III SA/Gl 879/24 - Wyrok

Data orzeczenia	2025-04-25	
Data wpływu	2024-10-21	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach	
Sędziowie	Adam Gołuch
Barbara Brandys-Kmiecik /przewodniczący/
Dorota Fleszer /sprawozdawca/	
Symbol z opisem	6192 Funkcjonariusze Policji	
Hasła tematyczne	Policja	
Sygn. powiązane	III OSK 1782/25	
Skarżony organ	Komendant Policji	
Treść wyniku	Uchylono zaskarżoną decyzję	
Powołane przepisy	Dz.U. 2020 nr 0 poz 1610; art. 9 ust. 1; Ustawa z dnia 14 sierpnia 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach dotyczących wsparcia służb mundurowych nadzorowanych przez ministra  właściwego do spraw wewnętrznych, o zmianie ustawy o Służbie Więziennej oraz niektórych innych ustaw.	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik, Sędziowie Sędzia WSA Dorota Fleszer (spr.), Sędzia WSA Adam Gołuch, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 25 kwietnia 2025 r. sprawy ze skargi B. B. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Katowicach z dnia 16 sierpnia 2024 r., nr 10F/ZWO/24/TS w przedmiocie odmowy ponownego ustalenia i wypłaty wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Komendanta Wojewódzkiego Policji w Katowicach na rzecz strony skarżącej kwotę 497 zł (słownie: czterysta dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.	
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z 16 sierpnia 2024r., nr 10 F/ZWO//24/TS Komendant Wojewódzki Policji w Katowicach (dalej: Komendant Wojewódzki Policji) utrzymał w mocy decyzję z 17 czerwca 2024 r. nr [...] Komendanta Miejskiego Policji w B. (dalej: Komendant Miejski Policji) w sprawie odmowy uchylenia własnej decyzji nr [...] z 10 maja 2021 r. dotyczącej odmowy ponownego ustalenia i wypłaty wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za 26 dni niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego, 9 dni niewykorzystanego urlopu dodatkowego i 3 dni niewykorzystanego czasu wolnego przysługującego na podstawie art. 33 ust.3 ustawy o Policji wraz z odsetkami.

Rozstrzygnięcie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym.

W decyzji z 10 maja 2021r nr [...] Komendant Miejski Policji odmówił B. B. (B.) (dalej: Skarżący) ponownego ustalenia i wypłaty wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za 26 dni niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego, 9 dni niewykorzystanego urlopu dodatkowego i 3 dni niewykorzystanego czasu wolnego przysługującego na podstawie art.33 ust.3 ustawy o Policji wraz z odsetkami.

Od tej decyzji Skarżący złożył odwołanie.

Komendant Wojewódzki Policji stwierdzając uchybienie w terminie do jego złożenia wydał postanowienie w przedmiocie stwierdzenia uchybienia przez Skarżącego terminu przewidzianego do wniesienia odwołania.

Skarżący nie złożył skargi na to postanowienie. Wobec tego decyzja z 10 maja 2021r., nr [...] stała się ostateczna.

W dniu 09 maja 2024 r. do Komendanta Miejskiego Policji wpłynął wniosek Skarżącego, reprezentowanego przez radcę prawnego o uchylenia decyzji z 10 maja 2021 r., nr [...] Komendanta Miejskiego Policji dotyczącej odmowy ponownego ustalenia i wypłaty wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za 26 dni niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego, 9 dni niewykorzystanego urlopu dodatkowego do wysokości 1/21 części miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym należnego policjantowi na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym i podjęcia czynności materialno-technicznej polegającej na wypłacie wyrównania ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy. Skarżący wniosek uzasadniał błędną wykładnią art. 9 ust.1 ustawy z dnia 14 sierpnia 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach dotyczących wsparcia służb mundurowych nadzorowanych przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych, o zmianie ustawy o Służbie Więziennej oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2020 r. poz. 1610; dalej: ustawa o szczególnych rozwiązaniach), która polegała na przyjęciu, iż ustawodawca nie przewidział wypłaty policjantom zwolnionym ze służby w Policji przed dniem 06 listopada 2018r. ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy obliczonego przy zastosowaniu współczynnika innego niż 1/30". Tymczasem właściwa wykładnia powyższej normy prawnej nakazuje ustalić funkcjonariuszom Policji, zwolnionym ze służby przed dniem 06 listopada 2018 r. (tj. przed dniem wejścia w życie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30 października 2018 roku, sygn. akt K 7/15, opublikowanego w Dz.U. z 2018 roku, nr 2102) ekwiwalent za urlop z zastosowaniem współczynnika 1/21. Na poparcie swojego stanowiska podał stosowne orzeczenia sądowoadministracyjne.

Opierając się na art. 154 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2024r. poz. 572; dalej: k.p.a.) Komendant Miejski Policji wszczął w sprawie postępowanie administracyjne, które zakończył wydaniem w dniu 17 czerwca 2024r. decyzji nr [...] odmawiającej uchylenia własnej decyzji 10 maja 2021r., nr [...]. W jej uzasadnieniu podniósł, że uchylenie lub dokonanie zmiany w trybie art. 154 k.p.a. jest możliwe wyłącznie w stosunku do decyzji administracyjnych zawierających rozstrzygnięcie oparte na uznaniu administracyjnym, a co za tym idzie nie mogą być uchylane lub zmieniane w oparciu ten przepis tzw. decyzje związane, przy wydaniu których przepisy prawa nie pozwalają organom administracji na zastosowanie swobodnego uznania.

Od tego rozstrzygnięcia Skarżący złożył odwołanie, w którym zarzucił Komendantowi Miejskiemu Policji brak uwzględnienia interesu społecznego, który w przedmiotowej sprawie można sprowadzić do realizacji woli ustrojodawcy wyrażonej w art. 190 ust.4 Konstytucji RP. Ponadto tryb uchylenia decyzji wynikający z art. 154 k.p.a. można stosować zarówno do decyzji uznaniowych jak i związanych. Istotne w sprawie jest także i to, że nastąpiła zmiana wykładni art. 9 ust.1 ustawy o szczególnych rozwiązaniach.

Po ponownej analizie sprawy Komendant Wojewódzki Policji utrzymał decyzję w mocy.

Stwierdził, że instytucja zmiany lub uchylenia decyzji administracyjnej ze względu na interes społeczny lub słuszny interes strony została unormowana w art. 154 i art. 155 k.p.a. Czynnikiem różnicującym oba wskazane przepisy k.p.a. jest istnienie lub brak prawa nabytego przez stronę z decyzji podlegającej weryfikacji. Natomiast oceny, czy strona nabyła prawa lub też nie nabyła praw z decyzji, należy dokonywać na podstawie kształtu rozstrzygnięcia zawartego w decyzji ostatecznej. Skarżący nie nabywa prawa z decyzji ostatecznej, jeżeli decyzja ta odmawia przyznania jej żądanych uprawnień lub pozbawia posiadanych przez nią uprawnień.

Odnosząc się natomiast do przesłanki interesu społecznego lub słusznego interesu Skarżącego Komendant Wojewódzki Policji wskazał, że każdorazowa ocena czy za ewentualną zmianą lub uchyleniem decyzji ostatecznej na mocy której strona nie nabyła prawa przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony należy do właściwego organu administracji publicznej.

Komendant Wojewódzki Policji dokonał także w oparciu o orzecznictwo sądowe wykładni art. 154 i 155 k.p.a.

Wydana w sprawie decyzja ma charakter ostateczny – Skarżący nie wniósł skutecznie odwołania do organu drugoinstancyjnego. Komendant Miejski Policji rozpatrując wniosek Skarżącego z 6 maja 2024 r. prawidłowo przyjął, że decyzja z 10 maja 2021 r. nr [...] jest prawidłowa i nie jest obarczona wadami kwalifikowanymi. Tym samym brak jest przesłanek uniemożliwiających rozstrzygnięcie sprawy w trybie art. 154 k.p.a. Odmawiając uchylenia decyzji ostatecznej z 10 maja 2021 r. nr [...] z uwagi na fakt, iż rozstrzygnięcie to miało charakter decyzji administracyjnej o charakterze związanym Komendant Miejski Policji wskazał na istnienie w orzecznictwie oraz doktrynie dwóch alternatywnych stanowisk co do dopuszczalności wzruszenia decyzji ostatecznych związanych w trybie art. 154 k.p.a. i prawidłowo stwierdził brak takiej możliwości.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach Skarżący zarzucił decyzji naruszenie:

1. art. 154 § 1 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i odmowę uchylenia decyzji Komendanta Miejskiego Policji z dnia 10 maja 2021r. nr [...] w sytuacji gdy w sprawie zostały spełnione wszystkie przesłanki tego przepisu, tj. po pierwsze, sprawa dotyczy decyzji ostatecznej, po drugie, sprawa dotyczy decyzji na mocy której żadna ze stron nie nabyła prawa, po trzecie za uchyleniem decyzji przemawiają względy interesu społecznego oraz słuszny interes strony;

2. art. 9 ust. 1 ustawy o szczególnych rozwiązaniach w zw. z art. 114 ustawy o Policji w zw. z art. 115a ustawy o Policji w zw. z art. 190 ust. 4 Konstytucji RP w zw. z art. 2 Konstytucji RP poprzez błędną wykładnię i uznanie, iż w stosunku do Skarżącego przy wyliczaniu wyrównania ekwiwalentu za niewykorzystany urlop winien znaleźć zastosowanie współczynnik 1/30 w sytuacji gdy prawidłowa wykładnia wskazanych przepisów każe przyjmować, iż w przypadku Skarżącego należy posłużyć się aktualnie obowiązującym współczynnikiem ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wynoszącym 1/21, albowiem przyjęta przez ustawodawcę wartość średnia, jako odwołująca się do zasad, o których mowa w art. 9 ust. 1 ustawy o szczególnych rozwiązaniach została uznana za ekwiwalentną względem 1 dnia urlopu wypoczynkowego i w pełni realizuje zasadę sprawiedliwości społecznej (art. 2 Konstytucji RP).

Mając powyższe na uwadze Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz decyzji ją poprzedzającej; zasądzenie od Komendanta Wojewódzkiego Policji na rzecz Skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego; uwzględnienie skargi w całości przez Organ, który wydał zaskarżoną decyzję na podstawie art. 54 § 3 p.p.s.a.;

Skarżący nie zgodził się z Komendantem Wojewódzkim Policji o braku możliwości zastosowania w jego sprawie art. 154 k.p.a. W jego ocenie wszystkie przesłanki określone w tym przepisie zostały spełnione. Podkreślił przy tym, że względy interesu społecznego w analizowanej sprawie można sprowadzić do realizacji woli ustrojodawcy wyrażonej w art. 190 ust. 4 Konstytucji RP oraz wypełniania przez Rzeczpospolitą Polską obowiązków wynikających z zasady demokratycznego państwa prawnego, określonej w art. 2 Konstytucji RP. Biuro Rzecznika Praw Obywatelskich w wystąpieniu do Komendanta Głównego Policji wyraźnie podkreśliło, iż przepis art. 190 ust. 4 Konstytucji RP wskazuje na wyraźną wolę ustrojodawcy, aby sprawa już rozwiązana (rozstrzygnięta) na podstawie przepisu niezgodnego z Konstytucją była załatwiona i to bez niekonstytucyjnego przepisu. W zakresie sytuacji ukształtowanych rozstrzygnięciami organów administracji publicznej, czy orzeczeniami sądowymi przepis ten odsyła do ustaw zwykłych, przewidując w odpowiednich procedurach możliwość wznowienia postępowania.

Z kolei słuszny interes Skarżącego przejawia się w ochronie jego interesu majątkowego, wynikającego również z normy konstytucyjnej tj. z art. 66 ust. 2 Konstytucji RP.

Ponadto tryb uchylenia decyzji z art. 154 k.p.a. można stosować zarówno do decyzji uznaniowych, jak i związanych. Ten tryb "uchylenia decyzji" można wykorzystać w sytuacji, gdy doszło do zmiany wykładni prawa.

Nie zgodził się Skarżący ze stanowiskiem Komendanta Wojewódzkiego Policji co do tego, że na przeszkodzie uwzględnieniu jego wniosku stoi treść art. 9 ust. 1 ustawy o szczególnych rozwiązaniach. Ugruntowane orzecznictwo sądów administracyjnych nie zakłada, iż art. 9 ust. 1 ustawy o szczególnych rozwiązaniach jest obarczony wadą wtórnej niekonstytucyjności. Analiza tego zagadnienia jest wykorzystywana przez sądy administracyjne wyłącznie jako argument na rzecz tezy o konieczności prokonstytucyjnej wykładni art. 9 ust. 1 ustawy o szczególnych rozwiązaniach, a co za tym idzie obowiązku wypłaty przez organy Policji wyrównania ekwiwalentu za urlop.

W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji podtrzymując swoje stanowisko w sprawie wniósł o jej oddalenie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 1267 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarżący opierał swe żądanie wypłacenia ekwiwalentu za niewykorzystany urlop w uzupełniającej wysokości na wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30 października 2018 r. (sygn. akt K 7/15; ogłoszony w dniu 6 listopada 2018 r. w Dz.U. z 2018 r. poz. 2102). W wyroku tym Trybunał stwierdził, że art. 115a ustawy o Policji w zakresie, w jakim ustala wysokość ekwiwalentu pieniężnego za 1 dzień niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego w wymiarze 1/30 części miesięcznego uposażenia, jest niezgodny z art. 66 ust. 2 w związku z art. 31 ust. 3 zdanie drugie Konstytucji RP. Przepis art. 115a ustawy o Policji, będący przedmiotem powyższego wyroku stanowił, że ekwiwalent pieniężny za 1 dzień niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego oraz za każde rozpoczęte 8 godzin niewykorzystanego czasu wolnego przysługującego na podstawie art. 33 ust. 3 ustala się w wysokości 1/30 części miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym należnego na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym. Skutkiem wyroku Trybunału była utrata z dniem 6 listopada 2018 r. (data publikacji w dzienniku urzędowym) mocy obowiązującej art. 115a ustawy o Policji w takim zakresie, w jakim określał on współczynnik ułamkowy 1/30 uposażenia policjanta jako podstawę ustalenia wysokości ekwiwalentu za niewykorzystany urlop. Przepis ten nie został zatem wyeliminowany z systemu prawnego w całości.

W tym miejscu wskazać należy, że Sąd rozpatrywał już skargę w analogicznej sprawie, dlatego też w dalszej części uzasadnienia powoła się na ocenę prawną zawartą w wyroku z 5 marca 2025r., sygn. akt III SA/Gl 888/24.

Trzeba w tym miejscu zauważyć, że rzeczywiście w całym szeregu spraw zainicjowanych skargami na decyzje organów Policji odmawiające wypłaty wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy – z powołaniem się na art. 9 ust. 1 ustawy o szczególnych rozwiązaniach, a zatem rozstrzygnięć takich jak ww. decyzja z 10 maja 2021 r. wydana w stosunku do Skarżącego, który nie skorzystał z trybu zaskarżenia, zarówno tutejszy Sąd, jak i inne sądy administracyjne uchylały te decyzje, zaś Naczelny Sąd Administracyjny oddalał skargi kasacyjne komendantów wojewódzkich Policji, przyjmując, że wykładnia art. 9 ust. 1 ustawy o szczególnych rozwiązaniach, w związku z art. 115a ustawy o Policji wskazuje, że nie można przyjąć, aby art. 9 ust. 1 ww. ustawy stanowił przeszkodę do stosowania art. 115a ustawy o Policji w brzmieniu obowiązującym od 1 października 2020 r. nadanym ustawą nowelizującą, do stanów faktycznych zaistniałych przed tym dniem. Stanowisko takie argumentował m.in. tym, że: "(...) Biorąc pod uwagę, iż przed dniem 6 listopada 2018 r. do ustalania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop miały zastosowanie różne zasady – odmienne przed dniem i po dniu 19 października 2001 r., treść zdania drugiego art. 9 ust. 1 ustawy o szczególnych rozwiązaniach nie budzi wątpliwości z językowego, aksjologicznego (celowościowego) i systemowego punktu widzenia, jeśli będzie odczytywana jako norma nakazująca stosowanie odmiennych - ze względu na wymiar urlopu w różnych okresach obowiązywania ustawy o Policji – zasad ustalania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop. Okoliczność, że od 1 października 2020 r. istnieje w polskim porządku prawnym norma zawarta w art. 115a ustawy o Policji (art. 1 pkt 16 ustawy o szczególnych rozwiązaniach zgodnie z którym ekwiwalent pieniężny za 1 dzień niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego ustala się w wysokości 1/21 części miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym należnego policjantowi na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym) nie ma wpływu na charakter tych zasad. Regulacja ta określająca sposób obliczenia ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop jest niewątpliwie skorelowana z zasadami ustalania tej należności pieniężnej obowiązującymi od dnia 19 października 2001 r. i ułatwia proces ich obliczania od dnia 1 października 2020 r., a także – zgodnie ze zdaniem pierwszym art. 9 ust. 1 ustawy o szczególnych rozwiązaniach w sprawach "dotyczących wypłaty ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy wszczętych i niezakończonych przed dniem 6 listopada 2018 r. oraz do spraw dotyczących wypłaty ekwiwalentu pieniężnego wypłaty ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy policjantowi zwolnionemu ze służby od dnia 6 listopada 2018 r.". Brak objęcia zakresem obecnej treści art. 115a ustawy o Policji pozostałego okresu obowiązujących od dnia 19 października 2001 r. zasad ustalania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop, a także treść zdania trzeciego art. 9 ust. 1 ustawy o szczególnych rozwiązaniach, zgodnie z którym przy obliczaniu wysokości ekwiwalentu pieniężnego przysługującego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy za rok 2018 określa się proporcję liczby dni niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego przysługującego przed dniem 6 listopada 2018 r. oraz od dnia 6 listopada 2018 r., nie wyłączają tych zasad, nie mogą też czynić niewykonalnym prawa do ekwiwalentu ustalanego według tych zasad, tak jak brak analogicznej regulacji nie uniemożliwiał obliczania wysokości ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop przed dniem 19 października 2001 r. Wysokość tego ekwiwalentu obliczana z uwzględnieniem zasad obowiązujących od dnia 19 października 2001 r. powinna uwzględniać ustawowy wymiar 26 dni kalendarzowych urlopu od tego dnia, a także istotę corocznego płatnego urlopu i istotę ekwiwalentności, tj. okoliczności, które akcentował Trybunał Konstytucyjny w motywach wyroku z dnia 30 października 2018 r. sygn. K 7/15 stwierdzając, że świadczeniem ekwiwalentnym za przepracowany dzień urlopu jest wynagrodzenie za jeden dzień roboczy. Taki sposób obliczania wartości jednego dnia urlopu wynika z faktu, że urlop wypoczynkowy liczony jest wyłącznie w dniach roboczych. Interpretację taką wspiera także treść art. 121 ust. 1 ustawy o Policji, który ustala wysokość uposażenia przysługującego policjantowi w razie wykorzystania urlopu. Ekwiwalent będący substytutem urlopu powinien więc odpowiadać wartości tego świadczenia w naturze. Przyjęcie w art. 115a ustawy o Policji wskaźnika 1/30 części miesięcznego uposażenia policjanta oznacza, że wypłacanej policjantowi należności za jeden dzień niewykorzystanego urlopu nie można nazwać rekompensatą ekwiwalentną, co prowadzi do naruszenia "istoty" corocznego płatnego urlopu chronionego przez art. 66 ust. 2 Konstytucji" (por. przykładowo wyroki NSA z 12 grudnia 2023 r., sygn. III OSK 6071/21, z 31 stycznia 2024 r., sygn. III OSK 898/22, z 24 maja 2024 r., sygn. III OSK 905/23).

Sąd zauważył, że organy rozstrzygały przedmiotową sprawę w trybie art. 154 k.p.a. Jednak, zdaniem Sądu, Komendant Wojewódzki Policji dopuścił się naruszenia art. 154 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i odmowę uchylenia decyzji Komendanta Miejskiego Policji z 17 czerwca 2024 r. nr [...]. Zdaniem Sądu w sprawie bowiem zostały spełnione wszystkie przesłanki tego przepisu, a mianowicie sprawa dotyczy decyzji ostatecznej, na mocy której żadna ze stron nie nabyła prawa - decyzja odmawiająca Skarżącemu wypłaty wyrównania ekwiwalentu za urlop wypoczynkowy i dodatkowy stanowiła decyzję, na mocy której Skarżący nie nabył żadnego prawa. I co zdaniem Sądu najistotniejsze - za uchyleniem decyzji przemawiają względy interesu społecznego oraz słuszny interes strony. Sąd zgadza się w tym względzie ze Skarżącym, że względy interesu społecznego w analizowanej sprawie można sprowadzić do realizacji woli ustrojodawcy wyrażonej w art. 190 ust. 4 Konstytucji RP oraz wypełniania przez Rzeczpospolitą Polską obowiązków wynikających z zasady demokratycznego państwa prawnego, określonej w art. 2 Konstytucji RP. Zgodnie z art. 190 ust. 4 Konstytucji RP orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego o niezgodności z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą aktu normatywnego, na podstawie którego zostało wydane prawomocne orzeczenie sądowe, ostateczna decyzja administracyjna lub rozstrzygnięcie w innych sprawach, stanowi podstawę do wznowienia postępowania, uchylenia decyzji lub innego rozstrzygnięcia na zasadach i w trybie określonych w przepisach właściwych dla danego postępowania.

W związku z powyższym Sąd uznał że przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy Policji uwzględnią przedstawioną powyżej ocenę prawną, stosując tryb z art. 154 k.p.a., a co za tym idzie przyjmując, że za uchyleniem decyzji przemawiają względy interesu społecznego oraz słuszny interes strony oraz w szczególności mając na względzie art. 114 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji (policjant zwalniany ze służby za niewykorzystane urlopy wypoczynkowe lub dodatkowe oraz za niewykorzystany czas wolny od służby, przyznany za pracę ponad wymiar, otrzymuje ekwiwalent pieniężny) i dokonają wyliczenia i wypłaty skarżącemu części należnego ekwiwalentu za niewykorzystany urlop na podstawie art. 115a ustawy o Policji zgodnie z art. 66 ust. 2 Konstytucji RP (pracownikowi przysługuje prawo do określonych w ustawie dni wolnych od pracy i corocznych płatnych urlopów oraz maksymalnych norm czasu pracy) i stanowiskiem Trybunału Konstytucyjnego wyrażonym w wyroku z 23 lutego 2010 r., sygn. K 1/08 (OTK ZU nr 2/A/2010, poz. 14), zgodnie z którym prawo to gwarantowane jest w art. 66 ust. 2 Konstytucji RP w sposób bezwarunkowy, a rekompensata pieniężna za niewykorzystany (płatny) urlop stanowi konieczny substytut otrzymywany w miejsce niewykorzystanego urlopu.

Mając powyższe na względzie Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. oraz art. 135 p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję jak w sentencji wyroku.

Sąd orzekł o kosztach postępowania na podstawie art. 200 oraz art. 205 § 2 w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (tekst jedn.: Dz. U. z 2023 r. poz. 1964 z późn. zm.), zasądzając od Komendanta Wojewódzkiego Policji zwrot opłaty w wysokości 497 zł. Na jej wysokość składa się wynagrodzenie pełnomocnika (480 zł) oraz opłata skarbowa za udzielone pełnomocnictwo (17zł).