Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz, Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Anna Dziemianowicz,, sędzia WSA Jacek Pruszyński (spr.), Protokolant st. sekretarz sądowy Marta Anna Lawda, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 19 września 2017 r. sprawy ze skargi D. Sp. z o.o. w B. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych oddala skargę.

Wnioskiem z dnia [...] marca 2017 r., uzupełnionym pismem z dnia [...] maja 2017 r., D. Sp. z o.o. w B. (dalej powoływana także jako "Wnioskodawczyni", "skarżąca Spółka"), wystąpiła o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie stosowania art. 21 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. z 2016 r., poz. 1888 ze zm., dalej powoływana jako u.p.d.o.p.).

W złożonym wniosku wskazano, że podstawowym przedmiotem działalności skarżącej Spółki jest produkcja domów prefabrykowanych i ich sprzedaż do klientów indywidualnych. Spółka projektuje domy, wytwarza prefabrykaty do ich montażu, kompletuje niezbędne materiały budowlane i wykończeniowe oraz transportuje je na place budowy w Polsce i za granicą. Spółka współpracuje przy tym ze swoimi zagranicznymi oddziałami - są one zaangażowane przede wszystkim w działania sprzedażowe na lokalnych rynkach oraz współuczestniczą w montażu domów. Za pośrednictwem zagranicznych oddziałów Spółka prowadzi działalność na rynkach niemieckim, brytyjskim i austriackim. W związku z powyższym, w ramach rozliczeń pomiędzy centralą Spółki oraz jej oddziałami przeprowadzona zostaje szczegółowa alokacja dochodu. Jej celem jest ustalenie wynagrodzenia oddziałów na poziomie odpowiadającym pełnionym faktycznie przez nie funkcjom. Wysokość dochodu wypracowanego przez oddziały w danym roku jest korygowana na podstawie not obciążeniowych wystawianych okresowo przez centralę Spółki. Najwięcej budów realizowanych jest na terenie Republiki Federalnej Niemiec. Niemiecki oddział Spółki stanowi zakład w rozumieniu Umowy w sprawie unikania podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i majątku zawartej pomiędzy Polską a Niemcami (UPO Polska-Niemcy). Podobnie odziały Spółki położone na terytorium Wielkiej Brytanii oraz Austrii stanowią zakład, odpowiednio w rozumieniu Umowy w sprawie unikania podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i majątku zawartej pomiędzy Polską a Republiką Austrii (UPO Polska-Austria) oraz pomiędzy Polską a Zjednoczonym Królestwem Wielkiej Brytanii i Irlandii (UPO Polska-Wielka Brytania).

W celu zapewnienia prawidłowej i sprawnej obsługi prowadzonych tam projektów, Oddziały zawierają lub będą zawierały umowy z odpowiednio niemieckimi, brytyjskimi i austriackimi podmiotami na świadczenie różnego rodzaju usług objętych katalogiem z art. 21 ust. 1 u.p.d.o.p., m.in. umowy dzierżawy, najmu, leasingu samochodów oraz sprzętu budowlanego, umowy na świadczenie usług doradczych, księgowych, usług prawnych, usług reklamowych, usług rekrutacji pracowników i pozyskiwania personelu, które są wykorzystywane przez Oddziały do prowadzenia przez niego działalności. Co do zasady, powyższe usługi, dzierżawa, najem oraz leasing samochodów oraz sprzętu budowlanego służą do prawidłowej realizacji projektów odpowiednio na terenie Niemiec, Wielkiej Brytanii i Austrii. Jeżeli jednak sprzęt budowlany, samochody lub usługi w danym momencie nie są potrzebne na rynku niemieckim, brytyjskim czy austriackim a istnieje możliwość ich wykorzystania w związku z projektem prowadzonym przez Spółkę w innym kraju, sprzęt wraz z brygadą wysyłany jest do montażu czy wykończenia domu na teren Polski bądź innego państwa, w którym Spółka posiada swój Oddział.

Ponieważ umowy dotyczące świadczenia usług objętych katalogiem art. 21 ust. 1 u.p.d.o.p. zawierane są przez poszczególne Oddziały w związku z prowadzoną przez nie działalnością i obowiązek zapłaty wynagrodzenia z tytułu tych umów spoczywa na Oddziałach, a Oddziały te należności faktycznie pokrywają, koszty tych umów ujmowane są w księgach rachunkowych poszczególnych Oddziałów. W przypadku korzystania z ww. usług lub wykorzystywania dzierżawionego, wynajmowanego lub leasingowanego sprzętu lub samochodów przez brygady pracownicze w związku z projektami prowadzonymi poza terytorium Niemiec, Wielkiej Brytanii czy Austrii koszty usług, sprzętu lub samochodów uwzględniane są w alokacji dochodu pomiędzy oddziałami a centralą Spółki, która dokonywana jest ostatecznie notami księgowymi.

Na podstawie tak przedstawionego stanu faktycznego, Wnioskodawczyni zadała następujące pytania:

1. Czy w opisanym stanie faktycznym, koszty wynagrodzenia wypłacanego w związku z umowami na świadczenie usług objętych katalogiem z art. 21 ust. 1 u.p.d.o.p. ponoszone przez niemiecki, brytyjski lub austriacki zakład Spółki podlegają w Polsce opodatkowaniu podatkiem zryczałtowanym na podstawie art. 21 ust. 1 u.p.d.o.p.?

2. W przypadku uznania, że koszty wynagrodzenia ponoszone przez niemiecki, brytyjski lub austriacki zakład Spółki, o którym mowa w pytaniu nr 1 nie podlegają w Polsce opodatkowaniu podatkiem zryczałtowanym na podstawie art. 21 ust. 1 u.p.d.o.p., czy Spółka powinna posiadać certyfikaty rezydencji odpowiednio niemieckich, brytyjskich lub austriackich podmiotów świadczących usługi, w celu udokumentowania braku obowiązku pobierania podatku zryczałtowanego przez Spółkę?

Zdaniem skarżącej Spółki, koszty wynagrodzenia wypłacanego w związku z umowami na świadczenie usług objętych katalogiem z art. 21 ust. 1 u.p.d.o.p. ponoszone przez niemiecki, brytyjski lub austriacki zakład Spółki, nie podlegają w Polsce opodatkowaniu podatkiem zryczałtowanym na podstawie art. 21 ust. 1 u.p.d.o.p. Nie ma przy tym znaczenia, że w ramach rozliczeń pomiędzy centralą Spółki oraz jej oddziałami przeprowadzana jest szczegółowa kalkulacja dochodu, której celem jest ustalenie wynagrodzenia oddziałów na poziomie odpowiadającym pełnionym faktycznie przez nie funkcjom, ponoszonym ryzykom oraz zaangażowanym aktywom, a następnie wysokość dochodu wypracowanego przez oddziały w danym roku jest korygowana na podstawie not obciążeniowych wystawianych okresowo przez centralę Spółki. W związku z powyższym, na Wnioskodawcy nie ciążą obowiązki płatnika podatku dochodowego w związku z tymi umowami zawieranymi przez odpowiednio niemiecki, brytyjski lub austriacki zakład Spółki z podmiotami niemieckimi, brytyjskimi lub austriackimi. Jednocześnie skarżąca Spółka wskazała, że skoro nie jest płatnikiem podatku dochodowego w Polsce w związku z umowami na świadczenie usług z katalogu art. 21 ust. 1 u.p.d.o.p. zawieranymi przez niemiecki, brytyjski lub austriacki Oddział Spółki, to nie jest zobowiązana do posiadania certyfikatów rezydencji odpowiednio niemieckich, brytyjskich lub austriackich podmiotów w celu udokumentowania braku obowiązku pobierania podatku zryczałtowanego przez Spółkę.

W wydanej [...] czerwca 2017 r. interpretacji indywidualnej nr [...], Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej uznał stanowisko skarżącej Spółki w zakresie obu postawionych pytań za nieprawidłowe.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazał, że zasada ograniczonego obowiązku podatkowego stanowi, że Polska, na terytorium której znajduje się źródło uzyskiwania przychodów, ma suwerenne prawo do opodatkowania podmiotów niebędących jej rezydentami podatkowymi w zakresie dochodów uzyskiwanych z takiego źródła. Podmioty podlegające ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce zobowiązane są do wykazania jedynie tych dochodów, których źródło położone jest na terytorium Polski i nie są w Polsce opodatkowane z tytułu dochodów, których źródło jest położone za granicą. Warunkiem posiadania w Polsce statusu podmiotu o ograniczonym obowiązku podatkowym jest brak na terytorium Polski zarówno siedziby, jak i faktycznego zarządu podatnika.

Z przedstawionego opisu stanu faktycznego wynika, że Wnioskodawca za pośrednictwem swoich zagranicznych oddziałów prowadzi działalność na rynkach niemieckim, brytyjskim i austriackim. Ponadto wskazano, że Oddziały te stanowią zakład w rozumieniu: umowy między Rzecząpospolitą Polska a Republiką Federalna Niemic w sprawie unikania podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i majątku, podpisaną w Berlinie dnia 14 maja 2003 r. (Dz. U. z 2005 r., nr 12 poz. 90), umowy między Rzecząpospolitą Polska a Republiką Austrii w sprawie unikania podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i majątku, podpisaną w Wiedniu dnia 13 stycznia 2004 r. (Dz. U. z 2005 r., nr 224. poz. 1921), i konwencji między Rzecząpospolitą Polska a Zjednoczonym Królestwem Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i zysków majątkowych (Dz. U. z 2006 r., nr 250, poz. 1840).

Odwołując się do brzmienia art. 21 ust. 1 u.p.d.o.p. oraz stanu faktycznego przedstawionego we wniosku, organ stwierdził, że przychody z tytułu świadczonych usług wymienionych przez Wnioskodawcę we wniosku co do zasady podlegają opodatkowaniu w wysokości 20% przychodów. Jednak wskazany przepis stosuje się, zgodnie z postanowieniami art. 21 ust. 2 powyższej ustawy, z uwzględnieniem umów w sprawie zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.

W przedmiotowej sprawie zastosowanie będą miały ww. umowy między Rzecząpospolitą Polską a Republiką Federalną Niemiec, Austrią i Wielką Brytanią. Nabywane przez Oddziały usługi mieszczą się w katalogu usług wymienionych w art. 7 (zyski przedsiębiorstw) oraz w art. 12 (należności licencyjne) ww. umów o unikaniu podwójnego opodatkowania.

Wskazując na brzmienie art. 7 ust. 1, art. 12 ust. 1 oraz art. 12 ust. 5 umów i konwencji o unikaniu podwójnego opodatkowania (zawartych z Republiką Federalną Niemiec, Austrią oraz Wielką Brytanią) organ przytoczył postanowienia art. 26 ust. 1 u.p.d.o.p., który stanowi, że osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne będące przedsiębiorcami, które dokonują wypłat należności z tytułów wymienionych w art. 21 ust. 1 oraz art. 22 ust. 1, są obowiązane jako płatnicy pobierać, z zastrzeżeniem ust. 2, 2b i 2d, w dniu dokonania wypłaty zryczałtowany podatek dochodowy od tych wypłat, z uwzględnieniem odliczeń przewidzianych w art. 22 ust. 1a-1e. Zastosowanie stawki podatku wynikającej z właściwej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania albo niepobranie podatku zgodnie z taką umową jest możliwe pod warunkiem udokumentowania miejsca siedziby podatnika dla celów podatkowych uzyskanym od podatnika certyfikatem rezydencji.

Dlatego też, zdaniem organu należało stwierdzić, że nabywane przez Oddziały usługi powodują powstawanie przychodów, o których mowa w art. 21 ust. 1 u.p.d.o.p. Jednak postanowienia ww. umów o unikaniu podwójnego opodatkowania dają możliwość opodatkowania tych przychodów w umawiającym się państwie, gdzie Spółka posiada Oddziały, tj. w Republice Federalnej Niemiec, Wielkiej Brytanii oraz w Austrii, tym niemniej, aby można było zastosować postanowienia umów o unikaniu podwójnego opodatkowania (niepobranie podatku w Polsce), konieczne jest uzyskanie od podatników certyfikatów rezydencji, co jednoznacznie nakazują postanowienia ww. art. 26 ust. 1 u.p.d.o.p.

W świetle przedstawionego stanu faktycznego i powołanych przepisów prawa, organ stwierdził, iż w związku z zapisem art. 7 oraz art. 12 ww. umów o unikaniu podwójnego opodatkowania, należności z tytułu opłat za nabyte usługi nie będą podlegały opodatkowaniu na terenie Rzeczypospolitej, a tym samym Wnioskodawca nie będzie zobowiązany do potrącenia zryczałtowanego podatku dochodowego od osób prawnych od tych należności, pod warunkiem udokumentowania przez Wnioskodawcę, miejsca siedziby odbiorców należności dla celów podatkowych certyfikatem rezydencji, wydanym przez właściwe organy administracji podatkowej.

Skargę na powyższą interpretację wywiódł pełnomocnik skarżącej Spółki, zarzucając naruszenie prawa materialnego poprzez:

– błąd wykładni art. 3 ust. 2, ust. 3 pkt 5) i ust. 5 u.p.d.o.p. oraz art. 21 ust. 1 i 2 u.p.d.o.p. w zw. z art. 7 i art. 12 umowy między Rzeczpospolitą Polską a Republiką Federalną Niemiec w sprawie unikania podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i od majątku z dnia 14 maja 2003 r., art. 7 i art. 12 umowy pomiędzy Rzeczpospolitą Polska a Republiką Austrii w sprawie unikania podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i od majątku z dnia 13 stycznia 2004 r., art. 7 i art. 12 konwencji między Rzeczpospolita Polską a Zjednoczonym Królestwem Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i od zysków majątkowych, polegającego na stwierdzeniu, że w przedstawionym stanie faktycznym nabywane przez Oddziały usługi powodują powstawanie przychodów o których mowa w art. 21 ust. 1 Ustawy o CIT, opodatkowanych na terytorium Polski, podczas gdy wypłacane przez niemiecki, austriacki, oraz brytyjski Oddział Spółki należności z tytułu: dzierżawy, najmu, leasingu samochodów oraz sprzętu budowlanego, usług: doradczych, księgowych, prawnych, reklamowych, rekrutacji pracowników i pozyskiwania personelu, które są wykorzystywane przez Oddziały do prowadzenia przez nie działalności powstają odpowiednio w Niemczech, Austrii, Wielkiej Brytanii i w tych krajach podlegają odpowiednio opodatkowaniu;

– niewłaściwą ocenę co do zastosowania art. 26 ust. 1 u.p.d.o.p., poprzez uznanie, że w zaistniałym stanie faktycznym przepis ten będzie miał zastosowanie, podczas gdy przepis ten znajduje zastosowanie w przypadku gdy przychody wskazane w art. 21 ust. 1 u.p.d.o.p. podlegają opodatkowaniu na terytorium Polski, zaś w przedstawionym stanie faktycznym wypłacane przez niemiecki, austriacki, oraz brytyjski Oddział (Zakład) Spółki należności z tytułu: dzierżawy, najmu, leasingu samochodów oraz sprzętu budowlanego, usług: doradczych, księgowych, prawnych, reklamowych, rekrutacji pracowników i pozyskiwania personelu, które są wykorzystywane przez Oddziały do prowadzenia przez nie działalności powstają odpowiednio w Niemczech, Austrii, Wielkiej Brytanii i w tych krajach podlegają odpowiednio opodatkowaniu, a tym samym Spółka nie jest zobligowana do posiadania certyfikatów rezydencji kontrahentów świadczących ww. usługi na rzecz Oddziałów Spółki.

Dodatkowo zarzucono naruszenie przepisów prawa procesowego, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj.:

– art. 120 oraz art. 121 § 1 w zw. z art. 14h ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2015 r., poz. 613, ze zm.; dalej powoływana jako o.p.), poprzez przeprowadzenie w sposób wadliwy postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego, poprzez nieprzeprowadzenie postępowania na podstawie i w granicach prawa, tj. z pominięciem podstawowych zasad tego postępowania, bez uwzględnienia dorobku orzecznictwa sądowego oraz doktryny, a także przy dokonaniu rekonstrukcji norm prawnych z pominięciem zasad prawidłowej wykładni prawa materialnego podatkowego mających zastosowanie w sprawie i logicznego rozumowania;

– art. 121 § 1 oraz art. 125 § 1 w zw. z art. 14h o.p. poprzez brak uwzględnienia istotnych elementów przedstawionego stanu faktycznego, zgodnie z którym: a) umowy podpisywane są przez zakład (niemiecki, brytyjski lub austriacki Oddział Spółki) w związku z prowadzoną przez niego działalnością, b) w związku z powyższym obowiązek zapłaty należności z tytułu tych umów powstaje w związku z prowadzoną przez zakład działalnością, c) należności z tytułu ww. umów pokrywane są przez ten zakład - płatności dokonywane są z rachunku bankowego Oddziału niemieckiego, brytyjskiego lub austriackiego, oraz brak wnikliwej oceny przedstawionego stanu faktycznego, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego uznania, że w przedstawionym stanie faktycznym, zgodnie z odpowiednimi przepisami umów o unikaniu podwójnego opodatkowania przychody powstają na terytorium Polski, a nie na terytorium odpowiednio Niemiec, Austrii, Wielkiej Brytanii;

– art. 14c § 1 i § 2 oraz art. 120, 121 § 1 w zw. z art. 14h o.p. poprzez niesformułowanie prawidłowego uzasadnienia prawnego oceny stanowiska Spółki, w szczególności poprzez nieprzedstawienie wyczerpującej oceny prawnej jej stanowiska w odniesieniu do istotnych elementów stanu faktycznego.

Wskazując na powyższe, pełnomocnik skarżącej Spółki wniósł o uchylenie zaskarżonej interpretacji w całości oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona interpretacja nie narusza zarówno przepisów prawa procesowego jak i materialnego.

Zasadniczy spór w sprawie pomiędzy skarżącą Spółką a Dyrektorem KIS dotyczył prawidłowej wykładni art. 21 ust. 1 i 2 u.p.d.o.p. w zw. z umowami międzynarodowymi wiążącymi Polskę z Austrią, Republiką Federalną Niemiec oraz Zjednoczonym Królestwem Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej w sprawie unikania podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i od zysków majątkowych a w konsekwencji konieczności zastosowania art. 26 ust. 1 u.p.d.o.p. Organy przyjęły, że nabywane przez zagraniczne oddziały skarżącej Spółki (zakłady w rozumieniu umów o unikaniu podwójnego opodatkowania) usługi powodują powstawanie przychodów, o których mowa w art. 21 ust. 1 u.p.d.o.p. Jednakże w świetle art. 7 oraz art. 12 ww. umów o unikaniu podwójnego opodatkowania, należności z tytułu opłat za nabyte usługi nie będą podlegały opodatkowaniu na terenie Rzeczypospolitej, a tym samym Wnioskodawca nie będzie zobowiązany do potrącenia zryczałtowanego podatku dochodowego od osób prawnych od tych należności, pod warunkiem udokumentowania przez Wnioskodawcę, miejsca siedziby odbiorców należności dla celów podatkowych certyfikatem rezydencji, wydanym przez właściwe organy administracji podatkowej. Z kolei skarżąca Spółka wskazywała, że nie można mówić o przychodzie w rozumieniu art. 21 ust. 1 i 2 u.p.d.o.p. a w konsekwencji nie ma ona obowiązku posiadania certyfikatów rezydencji kontrahentów niemieckich, austriackich czy brytyjskich.

Zgodnie z art. 3 ust. 2 u.p.d.o.p. podatnicy, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej siedziby lub zarządu, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów, które osiągają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W stosunku do niektórych dochodów uzyskanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez podmioty zagraniczne, obowiązek potrącenia podatku od tych dochodów spoczywa na podmiocie polskim dokonującym wypłaty należności będącej źródłem tego dochodu. Takie rodzaje przychodów zostały określone w art. 21 ust. 1 i art. 22 ust. 1 u.p.d.o.p.

Stosownie do art. 21 ust. 1 pkt 2a ww. ustawy, podatek dochodowy z tytułu uzyskanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez podatników, o których mowa w art. 3 ust. 2, przychodów z tytułu świadczeń: doradczych, księgowych, badania rynku, usług prawnych, usług reklamowych, zarządzania i kontroli, przetwarzania danych, usług rekrutacji pracowników i pozyskiwania personelu, gwarancji i poręczeń oraz świadczeń o podobnym charakterze - ustala się w wysokości 20 % przychodów. Z kolei przepis art. 21 ust. 2 u.p.d.o.p. stwierdza, że przepis ust. 1 stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.

Z treści wniosku wynika, że skarżąca Spółka mająca siedzibę w Polsce, prowadzi działalność gospodarczą także na terenie Austrii, Niemiec i Wielkiej Brytanii, poprzez zlokalizowane tam oddziały, będące zakładami w rozumieniu umów międzynarodowych o unikaniu podwójnemu opodatkowaniu. Przyjąć należy, że wskazane Oddziały spełniają również definicję zawartą w art. 4a pkt 11 u.p.d.o.p., przez który należy rozumieć m.in. stałą placówką, poprzez którą podmiot mający siedzibę lub zarząd na terytorium jednego państwa wykonuje całkowicie lub częściowo działalność na terytorium innego państwa, a w szczególności oddział, przedstawicielstwo, biuro, fabrykę, warsztat albo miejsce wydobywania bogactw naturalnych. W sprawie nie jest sporne, że przychody uzyskiwane przez zagraniczne oddziały skarżącej Spółki mieszczą się w pojęciu zysków przedsiębiorstw z art. 7 i należności licencyjnych z art. 12 umów międzynarodowych o unikaniu podwójnemu opodatkowaniu pomiędzy Polską a RFN, Austrią oraz Zjednoczonym Królestwem Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej.

Mając na uwadze tak przedstawiony stan faktyczny i zdarzenie przyszłe wniosku o udzielenie interpretacji, wskazać należy, że zgodnie z art. 26 ust. 1 u.p.d.o.p., osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne będące przedsiębiorcami, które dokonują wypłat należności z tytułów wymienionych w art. 21 ust. 1 oraz art. 22 ust. 1, są obowiązane jako płatnicy pobierać, z zastrzeżeniem ust. 2, 2b i 2d, w dniu dokonania wypłaty zryczałtowany podatek dochodowy od tych wypłat, z uwzględnieniem odliczeń przewidzianych w art. 22 ust. 1a-1e. Jednakże zastosowanie stawki podatku wynikającej z właściwej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania albo niepobranie podatku zgodnie z taką umową jest możliwe pod warunkiem udokumentowania miejsca siedziby podatnika dla celów podatkowych uzyskanym od podatnika certyfikatem rezydencji. Z powyższej regulacji wynika zatem, że płatnik dokonujący samoobliczenia podatku na podstawie art. 26 ust. 1 u.p.d.o.p. może na podstawie art. 21 ust. 2 w zw. z poszczególnymi umowami o unikaniu podwójnego opodatkowania, odstąpić od opodatkowania wynikającego z art. 21 ust. 1 pkt 2a u.p.d.o.p., wyłącznie po uzyskaniu od podatnika certyfikatu rezydencji wymaganego przez zdanie drugie art. 26 ust. 1 ustawy.

W orzecznictwie zgodnie wskazuje się, że wymóg posiadania odpowiedniego certyfikatu zagranicznej rezydencji związany jest z koniecznością udokumentowania realnej możliwości opodatkowania przychodu w innym aniżeli Polska państwie – strony umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania, a zatem możliwość zastosowania takiej umowy zgodnie z jej celem i racjonalizacją – zob. wyrok NSA z dnia 30 listopada 2007 r., II FSK 1446/06, opubl. ONSAiWSA z 2009 r., Nr 2, poz. 32. Podmiot zagraniczny, który nie przedstawia zaświadczenia o miejscu zamieszkania lub siedzibie, wydanego dla celów podatkowych przez właściwą administrację podatkową, nie daje polskim płatnikom oraz organom podatkowym argumentów i gwarancji zgodnego z prawem poddania się opodatkowaniu w państwie swojej deklarowanej rezydencji, a przez to możliwości rzeczywistego zastosowania umowy, której celem nie jest przecież unikanie opodatkowania, ale wyłącznie zapobieżenie podwójnemu opodatkowaniu. Przyjąć zatem należało, że zastosowanie stawki podatku w wysokości określonej w umowie międzynarodowej o unikaniu podwójnego opodatkowania albo niepobranie podatku zgodnie z taką umową jest możliwe pod warunkiem udokumentowania miejsca siedziby podatnika dla celów podatkowych uzyskanym od podatnika certyfikatem rezydencji.

Mając na uwadze powyższe, za niezasadne należało uznać zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów prawa materialnego, w szczególności art. 21 ust. 1 i 2 oraz art. 26 ust. 1 u.p.d.o.p. w powiązaniu z konkretnymi umowami międzynarodowymi o unikaniu podwójnemu opodatkowaniu wiążącymi Polskę z Austrią, RFN, oraz Zjednoczonym Królestwem Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej.

Na uwzględnienie nie zasługiwały również zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania.

Specyfika postępowania w sprawie wydania pisemnej interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego polega między innymi na tym, że właściwy organ interpretujący ocenia tylko i wyłącznie stan faktyczny (lub zdarzenie przyszłe) przedstawiony przez wnioskodawcę oraz wyrażoną przez niego ocenę prawną – art. 14b § 3 o.p.. Nie przeprowadza w tego rodzaju sprawach postępowania dowodowego, ograniczając się jedynie do analizy okoliczności podanych we wniosku. Ponadto, zgodnie z art. 14c § 1 o.p. interpretacja indywidualna musi zawierać ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Uzasadnienie to musi stanowić rzetelną informację dla wnioskodawcy, dlaczego w jego sprawie znajdują zastosowanie określone przepisy, a także dlaczego wyrażony przez niego pogląd zasługuje lub nie zasługuje, na uwzględnienie.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że zaskarżona interpretacja pod względem formalnym została wydana prawidłowo. Dyrektor KIS wydał interpretację na tle stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego przedstawionego przez skarżącą Spółkę. Organ odmawiając uznania stanowiska strony skarżącej za prawidłowe, właściwie i wyczerpująco zaprezentował właściwe stanowisko prawne, wypełniając tym samym dyspozycję art. 14c § 1 i 2 o.p. Wbrew twierdzeniom skargi, obowiązujące przepisy nie nakładają na organ interpretujący obowiązku zwalczania argumentów wnioskodawcy czy polemiki z jego stanowiskiem, lecz wskazują że ma ono zawierać ocenę tego stanowiska (czy jest prawidłowa lub nieprawidłowa) wraz z uzasadnieniem prawnym. Także brak odniesienia się organu do orzecznictwa sądowego czy poglądów doktryny, nie może świadczyć o nieprawidłowym sporządzeniu interpretacji, jeżeli w wydanej interpretacji organ dokonał prawidłowej oceny stanowiska Wnioskodawcy i wykładni przepisów prawa materialnego. Dodatkowo, w sytuacji negatywnej oceny (tak jak to miało miejsce w niniejszej sprawie) interpretacja powinna zawierać wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym. Analiza zaskarżonej do Sądu interpretacji niewątpliwie wskazuje, że organ odmawiając słuszności stanowisku skarżącej Spółki, właściwie zaprezentował stanowisko prawne oraz należycie je uzasadnił. To, że organ nie podzielił poglądów strony skarżącej, nie oznacza, iż zaprezentowane stanowisko jest niepełne, czy niespójne.

W ocenie Sądu, przeprowadzone przez Dyrektora KIS postępowanie nie narusza art. 120, art. 121 § 1 czy też art. 125 o.p. Organ interpretacyjny dokonał właściwej subsumpcji przedstawionego we wniosku stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego, z uwzględnieniem takich okoliczności jak zawieranie umów przez poszczególne oddziały skarżącej Spółki i ich rozliczanie. W wydanej interpretacji organ precyzyjnie wskazał, odwołując się do obowiązujących przepisów prawa podatkowego, jakie konsekwencje podatkowe wystąpią dla skarżącej Spółki w sytuacji przedstawionej we wniosku.

Dlatego też za niezasadne należało uznać zarzuty skargi naruszenia art. 120, art. 121 § 1 czy art. 125 § 1 w zw. z art. 14h o.p. czy też art. 14c § 1 i 2 o.p.

Wbrew argumentacji skargi, organ interpretacyjny prawidłowo zinterpretował treść przywołanych w zaskarżonej interpretacji indywidualnej przepisów i odniósł do wskazanego we wniosku stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego.

Mając na uwadze powyższe, Sąd nie dostrzegając naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369) orzekł o oddaleniu skargi.