Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jerzy Stankowski po rozpoznaniu w dniu 5 listopada 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażaleń K.P. i R.P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 lipca 2025 r. sygn. akt VII SA/Wa 36/24 w przedmiocie odrzucenia skargi K.P. w sprawie ze skargi K.P. i D.K. na postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 13 listopada 2023 r. nr 1916/2023 w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia zażalenia postanawia: 1. oddalić zażalenie K.P.; 2. odrzucić zażalenie R.P..

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 9 lipca 2025 r. sygn. akt VII SA/Wa 36/24 odrzucił skargę K.P. z uwagi na nieuzupełnienie braku formalnego i fiskalnego skargi.

W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji wskazał, że po zakończeniu postępowania w sprawie przyznania prawa pomocy, zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z 21 listopada 2024 r. K.P. została wezwana do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł stosownie do § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.).

Jednocześnie, w związku z pominięciem Z.G. jako pełnomocnika skarżącej, K.P. została wezwana do usunięcia braku formalnego skargi poprzez podpisanie skargi, w terminie siedmiu dni, pod rygorem odrzucenia skargi.

Następnie, z uwagi na oddalenie przez Naczelny Sąd Administracyjny (postanowienie z 11 kwietnia 2025 r., sygn. akt II OZ 299/25) zażalenia na zarządzenie dotyczące wezwania do uiszczenia wpisu, K.P. została wezwana do wykonania prawomocnego zarządzenia z 21 listopada 2024 r. w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie doręczono 18 czerwca 2025 r. ale we wskazanym terminie ww. nie uiściła wpisu od skargi. Ponadto K.P. nie podpisała skargi.

Wobec powyższego Sąd I instancji uznał, że w sprawie zaistniały podstawy do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 oraz art. 220 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.), dalej: "p.p.s.a."

Zażalenie na ww. postanowienie wnieśli K.P. i R.P.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 46 p.p.s.a. każde pismo strony powinno zawierać: 1) oznaczenie sądu, do którego jest skierowane, imię i nazwisko lub nazwę stron, ich przedstawicieli ustawowych i pełnomocników; 2) oznaczenie rodzaju pisma; 3) osnowę wniosku lub oświadczenia; 4) podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika; 5) wymienienie załączników. Ponadto jeśli jest to pierwsze pismo w sprawie musi zawierać dane, o których mowa w art. 46 § 2 p.p.s.a. Skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać: 1) wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności; 2) oznaczenie organu, którego działania, bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania skarga dotyczy; 3) określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego (art. 57 § 1 p.p.s.a.). Stosownie zaś do art. 49 § 1 p.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Skarga podlega odrzuceniu, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi (art. 85 § 1 pkt 3 p.p.s.a.). Ponadto zgodnie z art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd (art. 220 § 3 p.p.s.a.).

W przedmiotowej sprawie skarga w imieniu K.P. została złożona przez Z.G., który wskazał, że występuje w sprawie jako pełnomocnik. Z uwagi jednak na brak wykazania przez wyżej wymienionego, że spełnia wymogi z art. 35 p.p.s.a., zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z 21 listopada 2024 r. pominięto go jako pełnomocnika w niniejszej sprawie i wezwano K.P. do usunięcia braku formalnego skargi poprzez podpisanie skargi.

Ponadto zarządzeniem z 2 czerwca 2025 r. skarżącą wezwano do wykonania prawomocnego zarządzenia z 21 listopada 2024 r. wzywającego do uiszczenia wpisu sądowego.

Pomimo upływu siedmiodniowego terminu, odpowiednio w dniu 24 grudnia 2024 r. (termin do podpisania skargi) i 25 czerwca 2025 r. (termin do uiszczenia wpisu), skarżąca nie podpisała skargi i nie uiściła wpisu od skargi.

Wobec powyższego Sąd I instancji słusznie odrzucił skargę, jako obarczoną brakiem formalnym i fiskalnym.

Z powyższych przyczyn zażalenie wniesione przez K.P. oddalono na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., o czym orzeczono w punkcie 1 sentencji.

Zażalenie wniesione natomiast przez R.P. należało odrzucić jako niedopuszczalne. Podkreślenia wymaga, że zgodnie z art. 197 § 2 p.p.s.a. do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej, z wyłączeniem art. 185 § 2. W art. 178 p.p.s.a. przewidziano zaś odrzucenie skargi kasacyjnej wniesionej po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalnej, jak również skargi kasacyjnej, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Niedopuszczalność może wynikać zarówno ze względów podmiotowych, jak i przedmiotowych. Przyczyny o charakterze podmiotowym zachodzą w szczególności wówczas, gdy zażalenie wniesione zostanie przez osobę nie będącą adresatem postanowienia, ponieważ jego skutki prawne dotyczą wyłącznie adresata takiego postanowienia. Z takim przypadkiem mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Zaskarżone zażaleniami postanowienie dotyczyło odrzucenia skargi K.P. i dotyczyło wyłącznie uprawnień procesowych ww. osoby. R.P. nie mógł zatem wnieść skutecznie zażalenia na ww. postanowienie odrzucające skargę innego podmiotu, co uprawniało Naczelny Sąd Administracyjny do odrzucenia wniesionego przez niego zażalenia.

Dlatego też Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł, jak w punkcie 2 sentencji.