VI SA/Wa 2499/20 - Wyrok

Data orzeczenia	2021-02-03	
Data wpływu	2020-11-17	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie	
Sędziowie	Danuta Szydłowska /sprawozdawca/
Grażyna Śliwińska
Grzegorz Nowecki /przewodniczący/	
Symbol z opisem	6310 Wytwarzanie i obrót bronią i amunicją	
Hasła tematyczne	Inne	
Skarżony organ	Komendant Policji	
Treść wyniku	Oddalono skargę	
Powołane przepisy	Dz.U. 2019 nr 0 poz 1214; art. 29 ust. 1; Ustawa z dnia 13 czerwca 2019 r. o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią,  amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym
Dz.U. 2019 nr 0 poz 2325; art. 151; Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Nowecki Sędziowie Sędzia WSA Danuta Szydłowska (spr.) Sędzia WSA Grażyna Śliwińska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 2 lutego 2021 r. sprawy ze skargi R. B. na postanowienie Komendanta [...] Policji z dnia [...] września 2020 r. nr [...] w przedmiocie wydania negatywnej opinii o pracowniku dopuszczonym do pracy przy obrocie materiałami wybuchowymi oddala skargę	
Uzasadnienie
Zaskarżoną postanowieniem z dnia [...] września 2020 r, Komendant Główny Policji na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm.), po rozpatrzeniu zażalenia R. B. utrzymał w mocy postanowienie Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...] w przedmiocie wydania negatywnej opinii.

W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ wyjaśnił, że prokurent firmy K. Sp. z o.o. z siedzibą: [...] na podstawie art. 29 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 13 czerwca 2019 r. o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym (Dz. U. 2019 r., poz. 1214 ze zm.) pismem z dnia 6 marca 2020 r. wystąpił do Komendanta Powiatowego Policji w [...] z wnioskiem o wydanie opinii odnośnie R. B. w związku z jego zatrudnieniem w ww. spółce i dostępem do broni palnej oraz amunicji.

W toku postępowania organ I instancji ustalił, że w dniu [...] listopada 2019 r. Sąd Okręgowy w [...] IX Wydział Karny-Odwoławczy w sprawie o sygn. akt [...] wydał wyrok warunkowo umarzający postępowanie karne na okres próby jednego roku. Powyższa informacja nadal widnieje w kartotece Krajowego Rejestru Karnego. Ponadto w wyniku ustaleń organ I instancji uzyskał informację, iż R. B. nie został wpuszczony na teren jednostki budżetowej w związku z notowaniem w policyjnej bazie danych.

Rozpoznając ponownie sprawę w wyniku zażalenia złożonego przez zainteresowanego Komendant Główny Policji wyjaśnił, że z informacji uzyskanej od Zastępcy Dyrektora Biura i Służby Kontrwywiadu Wojskowego wynika, iż stronie odmówiono wejścia na teren jednostki w związku z uzyskanymi informacjami zawartymi w bazie danych, co jednoznacznie wskazuje na związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy wyrokiem Sądu Okręgowego, a wykonywaniem obowiązków służbowych przez R. B.Ponadto Komendant Powiatowy Policji nie stwierdził, iż ww. jest osobą karaną, jednak na podstawie pozyskanych informacji nie potwierdził jego nieskazitelności wydając opinię naganną. W ocenie organu II instancji, zgodnie z przesłankami zawartymi w art. 29 ustawy z dnia 13 czerwca 2019 r. o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym (Dz. U. 2019 r., poz. 1214 ze zm.) opinia z miejsca zamieszkania jest odrębnym elementem, jaki winien spełniać pracownik dopuszczony bezpośrednio do pracy przy obrocie materiałami objętymi zakresem koncesji. Dokonując analizy zebranego materiału dowodowego organ przede wszystkim oceniał realne zagrożenie na bezpieczeństwo i porządek publiczny, w związku z wykonywanymi obowiązkami służbowymi, co niewątpliwie przy ocenie R. B. nie umknęło w toku postępowania organowi I instancji. Tym samym organ I instancji wykazał związek przyczynowo-skutkowy zawierający się w elemencie prewencyjnym oraz faktem popełnienia przez R. B. przestępstwa umyślnego i wykonywania przez niego obowiązków służbowych z towarami reglamentowanymi przez państwo. Pomimo, iż popełnienie przestępstwa miało charakter incydentalny, to zdaniem organu odwoławczego R. B. nie okazał należytego poszanowania reguł prawnych, zawierającego się w umyślności czynu zabronionego, co poddaje w wątpliwość jego postawę jako pracownika dopuszczonego bezpośrednio do obrotu z towarami objętymi koncesją i zagwarantowaniem rękojmi należytego wykonywania zadań mu powierzonych. Warunkowe umorzenie postępowania z całą pewnością nie jest skazaniem, jednak fakt, iż ww. dopuścił się popełnienia przestępstwa umyślnego ściśle jest powiązany z kryteriami wydawanej opinii, takimi jak: cel wydawanego postanowienia oraz rodzaj powierzonych zadań służbowych. Nie bez znaczenia pozostaje fakt, iż ww. pozostaje w okresie próby, a więc ciąży na nim obowiązek poszanowania reguł prawnych i zasad współżycia społecznego.

W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, R. B. wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz postanowienia organu I instancji.

Skarżący podniósł zarzut naruszenia :

1. art. 7 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, skutkujące brakiem wyjaśnienia aktualnego stanu faktycznego oraz naruszenie art. 77 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie rzetelnego rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz wydanie decyzji w przedmiocie wydania negatywnej opinii o skarżącym wyłącznie na podstawie okoliczności, że toczące się przeciwko niemu postępowanie karne zostało warunkowo umorzone, zupełnie ignorując zaś okoliczności, że postępowanie dotyczyło czynu popełnionego w 2013 roku, czyn został uznany za przypadek tzw. "mniejszej wagi", a skarżący ma nieposzlakowaną opinię w środowisku sąsiedzkim, posiada stabilne zatrudnienie, nie leczy się odwykowo ani psychiatrycznie, a tym samym ma ustabilizowaną sytuację życiową;

2. art. 80 k.p.a. poprzez przekroczenie granicy swobodnej oceny dowodów i uznanie, że ze zgromadzonego materiału dowodowego nie wynika, iż skarżący zasługuje na otrzymanie nienagannej opinii, mimo iż z akt sprawy jasno wynika, iż ma on nieposzlakowaną opinię w środowisku sąsiedzkim, nie leczy się odwykowo ani psychiatrycznie, zaś w sam fakt warunkowego umorzenia postępowania karnego nie powinien być przesłanką do negatywnego zaopiniowania wniosku dotyczącego dopuszczenia pracownika bezpośrednio do obrotu materiałami objętymi zakresem koncesji;

3. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu i instancji.

W uzasadnieniu skargi skarżący przypomniał stan faktyczny sprawy oraz rozwinął i uzasadnił wskazane zarzuty.

Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoją dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W działaniu organów Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości, zarówno, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa. Wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja jest wyczerpująca.

Podstawę materialnoprawną zaskarżonego postanowienia stanowił art. 29 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 13 czerwca 2019 r. o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym (Dz. U. 2019 r., poz. 1214 ze zm.) określający wymagania wobec osób dopuszczanych do pracy przy obrocie materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym. Zgodnie z ust. 1 ust. 3 w/w normy prawnej bezpośrednio do pracy przy obrocie materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym może być dopuszczona jedynie osoba, która posiada pozytywną opinię Policji.

Z nie budzących wątpliwości ustaleń organu, znajdujących potwierdzenie w aktach administracyjnych sprawy wynika, że na podstawie Wyroku Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] lipca 2019 r. w sprawie o sygn. akt. [...] skarżący został uznany winnym popełnienia przestępstwa z art. 286 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny. Sąd Okręgowego w [...] IX Wydział Karny w sprawie o sygn. akt. [...] uznał, że czyn ten stanowi wypadek mniejszej wagi i postępowanie karne warunkowo umorzył na okres próby jednego roku. Powyższa informacja widnieje w Krajowym Rejestrze Karnym.

Wyrok warunkowo umarzający postępowanie mimo, że nie jest wyrokiem skazującym (por. postanowienie SN z 17.05.2000 r., I KZP 7/00, OSNKW 2000/5–6, poz. 51) to jednakże jest wyrokiem rozstrzygającym kwestię odpowiedzialności karnej sprawcy (tak zarówno w kwestii jego zawinienia, społecznej szkodliwości czynu, jak i w kwestiach pozostałych, o których mowa w art. 53 § 1 i 2 KK (wyrok WSA w Białymstoku z 22.05.2019 r., I SA/Bk142/19, Legalis nr 1943339). Dane o osobach, przeciwko którym prawomocnie warunkowo umorzono postępowanie karne w sprawach o przestępstwa, gromadzi się w Krajowym Rejestrze Karnym (art. 1 ust. 2 pkt 2 ustawy z 24.05.2000 r. o Krajowym Rejestrze Karnym, Dz.U. z 2019 r. poz. 1158 ze zm.) w celu monitorowania okresu próby i wywiązywania się z nałożonych obowiązków, zakazów i środków kompensacyjnych. Warunkowe umorzenie postępowania karnego jest możliwe w sytuacji, kiedy okoliczności popełnienia przestępstwa zostały wyjaśnione (nie budzą wątpliwości).

Bezspornie osoba pracująca przy obrocie materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym winna legitymować się statusem nienaganności. Na nienaganną opinie zasługuje człowiek, prawy, uczciwy, o nieskazitelnym charakterze, niedający powodów do krytyki, solidny. Organ nie kwestionował, że przeprowadzony w miejscu zamieszkania wywiad środowiskowy nie wykazał zastrzeżeń do zachowania skarżącego nadto nie leczy się on psychiatrycznie ani odwykowo.

Tym niemniej na dzień wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia skarżący w wyniku wskazanego wyżej wyroku Sądu Okręgowego pozostawał w okresie próby. Zarzut popełnienia przestępstwa powoduje utratę wiarygodności strony, ponieważ świadczy, iż ma ona lekceważący stosunek do ustalonych prawem zasad. Fakt naruszenia przez skarżącego porządku prawnego, charakter popełnionego przestępstwa, okoliczności zdarzenia uzasadniają ocenę, że na dzień rozstrzygnięcia skarżący posiadał negatywną opinię

Sąd nie podzielił również zarzutu naruszenia art. 80 kpa. Organ korzysta z uznania administracyjnego, co oznacza, że ma prawo wyboru treści rozstrzygnięcia. Bezspornym jest, że wybór taki nie może być dowolny. Musi wynikać z wszechstronnego i dogłębnego rozważenia wszystkich okoliczności faktycznych sprawy, co niewątpliwie miało miejsce w tym przypadku. Sąd podzielił ustalenia organu, że zebrany materiał dowodowy został poddany ocenie z zachowaniem reguł procesowych. Wydanie postanowienia w przedmiocie nagannej opinii poprzedzone było prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem oraz wyjaśnieniem stanu faktycznego sprawy.

W takim stanie rzeczy, podjęte w sprawie postanowienia należy uznać za prawidłowe, zaś zarzuty podniesione w skardze za nieuzasadnione, mające jedynie charakter polemiczny.

.Sąd nie dopatrzył się w działaniach organów obu instancji uchybień, zarówno przy ustaleniu stanu faktycznego sprawy, jak i jego ocenie w świetle prawa materialnego, co oznacza, że Sąd nie stwierdził takich naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością uwzględnienia skargi.

W konsekwencji Sąd uznał, że organy administracji w toku postępowania wyczerpująco zbadały wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 k.p.a) oraz uzasadniły swoje stanowisko wyrażone w spornych decyzjach, w sposób wymagany przez normę prawa zawartą w przepisie art. 107 § 3 k.p.a.

Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić.

Z tych wszystkich powodów Sąd, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji wyroku.