Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Tomasz Janeczko, sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak, Protokolant ref. staż. Kamil Mazański, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 stycznia 2019 r. sprawy ze skargi K.S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2017 r. nr[...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącej K.S. kwotę 997 zł ( dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem ) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Wojewoda [...] decyzją z [...] listopada 2017 r. nr[...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257- dalej kpa) oraz art. 82 ust. 3 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2017 r. poz. 1332 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania K.S. – utrzymał w mocy decyzję Prezydenta [...] z [...] kwietnia 2017 r. nr[...], zatwierdzającą projekt budowany i udzielającą [...] Sp. z o.o. [...] S.k. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym, na działce nr [...] obr. [...] przy ul. [...] w W.

Organ przytoczył art. 32 ust. 4, art. 33 ust. 2 oraz art. 35 ust. 1 Prawo budowlane – podkreślając, że w razie spełnienia wskazanych ww. przepisach wymagań organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Dalej wyjaśnił, że wezwał inwestora do uzupełnienia dokumentacji, na które inwestor odpowiedział przy piśmie z [...] listopada 2017 r.

Zdaniem organu, skarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego i postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Inwestor dołączył wymagane prawem dokumenty, spełniające wymogi art. 35 Prawo budowlane, projekt budowlany sporządziły osoby uprawnione i zawierający opinie i uzgodnienia. Złożył oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane pod rygorem odpowiedzialności karnej (art. 32 ust. 4 pkt 2 cyt. ustawy).

Z akt wynika również, że projekt budowlany jest zgodny z decyzją Prezydenta [...] z [...] lipca 2010 r. nr [...] o warunkach zabudowy przeniesioną ostatecznie na inwestora decyzją z [...] lipca 2016 r. nr[...]. Z dokumentacji nie wynika, aby budynek naruszał ustalenia w zakresie: nieprzekraczalnych linii zabudowy, wielkości powierzchni zabudowy, powierzchni biologicznie czynnej, szerokości elewacji frontowej, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, geometrii dachu, wysokości oraz miejsc postojowych.

Projekt budowlany jest kompletny i sporządzony zgodnie z wymogami art. 34 Prawa budowlanego i § 8 rozporządzenia z 25 kwietnia 2012 w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2012 r., poz. 462 ze zm.) oraz z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1422).

Dołączono też informację o bezpieczeństwie ochrony zdrowia (art. 20 ust. 1 pkt 1b. Działka posiada dostęp do drogi publicznej od ul.[...].

Organ nie podzielił zarzutu naruszenia przepisów o ochronie dziedzictwa kulturowego i zabytków, skoro pismem z [...] kwietnia 2017 r. [...] Konserwator Zabytków odpowiedział, że w związku z upływem 30-dniowego terminu określonego w art. 39 ust. 4 Prawa budowlanego uzgodnienie jest dokonane.

Odpowiadając natomiast na zarzut naruszenia art. 8, 9, 10 i 12 kpa stwierdził, że K.S. była zawiadomiona o postępowaniu i prawie do czynnego udziału w każdym jego stadium.

Wojewoda [...] nie stwierdził, aby budynek naruszał ustalenia decyzji o warunkach zabudowy. Podobnie lokalizacja wjazdu do garażu oraz zbiornika retencyjnego jest zgodna z przepisami Prawa budowlanego oraz rozporządzenia w sprawie warunków technicznych.

Organ wyjaśnił, że na podstawie art. 20 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego do projektanta należy opracowanie projektu budowlanego w sposób zgodny z Prawem budowlanym, decyzjami, przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Projekt budowlany jest kompletny (także w zakresie odziaływania inwestycji na sąsiednie działki) oraz sporządzony przez osoby uprawnione.

Biorąc pod uwagę powyższe, organ za nietrafiony uznał zarzut naruszenia art. 7, 77, 80 i 107 § 1 i 3 kpa.

Wojewoda zaznaczył, że odstąpił od zawiadomienia stron, na podstawie art. 10 kpa, bowiem wprowadzone uzupełnienia nie dotyczyły merytorycznej części dokumentacji i tym samym nie zmieniły sposobu oddziaływania inwestycji.

Skargę na powyższą decyzję złożyła K.S. zarzucając naruszenie:

1. przepisów postępowania, w tym art. 6 kpa, art. 7 kpa, art. 8 kpa, art. 10 § 1 i 2 kpa, art. 11 kpa, art. 75 § 1 kpa, art. 77 § 1 kpa, art. 80 kpa, art. 107 § 1 i 3 kpa i art. 138 kpa, w tym:

a) utrzymanie w mocy decyzji wydanej z naruszeniem prawa,

b) utrzymanie w mocy decyzji wydanej w postępowaniu, w którym organ I instancji uniemożliwił stronom czynny udział w każdym jego stadium, a przed wydaniem decyzji uniemożliwił wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań,

c) odstąpienie od zawiadomienia stron o zgromadzonym materiale dowodowym w postępowaniu odwoławczym, na podstawie art. 10 § 2 kpa,

d) nierozpoznanie wszystkich zarzutów odwołania,

e) niepodjęcie wszelkich czynności, również z urzędu, niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes strony,

f) całkowite pominięcie przeprowadzenia wszechstronnego postępowania dowodowego oraz wnikliwej oceny zabranego materiału dowodowego,

g) utrzymanie w mocy decyzji wydanej z naruszeniem warunków zabudowy,

2. art. 75 kpa i art. 80 kpa poprzez wydanie decyzji bez uwzględnienia wszystkich dowodów zgromadzonych w sprawie, w tym brak oceny dowodów przedstawionych w odwołaniu oraz w piśmie z [...] września 2017 r.,

3. art. 8 kpa i art. 12 kpa poprzez naruszenie zasady zaufania strony do organów,

4. art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 Prawo budowlane w zw. z art. 6 kpa, art. 7 kpa, art. 8 kpa, art. 10 kpa i art. 28 kpa poprzez przeprowadzenie postępowania bez udziału właścicieli nieruchomości przy ul. [...] w W.,

5. art. 35 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 82 Prawa budowlanego poprzez utrzymanie w mocy decyzji sprzecznej z decyzją o warunkach zabudowy,

6. art. 4 w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, poprzez utrzymanie w mocy decyzji pozwolenia na budowę i wyrażenie zgody na realizację inwestycji, która narusza historyczny układ urbanistyczny "[...]" podlegający ochronie konserwatorskiej,

7. art. 2 i 7 Konstytucji RP, w tym poprzez działanie sprzeczne z zasadą demokratycznego państwa prawnego oraz poza granicami prawa.

Skarżąca wniosła m.in. o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej.

Zdaniem skarżącej wydanie decyzji nastąpiło z rażącym naruszeniem prawa i jej słusznego interesu. Nie przeprowadzono pełnego, wnikliwego postępowania dowodowego, jak i nie rozpoznano wszystkich zarzutów odwołania.

Działka inwestycyjna podlega ochronie konserwatorskiej, ponieważ położona jest na obszarze historycznego układu urbanistycznego "[...]" ujętego w gminnej ewidencji zabytków nieruchomości [...] (zarządzenie nr [...] z [...] stycznia 2013 r.).

Budynek będzie przylegał do prawej ściany ponad 75 letniego wielorodzinnego budynku przy ul.[...], w którym mieszka skarżąca, a wykop będzie wykonany poniżej poziomu fundamentów budynku istniejącego.

Wojewoda nie dokonał wszechstronnej analizy i rozpatrzenia wszystkich aspektów sprawy, w tym twierdzeń i zarzutów skarżącej. Naruszył szereg norm prawa procesowego co miało istotny wpływ na wynik sprawy - utrzymał w mocy nieprawidłową decyzję.

Dalej skarżąca obszernie powołała zasady, o których mowa w art. 7 kpa. art. 77 § 1 kpa oraz 8 i 11 k.p.a. wskazując, że organ uchybił ww. zasadom, bowiem odniósł się do wszystkich twierdzeń i wniosków dowodowych w odwołaniu i piśmie z 21 września 2017 r. Postępowanie nie było prowadzone w sposób pogłębiający zaufanie obywateli do organów Państwa (naruszenie art. 8 kpa) oraz wyjaśnienia podstawy rozstrzygnięcia (art. 11 kpa). Jednozdaniowe wskazanie, iż zarzut nie jest trafny nie stanowi ustosunkowania się do zarzutu. Na poparcie tego stanowiska przytoczyła doktrynę i orzecznictwo. Podkreśliła również m.in., że organ musi zmierzyć się z argumentami strony. Natomiast Wojewoda przedstawił własne lakoniczne poglądy. Lakoniczność i powierzchowność uzasadnienia kluczowych zagadnień (np. art. 10 kpa, sprzeczności z decyzją WZ) powoduje, iż zaskarżona decyzja stwarza jedynie pozór przeprowadzenia postępowania. Organ przyjął taką interpretację przepisów, aby odpowiadała utrzymaniu w mocy decyzji, nie starał się wszechstronnie rozpatrzeć odwołania i uzasadnić rozstrzygnięcie. Uzasadnienie decyzji w przeważającej części przytacza przepisy i referuje sprawę w kwestiach oczywistych lub nieistotnych (np. jakie dokumenty złożył inwestor), a odpowiedź na odwołanie zajmuje kilka linijek. Decyzja nie została wydana na podstawie oceny całokształtu materiału dowodowego, a więc narusza art. 75 kpa i art. 80 kpa. Zarzut dowolności wykluczają dopiero ustalenia dokonane w całokształcie materiału dowodowego (art. 75 i 80 kpa), zgromadzonego i zbadanego w sposób wyczerpujący (art. 77 § 1 kpa), a więc przy podjęciu wszelkich kroków niezbędnych dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako warunku niezbędnego wydania decyzji o przekonującej treści (tak m.in. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 23 listopada 1994 roku, sygn. akt: III ARN 55/94).

Wojewoda [...] naruszył również art. 7 kpa poprzez nieuwzględnienie z urzędu interesu społecznego i słusznego interesu obywatela. Uchybił art. 107 § 3 kpa, poprzez niewyjaśnienie powodów odmówy wiarygodności i mocy dowodom odwołania i ww. pisma oraz argumentom skarżącej.

Według skarżącej organ uchybił też art. 10 § 1 i 2 kpa. wbrew stanowisku organu zarzut nie odnosił się do braku zawiadomienia stron o postępowaniu, ani o braku informowania o czynnościach w sprawie, ale dotyczył uniemożliwienia stronom czynnego udziału w każdym stadium postępowania, a przede wszystkim przed wydaniem decyzji wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Postępowanie przed organem I instancji zostało zawieszone postanowieniem z [...] marca 2017 r. W dniu [...] kwietnia 2017 r. wpłynęło istotne pismo [...] Konserwatora Zabytków z [...] kwietnia 2017 r. informujące o milczącym uzgodnieniu projektu budowlanego.

Ponadto, organ I instancji nie zawiadomił jednak strony wbrew art. 10 § 1 kpa - o zgromadzeniu dowodów i możliwości wypowiedzenia się, tylko [...] kwietnia 2017 r. podjął postępowanie i wydał decyzję, które wysyłał w jednej kopercie, co uniemożliwiło wypowiedzenie się. Skarżąca odbierając [...] lipca 2017 r. przesyłkę dowiedziała się o podjęciu postępowania i milczącej zgodzie [...]Konserwatora Zabytków. Powołała orzecznictwo i doktrynę, zaznaczając również, że naruszenie prawa strony do wypowiedzenia się, które stanowi jedną z gwarancji procesowych uprawnia organ odwoławczy do uchylenia decyzji.

Niezależnie zaznaczyła, że organ przedstawił błędną interpretację art. 10 kpa, wskazując, iż odstąpił od zawiadomienia stron w związku z uzupełnieniami nie dotyczącymi merytorycznej części dokumentacji. Art. 10 kpa jest jasny, w szczególności dla organów stosujących prawo. Odstąpienie od tej zasady (art. 10 § 2 kpa) jest możliwe tylko w przypadkach gdy załatwienie sprawy nie cierpi zwłoki ze względu na niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia ludzkiego albo grożącą niepowetowaną szkodę materialną. Takie przesłanki nie wystąpiły w tej sprawie.

Według skarżącej, decyzja wydana w skutek wielu błędów, podważa zasadę demokratycznego państwa prawnego (art. 2 Konstytucji RP) i działania organów władzy publicznej na podstawie i w granicach prawa (art. 7 Konstytucji RP).

Następnie wskazała, że nieruchomość podlega ochronie konserwatorskiej. Zabudowa przy ul. [...] i w okolicy ma spójny charakter (wszystkie budynki o praktycznie jednolitych wymiarach, gabarytach i kształcie), a układ ulicy zachowuje wewnętrzne ogrody o takiej samej powierzchni. Inwestycja narusza ww. układ urbanistyczny, gdyż odbiega od charakteru, wielkości, wyglądu i kształtu sąsiednich zabudowań np. budynku przy ul.[...] , który ma 3 piętra naziemne, a nowy 4 piętra. Inna jest ilość i budowa balkonów oraz liczba, rozmiar, kształt okien i kolor stolarki okiennej. Nadto, powierzchnia zabudowy planowanego budynku jest o prawie 100 m2 większa od budynku skarżącej (planowany 342,14 m2, istniejący 245,85 m2). Podobnie kubatura jest o ponad 1.000 m3 większa (planowana 5.245,74 m3 bud. skarżącej 4.221 m3). Budynek wchodzi przy tym w głąb działki, zmniejszając ogród, ma niewystępujący również kształt litery "L". Nawet od frontu nie współgra z sąsiadującymi budynkami (ilość kondygnacji, kolor elewacji, kształt okien, znacznie większa liczba i rozmiar balkonów oraz inny kolor stolarki okiennej (czarny przy białym w istniejących budynkach). Na poparcie tych twierdzeń skarżąca wskazywała w odwołaniu i piśmie z [...] września 2017 r. dowody – zdjęcia, wizualizację i mapę planowanej inwestycji, które zostały zignorowane. Inwestycja narusza zatem ład urbanistyczny i spójne rozwiązania architektoniczne obszaru objętego ochroną konserwatorską. Milcząca zgoda Konserwatora Zabytków nie może być zatem uzasadnieniem decyzji.

Na podstawie art. 4 w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy o ochronie zabytków Wojewoda [...] zobowiązany jest do podejmowania działań w celu zapobiegania zagrożeniom mogącym spowodować uszczerbek zabytków oraz udaremniania niszczenia i niewłaściwego korzystania z zabytków. Orzecznictwo wskazuje, iż wpisanie do rejestru zabytków układu urbanistycznego ma na celu zachowanie najcenniejszych elementów historycznego rozplanowania i kompozycji przestrzennej zespołu tj. zachowanie w niezmienionym kształcie np. gabarytów zabudowy i zasadniczych proporcji wysokościowych kształtujących zespół.

Niezależnie, w ocenie skarżącej, zaskarżona decyzja jest niezgodna z decyzją z [...] lipca 2010 r. o warunkach zabudowy (WZ), w której jednoznacznie wskazano, z powołaniem się na opinię [...] Konserwatora Zabytków "Teren planowanej inwestycji położony jest w strefie [...] (nr[...]) ochrony konserwatorskiej istotnych parametrów historycznego układu urbanistycznego ustalonej w "Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego [...]" (Uchwała [...]nr [...]z dnia 10.10.2006r.). W opinii [...] Konserwatora Zabytków opowiedziano się za budynkiem "jak najbardziej nawiązującym kształtem, zadaszeniem i formowaniem elewacji" do budynków przy ul.[...]. Inwestycja w znacznym stopniu odbiega od wielkości, kształtu, formy elewacji budynków znajdujących się przy ul.[...], a tym samym sprzeczna jest z decyzją WZ. Wojewoda naruszył zatem art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego zezwalając na budowę budynku niezgodnego z decyzją WZ.

Nadto, w postępowaniu nie brały udziału wszystkie strony, tj. właściciel nieruchomości przy ul. [...] tj. [...] Przedsiębiorstwo [...] Sp. z o.o. Po wydaniu decyzji I instancji pismem z [...] września 2017 r., strona informowała Wojewodę o swoich prawach do nieruchomości i piśmie do organu I instancji. Organ I instancji doręczył spółce decyzję. Pismem z [...] października 2017 r. spółka złożyła odwołanie przyjęte jako złożone w terminie, doręczone Wojewodzie [...] dni przed wydaniem zaskarżonej decyzji. Organ miał zatem wiedzę, że w postępowaniu nie brała udziału spółka, która powinna zostać uznana za Stronę. Spółka została również pominięta w postępowaniu o wydanie warunków zabudowy. Dowodem jest wydanie przez Zarząd Dzielnicy [...][...]listopada 2017 r. postanowienia nr [...] o wznowieniu postępowania zakończonego decyzją ostateczną z [...] lipca 2010 r. o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji na działce położonej przy ul. [...] (decyzja Zarządu Dzielnicy [...] została złożona do akt przez [...] Sp. z o.o. 18 grudnia 2017 roku wraz z wnioskiem o zawieszenie postępowania).

Zgodnie z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Nieruchomość przy ul. [...] znajduje się w bezpośrednim sąsiedztwie działki inwestycyjnej, a więc w obszarze oddziaływani, co potwierdza projekt budowlany,

Nadto, w postępowaniu pominięto również właściciela garażu przy ul.[...]. Skarżąca, przytaczając obszernie orzecznictwo, wskazała że stroną postępowania o pozwolenie na budowę powinny być nie tylko osoby, których prawa zostają naruszone określonym rozwiązaniem projektowym, ale też takie, na których nieruchomości obiekt może oddziaływać, nawet jeśli z projektu wynika, że spełniono wszystkie wymagania wynikające z Prawa budowlanego.

Działania organów stanowią oczywiste i rażące naruszenie art. 28 ust. 2 w związku z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego w zw. z art. 6 kpa, art. 7 kpa, art. 8 kpa, art. 10 kpa i art. 28 kpa.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje.

Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018r. poz. 1302), dalej p.p.s.a.

W świetle powyższych kryteriów skarga zasługiwała na uwzględnienie.

W okolicznościach faktycznych i prawnych niniejszej sprawy przede wszystkim wskazać trzeba - co uszło uwadze organów - że w budynku sąsiednim przy ul.[...] w granicy którego zaplanowano przedmiotową inwestycję funkcjonuje Wspólnota Mieszkaniowa "[...]".

Ugruntowane jest w orzecznictwie sądów administracyjnych stanowisko, że w sprawie pozwolenia na budowę interes prawny ustala się w oparciu o art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, stanowiący lex specialis w stosunku do art. 28 k.p.a. Przepis ten ogranicza pojęcie strony do: inwestora oraz właścicieli, użytkowników wieczystych lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Przez obszar oddziaływania obiektu budowlanego należy natomiast rozumieć, zgodnie z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy tego terenu. W każdym przypadku obszar oddziaływania obiektu musi być określony w oparciu o powszechnie obowiązujące przepisy prawa. Wyznaczenie takiego obszaru winno nastąpić z uwzględnieniem funkcji, formy, konstrukcji projektowanego obiektu i innych jego cech charakterystycznych oraz sposobu zagospodarowania terenu znajdującego się w otoczeniu projektowanej inwestycji.

Natomiast zgodnie z art. 6 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2015 r. poz. 1892 ze zm.), ogół właścicieli, których lokale wchodzą w skład określonej nieruchomości, tworzy wspólnotę mieszkaniową. Wspólnota mieszkaniowa może nabywać prawa i zaciągać zobowiązania, pozywać i być pozwana. W wyniku szczególnych regulacji dotyczących organizacji działania tego zbioru właścicieli, wspólnota mieszkaniowa jest rodzajem jednostki organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej. Niemniej ustawodawca wyposażył ogół właścicieli, których lokale wchodzą w skład nieruchomości wspólnej, w znaczną samodzielność organizacyjną i prawną, pomimo że nie przyznał jej osobowości prawnej, posiada ona jednak zdolność sądową (może pozywać i być pozywana), jak również dał jej możliwość nabywania praw i zaciągania zobowiązań.

W związku z powyższym obowiązkiem organów architektoniczno budowlanych jest w każdym postępowaniu toczącym się w sprawie pozwolenia na budowę przed wydaniem decyzji, ustalenie właściwego kręgu stron tego postępowania, w oparciu o powołane wyżej przepisy.

Jak wynika z projektu zagospodarowania terenu planowany budynek ma powstać w granicy z działką i budynkiem istniejącym przy ul.[...], w którym jak już wskazano wyżej – powołana została Wspólnota Mieszkaniowa "[...]". Oznacza to, że organy obu instancji prowadzące niniejsze postępowanie winny przy ustalaniu kręgu stron postępowania uwzględnić regulację, o której mowa w § 12 ust. 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2015 poz. 1422). Przepis ten stanowi bowiem, że sytuowanie budynku na działce budowlanej w sposób, o którym mowa w ust. 2-4 (m.in. w granicy działki), powoduje objęcie sąsiedniej działki obszarem oddziaływania obiektu w rozumieniu art. 3 pkt 20 ustawy z 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.

Powyższe jednoznacznie wskazuje, że stroną tego postępowania winna być w pierwszej kolejności Wspólnota Mieszkaniowa budynku przy ul. [...] reprezentowana przez zarząd zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy o własności lokali. Powołana do zajmowania się częściami wspólnymi wspólnota mieszkaniowa posiada bowiem kompetencje do decydowania o sprawach dotyczących nieruchomości wspólnej, a nie posiada jej poszczególny właściciel lokalu i odwrotnie. Jednak ani organ odwoławczy, ani organ I instancji okoliczności powyższych nie wziął pod uwagę, w skutek czego doszło do istotnego naruszenia przepisów postępowania, o których mowa w art. 7, 77 § 1 k.p.a., w zw. art. 28 ust. 2 w zw. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, w zw. z art. 6 ustawy o własności lokali, a także § 12 ust. 5 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy winny mieć ponadto na względzie, że skoro z przepisów art. 6, art. 21 ust. 1 i art. 22 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali - jak już wyżej wskazano – wynika, że czynności prawne, czynności faktyczne oraz załatwianie spraw przed organami i sądami, odnoszące się do nieruchomości wspólnej, należą do wyłącznej kompetencji wspólnoty mieszkaniowej, to właściciel lokalu mieszkalnego nie ma legitymacji procesowej, chyba że posiada i wykaże własny, zindywidualizowany, odrębny od wspólnoty mieszkaniowej interes prawny podlegający ochronie na podstawie przepisów prawa cywilnego lub administracyjnego. Dodać należy, że w orzecznictwie ugruntowane jest stanowisko, iż nabycie statusu strony nie następuje wskutek faktycznego dopuszczenia przez organ danej osoby do udziału w postępowaniu, lecz oparte musi być na przepisie prawa materialnego (por. - wyrok NSA z 25 maja 2005 r. OSK 1271/04 niepubl.). Ta kwestia również nie została w żadnym stopniu wyjaśniona w uzasadnieniu zarówno zaskarżonej, jak i poprzedzającej ją decyzji. Organy nie wzywały bowiem żadnego z uczestników postępowania, w tym skarżącej, do wykazania własnego interesu prawnego, nie pokrywającego się z interesem prawnym Wspólnoty Mieszkaniowej "[...]", jak i nie dokonały własnej analizy w tym zakresie, zawiadamiając o postępowaniu wszystkich członków ww. Wspólnoty Mieszkaniowej.

W świetle przedstawionych rozważań charakter zarzucanych naruszeń wymagał pominięcia przez Sąd kwestii podnoszonych przez skarżącą dotyczących zarówno meritum sprawy, jak i uchybień związanych z art. 10 k.p.a.

Organy zobowiązane będą zatem przeprowadzić ponowne postępowanie z uwzględnieniem stanowiska Sądu.

W tym stanie rzeczy, Sąd – na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1306), orzekł jak w pkt I sentencji wyroku.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 oraz art. 205 p.p.s.a.