II SA/Wr 692/25 - Wyrok

Data orzeczenia	2026-02-19	
Data wpływu	2025-09-18	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu	
Sędziowie	Marta Pawłowska /sprawozdawca/
Olga Białek
Wojciech Śnieżyński /przewodniczący/	
Symbol z opisem	6012 Wstrzymanie robót budowlanych, wznowienie tych robót, zaniechanie dalszych robót budowlanych	
Hasła tematyczne	Administracyjne postępowanie	
Skarżony organ	Inspektor Nadzoru Budowlanego	
Treść wyniku	*Oddalono skargę w całości	
Powołane przepisy	Dz.U. 2025 nr 0 poz 1691;  art. 44; Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks  postępowania administracyjnego	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wojciech Śnieżyński Sędziowie: Sędzia WSA Olga Białek Sędzia WSA Marta Pawłowska (spr.) po rozpoznaniu w Wydziale II w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 19 lutego 2026 r. sprawy ze skargi E. W. i K. W. na postanowienie Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 10 lipca 2025 r., nr 734/2025 w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia zażalenia oddala skargę w całości.	
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 2 grudnia 2024 r. nr 742/2024 Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowalnego w Powiecie Wrocławskim (dalej jako "PINB") nałożył na E. i K. W. (dalej jako "skarżący") obowiązek wstrzymania robót budowalnych wiaty.

Pismem z dnia 15 stycznia 2025 r. skarżący wnieśli zażalenie na opisane postanowienie PINB, wyjaśniając w jego treści, że nie otrzymali przedmiotowego postanowienia, dlatego udali się do siedziby organu i w dniu 9 stycznia 2025 r. zapoznali się z treścią i wykonali kserokopię rozstrzygnięcia.

Dolnośląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej jako "DWINB") postanowieniem z dnia 5 lutego 2025 r. nałożył na PINB obowiązek uzupełnienia akt sprawy i dostarczenia do DWINB zwrotnego potwierdzenia odbioru zaskarżonego postanowienia w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania.

W odpowiedzi - pismem z dnia 11 lutego 2025 r. - organ I instancji poinformował, że organ nadzoru budowalnego nie jest w posiadaniu ww. "zwrotki", nie zostało zwrócone zwrotne potwierdzenie odbioru ww. przesyłki czy też zwrot nadanej przesyłki. PINB wskazał, że jest jedynie w posiadaniu Karty nadania przesyłki pocztowej wraz z numerem przesyłki oraz potwierdzenie wydrukowane ze strony Poczty P. zawierające informację na temat statusu przesyłki jako doręczonej dnia 9 grudnia 2024 r. Jednocześnie PINB poinformował, że organ nadzoru budowlanego pisemnie zwrócił się do nadawcy pocztowego o zwrot "zwrotnego potwierdzenia odbioru" pisma stanowiącego Postanowienie PINB w Powiecie Wrocławskim nr 742/2024 z dnia 02.12.2024 r. nadanego przez PINB dnia 4.12.2024 r. do Państwa E. i K. W. Po dostarczeniu ww. zwrotki przez Pocztę P., tutejszy organ zobowiązał się do jej przekazania do DWINB celem uzupełnienia materiału dowodowego.

Pismem z dnia 27 marca 2025 r. PINB poinformował, że złożona przez organ do Poczty P. reklamacja w sprawie braku "zwrotki" nie została załatwiona. W związku z powyższym PINB pismem z dnia 27 marca 2025 r. wystosował w przedmiotowej sprawie ponaglenie w sprawie złożonej reklamacji. Pismem z dnia 29 kwietnia 2025 r. PINB przekazał do tut. organu przesłany przez Pocztę P., w wyniku złożonych reklamacji, "duplikat" zwrotnego potwierdzenia odbioru z adnotacją o nie podjęciu awizowanej przesyłki.

Po przeanalizowaniu przedłożonego dokumentu i akt sprawy DWINB stwierdził, że na przekazanym dokumencie brakuje podpisu uprawnionego pracownika Poczty P. stąd też DWINB postanowieniem nr 605/2025 nałożył na Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Powiecie Wrocławskim obowiązek przeprowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego w zakresie dowodu doręczenia zaskarżonego postanowienia skarżącym i przesłanie dowodu doręczenia ww. postanowienia, w terminie 14 dni od dnia otrzymania niniejszego postanowienia. W odpowiedzi na ww. postanowienie PINB dnia 13 czerwca 2025 r. przesyłał do tut. organu pismo Poczty P. z dnia 9 czerwca 2025 roku

Stwierdzając uchybienie terminu do wniesienia zażalenia DWINB wyjaśnił w pierwszej kolejności, że że uchybienie terminowi jest okolicznością obiektywną i w razie jej stwierdzenia organ II instancji nie ma innej możliwości niż wydanie przewidzianego w art. 134 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (dalej jako "k.p.a.) postanowienia o uchybieniu terminowi, co więcej stwierdzenie przez organ, że doszło do uchybienia terminu jest niezależne od uznania tego organu, a wręcz należy to do obowiązków organu.

Odnosząc się do skuteczności zaskarżenia postanowienia PINB organ odwoławczy wskazał, że zaskarżone postanowienie wysłane zostało na adres, który wskazali sami skarżący w oświadczeniu złożonym do PINB dnia 11 lipca 2024 r. (dokument w aktach sprawy).

DWINB podkreślił, że zgodnie z art. 42 § 1 k.p.a. pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy albo na adres do korespondencji wskazany w bazie adresów elektronicznych. Natomiast jak stanowi art. 44 § 1 k.p.a. w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43: 1) operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego; 2) pismo składa się na okres czternastu dni w urzędzie właściwej gminy (miasta) - w przypadku doręczania pisma przez pracownika urzędu gminy (miasta) lub upoważnioną osobę lub organ. Zgodnie z § 2 i 3 ww. przepisu zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata; w przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia. W związku z powyższym zgodnie z art. 44 § 4 k.p.a. doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy.

W ocenie DWINB, z akt sprawy wynika, że w tym w szczególności przekazanego w toku postępowania II instancji duplikatu zwrotnego potwierdzenia odbioru oraz pisma Poczty P. z dnia 9 czerwca 2025 r., przesyłkę, którą nadano zaskarżone postanowienie próbowano doręczyć w dniu 16 grudnia 2024 r. i wtedy dokonano pierwszego awiza, następnie dnia 24 grudnia 2024 r. dokonano ponownego awizowania a w końcu dnia 31 grudnia 2024 r. została zwrócona w zw. z niepodjęciem w terminie.

Złożenie przez doręczającego pisma w jednym z miejsc wskazanych w art. 44 k.p.a. oraz umieszczenie zawiadomienia o złożeniu pisma w miejscu określonym w tym przepisie należy uważać za doręczenie dokonane z upływem ostatniego dnia okresu 14 dni liczonego od daty pierwszego zawiadomienia (zob. np. postanowienie NSA z dnia 14 maja 2025 r. sygn. akt II OZ 684/25). Zatem przesyłkę należy uznać za doręczoną dnia 30 grudnia 2024 r. Stosując art. 44 § 4 k.p.a. DWINB uznał, że przesyłkę doręczono w dniu 30 grudnia 2024 r. i od tego dnia należy liczyć termin na wniesienie skutecznego zażalenia

Organ wskazał, że zgodnie z art. 141 § 2 k.p.a. ustawowy 7-dniowy termin do wniesienia zażalenia na przedmiotowe postanowienie PINB upłynął skarżącym dnia 6 stycznia 2025 r. (poniedziałek). Zażalenie zostało nadane w placówce pocztowej operatora publicznego 16 stycznia 2025 r. W takich okolicznościach należało stwierdzić, że zażalenie zostało wniesione z uchybieniem ustawowego terminu do jego skutecznego dokonania (tj. 10 dni terminie), co obliguje do wydania postanowienia na podstawie art. 134 w związku z art. 144 k.p.a.

Odnosząc się do treści wniesionego zażalenia DWINB podniósł, że przytoczone przez skarżących okoliczności nie prowadzą do podważenia domniemania prawnego wynikającego z zastępczego doręczenia. Po pierwsze, w treści zażalenia skarżący stwierdzają jedynie że "nie otrzymaliśmy za pośrednictwem Poczty P. pisma - postanowienia nr 732/2024, dlatego 9.01.2025 r. osobiście w PINB we Wrocławiu odebraliśmy ksero pisma i zapoznaliśmy się z postanowieniem inspektora". Skarżący nie podnieśli zatem jakichkolwiek okoliczności kwestionujących przesłanki domniemania z art. 44 k.p.a. Po drugie, ewentualne obalenie domniemania doręczenia zastępczego rodzi jedynie uprawnienie do przywrócenia stronie terminu do dokonania określonej czynności prawnej. Tymczasem jak wskazuje treść odwołania Skarżący nie skorzystali z powyższego uprawnienia Wniosek o przywrócenie terminu musi być wyartykułowany w treści pisma, organ odwoławczy nie jest władny wywodzić go z treści pisma. Jak bowiem wyjaśniono w wyroku NSA z 23.03.2017 r., I OSK 2730/15, LEX nr 2299132: prośba o przywrócenie terminu - stanowi sformalizowany środek prawny, który nie może być w żaden sposób wyinterpretowywany z okoliczności faktycznych, lecz musi być przedmiotem jednoznacznego wyrażenia woli w tym zakresie, przez stronę postępowania administracyjnego.

DWINB wyjaśnił przy tym, że zgodnie z art. 58 § 2 k.p.a. prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin. W konsekwencji wobec braku wniosku wykluczone w okolicznościach sprawy byłoby przywrócenie terminu.

Nie godząc się z tym rozstrzygnięciem, skarżący – działając za pośrednictwem profesjonalnego pełnomocnika - wnieśli skargę do tutejszego sądu, domagając się jego uchylenia. W skardze zarzucono naruszenie przepisów procesowych, tj art. 44 § 4 w zw. z art. 44 § 1 pkt 1), art. 44 § 2 oraz art. 44 § 3 w zw. art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie i przyjęcie, że w przedmiotowej sprawie organ mógł zastosować tzw. fikcję doręczenia PINB nr 742/2024 z dnia 2 grudnia 2024 r, w sytuacji gdy w istocie doszło do rażącego uchybienia ww. przepisom, albowiem nie zostały spełnione kumulatywnie wszystkie przesłanki w nim wskazane, w tym brak niebudzącego wątpliwości dowodu, potwierdzającego, że skarżący - każdy z nich odrębnie - zostali prawidłowo zawiadomieni przez operatora pocztowego zarówno o pozostawieniu pisma, jak i miejscu gdzie może go odebrać i o terminie odbioru, gdzie w rzeczywistości skarżący zapoznali się z przedmiotowym Postanowieniem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Powiecie Wrocławskim nr 742/2024 z dnia 2 grudnia 2024 r. dopiero dnia 9 stycznia 2025 r. bezpośrednio w siedzibie organu, wobec czego dopiero od tego dnia winien być liczny 7-mio dniowy termin na złożenie zażalenia na niniejsze Postanowienie, którego strona dochowała, składając zażalenie dnia 16 stycznia 2025 r.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że przepis art. 44 k.p.a. reguluje instytucję tzw. "doręczenia zastępczego", określaną też mianem "fikcji doręczenia". Jednak aby uznać doręczenie zastępcze za dokonane prawidłowo muszą zostać łączenie spełnione określone w tym przepisie przesłanki. Pierwszą z nich jest niemożność doręczenia pisma w sposób określony w art. 42 i w art. 43 k.p.a. Drugą z przesłanek jest pozostawienie pisma na przechowanie przez okres 14 dni w placówce pocztowej danego operatora pocztowego, w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego albo też w urzędzie właściwej gminy (miasta), w przypadku doręczania pisma przez pracownika urzędu gminy (miasta), upoważnioną osobę lub organ. Trzecią przesłanką jest zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie 7 dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia, odpowiednio w placówce pocztowej albo w urzędzie właściwej gminy (miasta). Czwartą przesłanką jest, w przypadku niepodjęcia przez adresata przesyłki we wskazanym terminie, pozostawienie powtórnego zawiadomienia o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż 14 dni od daty pierwszego zawiadomienia.

Jak dalej w skardze wywodzono, na tle art. 44 k.p.a. w orzecznictwie sądów administracyjnych, przyjmuje się, że dla uznania, że doszło do doręczenia przesyłki, pomimo braku jej faktycznego przekazania adresatowi, konieczne jest spełnienie określonych czynności, które mogą zostać zweryfikowane w oparciu o adnotacje dokonane przez doręczyciela na kopercie lub zwrotnym potwierdzeniu odbioru. W szczególności chodzi o wskazanie dat kolejnych zawiadomień o pozostawieniu przesyłki w określonym urzędzie, miejsca pozostawienia zawiadomień oraz przyczynę braku doręczeń przesyłki adresatowi. Aby uznać, że przesyłka została skutecznie doręczona w drodze tzw. fikcji doręczenia należy dysponować kopertą z naklejonym zwrotnym potwierdzeniem odbioru, na której znajdą się stosowne pieczęcie i podpisy doręczyciela przy pierwszym i drugim awizowaniu oraz data zwrotu pisma (z podpisem pracownika podejmującego próbę doręczenia przesyłki i datą zwrotu). Dodatkowo konieczną jest adnotacja doręczyciela ze wskazaniem, gdzie zostało umieszczone awizo i gdzie złożona została przesyłka. Kolejne czynności z tym związane winny znaleźć odzwierciedlenie na kopercie i zwrotnym potwierdzeniu odbioru (vide: wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 17 listopada 2020 r., I OSK 780/19; 8 grudnia 2020 r., II OSK 1160/20; 27 kwietnia 2020 r., II OSK 2171/19; 23 stycznia 2023 r" I OSK 2741/19).

W niniejszej sprawie w ocenie skarżących brak jest podstaw do uznania, że przesyłka została prawidłowo doręczona w trybie art. 44 k.p.a. Takim dowodem nie może być w żadnym razie "duplikat" zwrotnego potwierdzenia doręczenia korespondencji. Podniesiono, że stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia zażalenia w trybie art. 44 k.p.a. w sytuacji, gdy brak jest dostatecznych dowodów, iż postanowienie organu pierwszej instancji zostało prawidłowo doręczone w trybie tzw. fikcji prawnej skutkuje pozbawieniem strony możliwości oceny jej sprawy w trybie instancyjnym. Powyższego nie może zmienić również, wydruk ze strony internetowej Poczty P. tzw. "śledzenie przesyłki", gdyż informacja w nim zawarta nie możne zostać uznana za dowód urzędowy w zakresie poprawności doręczenia przesyłki w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a., z którego to waloru z kolei korzysta dokument zwrotnego potwierdzenia odbioru korespondencji. Przyjęcie, że ów wydruk stanowi dowód świadczący o skuteczności doręczenia skarżącemu decyzji organu pierwszej instancji w trybie art. 44 k.p.a., w konsekwencji oznaczałoby obejście przepisów obowiązującego prawa w zakresie zasad doręczania przesyłek. Adresat pisma nie powinien ponosić jakichkolwiek negatywnych konsekwencji niezawinionych przez siebie uchybień przy doręczaniu mu korespondencji, będących wynikiem zaniedbań organu lub podmiotu dokonującego doręczenia, a wszelkie pojawiające się w tym zakresie wątpliwości winny być interpretowane i oceniane na jego korzyść. Prawidłowo dokonane doręczenie uznawane jest za jeden z kluczowych warunków przestrzegania praw strony w postępowaniu administracyjnym.

W ocenie skarżących DWINB uznając skuteczne doręczenie postanowienia organu I instancji w trybie art. 44 k.p.a. z dniem 30 grudnia 2024 r., naruszył art. 44 w zw. z art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. Naruszenie to istotnie wpływa na wynik sprawy, czyniąc wadliwym postanowienie wydane w trybie art. 134 k.p.a. Ponieważ organ nie dysponuje wiarygodnym dowodem urzędowym (art. 76 k.p.a.), takim jak zwrotne potwierdzenie odbioru, należy uznać, że skarżący odebrali postanowienie w siedzibie organu 9 stycznia 2025 r. Zażalenie wniesione 16 stycznia 2025 r. złożono zatem w terminie, co zobowiązuje organ odwoławczy do jego rozpatrzenia.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zaskarżone postanowienie jak i postępowanie organów poprzedzające jego wydanie dotknięte jest uchybieniami, jednakże nie uchybienia te nie wpłynęły na treść podjętego rozstrzygnięcia, stąd też skarga nie mogła zostać uwzględniona.

W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że analiza akt sprawy pozwoliła Sądowi na ustalenie, że przesyłka zaadresowana do skarżących zawierająca postanowienie PINB z dnia 2 grudnia 2024 r. nr 742/2024 została zwrócona przez operatora pocztowego do nadawcy (organu pierwszej instancji), jako niepodjęta w terminie i znajduje się w aktach sprawy.

Z nieznanego Sądowi powodu, organy obu instancji przeoczyły ten fakt, jednakże nie ma wątpliwości, że przesyłka opatrzona zwrotnym potwierdzeniem odbioru opisanym jako: "[...] Post. [...]", skierowana do E. i K. W., ul. [...], [...] K. PINB, nadana w dniu 4 grudnia 2024 r., awizowana w dniu 16 grudnia 2024 r., powtórnie awizowana 24 grudnia 2024 r., zwrócona do nadawcy w dniu 31 grudnia 2024 r., znajduje się w aktach administracyjnych sprawy, wszyta trwale pomiędzy zwrotnym potwierdzeniem odbioru postanowienia nr 804/2024 przez skarżących, a potwierdzeniem udostępnienia akt sprawy A. S. w dniu 26 lipca 2024 r. Być może właśnie fakt, że zwrotka nie została dołączona do akt w porządku chronologicznym spowodował błędne uznanie, że nie ma jej w aktach sprawy, jednakże fakt błędnego wszycia przesyłki nie jest w żadnym razie jednoznaczny z jej brakiem. Sąd zauważa jednocześnie, że akta sprawy organu pierwszej instancji, choć połączone, nie są ponumerowane ani w żaden sposób oznaczone, co może powodować trudności przy postępowaniach administracyjnych i ich weryfikacji w przyszłości. Taki sposób prowadzenia akt sprawy powinien zostać poprawiony przez organ w przyszłości. Niniejsza sprawa jest najlepszym dowodem na to, jak istotne jest prawidłowe i staranne prowadzenie akt sprawy.

W takiej sytuacji (sporna przesyłka znajduje się w aktach sprawy) irrelewantne stały się zarówno wywody DWINB jak i skargi w zakresie możliwości udowodnienia skuteczności doręczenia zastępczego, w sytuacji braku zwrotu nieodjętej przesyłki do jej nadawcy.

Jak zasygnalizowano na wstępie rozważań, organy niezasadnie prowadziły postępowanie reklamacyjne u operatora pocztowego i podejmowały próby ustalenia skuteczności doręczenia zastępczego na podstawie innych niż zwrócona przesyłka dokumentów.

Jednakże z samej przesyłki znajdującej się w aktach wynika, że przesyłkę, którą nadano zaskarżone postanowienie próbowano doręczyć w dniu 16 grudnia 2024 r. i wtedy dokonano pierwszego awiza, następnie dnia 24 grudnia 2024 r. dokonano ponownego awizowania a w końcu dnia 31 grudnia 2024 r. została zwrócona w zw. z niepodjęciem w terminie. Na okres 14 dni pozostawiona została w UP K. do dyspozycji adresata, o czym informację pozostawiono w oddawczej skrzynce pocztowej adresata. Przesyłka opatrzona jest również wszystkimi niezbędnymi podpisami pracownika operatora pocztowego. Wobec takiego stanu sprawy, po szczegółowej analizie oryginału przesyłki zwróconej do PINB, Sąd doszedł do przekonania, że zasadne w sprawie jest zastosowanie tzw. fikcji doręczenia, z art. 44 k.p.a. Stosownie do treści art. 44 § 1 k.p.a. w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43: 1) operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego; 2) pismo składa się na okres czternastu dni w urzędzie właściwej gminy (miasta) - w przypadku doręczania pisma przez pracownika urzędu gminy (miasta) lub upoważnioną osobę lub organ. Zgodnie z § 2 i 3 ww. przepisu zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata; w przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia. W związku z powyższym zgodnie z art. 44 § 4 k.p.a. doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy.

Jak opisywano szczegółowo wcześniej, przesyłka po raz pierwszy awizowana i pozostawiona do dyspozycji adresata w UP K. została w dniu 16 grudnia 2024 r. W związku z tym, że prawidłowo po upływie 7 dni została awizowana po raz drugi, należało przyjąć, że skutek doręczenia nastąpił z upływem 14 dni od pierwszego zawiadomienia, tj. z dniem 30 grudnia 2024 r. Od tego też dnia należało liczyć siedmiodniowy termin do wniesienia zażalenia. Terminu tego nie zmieniła okoliczność, że strona zapoznała się w dniu 9 stycznia 2025 r. z treścią postanowienia w siedzibie organu i wykonała kserokopię orzeczenia.

Termin do wniesienia zażalenia upływał zatem w dnu 6 stycznia 2025 r., Zażalenie wniesione zostało w dniu 16 stycznia 2025 r., a zatem z uchybieniem terminu. Stąd, pomimo błędnych ustaleń co do dowodu doręczenia postanowienia, wydane przez organ odwoławczy rozstrzygnięcie, stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia zażalenia, odpowiada prawu.

Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. Sąd może uchylić zaskarżony akt z powodu naruszenia przepisów procesowych wyłącznie wtedy, gdy naruszenie to miało istotny wpływ na wynik postępowania. W niniejszej sprawie, co jasno wyłożono, opisane naruszenia nie miały wpływu na wynik rozstrzygnięcia, albowiem analiza przesyłki znajdującej się w aktach sprawy pozwoliła na jednoznaczne ustalenie, że zażalenie skarżących złożone zostało z uchybieniem terminu do jego wniesienia.

Mając powyższe na względzie Sąd orzekł na zasadzie art. 151 p.p.s.a..

Skarga została rozpatrzona na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a.