Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Dnia 19 maja 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Ceglarska-Piłat, Sędziowie Sędzia WSA Robert Adamczewski (spr.), Sędzia WSA Ewa Alberciak, , Protokolant asystent sędziego Agata Zarychta, , po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 maja 2026 roku sprawy ze skarg S. N. na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 24 listopada 2025 roku nr 445.3.2025, 445.4.2025, 445.5.2025 w przedmiocie potwierdzenia prawa do korzystania ze świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych oddala skargi.

III SA/Łd 89/26

U Z A S A D N I E N I E

Decyzjami z 24 listopada 2025 r. (o kolejnych znakach: KO.445.3.2025, KO.445.4.2025, KO.445.5.2025) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Piotrkowie Trybunalskim utrzymało w mocy decyzje Burmistrza Wolborza z 16 września 2025 r. (o kolejnych znakach: MOPS.PS.508.000642.2025, MOPS.PS.508.000643.2025, MOPS.PS.508.000644.2025) w przedmiocie potwierdzenia S. N. prawa do korzystania ze świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych na okres 90 dni począwszy od 28 listopada 2023 r., 22 maja 2024 r., 20 sierpnia 2024 r. na podstawie art. 7 ust. 2 oraz art. 54 ust. 7 ustawy z 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (tj.: Dz.U. z 2025 r., poz. 1461 ze zm.) [dalej: ustawa o świadczeniach opieki zdrowotnej].

Z akt sprawy wynika, że do Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Wolborzu wpłynęło pismo Narodowego Funduszu Zdrowia - Łódzkiego Oddziału Wojewódzkiego w Łodzi z 22 maja 2025 r. w sprawie potwierdzenia prawa do świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych dla S. N. za dni: 28 listopada 2023 r., 21 lutego 2024 r., 22 maja 2024 r. oraz 20 sierpnia 2024 r.

W toku przeprowadzonego postępowania administracyjnego organ pierwszej instancji ustalił, że S. N. posiada obywatelstwo polskie i zamieszkuje w W., prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. Jest osobą wymagającą leczenia. Choruje na [...]. W dniach 28 listopada 2023 r., 21 lutego 2024 r., 22 maja 2024 r. oraz 20 sierpnia 2024 r. nie był objęty powszechnym, obowiązkowym ubezpieczeniem zdrowotnym. Dalej organ ustalił, że w październiku 2023 r., kwietniu 2024 r. oraz lipcu 2024 r. jak i w miesiącach poprzedzających wymienione nie posiadał żadnego dochodu, nie pracował zawodowo. Ponadto skarżący 28 listopada 2023 r., 21 lutego 2024 r., 22 maja 2024 r. oraz 20 sierpnia 2024 r. nie był zarejestrowany w Powiatowym Urzędzie Pracy w P.. Ze zgromadzonej dokumentacji wynika, że nie pobierał żadnych świadczeń z ZUS i KRUS.

Organ ustalił również, że S. N. spełniał kryterium dochodowe osoby samotnie gospodarującej wynoszące 776.00 zł, o którym mowa w art. 8 ustawy o pomocy społecznej oraz nie wystąpiły przesłanki określone w art. 12 ustawy o pomocy społecznej.

Mając na uwadze ustalone okoliczności Burmistrz Wolborza 16 września 2025 r. wydał trzy decyzje (o kolejnych znakach: MOPS.PS.508.000642.2025, MOPS.PS.508.000643.2025, MOPS.PS.508.000644.2025), którymi potwierdził S. N. prawo do korzystania ze świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych na okres 90 dni, począwszy od 28 listopada 2023 r., 22 maja 2024 r., 20 sierpnia 2024 r. Z uwagi na konieczność zapewnienia świadczeń opieki zdrowotnej skarżącemu, decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności.

S. N. wniósł odwołania od powyżej opisanych trzech decyzji Burmistrza Wolborza z 16 września 2025 r. W treści odwołania skarżący nie sformułował zarzutu względem ww. decyzji podnosząc natomiast m.in., iż (cyt.): "Zgodnie z Art. 68 pkt 1 Konstytucji Każdy ma prawo do ochrony zdrowia. Zgodnie z Art. 68 pkt 2 Konstytucji Obywatelom, niezależnie od ich sytuacji materialnej, władze publiczne zapewniają równy dostęp do świadczeń opieki zdrowotnej finansowanej ze środków publicznych. Warunki i zakres udzielania świadczeń określa ustawa. Ustawa z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, uzależnia dostęp do świadczeń opieki zdrowotnej finansowanej ze środków publicznych od posiadanego ubezpieczenia. Logicznym jest, że zgodnie z przytoczonym wyżej artykułem 68 Konstytucji dostęp do świadczeń ma każdy niezależnie od posiadanych środków czy dochodu. Nie ma możliwości uzależnienia posiadania dochodu od posiadanego przez pacjenta dochodu czy majątku. Komuniści zawsze najprostszą sprawę procedowali dekadami tak jak jest to w tym przypadku od 2013. Zgodnie z Konstytucją ubezpieczenie zdrowotne zawsze posiadałem i cały czas posiadam, nic nie jest w stanie tego zmienić. Komuniści w ramach pomocy dostają z Unii Europejskiej pieniądze zupełnie bezpodstawnie. Jednym z warunków, które komuniści mieli spełnić to nie szantażować ludzi np. brakiem ubezpieczenia zdrowotnego. Po rzekomych przemianach w 1989 służba zdrowia splajtowała, teraz próbuje się podtrzymywać bankruta poprzez kradzieże i szantaż tak jak to jest w tym przypadku. Byłem już kilkukrotnie szantażowany życiem, nikt nie poniósł do dnia dzisiejszego żadnych konsekwencji. Mój stan zdrowia cały czas się pogarsza, nikt za to nie ponosi odpowiedzialności. Nie mam możliwości otwarcia działalności gospodarczej ani podjęcia pracy, gdyż musiał bym łożyć na nazistowską służbę zdrowia, cały kraj nie może się przez to rozwijać. Kiedyś były kasy chorych, przynajmniej był jakiś pozór konkurencji, teraz nawet tego nie ma. Cała służba zdrowia to jeden wielki przekręt służy jedynie do drenowania portfeli. Pseudo lekarze, którzy tworzą sztuczne kolejki, nie mają o niczym pojęcia, pogarszają stan zdrowia pacjentów by ten jak najczęściej ich odwiedzał najlepiej prywatnie rzekomo lepiej wykonują robotę, na NFZ wyrządzają same szkody, używają państwowego sprzętu do udzielania prywatnych »usług« rzekomo lepszych. Lekarze po polskich szkołach nigdzie na świecie nie mogli znaleźć pracy chyba, że po kolejnych studiach, teraz przymusza się wszystkich żeby honorować ich jako lekarzy co jest tragiczne dla społeczeństwa.

Domagam się zmiany decyzji na decyzję jednoznacznie stwierdzającą moje ciągłe i nieprzerwane ubezpieczenie, które nie da się w obecnym stanie prawnym podważyć. Kiedyś był taki specjalista od propagandy, który twierdził, że kłamstwo powtarzane tysiąc razy staje się prawdą, nazywał się J.G. Dla komunistów było to za dużo i przerobili na sto razy i tak do dzisiaj kłamstwo powtarzane sto razy staje się prawdą. NFZ to nie jest służba zdrowia to jest gestapo. W Polsce nie ma żadnej służby zdrowia. Cała sprawa trwa już ponad 15 lat a mogła być załatwiona w pięć minut. Po 15 piętnastu latach orzeczenia TK nie są publikowane. Od 2025 nie są wypłacane wynagrodzenia sędziom Trybunału Konstytucyjnego. Komunistom nie podobają się orzeczenia TK. W komunie załatwienie najprostszych spraw zawsze trwało latami. Przez tą sprawę nie mogę zajmować się czymś innym, nie mogę prowadzić działalności gospodarczej, straty oceniam na 900 bilionów CHF (dziewięćset bilionów franków szwajcarskich), dodatkowo żądam drugie tyle zadośćuczynienia. Oprócz tego cały dodruk pustych pieniędzy EBC i FED i wszystkich pozostałych banków centralnych. EBC drukuje średnio dwa biliony euro miesięcznie pieniędzy bez pokrycia, nie wiem ile może trwać dopisanie do ogólnej puli dwa biliony euro, dziesięć może piętnaście minut, na pewno nie więcej. Za włożona pracę domagam się odszkodowania w wysokości określonej powyżej razy dziesięć".

Wspomnianymi na wstępie decyzjami Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Piotrkowie Trybunalskim utrzymało wszystkie trzy decyzje w mocy.

W uzasadnieniu organ odwoławczy po krótkim przedstawieniu stanu faktycznego przytoczył dosłownie treść odwołania. Następnie Kolegium wskazało, że skarżący spełnia kryterium dochodowe określone w art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej. Stosownie bowiem do art. 54 ust. 3 pkt 3 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej decyzje potwierdzającą prawo do świadczeń opieki zdrowotnej wydaje się po stwierdzeniu spełniania kryterium dochodowego, o którym mowa w tej regulacji i jak ustalono strona kryterium to spełniała bowiem nie posiadała żadnego dochodu. W sprawie organ uznał również, że nie ma dysproporcji między brakiem dochodu a sytuacją majątkową skarżącego. Skarżący nie pracował zawodowo, nie posiadał uprawnień do świadczeń emerytalno-rentowych i nie był zarejestrowany w PUP, nie posiadał własnego dochodu. W konsekwencji organ uznał, że w sprawie istnieją podstawy do wydania skarżącemu decyzji potwierdzającej prawo do świadczeń opieki zdrowotnej z uwagi spełnienie przesłanki określonej w art. 54 ust. 3 pkt 4 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej.

Uwzględniając powyższe, w ocenie Kolegium w rozpoznawanej sprawie organ pierwszej instancji prawidłowo przyznał skarżącemu prawo do świadczeń opieki zdrowotnej na okres 90 dni, począwszy od kolejnych dat: 28 listopada 2023 r., 22 maja 2024 r., 20 sierpnia 2024 r. Zgodnie bowiem z treścią art. 54 ust. 7 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej, prawo do świadczeń opieki zdrowotnej na podstawie decyzji, o której mowa w ust. 1, przysługuje przez okres 90 dni od dnia udzielenia świadczenia. Treść art. 54 ust. 7 cytowanej ustawy, nie pozostawia wątpliwości, że ma on charakter bezwzględnie obowiązującej normy, która w przypadku spełnienia wymaganych przesłanek nie pozostawia właściwemu organowi zakresu uznania administracyjnego, lecz obliguje go do wydania takiego rozstrzygnięcia, jakie zostało wydane w niniejszej sprawie.

Jeżeli zaś chodzi o zgłaszane przez skarżącego na etapie postępowania odwoławczego żądania odszkodowawcze, to Kolegium wskazało, że kwestie te wykraczają zarówno poza zakres zaskarżonej decyzji, jak i właściwość Kolegium.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi S. N. zarzucił, że Kolegium nie odniosło się do jego zarzutów, twierdzeń ani do przytoczonych przez stronę przepisów prawnych. W ocenie strony wywód przytoczony przez SKO na temat ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych jest absurdalny, zmienia całkowicie treść ustawy.

Powołując się na art. 68 pkt 2 Konstytucji RP skarżący wskazał, że wykluczona jest możliwość uzależnienia posiadania ubezpieczenia zdrowotnego od posiadanego majątku lub dochodu czy wpłaconych składek. Bezpodstawne jest twierdzenie, że skarżący nie ma ubezpieczenie zdrowotnego. Zdaniem skarżącego w Polsce nie ma możliwości prowadzenia działalności gospodarczej ani wykonywania pracy bez łożenia na ZUS czy NFZ. Brak możliwości wyboru ubezpieczyciela. Za dalszą manipulację strona domaga się odszkodowania i zadośćuczynienia w podwójnej napisanej wcześniej wysokości.

Skarżący zwrócił uwagę, że przed 2013 rokiem nikt nie kwestionował jego ubezpieczenia zdrowotnego, a nic się nie zmieniło. W ocenie strony Kolegium przytoczyło przepisy, które nie mają zastosowania w tej sprawie. Skarżący stwierdził, że bez najmniejszej wątpliwości ubezpieczenie zdrowotne miał i cały czas ma i nic się nie zmienia. "W związku z dalszymi manipulacjami" skarżący wniósł o wyłączenie następujących osób: W. K., A. L., A. P..

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Na rozprawie, która odbyła się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi 19 maja 2026 r. sąd postanowił na podstawie art. 111 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi połączyć do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawę III SA/Łd 89/26 ze sprawami o sygnaturach III SA/Łd 90/26 i III SA/Łd 91/26; dalej prowadzić sprawę pod sygnaturą III SA/Łd 89/26; zakreślić w repertorium SA sprawy o sygnaturze III SA/Łd 90/26 i III SA/Łd 91/26.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Wszystkie skargi nie są zasadne.

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj.: Dz.U. z 2024 r., poz. 1267 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Natomiast, w myśl art. 145 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz.U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.) [dalej: ustawa p.p.s.a.], sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:

1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi:

a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach;

3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach.

Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Badając legalność zaskarżonych decyzji sąd nie stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego ani procesowego w stopniu uzasadniającym jej uchylenie.

Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie są trzy decyzje organu odwoławczego w przedmiocie potwierdzenia S. N. prawa do korzystania ze świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzje organu pierwszej instancji o przyznaniu S. N. takiego prawa w okresach wskazanych w decyzjach organu pierwszoinstancyjnego.

Podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (tj.: Dz.U. z 2025 r., poz. 1461 ze zm.) [dalej: ustawa o świadczeniach opieki zdrowotnej] oraz przepisy ustawy z 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2026 r., poz. 639 ze zm.) [dalej: ustawa o pomocy społecznej].

Zgodnie z treścią art. 2 ustr.1 pkt 1 i 2 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej do korzystania ze świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych na zasadach określonych w ustawie mają prawo:

1) osoby objęte powszechnym - obowiązkowym i dobrowolnym ubezpieczeniem zdrowotnym, zwane dalej "ubezpieczonymi",

2) inne niż ubezpieczeni osoby posiadające miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, które posiadają obywatelstwo polskie lub uzyskały w Rzeczypospolitej Polskiej status uchodźcy lub ochronę uzupełniającą, lub zezwolenie na pobyt czasowy udzielone w związku z okolicznością, o której mowa w art. 159 ust. 1 pkt 1 lit. c lub d ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz.U. z 2025 r. poz. 1079), spełniające kryterium dochodowe, o którym mowa w art. 8 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz.U. z 2025 r. poz. 1214), co do których nie stwierdzono okoliczności, o której mowa w art. 12 tej ustawy, na zasadach i w zakresie określonych dla ubezpieczonych,

W myśl art. 3 ust. 1 ustawy o świadczeniach zdrowotnych ubezpieczonymi są:

1) osoby posiadające obywatelstwo państwa członkowskiego UE lub EFTA lub Zjednoczonego Królestwa, zamieszkujące na terytorium państwa członkowskiego UE lub EFTA lub Zjednoczonego Królestwa,

2) osoby nieposiadające obywatelstwa państwa członkowskiego UE lub EFTA, lub Zjednoczonego Królestwa, które przebywają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie wizy w celu wykonywania pracy, zezwolenia na pobyt czasowy z wyłączeniem zezwolenia udzielonego na podstawie art. 181 ust. 1 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach, zezwolenia na pobyt stały, zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej, zgody na pobyt ze względów humanitarnych, zgody na pobyt tolerowany, wizy wydanej w celu przyjazdu ze względów humanitarnych, z uwagi na interes państwa lub zobowiązania międzynarodowe,

2a) osoby, które uzyskały w Rzeczypospolitej Polskiej status uchodźcy lub ochronę uzupełniającą albo korzystają z ochrony czasowej na jej terytorium,

2b) osoby ubiegające się w Rzeczypospolitej Polskiej o udzielenie ochrony międzynarodowej i małżonkowie, w imieniu których występują z wnioskiem o udzielenie ochrony międzynarodowej, którzy posiadają zaświadczenie wydane na podstawie art. 35 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2025 r. poz. 223, 389, 619 i 621),

3) osoby nieposiadające obywatelstwa państwa członkowskiego UE lub EFTA, lub Zjednoczonego Królestwa, legalnie zamieszkujące na terytorium innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego UE lub EFTA, lub Zjednoczonego Królestwa,

3a) studenci i doktoranci, którzy odbywają kształcenie w Rzeczypospolitej Polskiej, absolwenci, którzy odbywają w Rzeczypospolitej Polskiej obowiązkowy staż, oraz odbywający kursy języka polskiego lub kursy przygotowawcze do podjęcia nauki w języku polskim, o których mowa w przepisach odrębnych, nieposiadający obywatelstwa państwa członkowskiego UE lub EFTA i niebędący osobami, o których mowa w ust. 1 pkt 3, jeżeli zostali uznani za osoby pochodzenia polskiego w rozumieniu przepisów o repatriacji lub posiadają ważną Kartę Polaka,

- jeżeli podlegają zgodnie z art. 66 obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego albo ubezpieczają się dobrowolnie na zasadach określonych w art. 68,

4) osoby posiadające obywatelstwo państwa członkowskiego UE lub EFTA, lub Zjednoczonego Królestwa, niezamieszkujące na terytorium państwa członkowskiego UE lub EFTA, lub Zjednoczonego Królestwa, jeżeli podlegają obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i są objęte:

a) ubezpieczeniami emerytalnym i rentowymi na podstawie przepisów ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2025 r. poz. 350, z późn. zm.),

b) ubezpieczeniem społecznym rolników na podstawie przepisów ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników (Dz. U. z 2025 r. poz. 197, 620, 621 i 1160).

Zgodnie z treścią art. 54 ust. ust. 1 ustawy o świadczeniach zdrowotnych dokumentem potwierdzającym prawo do świadczeń opieki zdrowotnej świadczeniobiorcy, o którym mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2, jest decyzja wójta (burmistrza, prezydenta) gminy właściwej ze względu na miejsce zamieszkania świadczeniobiorcy, potwierdzająca to prawo.

W myśl art. 54 ust. 3 wymienionej ustawy decyzję, o której mowa w ust. 1, wydaje się po:

1) przedłożeniu przez świadczeniobiorcę, o którym mowa w ust. 1, dokumentów potwierdzających:

a) posiadanie obywatelstwa polskiego lub

b) posiadanie statusu uchodźcy, lub

c) objęcie ochroną uzupełniającą, lub

d) posiadanie zezwolenia na pobyt czasowy udzielonego w związku z okolicznością, o której mowa w art. 159 ust. 1 pkt 1 lit. c lub d ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach;

2) przeprowadzeniu rodzinnego wywiadu środowiskowego;

3) stwierdzeniu spełniania kryterium dochodowego, o którym mowa w art. 8 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej;

4) stwierdzeniu braku okoliczności, o której mowa w art. 12 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej, w wyniku przeprowadzenia rodzinnego wywiadu środowiskowego, o którym mowa w pkt 2.

Zgodnie z treścią art. 54 ust. 7 ustawy o świadczeniach zdrowotnych prawo do świadczeń opieki zdrowotnej na podstawie decyzji, o której mowa w ust. 1, przysługuje przez okres 90 dni od dnia określonego w decyzji, którym jest:

1) dzień złożenia wniosku,

2) w przypadku udzielania świadczeń w stanie nagłym - dzień udzielenia świadczenia - chyba że w tym okresie świadczeniobiorca zostanie objęty ubezpieczeniem zdrowotnym.

Przepis art. 66 ust. 1 ustawy o świadczeniach zdrowotnych wymienia osoby podlegające obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu.

W myśl art. 68 ust. 1 wymienionej ustawy osoba niewymieniona w art. 66 ust. 1, pracownik przebywający na urlopie bezpłatnym, poseł do Parlamentu Europejskiego wybrany w Rzeczypospolitej Polskiej lub osoba niewymieniona w art. 66 ust. 1, do której ma zastosowanie art. 11 ust. 3 lit. e rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego lub art. SSC.10 ust. 3 lit. c protokołu w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego do umowy o handlu i współpracy między Unią Europejską i Europejską Wspólnotą Energii Atomowej, z jednej strony, a Zjednoczonym Królestwem Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, z drugiej strony, może ubezpieczyć się dobrowolnie na podstawie pisemnego wniosku złożonego w Funduszu, jeżeli ma miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Zgodnie z treścią art. 6 pkt 10 ustawy o pomocy społecznej przez osobę samotnie gospodarująca rozumie się osobę prowadzącą jednoosobowe gospodarstwo domowe.

W myśl art. 8 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej prawo do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej, z zastrzeżeniem art. 40, art. 41, art. 53a i art. 91, przysługuje:

1) osobie samotnie gospodarującej, której dochód nie przekracza kwoty 1010 zł, zwanej dalej "kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej",

2) osobie w rodzinie, w której dochód na osobę nie przekracza kwoty 833 zł, zwanej dalej "kryterium dochodowym na osobę w rodzinie",

3) rodzinie, której dochód nie przekracza sumy kwot kryterium dochodowego na osobę w rodzinie, zwanej dalej "kryterium dochodowym rodziny" - przy jednoczesnym wystąpieniu co najmniej jednego z powodów wymienionych w art. 7 pkt 2-15 lub innych okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy społecznej.

Zgodnie z treścią art. 12 ustawy o pomocy społecznej W przypadku stwierdzonych przez pracownika socjalnego dysproporcji między udokumentowaną wysokością dochodu a sytuacją majątkową osoby lub rodziny, wskazującą, że osoba ta lub rodzina jest w stanie przezwyciężyć trudną sytuację życiową, wykorzystując własne zasoby majątkowe, w szczególności w przypadku posiadania znacznych zasobów finansowych, wartościowych przedmiotów majątkowych lub nieruchomości, można odmówić przyznania świadczenia.

W myśl § 1 pkt 1a rozporządzenia Rady Ministrów z 12 lipca 2024 r. w sprawie zweryfikowania kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (Dz.U. z 2024 r., poz. 1044) ustala się następujące zweryfikowane kryteria dochodowe oraz kwoty świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej:

1) kryteria dochodowe:

a) dla osoby samotnie gospodarującej - w wysokości 1010 zł.

Organy administracji słusznie zatem potwierdziły prawo S. N. do korzystania ze świadczeń opiekli zdrowotnej finansowych ze środków publicznych.

Z zebranego materiału dowodowego wynika, że skarżący korzystał ze świadczeń opieki zdrowotnej w dniach 28 listopada 2023 r., 21 lutego 2024 r., 22 maja 2024 r., 20 sierpnia 2024 r.

Decyzją Dyrektora Łódzkiego Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia został on obciążony kosztami udzielonych mu świadczeń zaś Prezes NFZ zwrócił się do Burmistrza Wolborza o wydania decyzji potwierdzającej prawo S. N. do udzielonych mu świadczeń.

Organy administracji trafnie uznały, że spełnione zostały przesłanki do wydania decyzji, o której mowa w art. 54 ustawy o świadczeniach zdrowotnych.

Należy zaznaczyć, że w analizowanych okresach skarżący nie był objęty ubezpieczeniem zdrowotnym ani obowiązkowym ani dobrowolnym. Spełniał natomiast kryterium dochodowe określone w art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej. W okresie udzielania S. N. świadczeń opieki zdrowotnej był on osobą prowadzącą jednoosobowe gospodarstwo domowe i nie posiadał żadnego dochodu. W tym czasie nie pracował zawodowo, nie posiadał uprawnień do świadczeń emertytalno-rentowych i nie był zarejestrowany w urzędzie pracy jako bezrobotny. Wobec skarżącego nie wystąpiły również przesłanki z art. 12 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej. W stosunku do S. N. spełnione zatem zostały wszystkie wymogi do wydania decyzji określone w art. 54 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej. Oznacza to, że w okresie od 28 listopada 2023 r. do 20 sierpnia 2024 r. miał on, prawo do korzystania ze świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych.

We wszystkich zaskarżonych decyzjach prawidłowo określono okres przysługiwania skarżącemu wymienionego prawa. Prawo to określono od dnia udzielenia świadczeń na okres 90 dni czyli zgodnie z treścią art. 54 ust. 7 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej.

Nieuzasadniony jest zarzut skargi, że wszystkie osoby przebywające w kraju posiadają ubezpieczenie zdrowotne w każdym czasie.

Prawo do świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych przysługuje osobom wymienionym w art. 2 ust. 1 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej i są to osoby objęte obowiązkowym i dobrowolnym ubezpieczeniem zdrowotnym (pkt 1), inne osoby spełniające kryteria dochodowe, o których mowa w art. 8 ustawy o pomocy społecznej (pkt 2) oraz osoby wymienione w punkcie 3 i 4 ustępu 1 art. 2 ustawy o świadczeniach zdrowotnych. Osoby objęte obowiązkowym ubezpieczeniom zdrowotnym zostały wymienione w art. 66 ust. 1 ustawy o świadczeniach zdrowotnych, zaś dobrowolnym ubezpieczeniom zdrowotnym podlegają osoby nie wymienione w art. 66 ust. 1 ustawy o świadczeniach zdrowotnych, które spełniają warunki wynikające z art. 68 powoływanej ustawy.

Jeżeli chodzi zaś o okres ubezpieczenia zdrowotnego to jest on wyznaczony okresem spełnienia przesłanek określonych w wymienionych przepisach. Nieuzasadniony jest zatem zarzut skargi, że wszystkie osoby przebywające w Polsce mają ubezpieczenie zdrowotne w każdym czasie. Odnośnie do przepisu art. 68 ust. 2 Konstytucji RP, na który powołuje się skarżący to należy zaznaczyć, że adresatem pierwszego zdania tego przepisu są władze publiczne, które zobowiązane są stworzyć odpowiednie służby (instytucje) udzielające obywatelom świadczeń opieki zdrowotnej. Natomiast w zdaniu drugim wymienionego przepisu stwierdzono, że warunki i zakres udzielania świadczeń ma określić ustawa. Taką ustawą jest między innymi ustawa z 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, która reguluje między innymi także kwestie ubezpieczeń zdrowotnych, omówione we wcześniejszych rozważaniach. Nie można zatem zgodzić się ze skarżącym, że Konstytucja RP przyznaje wszystkim obywatelom ubezpieczenie zdrowotne w każdym czasie.

Reasumując Sąd uznał, że wszystkie skargi nie są zasadne. Rozpoznając sprawę Sąd nie stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego, bądź przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

Z tych wszystkich względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalił wszystkie skargi.

Jeżeli chodzi o zgłoszone w skardze żądania przyznania odszkodowań i zadośćuczynień to wykraczają one poza zakres zaskarżonych decyzji. Żądania te pozostają poza kognicją sądów administracyjnych. Zadaniem sądów administracyjnych jest kontrola działalności administracji publicznej poprzez orzekanie w sprawach skarg na akty i czynności wymienione w art. 3 § 2 pkt 1-9 ustawy p.p.s.a. Kognicja sądów administracyjnych nie obejmuje natomiast spraw o odszkodowanie i zadośćuczynienie dochodzone od urzędników, lekarzy i pielęgniarek. W związku z czym sąd administracyjny nie jest uprawniony do rozpoznania żądań skarżącego w tym zakresie.

Podobnie rzecz ma się co do wniosku skarżącego o wyłączenie z postępowania konkretnie wskazanych osób.

P.K.