III SAB/Kr 115/22 - Postanowienie

Data orzeczenia	2023-01-20	
Data wpływu	2022-11-18	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie	
Sędziowie	Elżbieta Czarny-Drożdżejko /przewodniczący sprawozdawca/	
Symbol z opisem	6120 Ewidencja gruntów i budynków
658	
Hasła tematyczne	Odrzucenie skargi	
Sygn. powiązane	I OZ 799/25	
Skarżony organ	Starosta	
Treść wyniku	odrzucono skargę	
Powołane przepisy	Dz.U. 2022 nr 0 poz 329; Art. 58 par. 1  pkt 6  i par. 3; Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Czarny-Drożdżejko po rozpoznaniu w dniu 20 stycznia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. M. na bezczynność Starosty Nowotarskiego w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 16 czerwca 2020 r. o aktualizacji danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków postanawia: skargę odrzucić.	
Uzasadnienie
Pismem z dnia 28 października 2022 r. A. M. (dalej: skarżący), złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, skargę na bezczynność Starosty Nowotarskiego w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 16 czerwca 2020 r. o aktualizacji danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu.

Merytoryczne rozpatrzenie zasadności skargi poprzedzone jest w każdym postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 329, z późn. zm., dalej: p.p.s.a.), sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn (niż określonych w pkt. 1-5 tej normy) wniesienie skargi jest niedopuszczalne.

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 i 9 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a oraz bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.

Stosownie zaś do treści art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności (pkt 1); zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (pkt 2); stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (pkt 3). Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a).

Pojęcia bezczynności i przewlekłości zdefiniowane zostały w art. 37 § 1 pkt 1 i pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735, z późn. zm., dalej: k.p.a.). I tak bezczynność zdefiniowana została, jako niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub przepisach szczególnych, ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 tej ustawy, zaś przewlekłość określono, jako prowadzenie postępowania dłużej, niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy. Organ, zatem pozostaje w bezczynności, jeśli nie zakończy postępowania w przewidziany prawem sposób w ustawowym terminie lub w terminie przez siebie zmienionym na podstawie art. 36 § 1 k.p.a. Natomiast postępowanie jest przewlekle prowadzone, jeśli w granicach czasowych przeznaczonych na załatwienie sprawy, organ działa opieszale, nieefektywnie i nie rozstrzyga sprawy, mimo że brak jest do tego przeszkód.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt kontrolowanej sprawy wskazać należy, że w dniu 28 października 2022 r. (data stempla pocztowego) skarżący wniósł skargę na bezczynność Starosty Nowotarskiego w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 16 czerwca 2020 r. o aktualizacji danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków.

Z akt administracyjnych sprawy wynika, że wniosek skarżącego z dnia 16 czerwca 2020 r. został rozpoznany, decyzją Starosty Nowotarskiego z dnia 20 października 2022 r.

W związku z powyższym skarga na bezczynność organu została wniesiona, po wydaniu decyzji w sprawie, czyli po ustaniu stanu bezczynności.

W tym miejscu wskazać należy, że 22 czerwca 2020 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie siedmiu sędziów podjął uchwałę o sygn. akt II OPS 5/19, zgodnie z którą "wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi". W uzasadnieniu powołanej uchwały Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził m.in., że "(...) za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego [...]".

Powołana uchwała jest tzw. uchwałą konkretną. Została bowiem podjęte na skutek pytań prawnych przedstawionych składowi siedmiu sędziów w konkretnej sprawie na podstawie art. 187 § 1 p.p.s.a. Moc wiążąca uchwały konkretnej nie odnosi się jednak wyłącznie do sprawy, w której przedstawiono zagadnienie prawne do rozstrzygnięcia. Posiada ona również tzw. ogólną moc wiążącą, na co jednoznacznie wskazuje treść art. 269 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z nim, jeżeli jakikolwiek skład sądu administracyjnego rozpoznający sprawę nie podziela stanowiska zajętego w uchwale składu siedmiu sędziów, całej izby albo w uchwale pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego, przedstawia powstałe zagadnienie prawne do rozstrzygnięcia odpowiedniemu składowi. Przepis art. 187 § 1 i 2 stosuje się odpowiednio. Ogólna moc wiążąca uchwały powoduje zatem, że wiąże ona sądy administracyjne we wszystkich sprawach, w których miałby być stosowany interpretowany tą uchwałą przepis (zob. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2016 r. sygn. akt II OSK 714/15, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 października 2017 r. sygn. akt I OZ 1314/17 – niepublikowane; dostępne: http://orzeczenia.nsa.gov.pl; A. Skoczylas "Działalność uchwałodawcza Naczelnego Sądu Administracyjnego". Warszawa 2004, str. 221 i nast.).

Przedmiotowa uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 czerwca 2020 r. sygn. akt II OPS 5/19 wiążą więc także Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w przedmiotowej sprawie.

Skoro skarżący wniósł skargę do sądu administracyjnego już po wydaniu przez organ rozstrzygnięcia w sprawie, czyli po ustaniu bezczynności, należało uznać, że skarga jest niedopuszczalna.

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.