Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Monika Sawa Sędziowie: Sędzia WSA Joanna Skiba Sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj (spr.) po rozpoznaniu 17 stycznia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi Polskich Sieci Energetycznych S.A. w [...] na bezczynność Ministra Rozwoju i Technologii w przedmiocie rozpatrzenia zażalenia na postanowienie 1. stwierdza, że Minister Rozwoju i Technologii dopuścił się bezczynności w rozpatrzeniu zażalenia na postanowienie Wojewody [...] z [...] kwietnia 2021 r. nr [...], która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 2. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania organu do wydania postanowienia; 3. zasądza od Ministra Rozwoju i Technologii na rzecz Polskich Sieci Energetycznych S.A. w [...] kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Pismem z 27 lipca 2021 r. [...] S.A. w [...] (dalej jako skarżący) wniosły do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii (obecnie Minister Rozwoju i Technologii, dalej jako organ/minister) w rozpatrzeniu zażalenia na postanowienie Wojewody [...] z [...] kwietnia 2021r. nr [...] o zawieszeniu postępowania.

W uzasadnieniu skargi wskazano, że zażalenie wniesiono [...] kwietnia 2021 r., pomimo upływu terminu ustawowego oraz złożenia ponaglenia organ nadal nie rozpatrzył zażalenia. Skarżący wniósł o stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności oraz zobowiązanie go do rozpatrzenia zażalenia w terminie nie dłuższym niż 21 dni oraz o zwrot koszów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i wskazał, że postanowieniem z [...] sierpnia 2021 r. minister rozpoznał zażalenie. Ponadto w ocenie ministra pomimo przekroczenia terminu ustawowego brak podstaw do przypisania organowi bezczynności, z uwagi na brak celowości takiego działania, a ponadto obiektywne trudności wynikające z bardzo dużej ilości spraw odszkodowawczych wpływających do organu, przy ograniczonych zasobach do ich rozpatrywania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga jest częściowo uzasadniona.

Zgodnie z art. 35 § 1 i § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r., poz. 735 ze zm., dalej jako kpa) organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym nie później niż w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania. W myśl natomiast art. 36 kpa o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie organ administracji publicznej obowiązany jest zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki, wskazując nowy termin załatwienia sprawy oraz pouczając o prawie do wniesienia ponaglenia, również w przypadku gdy zwłoka nastąpiła z przyczyn niezależnych od organu.

Organ administracji publicznej pozostaje zatem w bezczynności w każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 kpa jeżeli nie dopełnił czynności określonych w art. 36 kpa lub nie podjął innych działań wynikających z przepisów procesowych, mających na celu usunięcie przeszkody w wydaniu decyzji. W sprawie ze skargi na bezczynność lub przewlekłość organu sąd zobowiązany jest do ustalenia, czy organ nie podjął w terminie przewidzianym dla załatwienia sprawy czynności, do których był zobowiązany. Należy przy tym wziąć pod uwagę zarówno charakter sprawy, jak i specyfikę stosowanej procedury. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w danej sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, czy innego aktu. Dla stwierdzenia bezczynności lub przewlekłości organu nie ma przy tym znaczenia fakt, z jakich powodów dany akt administracyjny nie został podjęty, a w szczególności, czy bezczynność ta została spowodowana zawinioną lub też niezawinioną opieszałością organu w jego podjęciu, ani stopień przekroczenia terminu załatwienia sprawy. Te okoliczności będą miały jedynie znaczenie przy ocenie charakteru stanu zwłoki, a więc czy przybrała ona postać rażącego naruszenia prawa. Art. 149 § 1a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej jako ppsa) zawiera normę, wedle której uwzględnienie skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania wymaga od sądu stwierdzenia czy nastąpiło to z rażącym naruszeniem prawa. O rażącym naruszeniu prawa można mówić wtedy, gdy zwłoka w załatwieniu sprawy jest znaczna i jest efektem działań (zaniechań) organów, które można zinterpretować jako unikanie podejmowania rozstrzygnięcia bądź lekceważenie praw stron domagających się czynności organu, które to czynności organ prowadzi w sposób nieefektywny poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu bądź wykonywanie czynności pozornych (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 października 2013 r. sygn. akt I OSK 1181/13, LEX nr 1612000).

Jak wynika z akt sprawy, postanowieniem z [...] sierpnia 2021 r. nr [...] minister utrzymał w mocy postanowienie Wojewody [...] z [...] kwietnia 2021 r. Wobec wydania powyższego postanowienia postępowanie w zakresie zobowiązania organu do rozpoznania zażalenia jest bezprzedmiotowe i należy je umorzyć. Nie zwalnia to jednak Sądu od rozpoznania skargi w pozostałym zakresie.

Zażalenie na postanowienie z [...] kwietnia 2021 r. wpłynęło do ministra 22 kwietnia 2021 r. Zgodnie z art. 35 § 3 kpa termin na rozpoznanie sprawy upłynął 22 maja 2021 r., postanowienie w II instancji zapadło [...] sierpnia 2021 r. Nie ulega zatem wątpliwości, że organ przekroczył termin określony w art. 35 § 3 kpa o ponad dwa miesiące. W aktach sprawy nie odnotowano jakichkolwiek czynności w omawianym okresie, które mogłyby tłumaczyć uchybienie terminu. Minister nie wykonał również obowiązku określonego w art. 36 kpa. Uzasadnia to stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności w postępowaniu. Zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą, okoliczności wskazywane przez organ, tj. brak celowości takiego działania organu oraz duży wpływ spraw przy ograniczonych zasobach nie stanowią usprawiedliwienia dla przekroczenia terminu.

W ocenie Sądu bezczynność ministra nie miała jednak charakteru rażącego naruszenia prawa. Zważywszy na stosunkowo krótki okres bezczynności oraz fakt, że sprawa została już zakończona nie można przyjąć aby postępowanie organu miało cechy unikania podejmowania rozstrzygnięcia lub lekceważenia praw strony.

W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 ppsa oraz art. 149 § 1a ppsa stwierdził, że Minister Rozwoju u Technologii dopuścił się bezczynności w rozpatrzeniu zażalenia na postanowienie Wojewody [...] z [...] kwietnia 2021r. nr [...], która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt 1 sentencji), na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ppsa umorzył postępowanie w zakresie zobowiązania organu do wydania decyzji (pkt 2 sentencji) oraz na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 ppsa w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2018 r., poz. 265). orzekł o zwrocie kosztów sądowych (pkt 3 sentencji).

Rozpatrzenie sprawy w trybie uproszczonym nastąpiło na podstawie art. 119 pkt 4 w zw. z art. 120 ppsa który to przepis dopuszcza stosowanie ww. trybu z urzędu do spraw wywołanych skargą na bezczynność lub przewlekłe poprowadzenie postępowania.