Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Anna Lech (spr.), Sędzia NSA Janina Antosiewicz, Sędzia WSA del. do NSA Małgorzata Masternak – Kubiak, Protokolant asystent sędziego Małgorzata Penda, po rozpoznaniu w dniu 8 lipca 2010r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej D. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 7 października 2009r. sygn. akt II SA/Sz 847/09 w sprawie ze skargi D. G. na decyzję Dowódcy Jednostki Wojskowej nr (...) w S. z dnia (...) maja 2009r. nr (...) w przedmiocie wypłaty należności związanych ze zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej oddala skargę kasacyjną.

Wyrokiem z dnia 7 października 2009 r., sygn. akt II SA/Sz 847/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę D. G. na decyzję Dowódcy Jednostki Wojskowej Nr [...] w S. z dnia [...] maja 2009 r., nr [...], w przedmiocie wypłaty należności związanych ze zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej.

W uzasadnieniu wyroku, Sąd wskazał na następujący stan faktyczny sprawy: Dowódca Jednostki Wojskowej [...] w C., decyzją z dnia [...] marca 2009r., Nr [...], na podstawie art. 94 ust. 1 pkt 3 i ust. 2, art. 95 pkt 2 i 3, art. 83 ust. 2 i 5 zd. 2, art. 97 i art. 104 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz.U. z 2008 r. Nr 141, poz. 892 ze zm.):

I. ustalił, że kapitanowi D.G. w związku ze zwolnieniem z dniem 28 października 2008r. przysługują następujące należności pieniężne:

1) odprawa w wysokości 500% uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym należnego w ostatnim dniu pełnienia służby w kwocie 22.620 zł;

2) ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany urlop wypoczynkowy,

3) dodatkowe uposażenie roczne w wysokości 3.770 zł.

II. polecił wypłacić kapitanowi D. G. różnicę pomiędzy należnościami określonymi w pkt I i należnościami wypłaconymi w dniu 31 marca 2006r. w łącznej kwocie 21.585,56 zł, z czego:

a) tytułem odprawy - w kwocie 6.156,60 zł,

b) tytułem ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy – w kwocie

15.428,96 zł,

c) tytułem dodatkowego uposażenia rocznego za rok 2008 - w kwocie

3.770,00 zł.

Organ wskazał, że D. G. pełnił służbę zawodową do dnia 28 października 2008r. i z tym dniem na mocy rozkazu personalnego Nr [...] z dnia [...] grudnia 2006 r. wydanego dla celów ewidencyjnych został zwolniony z zawodowej służby wojskowej i przeniesiony do rezerwy na skutek uprawomocnienia się decyzji Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w B. z dnia [...] września 2006r. Nr [...] w przedmiocie zdolności do zawodowej służby wojskowej. Zwolnienie nastąpiło z datą uprawomocnienia się powyższego orzeczenia, to jest z datą wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 października 2008r. (sygn.akt I OSK 1718/07) oddalającego skargę kasacyjną.

Dowódca Jednostki Wojskowej Nr [...] w S. decyzją Nr [...], z dnia [...] maja 2009 r., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W ocenie organu, z przepisów art. 94 oraz art. 95 powołanej ustawy, jednoznacznie wynika, że odprawa w związku ze zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej oraz inne świadczenia wypłacone w związku z tym zwolnieniem, są świadczeniami jednorazowymi. Oznacza to, że brak jest możliwości wypłaty dwóch odpraw czy dwóch ekwiwalentów za niewykorzystany urlop wypoczynkowy z tytułu jednego zwolnienia ze służby.

Od tej decyzji D. G. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, wnosząc o stwierdzenie jej nieważności i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, ewentualnie o uchylenie obu decyzji oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skarżący między innymi podniósł, że z chwilą zwolnienia z zawodowej służby wojskowej, żołnierz zawodowy nabywa prawo do otrzymania należności określonych w art. 94 i 95 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, zaś decyzja dowódcy tylko potwierdza ten fakt, jest zatem decyzją deklaratoryjną. Skoro tak, to z chwilą gdy nastąpiło zwolnienie skarżącego ze służby (a nastąpiło to z mocy prawa, na skutek uprawomocnienia się orzeczenia Rejonowej Komisji Lekarskiej w B. z dnia [...] września 2006r., nr [...]) nabył on prawo do otrzymania należności pieniężnych w całości. Przy czym, w ocenie skarżącego, dla obowiązku wypłaty tych należności nie ma znaczenia okoliczność, że w marcu 2006r. wypłacono mu należności pieniężne, tak, jakby został zwolniony z zawodowej służby wojskowej. W tej dacie bowiem nie został on zwolniony ze służby, gdyż nie uprawomocniło się orzeczenie Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w B. zaskarżone przez niego do sądu administracyjnego. Nie została więc spełniona przesłanka określona w art. 111 pkt 3 w związku z art. 115 ust. 2 powołanej ustawy.

Zwrócono uwagę, że przepisy ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych nie przewidują trybu rozliczania niesłusznie wypłaconych należności na poczet należności przyznanych w późniejszym okresie. Jedyny wyjątek dotyczy możliwości dokonywania potrąceń z uposażenia w rozumieniu art. 103 § 2 tej ustawy. Natomiast w niniejszej sprawie, zdaniem skarżącego, "zaliczenie" wypłaconych mu w marcu 2006 r. należności na poczet należności do których prawo nabył w dniu 28 października 2008 r., jest niczym innym niż właśnie potrąceniem w rozumieniu art. 103.

Wskazano ponadto, iż instytucja potrącenia nie jest normowana przepisami prawa administracyjnego lecz prawa cywilnego. Ewentualne dokonanie potrącenia może odbyć się w przypadkach przewidzianych w kodeksie pracy, gdyż przepisy ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych chronią uposażenie i inne należności przysługujące w związku ze zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej na identycznych zasadach co przepisy Kodeksu pracy.

Skarżący zarzucił też, że organ błędnie odmówił wypłaty odsetek od należności pieniężnych, o czym stanowi art. 81 ust. 3 powołanej ustawy.

Dowódca Jednostki Wojskowej Nr [...] w S. odpowiadając na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wyrokiem z dnia 7 października 2009 r., sygn. akt II SA/Sz 847/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalając skargę D. G. na decyzję Dowódcy Jednostki Wojskowej Nr [...] w S. z dnia [...] maja 2009 r., nr [...], wskazał, że niesporne w sprawie jest, że zwolnienie skarżącego z zawodowej służby wojskowej nastąpiło w dniu 28 października 2008r., kiedy to na skutek wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 października 2008r., w sprawie I OSK 1718/07 uprawomocniło się orzeczenie Rejonowej Komisji Lekarskiej w B. z dnia[...] września 2006r. nr [...] o niezdolności skarżącego do pełnienia zawodowej służby wojskowej.

Sąd wskazał, także, iż z akt sprawy wynika, że Dowódca [...] rozkazem personalnym Nr [...] z dnia [...] grudnia 2008r. - dla celów ewidencyjnych stwierdził fakt zwolnienia kpt. D. G. z zawodowej służby wojskowej z dniem 28 października 2008r. i z tym dniem przeniósł go do rezerwy.

Sąd uznał, zatem, że istota sporu w rozpatrywanej sprawie sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy organ przyznając skarżącemu należne świadczenia w związku ze zwolnieniem go z zawodowej służby wojskowej miał prawo dokonania zaliczenia na poczet odprawy i związanych z nią świadczeń, wypłaconych w dniu 31 marca 2006r. świadczeń w związku ze zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej w 2006r.

W ocenie Sądu, organ miał prawo do dokonania takiego zaliczenia, bowiem skuteczne prawnie zwolnienie skarżącego z zawodowej służby wojskowej miało miejsce tylko raz, to jest z dniem 28 października 2008 r. według stanu prawnego wynikającego z ustawy z dnia 11 września 2003r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz.U. z 2008r. Nr 141, poz. 892) w brzmieniu obowiązującym w dacie zwolnienia. Natomiast zwolnienia skarżącego w 2006 r. w znaczeniu prawnym nie było, gdyż decyzja o zwolnieniu skarżącego z zawodowej służby wojskowej została wyeliminowana z obrotu prawnego, a stosunek służbowy został reaktywowany.

W związku z tym, zdaniem Sądu pierwszej instancji, skarżącemu niewątpliwie przysługiwała z tytułu zwolnienia odprawa, ale tylko jedna. Sąd uznał zatem, że organy orzekające w niniejszej sprawie prawidłowo ustaliły wysokość odprawy i prawidłowo zaliczyły na poczet tej odprawy – odprawę wypłaconą skarżącemu w związku ze zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej w 2006r., które to zwolnienie okazało się bezskuteczne.

Sąd wskazał także, iż skoro skarżący został zwolniony z dniem 28 października 2008 r., to ekwiwalent ten należał mu się za 2008 r. oraz za lata poprzednie, nie więcej jednak niż za trzy lata, to jest za rok 2007, 2006 i 2005r., a zatem żądanie wypłacenia ekwiwalentu za niewykorzystany urlop w 2004 r. nie ma podstawy prawnej.

Odnosząc się do zarzutu obowiązku wypłaty odsetek ustawowych, Sąd zaznaczył, że z art. 81 ust. 3 powołanej ustawy, wynikają dwie alternatywne sytuacje, a mianowicie termin 14 dni, w którym wypłaca się inne należności, o których mowa w art. 73 po pierwsze, bieganie od dnia, w którym żołnierz zawodowy spełnił warunki uzasadniające otrzymanie tych należności, albo po drugie biegnie od dnia, w którym właściwy organ podjął decyzję o przyznaniu żołnierzowi tych należności w przypadku, gdy przyznanie prawa do należności lub określenie ich wysokości jest uzależnione od wydania takiej decyzji, z zastrzeżeniem art. 83 ust. 5, 92 ust. 2, 96 ust. 6. Zdaniem Sądu, w rozpoznawanej sprawie przyznanie skarżącemu prawa do innych należności, o których mowa w art. 73 i określenie ich wysokości, nastąpiło w decyzji, której wydanie było wymagane przepisem art. 96 ust. 10 ustawy, a zatem termin 14 dni przewidziany w art. 81 ust. 3 na ich wypłatę liczyć należy od daty podjęcia decyzji nadającej się do wykonania czyli od daty decyzji ostatecznej.

Sąd pierwszej instancji przyznał zatem rację organowi, że nie miał on podstaw do orzekania w przedmiocie odsetek, skoro nie pozostawał w zwłoce.

Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę kasacyjną złożył D. G., wnosząc o jego zmianę w całości, poprzez orzeczenie o stwierdzeniu nieważności decyzji organu odwoławczego w całości oraz poprzedzającej jej decyzji organu pierwszej instancji – decyzji Dowódcy jednostki Wojskowej [...] w C. nr [...] z dnia [...] marca 2009 r. w całości. Wniesiono także o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Ewentualnie wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:

1) naruszenie przepisów prawa materialnego, to jest:

a) art. 94 ust.1 pkt 3 i ust. 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż dopuszczalne jest dokonanie zaliczenia wypłaconych skarżącemu w marcu 2006 r. należności opisanych w pkt 1, na poczet należności przysługujących skarżącemu w związku z jego zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej z dniem 28 października 2008 r., w sytuacji gdy stanowi to naruszenie ograniczeń w możliwości dokonywania potrąceń należności z uposażenia, o których mowa wart. 103 ust. 1 tejże ustawy;

b) art. 95 pkt 2-5 powołanej wyżej ustawy, poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż dopuszczalne jest dokonanie zaliczenia wypłaconych skarżącemu w marcu 2006 r. należności opisanych w tym przepisie, na poczet należności przysługujących skarżącemu w związku z jego zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej z dniem 28 października 2008 r., w sytuacji gdy stanowi to naruszenie ograniczeń w możliwości dokonywania potrąceń należności z uposażenia, o których mowa w art. 103 ust. 1 wskazanej ustawy;

c) art. 81 ust. 3 w związku z art. 96 ust. 10 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że 14 dniowy termin przewidziany w tym przepisie na wypłatę innych należności niż te, o których mowa w art. 73 tej ustawy należy liczyć od daty podjęcia decyzji nadającej się do wykonania czyli od daty decyzji ostatecznej tj. wydanej na podstawie art. 96 ust 10;

d) art. 94 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 oraz 95 pkt 2-5 w zw. z art. 103 § 1 powołanej wyżej ustawy, poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż dopuszczalne jest dokonanie zaliczenia wypłaconych skarżącemu w marcu 2006 r. należności opisanych w tym przepisie, na poczet należności przysługujących skarżącemu w związku z jego zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej z dniem 28 października 2008 r., w sytuacji, gdy stanowi to naruszenie ograniczeń w możliwości dokonywania potrąceń należności z uposażenia, o których mowa w art. 103 ust. 1 wskazanej ustawy;

e) art. 81 ust. 3 powołanej wyżej ustawy w części zaczynającej się od wyrażenia "albo właściwy organ podjął', poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w sytuacji, gdy powinna być zastosowana norma zamieszczona w pierwszej części przepisu art. 81 ust. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

2. naruszenie przepisów postępowania, to jest:

a) art. 141 § 4 zdanie pierwsze ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez sporządzenie lakonicznego uzasadnienia w części dotyczącej odniesienia się do zarzutów skarżącego i brak ustosunkowania się do zarzutu naruszenia przepisu art. 6 k.p.a. w związku z art. 8 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz art. 103 § 1 tej ustawy;

b) art. 145 § 1 pkt 2 wskazanej wyżej ustawy, poprzez niewydanie przez Sąd pierwszej instancji wyroku stwierdzającego nieważność decyzji organu odwoławczego i poprzedzającej jej decyzji organu pierwszej instancji w sytuacji, gdy oba organy orzekające wydały decyzję o zaliczeniu skarżącemu należności wypłaconych w marcu 2006 r. na poczet należności przysługujących skarżącemu w związku z jego zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej w październiku 2008 r. bez podstawy prawnej, względnie z rażącym naruszeniem prawa. Uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż uwzględnienia faktu braku podstaw prawnych do wydania decyzji przez organy orzekające skutkować powinno wydaniem wyroku stwierdzającego nieważność przedmiotowych decyzji.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że Sąd w zaskarżonym wyroku dokonał błędnej wykładni przepisu art. 94 ust. 1 pkt 3 ust. 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, przyjmując, że dają one podstawę do zaliczania wcześniej wypłaconych przez uprawniony organ odpraw na poczet odpraw aktualnie ustalanych i wpłacanych. Skarżący kasacyjnie zwrócił uwagę, że Sąd instancji uzasadnił jedynie zasadę jednorazowości odprawy natomiast w ogóle nie wyjaśnił kwestii "zaliczania" wcześniejszych odpraw. Natomiast istotą niniejszej sprawy jest właśnie ustalenie, czy organy orzekające w sprawie prawidłowo dokonały zaliczenia odpraw wypłaconych skarżącemu w 2006 r. na poczet należności, które mu przysługiwały w związku ze zwolnieniem ze służby w 2008 r. Dlatego też, zdaniem skarżącego, Sąd pierwszej instancji powinien szczegółowo rozważyć istotę i skutki dokonania "zaliczenia" przedmiotowych odpraw także w kontekście ograniczeń zawartych w art. 103 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych i uwzględnić ten przepis w procesie wykładni.

Stosując argumentację zbliżoną do tej zawartej w skardze złożonej do sądu wojewódzkiego, podkreślono, że organy orzekające, bez zgody żołnierza zawodowego, mogłyby dokonać ewentualnego potrącenia przysługujących skarżącemu należności pieniężnych z wcześniej wypłaconymi jeżeli dysponowałyby tytułem wykonawczym, z czym jednakże nie mamy do czynienia w rozpoznawanej sprawie.

Autor skargi kasacyjnej wskazał ponadto, że Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym wyroku dokonał błędnej interpretacji art. 81 ust. 3 powołanej ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Jego zdaniem Sąd powinien zastosować pierwszą część tego przepisu i zbadać, czy został dochowany 14 dniowy termin biegnący od dnia, w którym żołnierz zawodowy spełnił warunki uzasadniające otrzymanie należności innych niż wymienione w art. 73 tej ustawy.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną wniesiono o jej oddalenie, podzielając argumentację Sądu.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności określone w art. 183 § 2 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zatem Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.

Skuteczne natomiast zakwestionowanie prawidłowości sprawowanej kontroli przez sąd administracyjny pierwszej instancji jest możliwe w przypadku wskazania przepisów prawa, które naruszył sąd, a następnie powiązanie zarzutów z nimi związanych z odpowiednimi normami prawa procesowego bądź materialnego, które wadliwie zastosowano w postępowaniu administracyjnym, a nadto wykazanie, że mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W niniejszej sprawie jednym z zarzutów skargi kasacyjnej jest zarzut naruszenia art., 145 § 1 pkt ustawy Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi, poprzez niestwierdzenie przez Sąd pierwszej instancji nieważności zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. W związku z tym, w pierwszej kolejności Naczelny Sąd Administracyjny postanowił odnieść się do tego właśnie zarzutu.

Wskazać należy, że w orzecznictwie sądowym reprezentowany jest pogląd, iż o rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony, oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze - skutki, które wywołuje decyzja. Oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. W sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, to znaczy taki, który nie wymaga stosowania wykładni prawa. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności - gospodarcze lub społeczne skutki naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa (vide: wyrok SN z dnia 8 kwietnia 1994 r., III ARN 13/94, OSN 1994, nr 3, poz. 36; wyrok NSA z dnia 18 lipca 1994 r., V SA 535/94, ONSA 1995, nr 2, poz. 910).

Oznacza to, że instytucja stwierdzenia nieważności stanowi nadzwyczajny tryb wzruszania decyzji i stanowi odstępstwo od ogólnej zasady trwałości decyzji administracyjnych określonej w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego. Oznacza to, że nie każdy (nawet uzasadniony) zarzut naruszenia prawa może stanowić skuteczną podstawę do wzruszenia decyzji w tym trybie. W szczególności zaś takiej podstawy nie może stanowić subiektywne przeświadczenie skarżącego o nietrafności wydanej decyzji.

W niniejszej sprawie Sąd pierwszej instancji uznał, że nie zachodzi przesłanka do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji organu odwoławczego oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji i z takim stanowiskiem należy się zgodzić. W związku z tym nie można zarzucić zaskarżonemu wyrokowi naruszenia art. 145 § 1 pkt 2 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Na uwzględnienie nie zasługuje także zarzut o naruszeniu art. 141 § 4 wskazanej wyżej ustawy, bowiem Sad pierwszej instancji uzasadnił swoje stanowisko w sposób zwięzły i logiczny, do czego był obowiązany treścią tegoż przepisu.

W tym miejscu należy wskazać, że w niniejszej sprawie orzekał już Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 28 października 2008 r., sygn. akt I OSK 1718/07, którym to wyrokiem Sąd pierwszej instancji był związany przy wydawaniu zaskarżonego orzeczenia, na podstawie art. 170 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, na którą to okoliczność zasadnie tenże Sad zwrócił uwagę.

Przechodząc do rozpoznania zarzutów przepisów prawa materialnego stwierdzić należy, że są one chybione.

Przypomnieć w tym miejscu wypada, że art. 95 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz.U. Nr 179, poz. 1750 z późn. zm.), stanowi, że żołnierzowi zwolnionemu z zawodowej służby wojskowej, niezależnie od odprawy, przysługuje przez okres jednego roku po zwolnieniu ze służby wypłacane co miesiąc świadczenie pieniężne w wysokości kwoty uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnego w ostatnim dniu pełnienia służby. Podkreślić jednak należy, że odprawa ta jest jednorazowa, w związku z czym nie ma możliwości wypłaty dwóch ekwiwalentów z tytułu jednego zwolnienia z zawodowej służby wojskowej. Takie tez stanowisko przyjęte jest w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego.

W niniejszej sprawie, jak wynika z jej akt, skarżący tylko raz był zwolniony ze służby wojskowej, to jest w dniu 28 października 2008 r. zatem przysługuje mu tylko jedno świadczenie pieniężne. Natomiast z chwilą stwierdzenia nieważności (bądź uchylenia) decyzji, rozkazu personalnego o zwolnieniu żołnierza zawodowego ze służby wojskowej, wypłacone i pobrane przez żołnierza należności związane ze zwolnieniem, stają się świadczeniami nienależnymi i powinny być przez żołnierza zwrócone, gdyż odpadła podstawa ich wypłaty. Wtedy też należy mieć na uwadze przepisy należy mieć na uwadze przepisy art. 94 ust. 1 i 2 oraz art. 95 pkt 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych.

Tym samym stwierdzić należy, że czym innym jest żądanie zwrotu świadczenia polegające na domaganiu się oddania wypłaconej kwoty, a czym innym zaliczenie na poczet należnego świadczenia kwoty wypłaconej wcześniej z tego samego tytułu na poczet tego samego świadczenia.

W niniejszej sprawie decyzja o zwolnieniu skarżącego z zawodowej służby wojskowej została wyeliminowana z obrotu prawnego i w związku z tym skarżący został przywrócony do zawodowej służby wojskowej. Zwolnienie skarżącego z zawodowej służby wojskowej nastąpiło w dniu 28 października 2008r., kiedy to na skutek wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 października 2008r., w sprawie I OSK 1718/07 uprawomocniło się orzeczenie Rejonowej Komisji Lekarskiej w B. z dnia [...] września 2006r. nr [...] o niezdolności skarżącego do pełnienia zawodowej służby wojskowej.

W związku z tym, skarżącemu, jak już wskazano powyżej, przysługiwało tylko jedno świadczenie w związku ze zwolnieniem go ze służby w dniu 28 października 2008 r. W niniejszej sprawie nie doszło zatem do zastosowania instytucji potrącenia, która w odniesieniu do uposażenia i świadczeń przysługujących żołnierzom zawodowym znajduje uregulowanie w treści art. 103 ustawy służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, gdyż organ nie dokonał potrącenia należnej kwoty, ale zaliczył kwotę wypłaconą już wcześniej na poczet należnego skarżącemu świadczenia.

W związku z tym zarzut naruszenia wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa materialnego uznać należy za nieusprawiedliwiony.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł, jak w sentencji.