II SA/Łd 1103/07 - Wyrok

Data orzeczenia	2008-04-04	
Data wpływu	2007-12-21	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi	
Sędziowie	Grzegorz Szkudlarek /przewodniczący/
Jolanta Rosińska
Renata Kubot-Szustowska /sprawozdawca/	
Symbol z opisem	6550	
Hasła tematyczne	Inne	
Skarżony organ	Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa	
Treść wyniku	Uchylono zaskarżoną decyzję	
Powołane przepisy	Dz.U.UE.L 2004 nr 153 poz 30; art. 72; Rozporządzenie Komisji (WE) Nr 817/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenie Rady (WE) nr  1257/1999 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR).
Dz.U. 2005 nr 17 poz 142; par. 3, 5, 6, 7, 9; Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 18 stycznia 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na dostosowanie gospodarstw rolnych do standardów Unii Europejskiej objętej planem rozwoju obszarów wiejskich	
Sentencja
Dnia 4 kwietnia 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA: Grzegorz Szkudlarek, Sędziowie Sędzia WSA: Jolanta Rosińska, Sędzia WSA :Renata Kubot-Szustowska (spr.), Protokolant Asystent sędziego Katarzyna Orzechowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 kwietnia 2008 roku przy udziale- sprawy ze skargi R. H. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...], Nr [...] (znak: [...]) w przedmiocie uchylenia decyzji o przyznaniu pomocy finansowej na dostosowanie gospodarstw rolnych do standardów Unii Europejskiej 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się wyroku.	
Uzasadnienie
W dniu 7.marca 2005 roku R.H. złożyła w Biurze Powiatowym Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P.T. wniosek o pomoc finansową na dostosowanie gospodarstwa rolnego do standardów Unii Europejskiej. Do wniosku załączyła plan dostosowania gospodarstwa rolnego do standardów Unii Europejskiej z dnia 7.marca 2005 roku oraz zaświadczenie Powiatowego Lekarza Weterynarii w P.T. z dnia 7.marca 2005 roku.

Rozpoznając wniosek, organ I instancji stwierdził, iż jest on dotknięty brakami w postaci niezałączenia oświadczenia o niespełnieniu przez gospodarstwo produkcyjne minimalnych standardów co do higieny oraz niewskazania wartości zawartości azotu w nawozach naturalnych, wyprodukowanych w gospodarstwie rolnym. Pismem z dnia 22.listopada 2005 roku, wezwał zatem stronę do złożenia wyjaśnień w sprawie.

W dniu 30.listopada 2005 roku wnioskodawczyni złożyła w organie I instancji korektę wniosku wraz z oświadczeniem o niespełnieniu przez gospodarstwo produkcyjne minimalnych standardów, co do higieny, określonych w wymaganiach weterynaryjnych dla tego gospodarstwa.

Decyzją z dnia [...], nr [...] Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P.T. przyznał R.H. pomoc finansową na dostosowanie gospodarstwa rolnego do standardów Unii Europejskiej w łącznej kwocie 40.856,45,-zł., precyzując, iż przyznana pomoc finansowa wypłacona zostanie w dwóch równych ratach z zastrzeżeniem "dopełnienia obowiązków wynikających z treści § 9 ust. 3 rozporządzenia" Rady Ministrów z dnia 18.stycznia 2005r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielana pomocy finansowej na dostosowanie gospodarstw rolnych do standardów Unii Europejskiej, objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz.U. nr 15, poz. 142 ze zm.). Każda rata przyznanej płatności określona została na sumę 20.428,23,-zł., na którą składały się kwoty przyznane na poszczególne przedsięwzięcia tj.: kwota 9.303,23,-zł. na dostosowanie gospodarstwa rolnego do wymagań w zakresie przechowywania nawozów naturalnych oraz kwota 11.125.00,-zł. na dostosowanie gospodarstwa produkcyjnego, specjalizującego się w produkcji mleka i produktów mlecznych.

W dniu 6.lutego 2007 roku R.H. złożyła w organie I instancji oświadczenie o zrealizowaniu przedsięwzięcia i osiągnięciu przez gospodarstwo żywotności ekonomicznej na poziomie co najmniej 4 EJW. Beneficjentka złożyła również oświadczenie, iż zakupiła większy schładzalnik niż wskazała w planie. Zgodnie z planem schładzalnik miał mieć objętość 200 litrów, zakupiony natomiast ma 500 litrów. Wskazała, iż zdecydowała się na zakup większego schładzalnika, ponieważ powiększone zostało stado krów mlecznych.

W dniu 9.marca 2007 roku, w gospodarstwie R.H. została przeprowadzona kontrola, w wyniku której ustalono, iż w zakresie przedsięwzięcia, polegającego na wyposażeniu gospodarstwa rolnego w ujęcie wody, stwierdzone zostało doprowadzenie wody do budynku, jednakże brak było odpowiednich filtrów, zaś w zakresie wyposażenia gospodarstwa w płytę gnojową (o deklarowanej powierzchni 24,45 m2) ustalono, iż płyta ma mniejszą powierzchnię, wynoszącą 22,77 m2.

W dniu 20.czerwca 2007 roku organ I instancji zawiadomił R.H. o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie uchylenia decyzji z dnia [...], nr [...]. W zawiadomieniu organ I instancji wskazał, iż powodem wszczęcia postępowania z urzędu jest stwierdzenie nieprawidłowości, polegającej na tym, iż wnioskodawca nie zrealizował poprawnie przedsięwzięcia, dotyczącego dostosowania gospodarstwa produkcyjnego, w rozumieniu przepisów w sprawie wymagań weterynaryjnych dla mleka i produktów mlecznych, do minimalnych standardów co do higieny, określonych w wymaganiach weterynaryjnych dla tego gospodarstwa, w części dotyczącej ujęcia wody. Odnotowano również fakt niezrealizowania płyty gnojowej w wielkości wskazanej we wniosku.

Strona została pouczona o przysługującym jej na podstawie art. 10 § 1 ustawy z dnia 14.czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000 roku, nr 98, poz. 1071 ze zm., cytowanej dalej jako k.p.a.) prawie do zapoznania, wypowiedzenia się i uzupełnienia zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie. Korzystając z przysługującego jej uprawnienia, R.H. w dniu 26.czerwca 2007 roku złożyła w organie I instancji pismo, informując, iż wykonana płyta gnojowa, zrealizowana została zgodnie z planem, sporządzonym przez uprawnionego projektanta i kierownika budowy o specjalności architektonicznej i konstrukcyjno - budowlanej. Natomiast ujęcie wody nie zostało w pełni zrealizowane, tzn. woda została dociągnięta z sieci do obory i pomieszczenia do mleka; jedynie "z braku wiadomości (niedoinformowania) nie zostały zainstalowane filtry do wody". Do niniejszego pisma strona dołączyła projekt płyty gnojowej.

Decyzją z dnia [...], nr [...] organ I instancji - działając na podstawie art. 162 § 2 i 3 k.p.a. w zw. z § 9 ust. 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18.stycznia 2005 roku w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na dostosowanie gospodarstw rolnych do standardów Unii Europejskiej objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. nr 17, poz. 142 ze zm.) - uchylił w całości decyzję własną z dnia [...], nr [...] o przyznaniu pomocy finansowej na dostosowanie gospodarstw rolnych do standardów Unii Europejskiej, wskazując, iż przedsięwzięcia, na które przyznano pomoc nie zostały wykonane zgodnie z planem dostosowania.

W dniu 10.września 2007 roku, R.H. złożyła odwołanie od decyzji organu I instancji, podnosząc, iż płyta gnojowa została wykonana zgodnie z wytycznymi o dotację, a "nieścisłości" związane z płytą gnojową wynikały z dostawy mniejszej ilości betonu, którą zapewniał wytwórca, co rzutowało na jej realizację. "Nieścisłości" te zostały w całości usunięte a płyta gnojowa spełnia warunki wymagane dla uzyskania pomocy. Odwołująca wskazała również, iż zamontowano niezbędne flirty na sieci wodociągowej oraz wykonano płytki ścienne i podłogowe. Obecnie zatem pomieszczenie spełnia wszelkie normy sanitarne.

W dniu 10.października 2007 roku R.H. złożyła w siedzibie organu II instancji: zaświadczenie Powiatowego Lekarza Weterynarii z dnia 10.września 2007 roku o spełnieniu standardów higieny i warunków weterynaryjnych (WE) w gospodarstwie mlecznym, fakturę VAT, dokumentującą zakup 1 m3 betonu towarowego B-25 w dniu 31.sierpnia 2007 roku oraz fakturę VAT, dokumentującą zakup naczynia filtra, wkładu do filtra sznurkowego, węglowego i żywicznego, zaworu kulowego, śrubunku, nypla oraz taśmy teflonowej w dniu 10.września 2007 roku.

Decyzją z dnia [...], nr [...] Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. - na podstawie 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 3 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 28.listopada 2003 roku o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (Dz.U. nr 229, poz. 2273 ze zm.), pkt. 9.8: "Dostosowanie gospodarstw rolnych do standardów Unii Europejskiej", pkt 11.11.2. "zasady szczegółowe w zakresie stosowania sankcji" - Obwieszczenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 15.listopada 2004 roku w sprawie planu rozwoju obszarów wiejskich (M.P. nr 56, poz. 958), § 3 pkt 1 - 3, § 5 ust. 3 pkt 2, § 6 ust. 2, § 7 ust. 1, § 9 ust. 1-3, § 10 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18.stycznia 2005 roku w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na dostosowanie gospodarstw rolnych do standardów Unii Europejskiej objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. nr 17, poz. 142 ze zm.), art. 72 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 817/2004 z dnia 29.kwietnia 2004 roku ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenie Rady (WE) nr 1257/1999 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (Dz. U. WE L 153/30, z 30 kwietnia 2004 r.) - utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu orzeczenia wskazano, iż R.H. w dniu złożenia oświadczenia o zrealizowaniu przedsięwzięcia, tj. w dniu 6.lutego 2007 roku, powyższego obowiązku faktycznie nie dopełniła, co potwierdziła przeprowadzona w dniu 9.marca 2007 roku kontrola oraz wizytacja w gospodarstwie, przeprowadzona przez pracowników Biura Powiatowego Agencji w P.T. w dniu 13.marca 2007 roku. Z przedstawionych przez stronę, w toku postępowania odwoławczego, kserokopii dokumentów wynika, iż wnioskodawczyni nabyła 1 m3 betonu towarowego B-25 w dniu 31.sierpnia 2007 roku oraz zakupiła w dniu 10.września 2007 roku produkty, stanowiące elementy ujęcia wody. Zatem zakup tychże towarów nastąpił po dniu złożenia oświadczenia o zrealizowaniu przedsięwzięcia i osiągnięciu przez gospodarstwo żywotności ekonomicznej na poziomie co najmniej 4 EJW, czyli po dniu 6.lutego 2007 roku. Na tej podstawie można więc przyjąć, iż całkowite zakończenie realizacji wszystkich zadeklarowanych w planie dostosowania przedsięwzięć nastąpiło po dniu złożenia wyżej wspomnianego oświadczenia.

W związku z powyższym, organ odwoławczy uznał, iż zastosowanie znajduje art. 72 ust. 1 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 817/2004 z dnia 29.kwietnia 2004 roku, ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenie Rady (WE) nr 1257/1999 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (Dz. U. WE L 153/30, z 30.4.2004). Przepis ten stanowi, iż każdy beneficjent który złożył fałszywą deklarację, powstałą w wyniku poważnego zaniedbania, zostaje wykluczony ze wszystkich środków rozwoju obszarów wiejskich w ramach odpowiednich rozdziałów rozporządzenia (WE) nr 1257/1999, na dany rok kalendarzowy. Gdy fałszywa deklaracja została złożona celowo, beneficjent zostanie wykluczony również na rok następny.

Oznacza to, w ocenie organu odwoławczego, iż o ile beneficjent złożył oświadczenie, że wykonał przedsięwzięcie określone w planie dostosowania, natomiast kontrola przeprowadzona w gospodarstwie beneficjenta wykazała, że przedsięwzięcie nie zostało wykonane zgodnie z planem dostosowania, wówczas pomoc w ramach tego działania nie powinna zostać przyznana.

Na powyższą decyzję organu II instancji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wniosła R.H., podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko i wywodząc, iż w dniu złożenia przedmiotowego oświadczenia, ujęcie wody nie zostało zrealizowane w pełni, tzn. woda została dociągnięta z sieci do obory i pomieszczenia do mleka, jednakże nie zostały zainstalowane filtry do wody - tylko i wyłącznie z braku wiedzy (niedoinformowania). Wskazała również, iż dowiedziawszy się o konieczności ich posiadania, niezwłocznie zakupiła potrzebne produkty do należytego zrealizowania ciążącego na niej obowiązku. Wyposażono pomieszczenie w umywalkę z podgrzewaczem wody oraz zamontowano niezbędne filtry na sieci wodociągowej, a w celu ułatwienia czyszczenia i odpływu cieczy wykonano płytki ścienne i podłogowe. Obecnie jej gospodarstwo spełnia wszystkie normy sanitarne. Odnośnie płyty gnojowej, skarżąca powtórnie wskazała, iż została ona wykonana stosownie do planu, który wykonał uprawniony projektant i kierownik budowy o specjalności architektonicznej i konstrukcyjno - budowlanej. Okoliczność ta nie może, zdaniem skarżącej, pozostawać bez znaczenia dla jej odpowiedzialności, bowiem, jak wskazała, działała w zaufaniu do działań osoby, legitymującej się stosowanymi uprawnieniami zawodowymi. Skarżąca wskazała, iż składając w dniu 6.lutego 2007 roku oświadczenie o zrealizowaniu przedsięwzięcia i osiągnięciu przez gospodarstwo żywotności ekonomicznej na poziomie co najmniej 4JW nie była świadoma tego, iż płyta gnojowa ma wymiary mniejsze niż zadeklarowane. Po stwierdzeniu nieprawidłowości w rozmiarach płyty, podjęła zaś niezwłocznie niezbędne czynności, zmierzające do usunięcia stwierdzonego uchybienia i dostosowania rozmiarów płyty do wymaganych i zadeklarowanych w planie dostosowania.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł., podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko, wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 ustawy z dnia 25.lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wspomniana sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2).

Sąd administracyjny, uwzględniając skargę, uchyla decyzję w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art. 156 kpa lub innych przepisach - stwierdza nieważność decyzji w całości lub części. Stwierdzenie wydania decyzji z naruszeniem prawa wchodzi zaś w grę, o ile zachodzą przyczyny, określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach (art. 145 ustawy z dnia 30.sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm./, zwanej w dalszej części rozważań p.p.s.a.). Po myśli art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.).

Mając na uwadze tak zakreśloną kognicję, Wojewódzki Sąd Administracyjny uwzględnił skargę, po stwierdzeniu, że zaskarżona decyzja narusza przepisy postępowania administracyjnego w sposób, mogący mieć wpływ na wynik sprawy, co w myśl art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a., obliguje do jej uchylenia.

W rozpoznawanej sprawie, przedmiot kontroli sądowej stanowiła decyzja Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł., utrzymująca w mocy rozstrzygnięcie Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P.T. o uchyleniu decyzji własnej o przyznaniu skarżącej pomocy finansowej na dostosowanie gospodarstwa rolnego do standardów Unii Europejskiej, z uwagi na niewykonanie przedsięwzięcia określonego planem dostosowania gospodarstwa do tych standardów.

W pierwszej kolejności podnieść wypada, iż jako podstawę prawną swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał art. 72 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 817/2004 z dnia 29.kwietnia 2004 roku ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1257/1999 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) (Dz.U.UE.L.04.153.30). Podkreślić jednakże należy, iż stosownie do treści art. 93 ust. 1 Rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 z dnia 20.września 2005 roku w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz.U.UE L z dnia 21.października 2005 roku), Rozporządzenie (WE) nr 1257/1999 uchylone zostało ze skutkiem od dnia 1.stycznia 2007 r., z wyjątkiem art. 13(a), 14 ust. 1, art. 14 ust. 2 tiret pierwsze i drugie, art. 15, 17-20, 51 ust. 3 i 55 ust. 4, oraz części załącznika I określającej kwoty, o których mowa w art. 15 ust. 3. Przepisy te są uchylone ze skutkiem od dnia 1 stycznia 2010 r., z zastrzeżeniem aktu Rady przyjętego zgodnie z procedurą określoną w art. 37 Traktatu. Odniesienia do uchylonego rozporządzenia są interpretowane jako dotyczące niniejszego rozporządzenia. Wyłączenia wspomniane nie mają wszakże w przedmiotowej sprawie zastosowania.

Rozporządzenie (WE) nr 1257/1999 stosuje się nadal do działań, zatwierdzonych przez Komisję na mocy tego rozporządzenia przed dniem 1.stycznia 2007 r. W świetle takiego brzmienia przywołanego przepisu uznać należy, iż nie jest w sprawie oczywiste, czy przywołany przepis art. 72 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 817/2004 z dnia 29.kwietnia 2004 roku, mógł stanowić podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. Kwestia ta natomiast powinna być w sposób jednoznaczny ustalona i rozważona przez organ administracji. Tymczasem w motywach zaskarżonej decyzji brak jest rozważań w tej materii, choć to przepis art. 72 ust. 1 cytowanego rozporządzenia, został ostatecznie przyjęty przez organ odwoławczy jako podstawa uchylenia przyznanej skarżącej pomocy na dostosowanie jej gospodarstwa rolnego do wymogów Unii Europejskiej. O ile bowiem organ I instancji powołał się jedynie na przepis § 9 ust. 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18.stycznia 2005r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na dostosowanie gospodarstw rolnych do standardów Unii Europejskiej objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz.U. nr 17, poz. 142 ze zm.), uznając iż powodem uchylenia decyzji o przyznaniu skarżącej pomocy finansowej jest niewykonanie przedsięwzięć zgodnie z planem dostosowania, o tyle organ odwoławczy przyjął, iż przedsięwzięcia te zostały ostatecznie zrealizowane a negatywne dla beneficjentki rozstrzygniecie, wynika z faktu złożenia przezeń fałszywego oświadczenia.

Niezależnie od powyższego, nawet gdyby uznać, iż przepis ten mógłby stanowić podstawę orzekania Sąd stwierdził, że organ odwoławczy nie wykazał, iż w sprawie zaistniały przesłanki do jego zastosowania.

W myśl tego przepisu, każdy beneficjent, który złożył fałszywą deklarację, powstałą w wyniku poważnego zaniedbania, zostaje wykluczony ze wszystkich środków rozwoju obszarów wiejskich w ramach odpowiednich rozdziałów rozporządzenia (WE) nr 1257/1999, na dany rok kalendarzowy. Gdy fałszywa deklaracja została złożona celowo, beneficjent zostanie wykluczony również na rok następny.

Brzmienie przytoczonej normy prawnej pozwala stwierdzić, że podstawą wykluczenia beneficjenta ze wszystkich środków rozwoju obszarów wiejskich na dany rok kalendarzowy jest niebudzące żadnych wątpliwości stwierdzenie przez właściwy organ administracji publicznej wystąpienia dwóch następujących przesłanek:

1. beneficjent złożył fałszywą deklarację,

2. złożenie takiej deklaracji było wynikiem poważnego zaniedbania beneficjenta.

Przesłanką pozbawienia przyznanych środków na rok następny jest natomiast dodatkowo stwierdzenie, że złożenie fałszywej deklaracji miało charakter celowy.

Analizując w tym kontekście zgromadzony materiał dowodowy, zasadna jest natomiast konkluzja, iż organy orzekające w sprawie nie udowodniły jednoznacznie, że skarżąca R.H., na skutek poważnego zaniedbania, złożyła fałszywą deklarację. W rezultacie zaś, co najmniej przedwcześnie zastosowały sankcję przewidzianą w art. 72 ust. 1 tegoż rozporządzenia.

Poza sporem jest bowiem, że R.H. decyzją organu I instancji z dnia [...] otrzymała pomoc finansową na dostosowanie gospodarstwa rolnego do standardów Unii Europejskiej. Podstawą przyznania skarżącej przedmiotowego świadczenia było, stosownie do treści § 7 ust. 1 w związku z § 9 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18.stycznia 2005 roku w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na dostosowanie gospodarstw rolnych do standardów Unii Europejskiej objętej planem rozwoju obszarów wiejskich, złożenie wniosku o przyznanie płatności, do którego należało załączyć między innymi plan dostosowania gospodarstwa rolnego do tych standardów. W planie skarżąca musiała wskazać przedsięwzięcie, które zamierza zrealizować (§ 6 ust. 2 pkt 2 ww. rozporządzenia Rady Ministrów).

W rozpoznawanej sprawie, w planie dostosowania gospodarstwa do standardów Unii Europejskiej, złożonym wraz z wnioskiem o przyznanie pomocy w siedzibie organu I instancji w dniu 7.marca 2005 roku, skarżąca wskazała, iż zamierza zrealizować przedsięwzięcie, polegające na dostosowaniu gospodarstwa produkcyjnego do minimalnych standardów co do higieny, określonych w wymaganiach weterynaryjnych dla tego gospodarstwa, w części dotyczącej ujęcia wody. Wskazała również, iż zamierza wyposażyć gospodarstwo w płytę gnojową o powierzchni 24,45 m2.

Następnie w dniu 6.lutego 2007 roku, beneficjentka złożyła w organie oświadczenie o zrealizowaniu przedsięwzięcia. Istotnym przy tym jest, iż oświadczenie to zostało złożone przed upływem ustawowych terminów przeznaczonych na realizację w/w przedsięwzięć. Z treści bowiem § 6 ust. 2 pkt 2 cyt. w zw. z § 3 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18.stycznia 2005 roku wynika jednoznacznie, iż przedsięwzięcia określone w planie dostosowania, mające na celu dostosowanie gospodarstwa produkcyjnego, w rozumieniu przepisów w sprawie wymagań dla mleka oraz produktów mlecznych, do minimalnych standardów co do higieny określonych w wymaganiach weterynaryjnych dla tego gospodarstwa, powinny być zrealizowane w terminie nie dłuższym niż 12 miesięcy od dnia przyznania płatności (w rozpoznawanej sprawie termin ten, liczony od daty doręczenia skarżącej decyzji o przyznaniu pomocy, upływał z dniem 15.marca 2007 roku). Z kolei termin na realizację przedsięwzięć, mających na celu dostosowanie gospodarstwa rolnego do wymagań w zakresie przechowywania nawozów naturalnych, określonych w przepisach o nawozach i nawożeniu oraz w sprawie szczegółowych wymagań, jakim powinny odpowiadać programy, mające na celu ograniczenie odpływu azotu ze źródeł rolniczych, upływał z dniem 31.grudnia 2007 roku. Również kontrola oraz wizytacja przeprowadzone w gospodarstwie skarżącej przez organy obu instancji, dokonane zostały w terminie otwartym do realizacji w/w przedsięwzięć. Zatem, w świetle powyższych ustaleń, Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę uznał, iż obowiązkiem organu – po powzięciu informacji o wadliwym wykonaniu inwestycji – było poinformowanie skarżącej o występujących nieprawidłowościach oraz wezwanie jej do ich usunięcia. Zwłaszcza, że organ dowiedział się o tej okoliczności w terminie do zrealizowania przedsięwzięcia. Skarżąca natomiast niejednokrotnie podkreślała, iż zaniedbania te nie wynikały z jej złej woli, a były jedynie następstwem niedoinformowania oraz nieposiadania przez nią fachowej wiedzy w tym zakresie. Nie bez znaczenia pozostaje również okoliczność, iż skarżąca po dowiedzeniu się, iż projekt został wykonany w sposób nienależyty, usunęła występujące uchybienia, na dowód czego, jeszcze w toku postępowania odwoławczego, przedłożyła odpowiednie dokumenty (zaświadczenie Powiatowego Lekarza weterynarii z dnia 10.września 2007 roku o spełnieniu standardów higieny i warunków weterynaryjnych w gospodarstwie mlecznym oraz faktury VAT dokumentujące zakup betonu towarowego i filtra). Nadto podkreślić wypada, iż płyta gnojowa ostatecznie została wykonane przez skarżąca prawidłowo we właściwym terminie.

W tym stanie rzeczy, nie sposób zgodzić się ze stanowiskiem organów orzekających, iż R.H. złożyła fałszywe oświadczenie o wykonaniu zadań wymienionych w planie. Stronie skarżącej nie można również postawić zarzutu "poważnego zaniedbania", o którym stanowi art. 72 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 817/2004, albowiem o jakimkolwiek zaniedbaniu, które miało miejsce w trakcie tego postępowania można mówić tylko w stosunku do organów orzekających w sprawie, które wbrew obowiązkom, wynikającym z art. 9 k.p.a. nie poinformowały należycie strony skarżącej o występujących nieprawidłowościach oraz nie wezwały jej do ich usunięcia, pomimo iż termin do realizacji inwestycji jeszcze wówczas nie upłynął.

W niniejszej sprawie, argument organów orzekających, iż skarżąca R.H. podpisała oświadczenie, że znane są jej zasady udzielania pomocy finansowej na dostosowanie gospodarstwa rolnego do standardów Unii Europejskiej jest bez znaczenia wobec zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w którym brak jest jakiegokolwiek dokumentu świadczącego o rzetelnym i jasnym udzieleniu stronie informacji o zasadach i procedurze, wiążącej się z przyznawaniem przedmiotowych płatności i sposobem realizacji przedsięwzięć określonych planem dostosowania. Wobec powyższego, niedopuszczalne było wywodzenie przez organy Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa negatywnych dla skarżącej skutków prawnych w tym zakresie.

Na marginesie tych uwag, godzi się jeszcze podnieść, że prawo do informacji przewiduje także Europejski Kodeks Dobrej Administracji, który w art. 10 ust. 3 stanowi, iż w razie potrzeby urzędnik służy jednostce poradą, dotyczącą możliwego sposobu postępowania w sprawie, wchodzącej w zakres jej działania oraz dotyczącą pożądanego rozstrzygnięcia sprawy, natomiast art. 22 reguluje sposób postępowania urzędnika w razie zwrócenia się z prośbą o udzielenie informacji.

Niezależnie od naruszenia zasady informowania, wynikającej z art. 9 k.p.a., wskazać jeszcze należy na naruszenie reguły, określonej w art. 8 k.p.a., który to przepis ustanawia dla organów administracyjnych obowiązek prowadzenia postępowania w taki sposób, aby pogłębiać zaufanie obywateli do organów Państwa oraz świadomość i kulturę prawną obywateli. Z zasady pogłębiania zaufania obywateli do państwa wynika zaś przede wszystkim wymóg praworządnego i sprawiedliwego postępowania i rozstrzygnięcia sprawy przez organ administracji publicznej. Tylko bowiem postępowanie, odpowiadające takim wymogom i decyzje, wydane w wyniku tak ukształtowanego postępowania mogą wzbudzać zaufanie obywateli do organów administracji publicznej nawet wtedy, gdy decyzje administracyjne nie uwzględniają ich żądań. W celu realizacji tej zasady konieczne jest ścisłe przestrzeganie prawa, zwłaszcza w zakresie dokładnego wyjaśnienia okoliczności sprawy oraz konkretnego ustosunkowania do żądań i twierdzeń stron. (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 marca 2005 r., sygn. akt VI SA/Wa 789/04, niepubl. w zbiorze urzędowym, dostępny Lex nr 189248). Zasada zaufania obywatela do państwa pozwala mu bowiem przypuszczać, iż dokonywane wobec niego czynności, przez będący emanacją państwa organ, czy inną jednostkę do tego upoważnioną, są zgodne z obowiązującymi przepisami prawa. (por.: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 grudnia 2005 r., sygn. akt I OSK 208/05, niepubl. w zbiorze urzędowym, dostępny Lex nr 188971).

Przedstawione uchybienia organu administracji niewątpliwie naruszyły również przepisy art. 7 oraz 77 k.p.a.. W treści tych przepisów zawarta jest bowiem podstawowa cecha postępowania administracyjnego, nakładająca na organy administracji obowiązek zachowania aktywnej postawy podczas całego postępowania wyjaśniającego. W niniejszym postępowaniu takiej właśnie postawy organu zabrakło.

W konkluzji stwierdzić należy, że w niniejszym postępowaniu organy administracji publicznej popełniły szereg błędów w zakresie stosowanej procedury administracyjnej, których stwierdzenie obligowało Sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji.

Biorąc pod uwagę powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit c p.p.s.a orzeczono o uchyleniu zaskarżonej decyzji, uznając to za wystarczające dla końcowego załatwienia sprawy, wobec odmiennych podstaw prawnych i częściowo faktycznych orzeczeń organów obu instancji oraz obowiązku rozpatrzenia sprawy przez organ odwoławczy sprawy co do istoty.

Na podstawie art. 152 p.p.s.a. natomiast orzeczono w przedmiocie niewykonywania zaskarżonej decyzji do dnia uprawomocnienia się wyroku.

A.K.