III SAB/Gl 264/25 - Postanowienie

Data orzeczenia	2026-02-16	
Data wpływu	2025-07-01	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach	
Sędziowie	Beata Machcińska /przewodniczący sprawozdawca/	
Symbol z opisem	6036 Inne sprawy dotyczące dróg publicznych
658	
Hasła tematyczne	Odrzucenie skargi	
Skarżony organ	Samorządowe Kolegium Odwoławcze	
Treść wyniku	Odrzucono skargę	
Powołane przepisy	Dz.U. 2024 nr 0 poz 935; art. 58 par. 1 pkt 6; Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Machcińska po rozpoznaniu w dniu 16 lutego 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. F. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach w przedmiocie pozostawienia odwołania od decyzji bez rozpoznania postanawia: 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić stronie skarżącej kwotę 100 (sto) złotych uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi.	
Uzasadnienie
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z 27 listopada 2024 r. M. F. (dalej: skarżący) został wezwany do wykazania, że przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego wniósł do organu wyższego stopnia ponaglenie w związku z niezałatwieniem sprawy w terminie. Dla dokonania tej czynności wyznaczono siedmiodniowy termin oraz poinformowano skarżącego, że brak ponaglenia może skutkować odrzuceniem skargi.

Przesyłkę zawierającą wezwanie doręczono skarżącemu 16 grudnia 2025 r.

W wyznaczonym terminie, który upłynął 23 grudnia 2025 r. skarżący nie odpowiedział na wezwanie Sądu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje:

Stosownie do treści art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej: p.p.s.a.), dopuszczalność drogi sądowoadministracyjnej uzależniona jest od uprzedniego wyczerpania środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy, stosownie do treści § 2 powyższego przepisu, rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. W sprawie ze skargi na bezczynność organu administracji takim środkiem zaskarżenia jest ponaglenie,

o którym mowa w art. 37 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2025 r., poz. 1691, dalej: k.p.a.).

Jak wynika bowiem z treści art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a. stronie służy prawo wniesienia ponaglenia, jeżeli nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność). Ponaglenie wnosi się do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie (art. 37 § 3 pkt 1 k.p.a.); do organu prowadzącego postępowanie – jeżeli nie ma organu wyższego stopnia (art. 37 § 3 pkt 2 k.p.a.).

Na mocy art. 53 § 2b p.p.s.a. skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu.

Z powołanych wyżej przepisów bezspornie wynika, że wnosząc skargę na bezczynność organu administracji skarżący obowiązany jest wykazać, że skorzystał z trybu przewidzianego w art. 37 § 1 k.p.a.

W niniejszej sprawie skarżący nie wykazał, że przed wniesieniem skargi wystąpił z ponagleniem na bezczynność organu. Tym samym Sąd uznał, że skarżący nie wyczerpał trybu zaskarżenia, o którym mowa w art. 52 p.p.s.a.

W oparciu o powyższe, skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. O zwrocie wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.