Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Dnia 30 lipca 2024 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Robert Sawuła po rozpoznaniu w dniu 30 lipca 2024 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M.Z. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 maja 2024 r., sygn. akt VII SA/Wa 663/24 o odrzuceniu skargi M.Z. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 29 grudnia 2023 r. znak DOiR-I.6251.115.2023.DC w przedmiocie uznania za obywatela polskiego postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z 7 maja 2024 r., VII SA/Wa 663/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny (dalej: WSA) w Warszawie odrzucił skargę M.Z. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji (MSWiA) z 29 grudnia 2023 r. znak DOiR-I.6251.115.2023.DC w przedmiocie uznania za obywatela polskiego.

W uzasadnieniu powyższego postanowienia sąd pierwszej instancji wskazał, że pismem z 8 lutego 2024 r. M.Z. (dalej: "skarżący") wniósł do WSA w Warszawie skargę na w/w decyzję MSWiA.

Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału VII WSA w Warszawie z 13 marca 2024 r. wezwano skarżącego do usunięcia braków formalnych skargi w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia przez nadesłanie wskazanie numeru PESEL albo złożenie oświadczenia, że skarżącemu nie został nadany numer PESEL, a także uiszczenie wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 złotych.

Powyższe wezwanie zostało skutecznie doręczone w dniu 25 marca 2024 r.

W piśmie z 28 marca 2024 r. (data stempla pocztowego) skarżący wskazał swój numer PESEL. Natomiast po sprawdzeniu w Rejestrze Opłat Sądowych nie zidentyfikowano wpłaty do niniejszej sprawy.

Mając na uwadze powyższe sąd pierwszej instancji opisanym na wstępie postanowieniem skargę odrzucił na podstawie art. 220 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2023, poz. 1634, Ppsa).

Zażalenie na powyższe postanowienie złożył M.Z., zarzucając:

1. naruszenie art. 35 K.p.a., który ustala maksymalny termin załatwienia podobnych spraw w ciągu dwóch miesięcy,

2. naruszenie art. 7 K.p.a., poprzez niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, jak również dowolną jego ocenę, przejawiające się w nie uwzględnieniu dowodów znajdujących się w aktach sprawy,

3. naruszenie art. 9 K.p.a., poprzez nienależyte i niewyczerpujące informowanie strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Organy czuwają nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek,

4. naruszenie art. 77 K.p.a., poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych kroków do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, a także niezebranie i nie rozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, jak również dowolną jego ocenę, przejawiające się w nie uwzględnieniu dowodów znajdujących się w aktach sprawy,

5. naruszenie art. 107 K.p.a., poprzez nie wyjaśnienia na jakich dowodach opierał się organ wydając przedmiotową decyzję.

Na tej podstawie skarżący wnosi o:

1. uchylenie postanowienia w całości;

2. ustalenie osób winnych w naruszeniu przepisów;

3. powzięcia kroków mających na celu zapobiegania naruszania prawa w przyszłości;

4. uznania za obywatela polskiego lub przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia.

Biorąc pod uwagę dużą ilość stron zarządzenia z WSA w Warszawie odebranego w dniu 25 marca 2024 r., skarżący wskazuje, że nie zwrócił uwagi na wezwanie do uiszczenia opłaty w wysokości 100 zł, a jedynie na wskazanie numeru PESEL.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do art. 199 Ppsa (aktualny tekst jednol. Dz. U. 2024, poz. 935) strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Zgodnie zaś z art. 220 § 1 Ppsa sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania. Inny rygor nieuiszczenia opłaty został przewidziany dla niektórych pism nazwanych w ustawie – Ppsa, tj. dla skargi, skargi kasacyjnej, zażalenia oraz skargi o wznowienie postępowania, które podlegają wpisowi sądowemu. Jak stanowi bowiem § 3 art. 220 Ppsa skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że złożona przez M.Z. skarga podlegała wpisowi, do uiszczenia którego skarżący został skutecznie wezwany zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału VII WSA w Warszawie.

W rozpoznawanym zażaleniu skarżący nie kwestionuje tych ustaleń, przyznaje, że do nieuiszczenia wpisu sądowego w tej sprawie doszło na skutek "nie zwrócenia uwagi na wezwanie do uiszczenia opłaty w wysokości 100 zł" przez skarżącego.

Dodać należy również, że w niniejszej sprawie skarżący nie jest zwolniony z obowiązku uiszczenia wpisu sądowego od skargi z mocy przepisów powołanej wyżej ustawy i nie został zwolniony z tego obowiązku na podstawie orzeczenia sądu.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, skoro skarżący, pomimo prawidłowo sformułowanego i doręczonego mu wezwania nie uiścił wpisu od skargi, to zasadnie sąd pierwszej instancji skargę tę odrzucił.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 Ppsa, orzekł jak w sentencji.