gm. L. – jako podjętej z rażącym naruszeniem prawa. W przekonaniu Inspektora decyzja ta wydana została z rażącym naruszeniem prawa, gdyż ustalono w niej nieprzekraczalną linię zabudowy 4,0 m od osi gazociągu wysokiego ciśnienia oraz nałożono obowiązek pozostawienia strefy kontrolowanej gazociągu wysokiego ciśnienia o szerokości 8 m, w której m.in. nie należy wznosić budynków. Przez południową część działki [...] w L. przebiega gazociąg wysokiego ciśnienia DN 200; PN 6,3 MPa relacji S. – L. Tymczasem zgodnie z załącznikiem nr 2 do rozporządzenia Ministra Przemysłu i Handlu z dnia 14 listopada 1995 r. (Dz. U. Nr 139, poz. 686) odległości podstawowe pomiędzy budynkami mieszkalnymi zabudowy jednorodzinnej

i wielorodzinnej od gazociągów o ciśnieniu powyżej 2,5 MPa i średnicy do DN 300 mm powinny wynosić 20 m od osi gazociągu.

Kolegium wyjaśniło, że Pomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego nie posiada przymiotu strony w postępowaniu o stwierdzenie nieważności, wobec czego jego wniosek potraktowany został jako informacja na podstawie której Kolegium z urzędu zbadało sprawę nieważności przedmiotowej decyzji.

Kolegium powołało się na treść art. 54 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. określających, co decyzja o warunkach zabudowy powinna określać,

w szczególności warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych. Zdaniem Kolegium przepisy odrębne o których mowa powyżej, to przepisy dotyczące ochrony środowiska, ochrony przyrody, prawa wodnego, geologicznego i górniczego. Natomiast do przepisów odrębnych nie zalicza się szczegółowych przepisów wykonawczych dotyczących np. warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe, budynki i ich usytuowanie. Kolegium dodało, że decyzja o warunkach zabudowy nie określa szczegółowej lokalizacji planowanej inwestycji, bowiem kwestia ta regulowana jest dopiero na etapie postępowania administracyjnego o udzielenie pozwolenia na budowę i zatwierdzenia projektu podziału.

W konsekwencji Kolegium uznało, że w przedmiotowej sprawie brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy L. z powodu jej sprzeczności z przepisami odrębnymi, a mianowicie z przepisami rozporządzenia Ministra Przemysłu i Handlu z dnia 1995 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać sieci gazowe (Dz.U. Nr 139, poz. 686), bowiem do kategorii "przepisów odrębnych" nie zalicza się szczegółowych przepisów wykonawczych. Ponadto

z dokumentów przekazanych Kolegium przez Wójta Gminy L. wynika, że nastąpi przeniesienie gazociągu wysokiego ciśnienia DN 200 na stronę południową wsi L., dzięki czemu trasa gazociągu omijać będzie tereny przeznaczone

w miejscowym planie na cele budownictwa mieszkaniowego, tj. również działkę nr [...]. W tym kontekście stwierdzenie nieważności przedmiotowej decyzji byłoby nieuzasadnione także ze względów gospodarczych.

O. S.A. z siedzibą

w W. w dniu 20 października 2010 r. złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Oświadczył, że jest właścicielem gazociągu, który znajduje się na terenie nieruchomości objętej decyzją o warunkach zabudowy i choć decyzja nie jest skierowana do niego wpływa na jego prawa i obowiązki, a jego interes prawny wynika z tzw. "prawa refleksowego" wiążącego się z sytuacją, w której prawo podmiotowe wykonywane przez uprawnionego może doprowadzić do naruszenia nieobojętnych dla interesów osoby trzeciej norm prawa przedmiotowego.

Spółka podniosła dodatkowo, że przeniesiona decyzja o ustaleniu warunków zabudowy przewiduje takie zagospodarowanie przedmiotowego terenu, który będzie uniemożliwiał eksploatację gazociągu w sposób bezpieczny i zapewniający zdolność urządzeń do zaopatrzenia w gaz w sposób ciągły i niezawodny.

Postanowieniem z dnia z dnia [...] marca 2011 r., wydanym na podstawie art. 134 w zw. z art. 127 i art. 128 k.p.a. Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło niedopuszczalność złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, jako powód podając nie posiadanie przez O. S.A. z siedzibą w W. przymiotu strony postępowania.

Organ administracji wywodził, że stroną postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy jest właściciel lub użytkownik konkretnej nieruchomości, a także nieruchomości sąsiednich. Krąg stron postępowania można ustalić posługując się kategorią interesu prawnego, sformułowaną w art. 28 k.p.a. Pojęcie interesu prawnego należy rozpatrywać według norm prawa materialnego, skąd wynikać musi konkretna norma, którą można wskazać jako źródło interesu prawnego danego podmiotu jako strony postępowania administracyjnego. Interes prawny oznacza występowanie związku między strefą indywidualnych praw i obowiązków określonego podmiotu, a sprawą administracyjną, w której może nastąpić konkretyzacja tych uprawnień i obowiązków. Zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego zaskarżona decyzja nie odnosi się do praw i obowiązków skarżącej spółki, gdyż na podstawie kwestionowanej decyzji nie mogła ona otrzymać żadnych konkretnych korzyści, ani zostać obarczona obowiązkiem określonego zachowania. Spółka nie jest bowiem właścicielem przedmiotowej nieruchomości ani działki sąsiadującej.

Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem O. S.A. z siedzibą w W. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, wnosząc o uchylenie postanowienia z dnia [...] marca 2011 r. i zasądzenie kosztów procesowych według norm przepisanych.

Rozstrzygnięciu Kolegium zarzucono naruszenie art. 134 w zw. z art. 127 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie, że zachodzą przesłanki uzasadniające wydanie postanowienia o niedopuszczalności wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Wskazano także na naruszenie art. 28 k.p.a. poprzez uznanie, że skarżący nie posiada przymiotu strony w postępowaniu o ponowne rozpatrzenie sprawy oraz naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 4 i 51 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne oraz § 2 6 ust. 3 rozporządzenia Ministra Przemysłu

i Handlu z dnia 14 listopada 1995 r. poprzez ich nieuwzględnienie przy ocenie istnienia obowiązków dających skarżącemu podstawę do wystąpienia o ponowne rozpatrzenie sprawy.

W odpowiedzi na powyższą skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze

w Gdańsku wniosło o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 28 września 2011 r. oddalił skargę.

Sąd stwierdził, że istota sporu sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy skarżącej jako jednemu z tzw. "przedsiębiorstw przesyłowych", będącej właścicielem gazociągu, to jest urządzenia nie stanowiącego z mocy art. 49 K.c. części składowej nieruchomości, przysługuje przymiot strony w postępowaniu

o stwierdzenie nieważności decyzji ustalającej warunki zabudowy dla terenu, przez który ten gazociąg przebiega.

Sąd I instancji w uzasadnieniu powołał się na rozstrzygnięcie zawarte

w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 1 czerwca 2010 r., sygn. akt II SA/Gd 127/10, w sprawie, w której był podobny stan faktyczny

i prawny, i przyjęta, że przedsiębiorstwo przesyłowe nie posiada przymiotu strony

w postępowaniu dotyczącym cudzej nieruchomości, na której usytuowany jest gazociąg. Sąd wywodził, że w wyroku z dnia 1 czerwca 2010 r. wskazano, iż taka sytuacja nie uprawnia przedsiębiorstwa do bycia stroną w sprawach

w postępowaniach zwykłych i nadzwyczajnych związanych z ustaleniem warunków zabudowy dla nieruchomości, na której usytuowany jest gazociąg. Powołane przez skarżącą w odwołaniu i skardze przepisy nie wskazują na istnienie jej interesu prawnego w inicjowaniu tych postępowań, i uczestniczeniu w nich w charakterze strony. Wszystkie przedsiębiorstwa przesyłowe mają szczególne obowiązki unormowane prawnie, a to z tego względu, że dla wykonania swojej działalności, tj. efektywnego rozprowadzania wody, pary, gazu, prądu elektrycznego, sygnału, itp. wymagają całej sieci urządzeń, w których niewłaściwe funkcjonowanie jednego elementu zakłóca działanie całego systemu. Sprawne funkcjonowanie tych przedsiębiorstw leży nie tylko w ich własnym interesie, ale również w interesie wszystkich obywateli. Właśnie z tego względu ustawodawca tak szczegółowo reguluje funkcjonowanie i działalność przedsiębiorstw odpowiedzialnych za rozprowadzanie wymienionych wyżej dóbr do odbiorców.

Z tego względu, że niejako dbałość o brak "kolizji" sieci i wchodzących w ich skład urządzeń, a także dbałość o ich bezpieczeństwo i sprawne funkcjonowanie została tak szeroko uregulowana przez ustawodawcę w interesie przedsiębiorstw i ich odbiorców, przedsiębiorstwa przesyłowe, co do zasady, nie uczestniczą

w charakterze strony w sprawach dotyczących poszczególnych inwestycji budowlanych. Koordynacją usytuowania sieci w odniesieniu do istniejących obiektów budowlanych, a także projektowanych obiektów w odniesieniu do istniejących sieci uzbrojenia terenu zajmują się organy administracji w ramach przyznanych im uprawnień. Prawidłowość rozwiązań projektowych i ich zgodność z warunkami technicznymi (w tym i określonymi we właściwym rozporządzeniu w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe), będzie podlegać kontroli organu architektoniczno-budowlanego stosownie do art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Dla spełnienia warunku "oparcia" interesu strony na konkretnej normie prawa materialnego nie jest wystarczające wskazanie jakiegokolwiek przepisu prawa, określającego jej obowiązek lub uprawnienie wobec innego podmiotu (osoby trzeciej).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, wydając zaskarżony skargą kasacyjną wyrok podzielił zaprezentowany pogląd zawarty w uzasadnieniu wyroku

z dnia 1 czerwca 2010r. i przyjął go jako własny.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł O. S.A. z siedziba w W. zarzucając naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:

- art. 1 § 1 i 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych i art. 3 § 1 i 2,

art. 141 § 4 i art. 145 § 1 pkt. 1 P.p.s.a. poprzez sanowanie dokonanych przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku naruszeń art. 28 k.p.a., a więc zaniechanie realizacji lub co najmniej niewłaściwą realizację funkcji kontrolnej Sądu;

- art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. – poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku nie naruszyło przepisów postępowania, tj. art. 28 K.p.a. w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy w sytuacji, gdy do takiego naruszenia de facto doszło;

- art. 151 P.p.s.a. poprzez błędne oddalenie skargi.

Skarżąca Spółka zarzuciła także naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez ich niezastosowanie, a mianowicie:

- art. 4 i 51 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne (Dz. U. z 2006 Nr 89 poz. 625);

- § 6 ust. 3 rozporządzenia Ministra Przemysłu i Handlu z dnia 14 listopada 1995 r.

w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe ( Dz. U. z 1995 Nr 139 poz. 686);

- § 89 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 30 lipca 2001 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać sieci gazowe ( Dz. U. z dnia

11 września 2001 r.);

- art. 49 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny;

poprzez ich nieuwzględnienie przy ocenie istnienia po stronie skarżącego przymiotu strony w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji ustalającej warunki zabudowy dla terenu, przez który przebiega gazociąg skarżącego.

Przytaczając takie podstawy kasacyjne skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca Spółka przytoczyła treść wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 lutego 2001 r. (sygn. IV SA 2676/98), w którym prezentowane jest odmiennie stanowisko, co do przysługującego je prawa do bycia stroną postępowania, niż wyrażone

w zaskarżonym wyroku. Skarżąca kasacyjnie wywodziła, iż jej interes prawny wynika z "prawa refleksowego", co przesądza o wadliwości podjętych w sprawie rozstrzygnięć.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Stosownie do postanowień art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Z urzędu bierze pod uwagę tylko nieważność postępowania.

W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek nieważności postępowania wymienionych w art. 183 § 2 P.p.s.a. Sprawa mogła być więc rozpoznana przez Naczelny Sąd Administracyjny tylko w granicach zakreślonych

w skardze kasacyjnej.

Skarga kasacyjna ma usprawiedliwione podstawy, mimo że nie wszystkie przedstawione w niej zarzuty są zasadne.

Autor skargi kasacyjnej podniósł zarzut naruszenie art. 1 § 1 i 2 ustawy Prawo

o ustroju sądów administracyjnych i art. 3 § 1 P.p.s.a., art. 141 § 4 P.p.s.a, art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a.

We wskazanym w skardze kasacyjnej art. 141 § 4 p.p.s.a. ustawodawca określa niezbędne elementy konstrukcyjne uzasadnienia wyroku, do których zaliczył przedstawienie stanu sprawy, zarzutów skargi, stanowisk pozostałych stron, wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Przepis ten stanowi w ostatnim zdaniu, że jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania, co do dalszego postępowania. Aczkolwiek uzasadnienie sporządzane jest po wydaniu orzeczenia, sporządzenie go z uchybieniem zasad określonych

w art. 141 § 4 P.p.s.a. może stanowić mające wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania. Taka sytuacja występuje przede wszystkim wtedy, gdy uzasadnienie orzeczenia sporządzone jest w sposób uniemożliwiający kontrolę instancyjną, w szczególności skutkiem braku wymaganych przez ustawodawcę elementów konstrukcyjnych i zaniechania odniesienia się do zarzutów podniesionych w skardze (por. wyroki NSA z dnia 27 lutego 2008 r., sygn. akt II FSK 1771/06; z dnia 20 stycznia 2009 r., sygn. akt I GSK 1185/07; z dnia 17 lipca 2009 r., sygn. akt II FSK 592/08,). Zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. może również stanowić podstawę kasacyjną jeżeli uzasadnienie wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Przepis zaś art. 3 § 1 P.p.s.a., zawiera normę o charakterze ustrojowym, stanowi że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej

i stosują środki określone w ustawie. Do naruszenia art. 3 § 1 P.p.s.a. mogłoby dojść wówczas, gdyby sąd administracyjny odmówił rozpoznania skargi mimo wniesienia jej z zachowaniem przepisów prawa, nie przeprowadził w ogóle kontroli zaskarżonego aktu administracyjnego lub dokonał tej kontroli według kryteriów innych, aniżeli zgodność zaskarżonego aktu z obowiązującym prawem lub zastosował środek nieprzewidziany w ustawie, a tego skarga kasacyjna nie zarzuca.

Mając na względzie przedstawione uwagi omawiany zarzut jest uzasadniony

z tej przyczyny, że przedmiotem rozstrzygnięcia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, objętego zaskarżonym wyrokiem, była niedopuszczalność wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy od decyzji, w której przyjęto brak podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej przeniesienia decyzji o warunkach zabudowy. Z uzasadnienia Sądu I instancji wynika zaś, że Sąd rozważał, jedynie, czy przymiot strony przysługuje skarżącej Spółce w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji ustalającej warunki zabudowy. Orzeczenia administracyjne wydane w sprawie też nie dają jasnej i klarownej odpowiedzi co do zakresu postępowania, a okoliczność ta nie była przedmiotem zainteresowania Sądu.

Podkreślić należy, że stanowisko w tym zakresie ma istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, a jego brak przesądza o naruszeniu art. 141 § 4 P.p.s.a. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie odnosi się do rozstrzygnięcia, które objęte jest sentencją wyroku. Sentencja wyroku oddalającego skargę odnosi się bowiem do stwierdzenia niedopuszczalności wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy o stwierdzenie nieważności decyzji dotyczącej przeniesienia decyzji

o warunkach zabudowy. Uzasadnienie zaś odnosi się wyłącznie do kwestii posiadania przymiotu strony przez Spółkę skarżąca w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji ustalającej warunki zabudowy, w oderwaniu od tego co jest przedmiotem rozstrzygnięcia w zaskarżonym postanowieniu. Okoliczność ta przemawia za słusznością podniesionego w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a.

Powyższa wadliwość uzasadnienia wyroku oznacza, że Sąd I instancji w ogóle nie ocenił legalności zaskarżonego postanowienia, a w szczególności tego, jakie są konsekwencje dokonanej oceny w zakresie tego, czy wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy ( odwołanie, zażalenie) wniosła osoba, która jest albo nie jest stroną.

Zarzut naruszenia art. 145 §1 pkt 1, art. 151 i art. 141 § 4 P.p.s.a. w zw. z art. 28 K.p.a. jest o tyle zasadny, że rozpoznając sprawę Sąd I instancji powinien mieć na uwadze stanowisko wyrażone w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 lipca 1999 r., OPS 16/98 ( ONSA z 1999 r., z. 4, poz. 119). Wprawdzie ocena prawna wyrażona w tej uchwale nie wiąże wojewódzkiego sądu administracyjnego (art. 100 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1271 ze zm.), to jednak zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego trafne jest stanowisko, że "stwierdzenie przez organ odwoławczy, że wnoszący odwołanie nie jest stroną w rozumieniu art. 28 K.p.a. następuje w drodze decyzji o umorzeniu postępowania odwoławczego na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 K.p.a." Stanowisko to ma odpowiednie zastosowanie do wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, o którym mowa w art. 127 § 3 K.p.a.

W rozpoznawanej sprawie Sąd I instancji w ogóle nie odniósł się do tego zagadnienia prawnego.

Z uzasadnienia powołanej uchwały NSA wynika, że dopuszczalne jest odwołanie (wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy) wniesione przez podmiot, który twierdzi, że decyzja administracyjna wydana w pierwszej instancji dotyczy jego praw lub obowiązków. Twierdzenie takie może być zweryfikowane w toku postępowania odwoławczego. Jeżeli twierdzenie to nie będzie miało uzasadnionych podstaw, organ odwoławczy wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odwoławczego na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 K.p.a. Stanowisko to ma odpowiednie zastosowanie

w postępowaniu zażaleniowym.

W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku ocena, czy skarżącej Spółce przysługuje przymiot strony w tej sprawie została przedstawiona w sposób ogólnikowy i sprowadza się do powtórzenia stanowiska wyrażonego w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Gdańsku z dnia 1 czerwca 2010 r., sygn. akt II SA/Gd 127/10, wydanego w innej sprawie, bez jakiegokolwiek odniesienia się do innych wyroków, w tym wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego, w których prezentowano odmienne stanowisko, a mianowicie, że przedsiębiorstwo będące właścicielem urządzeń przesyłowych na określonej nieruchomości gruntowej ma interes prawny w sprawie o ustalenie warunków zabudowy na tej nieruchomości.

Mając na względzie powyższe rozważania Naczelny Sąd Administracyjny

w oparciu o art. 185 § 1 P.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku.

O kosztach orzeczono w oparciu o art. 203 pkt 1 P.p.s.a.