Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosław Bator Sędziowie: WSA Krystyna Daniel (spr.) WSA Beata Łomnicka Protokolant: starszy sekretarz sądowy Katarzyna Zbylut po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi Prokuratora Okręgowego w Krakowie na uchwałę Sejmiku Województwa Małopolskiego z dnia 26 listopada 2012 r. Nr XXIX/493/12 w sprawie nagród Województwa Małopolskiego w dziedzinie kultury fizycznej stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w zakresie załącznika nr 1 § 2 ust. 1 i 2, § 3 i § 5 ust. 1.

Uchwałą Nr XXIX/493/12 Sejmiku Województwa Małopolskiego z 26 listopada 2012r. w sprawie nagród Województwa Małopolskiego w dziedzinie kultury fizycznej określono zasady i tryb przyznawania nagród Województwa Małopolskiego w dziedzinie kultury fizycznej. Jako podstawę prawną uchwały wskazano: art. 18 pkt 20 ustawy z 5 czerwca 1998r. o samorządzie województwa (Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1590 ze zm.), art. 31 ust. 1, 2 i 3 i art. 35 ust. 4 i 6 ustawy z 25 czerwca 2010r. o sporcie (Dz.U. nr 127, poz. 857 ze zm.). Do uchwały został dołączony załącznik nr 1 - "Zasady, tryb przyznawania i wysokości nagród Województwa Małopolskiego z dziedziny kultury fizycznej".

Skargę na powyższą uchwałę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie złożył Prokurator Okręgowy w Krakowie w części obejmującej § 2 ust. 1 i 2, § 3, § 5 ust. 1 "Zasad, trybu przyznawania i wysokości nagród Województwa Małopolskiego z dziedziny kultury fizycznej", stanowiącego załącznik nr 1 do wyżej wymienionej uchwały. Zaskarżonej uchwale zarzucił rażące naruszenie przepisów prawa materialnego, to jest art. 31 ust. 1. 2 i 3. art. 5 i 6 ustawy z 25 czerwca 2010r.o sporcie w zw. z art. 18 pkt 20 ustawy z 5 czerwca 1998r. o samorządzie województwa, art. 2. 32 i 94 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej oraz art. 10 i 61 § 1 kpa, poprzez przekroczenie delegacji i nieuprawnione ograniczenie kręgu podmiotów uprawnionych do otrzymania nagród sportowych, nagród i wyróżnień pozostające w sprzeczności z konstytucyjną zasadą równości wobec prawa, niewskazanie konkretnej wysokości kwoty nagród pieniężnych, wprowadzenie nagród dla osób innych niż fizyczne oraz nieprawidłowe określenie podmiotów uprawnionych do zgłaszania kandydatów do nagród.

Na podstawie art. 147 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016r r. poz. 718 ze zm.) w zw. z art. 82 ust. 1 ustawy z 5 czerwca 1998r. o samorządzie województwa wniósł o stwierdzenie nieważności ww. uchwały w zakresie zaskarżonej części.

W uzasadnieniu skargi Prokurator Okręgowy w Krakowie w pierwszej kolejności podał, że zaskarżona uchwała nosi znamiona aktu prawa miejscowego, tzn. posiada cechę ogólności - generalności i abstrakcyjności, określa adresata - poprzez wskazanie jego cech nie wymieniając go z nazwy. Przepisy na podstawie których wydano ww. uchwałę, zdaniem skarżącego, nie upoważniały Sejmiku Województwa Małopolskiego do zawarcia w treści załącznika nr 1 do uchwały zapisów o jakich mowa w § 2 ust. 1,2, § 3, § 5 ust. 1.

Zdaniem skarżącego załącznik nr 1 w powyższej części, przekracza delegację ustawową i narusza przepisy ustawy o sporcie, kodeksu postępowania administracyjnego oraz Konstytucji RP w sposób istotny. W szczególności § 2 ust. 1 powołanego załącznika poważnie ogranicza uprawnionych do otrzymania nagrody. Zgodnie z tym paragrafem beneficjentem mogą być tylko sportowcy w określonych kategoriach wiekowych (juniora młodszego, juniora i młodzieżowca) którzy reprezentują małopolskie stowarzyszenia kultury fizycznej. Norma ta narusza art. 31 ust. 1 i 3 ustawy o sporcie, a także art. 32 i 94 Konstytucji RP. Jedynym kryterium przewidzianym przez ustawę przy przyznawaniu stypendium powinno być znaczenie danego sportu dla jednostki samorządu terytorialnego oraz osiągnięty wynik sportowy. Wprowadzenie kategorii wiekowych oraz przynależności do małopolskiego stowarzyszenia zamyka drogę do otrzymania nagrody dla sportowców osiągających wysokie wyniki, w tych samych dziedzinach, którzy nie są zrzeszeni lub nie kwalifikują się do określonej grupy wiekowej. Powyższe, w sposób istotny, narusza zasadę równości wobec prawa oraz prawa do równego traktowania przez władze publiczne. Zapis § 2 ust. 2 załącznika również jest niedopuszczalny, gdyż pozwala na przyznanie nagrody w formie statuetki, stowarzyszeniom kultury fizycznej, jednostkom samorządu terytorialnego i podmiotom wspierającym kulturę fizyczną, podczas gdy przepisy ustawy o sporcie uprawniają jednostki samorządu terytorialnego do przyznawania nagród jedynie osobom fizycznym. Istotnym naruszeniem prawa jest możliwość wskazana w § 3 załącznika przyznania nagrody w uzasadnionych przypadkach, dotyczących m.in. rangi imprezy, osiągniętego wyniku lub promocji województwa sportowcom wymienionym w § 2 ust. 1 w wysokości 3.000 zł w innych niż olimpijskie i paraolimpijskie dyscyplinach sportowych. Sportowcom uprawiającym inne dyscypliny sportowe i osiągającym wysokie wyniki stawia się dodatkowe warunki. Wyraża się to we wprowadzeniu zapisu o "uzasadnionych wypadkach" czy "randze imprezy". Ponadto zarówno w art. 31 ust. 3, jak i w art. 35 ust. 6 wskazano, że organ samorządu terytorialnego określa wysokość świadczenia. Ma to więc nastąpić poprzez wskazanie konkretnej kwoty, nie jedynie jej górnej granicy, bez ustalenia kryteriów indywidualizacji. Delegacja zawarta w art. 31 i 35 ustawy o sporcie nie zezwala organom samorządu terytorialnego na uznaniowe ustalanie wysokości świadczenia w konkretnych przypadkach, jak ma to miejsce w § 3 załącznika do przedmiotowej uchwały. Zdaniem skarżącego, w § 5 ust. 1 załącznika do uchwały w sposób nieprawidłowo wskazano krąg uprawnionych do zgłaszania kandydatów do nagród. Pozbawienie możliwości zainicjowania postępowania zgłoszenia kandydatury przez samego zawodnika należy uznać za poważne uchybienie.

W odpowiedzi na skargę, Sejmik Województwa Małopolskiego wniósł o jej oddalenie.

Powołując się na brzmienie art. 94 Konstytucji RP, podał że przepis ten określa względnie luźny związek między upoważnieniem, a aktem prawa miejscowego, wydanym na jego podstawie. Podał, że art. 92 i art. 94 Konstytucji RP mają zbliżony cel służący realizacji prymatu ustawy i zachowaniu spójności systemu prawa. Związek między upoważnieniem zawartym w ustawie, a aktem prawa miejscowego, wydanym na jego podstawie, w świetle art. 94 Konstytucji RP może być luźniejszy, niż związek między upoważnieniem ustawowym a aktem podustawowym.

Aktem prawa miejscowego jest tylko taki akt, który został wydany na podstawie wyraźnej kompetencji ustawowej przez organ samorządu terytorialnego określający w sposób generalny i abstrakcyjny reguły postępowania (prawa i obowiązki) adresatów. Organ podkreślił, że wykładnia literalna i celowościowa art. 31 ust. 1 ustawy o sporcie prowadzi do wniosku, że Sejmik Województwa ustanawiając nagrody w dziedzinie sportu i ustalając ich rodzaj i wysokość powinien kierować się kryteriami znaczenia danego sportu dla województwa i osiągniętym wynikiem sportowym. Kryterium osiągniętego wyniku sportowego zostało uwzględnione w treści § 2 ust. 1, poprzez wskazanie konkretnych rodzajów medali, od zdobycia których uzależnia się przyznanie nagrody w określonej wysokości. Z kolei pierwsze kryterium zostało wzięte pod uwagę w treści § 2 ust. 1. Ustawodawca wskazując na kryterium "znaczenie danego sportu dla jednostki samorządu terytorialnego" w żaden sposób w ustawie nie zdefiniował tego pojęcia poprzestając jedynie na ogólnym i nieostrym sformułowaniu. Nieuprawnione jest zatem twierdzenie, że pod pojęciem tym należy rozumieć wyłącznie obowiązek enumeratywnego wskazania konkretnych dyscyplin sportu istotnych dla danej jednostki samorządu terytorialnego. W związku z powyższym, zdaniem Sejmiku Województwa Małopolskiego, uprawnione i zgodne z prawem było przyjęcie, że sport uprawiany przez juniorów młodszych, juniorów, młodzieżowa i sportowców niepełnosprawnych w dyscyplinach olimpijskich i paraolimpijskich jest sportem który ma priorytetowe znaczenie dla Województwa i tym samym wpisuje się w kryterium ustawowe.

Jednym z priorytetowych zadań Województwa Małopolskiego w obszarze sportu jest wspieranie szkolenia i współzawodnictwa sportowego dzieci i młodzieży realizowane w oparciu o zasady ogólne Systemu Sportu Młodzieżowego. Wsparcie to zostało zainaugurowane na podstawie Porozumienia z 26 czerwca 2003r. z ówczesnym Ministerstwem Edukacji Narodowej i Sportu w sprawie realizacji "Programu szkolenia i współzawodnictwa uzdolnionej sportowo młodzieży województwa małopolskiego". W ramach niniejszych działań Województwo wspiera finansowo szkolenie kadr województwa w dyscyplinach objętych współzawodnictwem w kategoriach wiekowych młodzika, juniora młodszego, juniora młodzieżowca. Najlepsi z nich z reguły stają się reprezentantami Polski w tych kategoriach wiekowych w imprezach najwyższej rangi. Całość procesu szkoleniowego i promocję osiągnięć sportowych młodych Małopolan wieńczy Małopolski Laur Sportu. Stąd też kategorie wiekowe potencjalnych laureatów Małopolskiego Lauru Sportu odzwierciedlają kategorie uczestników objętych systemem sportu młodzieżowego. Decyzja w zakresie kategorii wiekowych sportowców upoważnionych do nagrody Małopolski Laur Sportu wynika bezpośrednio z działań podejmowanych przez Województwo Małopolskie w tym obszarze, polegających na wspieraniu selekcji, przeprowadzaniu szkolenia i współzawodnictwa sportowego małopolskiej młodzieży nagradzaniu mistrzów.

Na podstawie § 3 ustanowiono nagrodę do kwoty 3.000 zł. Możliwość przyznania tej nagrody która odnosi się do innych nich olimpijskie i paraolimpijskie dyscyplin sportowych została uzależniona także od innych dodatkowych uwarunkowań takich jak ranga imprezy, osiągnięty wynik lub promocja województwa. Te dodatkowe elementy wpisują się w kryteria ustawowe, jakimi są znaczenie danego sportu dla jednostki samorządu terytorialnego oraz osiągnięty wynik sportowy.

Organ uznał za bezzasadny także zarzut nierównego traktowania sportowców poprzez ograniczenie kręgu uprawnionych do otrzymania nagrody, argumentując, że już samo wprowadzenie w omawianym przepisie określonych uwarunkowań, od których uzależnia się określenie zasad, trybu, rodzaju i wysokości nagród, w postaci wzięcia pod uwagę znaczenia danego sportu dla jednostki samorządu terytorialnego, z samego założenia oznacza, że pewne sfery, dziedziny czy aktywności będą bardziej preferowane od innych, jako mające większe znaczenie dla danej jednostki. To kryterium już samo w sobie zakłada więc możliwość różnicowania w traktowaniu ogólnych zawodników w zakresie ich potencjalnego dostępu do nagrody. Różnicowanie sytuacji adresatów uchwały wynika wprost z delegacji ustawowej, w związku z brakiem zakwestionowania normy delegacyjnej w tym zakresie różnicowanie jest dopuszczalne. Przepis art. 31 ww. ustawy korzysta domniemania konstytucyjności swoich uregulowań.

Organ stanowiący w § 2 ust. 1 określił wysokość nagród finansowych, czym wypełnił dyspozycję art. 31 ust. 3. Określenie to nastąpiło poprzez wskazanie górnej granicy nagród w poszczególnych kategoriach. Przepis ustawy mówi o obowiązku określenia wysokości nagród, ale nie wskazuje konkretnie na jeden właściwy sposób sprecyzowania tej wysokości. Przyjęta w uchwale Sejmiku Województwa forma jest więc dopuszczalna ponieważ różnicuje wysokość nagrody w zależności od osiągniętego wyniku sportowego, a ponadto beneficjent nagrody zapoznając się z treścią uchwały ma wiedzę do jakiej kwoty nagroda może mu być przyznana. Trudno więc uznać, że prawa beneficjenta zostały w jakikolwiek sposób ograniczone przez przyjęty sposób określenia wysokości nagrody finansowej, tym bardziej, że nie ma on żadnego roszczenia o jej przyznanie.

Odnośnie § 2 ust. 2 organ stwierdził, że statuetka jako nagroda niefinansowa ze swej istoty ma wyłącznie honorowy i symboliczny charakter, natomiast faktycznie delegacja ustawowa dotyczy jedynie osób fizycznych. Biorąc jednak pod uwagę rangę podmiotów wymienionych w § 2 ust. 2 i ich znaczenie dla rozwoju sportu w województwie, organ uznał, że podejmując uchwałę regulującą kompleksowo kwestie przyznawania nagród w dziedzinie kultury fizycznej, należało podkreślić znaczenie ww. podmiotów dla rozwoju sportu w województwie. Dlatego też w uchwale zawarto regulację odnoszącą się do symbolicznego uhonorowania podmiotów nie będących osobami fizycznymi, w tym stowarzyszeń kultury fizycznej. Podstawą przyznania statuetki jest w tym przypadku możliwość przekazywania przez województwo darowizn rzeczowych takim podmiotom, jak inne jednostki samorządu terytorialnego, czy stowarzyszenia, tym bardziej, że tego typu przysporzenia mają wartość znikomą pod względem finansowym i mają wyłącznie symboliczny charakter. Wprowadzając powyższe zapisy do uchwały sejmik miał na względzie uchwaloną przez siebie wcześniej uchwałę Nr X/116/07 SWM z 27 sierpnia 2007r. w sprawie przyjęcia zasad gospodarowania ruchomościami, z której wynika formalnoprawna podstawa do przekazywania darowizn rzeczowych powyższym podmiotom.

Odnośnie zarzutu dotyczącego niezgodności z prawem § 5 ust. 1 organ stwierdził, że zwrot "szczegółowe zasady i tryb przyznawania nagród" zawarty w art. 31 ust. 3 o sporcie obejmuje kompetencję Sejmiku Województwa do określenia komu przysługuje zgłaszania kandydatów do nagrody. Każdy kandydat zainteresowany otrzymaniem nagrody po zapoznaniu się z treścią uchwały, ma wiedzę które podmioty są uprawnione do zgłaszania kandydatów i ma też prawo zgłosić swoją kandydaturę za pośrednictwem tych podmiotów. Organ podkreślił, że ww. zapis uchwały nie narusza przepisów k.p.a. Samo przyznanie nagrody jest wyrazem woli organu przyznającego charakter specyficznego aktu administracyjnego, na podstawie którego dany podmiot uzyskuje określone świadczenie jakim jest nagroda.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016r r. poz. 718 ze zm. zwana dalej w skrócie p.p.s.a.) Wojewódzki Sąd Administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej, a stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014r., poz. 1647) kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kognicji sąd bada czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania. Zgodnie z art. 147 § 1 ustawy p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na uchwałę organu jednostki samorządu terytorialnego, stwierdza nieważność tej uchwały w całości lub w części albo stwierdza, że została wydana z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie jej nieważności.

Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest skarga Prokuratora Okręgowego wniesiona na uchwałę Sejmiku Województwa Małopolskiego nr XXIX/493/12 z 26 listopada 2012r. w sprawie nagród Województwa Małopolskiego w dziedzinie kultury, przy czym zakwestionowane przepisy uchwały to § 2 ust. 1 i 2, § 3 oraz § 5 ust. 1 załącznika nr 1 do uchwały pt.: "Zasady , tryb ustanawiania i wysokości nagród Województwa Małopolskiego z dziedziny kultury fizycznej".

Na wstępie należy wskazać, że zaskarżony akt prawa stanowi prawo miejscowe w rozumieniu art. 87 ust. 2 i art. 94 Konstytucji, jest zatem aktem wykonawczym w stosunku do prawa ustawowego, na podstawie którego został wydany i nie może wykraczać poza zakres zawartego w tej ustawie upoważnienia ustawowego. Przyznana organom jednostek samorządu terytorialnego samodzielność prawotwórcza nie oznacza autonomii. W odniesieniu do zakwestionowanej uchwały, Sejmik Województwa Małopolskiego jest zatem uprawniony do ustanawiania stypendiów sportowych oraz wyróżnień i nagród o których mowa w art. 31 i 35 ustawy o sporcie, jednakże przy uwzględnieniu zasad wskazanych w ustawie.

Zgodnie z treścią art. 31 ustawy o sporcie:

1. Jednostki samorządu terytorialnego mogą ustanawiać i finansować okresowe stypendia sportowe oraz nagrody i wyróżnienia dla osób fizycznych za osiągnięte wyniki sportowe.

2. Stypendia lub nagrody dla trenerów prowadzących szkolenie zawodników osiągających wysokie wyniki sportowe w międzynarodowym współzawodnictwie sportowym lub w krajowym współzawodnictwie sportowym mogą być przyznawane przez jednostki samorządu terytorialnego i finansowane z budżetu tych jednostek.

3. Organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego określa, w drodze uchwały, szczegółowe zasady, tryb przyznawania i pozbawiania oraz rodzaje i wysokość stypendiów sportowych, nagród i wyróżnień, o których mowa w ust. 1 i 2, biorąc pod uwagę znaczenie danego sportu dla tej jednostki samorządu terytorialnego oraz osiągnięty wynik sportowy.

Zgodnie z treścią art. 35 ust. 5 i 6 ww. ustawy:

5. Jednostki samorządu terytorialnego mogą ustanawiać wyróżnienia i nagrody pieniężne dla trenerów oraz innych osób wyróżniających się osiągnięciami w działalności sportowej.

6. Organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego, w drodze uchwały, określi warunki i tryb przyznawania wyróżnień i nagród pieniężnych, o których mowa w ust. 5, oraz rodzaje wyróżnień i wysokość nagród pieniężnych, biorąc pod uwagę znaczenie osiągnięć dla danej społeczności lokalnej.

Dokonując oceny zakwestionowanych przez prokuratora postanowień przedmiotowej uchwały należy się zgodzić z zarzutami skargi.

W zakwestionowanym w skardze § 2 ust. 1 załącznika nr 1 do przedmiotowej uchwały wprowadzono regulację, nagroda Małopolski Laur Sportu przyznawana będzie w formie finansowej sportowcom w kategoriach wiekowych juniora młodszego, juniora, młodzieżowca i sportowcom niepełnosprawnym w dyscyplinach olimpijskich i paraolimpijskich, reprezentującym małopolskie stowarzyszenia kultury fizycznej oraz ich trenerom w wysokości do:

a. 10000 zł za zdobycie medalu na igrzyskach olimpijskich, igrzyskach paraolimpijskich i światowych igrzyskach głuchych,

b. 8 000 zł za zdobycie medalu na mistrzostwach świata i mistrzostwach świata osób niepełnosprawnych,

c. 5 000 zł za zdobycie medalu na mistrzostwach Europy i mistrzostwach Europy osób niepełnosprawnych,

d. trener może otrzymać nagrodę do 50 % wysokości kwoty otrzymanej przez sportowca.

W myśl § 2 ust. 2 nagroda ta przyznawana będzie w formie statuetki, stowarzyszeniom kultury fizycznej, jednostkom samorządu terytorialnego i podmiotom wspierającym kulturę fizyczną.

W § 3 załącznika nr 1 do przedmiotowej uchwały postanowiono, że Zarząd Województwa Małopolskiego, w uzasadnionych przypadkach dotyczących m.in. rangi imprezy, osiągniętego wyniku lub promocji Województwa, może przyznać nagrodę sportowcom wymienionym w § 2 pkt 1, w wysokości do 3 000 zł w innych niż olimpijskie i paraolimpijskie, dyscyplinach sportowych. Wreszcie, w § 5 ust. 1 określono podmioty uprawnione do zgłaszania Kandydatów do Nagród, określonych w § 2 i 3 wymieniając: Małopolski Związek Stowarzyszeń Kultury Fizycznej, organizacje wojewódzkie działające w sferze sportu osób niepełnosprawnych, Komisję Sejmiku Województwa Małopolskiego właściwą ds. Kultury Fizycznej i Zarząd Województwa Małopolskiego.

Mając na uwadze regulację zawartą w art. 31 ustawy o sporcie należy się zgodzić ze skarżącym, iż wprowadzone w § 2 ust. 1 i § 3 kategorii wiekowych i przynależności do stowarzyszenia jest bezpodstawne, gdyż ustawa mówi jedynie o dwóch kryteriach jakie organ winien wziąć pod uwagę przy podejmowaniu uchwały tj. znaczeniu danego sportu dla jednostki samorządu oraz osiągniętym wyniku sportowym. Tak zakreślone granice ustawowej delegacji zostały przekroczone. Argumentacja organu zawarta w odpowiedzi na skargę, że priorytetowe znaczenie dla województwa ma sport uprawiany przez określone podmioty, a zatem ograniczenie to spisuje się z kryterium ustawowe, nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ "znaczenie danego sportu" wskazuje na kryterium przedmiotowe, a nie podmiotowe. Jak słusznie wskazano w wyroku WSA w Krakowie z 31 maja 2016r., sygn. akt II SA/Kr 383/16 jest oczywiste, ze sformułowanie "dany sport" użyte w omawianym kontekście oznacza określony rodzaj, dyscyplinę sportu, bo tylko takie rozróżnienie pozwala na zróżnicowanie danych sportów dla gminy. Rację ma również Prokurator zarzucając istotne naruszenie prawa jakim jest możliwość wskazana w § 3 załącznika przyznania nagrody w uzasadnionych przypadkach, dotyczących m.in. rangi imprezy, osiągniętego wyniku lub promocji województwa sportowcom wymienionym w § 2 pkt. 1 w wysokości 3.000 zł w innych niż olimpijskie i paraolimpijskie dyscyplinach sportowych. Sportowcom uprawiającym inne dyscypliny sportowe i osiągającym wysokie wyniki stawia się dodatkowe warunki. Wyraża się to we wprowadzeniu zapisu o "uzasadnionych wypadkach" czy "randze imprezy".

Uzasadnione wątpliwości budzi także wprowadzenie w § 2 ust. 2 nagrody - statuetki dla stowarzyszeń kultury fizycznej, jednostek samorządu i podmiotów wspierających kulturę fizyczną. Przepis art. 35 ust. 6 ustawy o sporcie daje możliwość ustanowienia wyróżnień i nagród pieniężnych dla trenerów i innych osób wyróżniających się osiągnięciami w działalności sportowej. Nie jest okolicznością sporną, że przepis ten dotyczy jedynie osób fizycznych. Przepisy przytoczone jako podstawa prawna podjętej uchwały nie przewidują możliwości ustanowienia nagród dla kategorii podmiotów określonych w § 2 ust. 2 załącznika do uchwały. Motywacja wprowadzenia powyższego uregulowania, przedstawiona w odpowiedzi na skargę, jest całkowicie chybiona, ze względu na wyraźne wskazanie w uchwale delegacji ustawowej. Wreszcie, skoro z ustawy jednoznacznie wynika, iż nagroda, o której mowa w art. 35 ust. 5 może być jedynie finansowa, brak podstaw do przyznania nagrody rzeczowej w postaci statuetki jako nagrody.

Sąd podziela też zarzut skargi dotyczący ustalenia w uchwale wysokości świadczeń pieniężnych. Stosownie do delegacji ustawowej, sejmik województwa w odniesieniu do nagród, winien określić szczegółowe zasady, tryb ich przyznawania oraz rodzaje i wysokość nagród. Określenie wysokości świadczenia następuje poprzez wskazanie konkretnej kwoty. Nie mieści się w nim możliwość ustalenia "widełek", w dodatku bez jednoczesnego wskazania kryteriów indywidualizacji. Opisana delegacja pozwala na różnicowanie wysokości świadczeń tylko wedle kryteriów w niej wskazanych (a więc znaczenie danego sportu i osiągnięty wynik sportowy), z całą pewnością nie uprawnia jednak do zastrzeżenia uznaniowości w ustalaniu wysokości świadczenia w konkretnym przypadku. Do tego zaś sprowadzają się zapisy, wedle których ustalono jedynie górną granicę wysokości nagrody. W ocenie sądu, wysokość nagrody za osiągniecia sportowe powinna zostać określona precyzyjnie w uchwale przez wskazanie kwoty, jaką otrzyma osoba uprawniona za swoje osiągniecia, bądź przez określenie sposobu jej wyliczenia.

Nie zasługuje na aprobatę także zawężenie w § 5 ust. 1 załącznika nr 1 do uchwały podmiotów uprawnionych do złożenia wniosku o przyznanie nagrody. Brak bowiem podstaw do takiego rozwiązania na gruncie ustawy, a przyjęte w załączniku rozwiązanie w sposób oczywisty pomija samych zainteresowanych. Uchwała podjęta przez jednostkę samorządu terytorialnego w przedmiocie nagród za osiągnięcia sportowe powinna zawierać takie treści, aby każdy był w stanie określić na jej podstawie, czy jest osobą uprawnioną do otrzymania świadczenia i na jakich warunkach. Niezrozumiałe jest twierdzenie organu, że sportowcowi nie przysługuje roszczenie o jego przyznanie.

Konkludując, należy uznać, że załącznik nr 1 do zaskarżonej uchwały w sposób istotny narusza obowiązujący porządek prawny. Z tego powodu sąd stwierdził nieważność przytoczonych w skardze prokuratora przepisów wprowadzających niedopuszczalne w świetle ustawy o sporcie kryteria stanowienia wyróżnień i nagród pieniężnych, podmiotów uprawnionych do wnioskowania o ich przyznanie, a także nieprawidłowe ustalenie rodzaju i wysokości nagród oraz nieuprawnione poszerzenie zakresu podmiotów uprawnionych do ich otrzymywania tj. przepisów § 2 pkt 1 i i 2, § 3 i § 5 ust. 1 załącznika nr 1. Ustanowione przez Sejmik Województwa w drodze uchwały zasady przyznawania nagród i ich wysokość, rodzaj i podmioty uprawnione do ich otrzymania nie mogą nie mogą naruszać granic ustawowego upoważnienia dla województwa. W konsekwencji trzeba uznać, że ww. zakresie sejmik województwa przekroczył upoważnienie ustawowe. Przekroczenie zakresu upoważnienia ustawowego do wydania aktu prawa miejscowego stanowi istotne naruszenia prawa i uzasadnia stwierdzenie nieważności wymienionych powyżej części zaskarżonej uchwały, na podstawie art. 147 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak w sentencji.