Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bożena Kasprzak Sędziowie: Sędzia NSA Paweł Janicki (spr.) Sędzia WSA Cezary Koziński Protokolant: Starszy asystent sędziego Paweł Pijewski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi K. K. i O. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2009 oddala skargę.

Decyzją z dnia [...] r. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy decyzję Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. określającą K. i O. K. zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2009 r. w kwocie 60.702 zł.

Z akt sprawy wynika, że za rok 2009 podatnicy złożyli w Pierwszym Urzędzie Skarbowym Ł.-B. zeznanie o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) na formularzu PIT-36, w którym wykazali:

- łączny przychody z emerytury - 36.354,76 zł,

- przychody z pozarolniczej działalności gospodarczej - 787.204,89 zł,

- koszty uzyskania przychodów - 702.597,90 zł,

- dochód z pozarolniczej działalności gospodarczej - 84.606,99 zł,

- dochód do opodatkowania - 120.961,75 zł,

- podstawa obliczenia podatku - 60.481,00 zł

- podatek - 20.661,12 zł,

- składki na ubezpieczenie zdrowotne O. K. – 4.357,20 zł, natomiast K. K. 754,50 zł,

- podatek po odliczeniach 15.549,42 zł,

- podatek należny 15.549,00 zł.

W 2009 r. O. K. uzyskiwał przychody z działalności gospodarczej prowadzonej pod firmą A.. Dokumentacja księgowa prowadzona była w formie podatkowej księgi przychodów i rozchodów.

W wyniku przeprowadzonego postępowania kontrolnego na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego ustalono, że podatnik zawyżył koszty uzyskania przychodów o kwotę 163.018,13 zł, na skutek zaliczenia do nich 9 faktur stwierdzających fikcyjny zakup materiałów budowlanych, wystawionych przez B. Sp. z o.o., ul. P. 80, 90-102 Ł., NIP [...], czym naruszył art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.), dalej powoływanej jako "u.p.d.o.f."

Postanowieniem z dnia 24 kwietnia 2014 r. organ I instancji włączył do akt sprawy materiał dowodowy zgromadzony w postępowaniach kontrolnych prowadzonych przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. za lata 2006-2009 wobec W. D. prowadzącego działalność gospodarczą pod firma C. z siedzibą w O., B. Sp. z o. o. z siedzibą w Ł., ul. A. 80 oraz D z siedzibą w Ł., ul. A. 80. Zebrany materiał dowodowy wskazywał, że faktury wystawione przez spółkę B. nie dokumentują faktycznych zdarzeń gospodarczych, to jest zakupu materiałów budowlanych .W szczególności ustalono, że spółka B. na udokumentowanie zakupu usług i materiałów budowlanych B. sp. z o.o. posiada

1. faktury za usługi budowlane pochodzące od firm:

-C., NIP [...], z siedzibą w O., ul. B. 2,

- D., NIP [...], z siedzibą mieszczącą się pod tym samym adresem co B., tj. w Ł., ul. A. 80.

2. faktury za materiały budowlane pochodzące od firmy:

-E.. NIP [...], z siedzibą mieszczącą się pod .tym samym adresem co B., tj. w Ł., ul. A. 80. Wg ewidencji prowadzonej przez B. dla potrzeb podatku VAT, Spółka nie posiadała innych dostawców usług i materiałów budowlanych.

Organ podkreślił, że z zapisów rejestrów zakupu oraz zgromadzonych dowodów wynika, że wszelkie prace budowlane jak i sprzedaż materiałów budowlanych, zafakturowane przez B. na rzecz innych podmiotów, w tym na firmę podatnika - A., musiałyby wykonywać: firma C., E. lub D.. Z akt sprawy wynika, iż W. D. w tym okresie wystawił z tytułu usług budowlanych (a nie dostawy towarów), faktury VAT na sumę brutto 15.760.150 zł na rzecz firm D. oraz B. Spółka z o.o., których właścicielem był Pan P. D..

Odnośnie natomiast firmy E. organ wyjaśnił, że J. M. w marcu 2008 r. zarejestrował działalność gospodarczą pod ww. nazwą, a zabrany materiał dowodowy wskazuje, że firma E. działała na podobnych zasadach jak B. Sp. z o.o., tj. nie posiadała pracowników (zgodnie z pismem z ZUS), a poza samochodem marki Toyota Camry nie posiadała innych środków trwałych, co wynika z ewidencji środków trwałych. Z rejestrów zakupu E. oraz podatkowej księgi przychodów i rozchodów wynika, iż jedynym dostawcą tej firmy w zakresie usług budowlanych była firma C.. Co więcej w księdze tej J. M. nie zarejestrował żadnych dostaw materiałów budowlanych do firmy B.. Brak jest również zapisów świadczących o tym, że mógł nabyć towary (materiały budowlane), które mogłyby być następnie przedmiotem odsprzedaży do Spółki B..

Z kolei z włączonych do akt postępowania zeznań W. D. wynika, że firma C. nigdy nie prowadził faktycznej działalności gospodarczej. W. D. nawiązał kontakt z P. D. w latach 2203-2004 i wtedy po raz pierwszy wystawił dla niego fikcyjne faktury, przy czym od 2006 r. kontakty te stały się regularne. Świadek zeznał również, że nigdy nie wykonywała żadnych prac na rzecz firmy P. D., nie zatrudniał pracowników i nie posiadał sprzętu do wykonywania robót budowlanych, nie wie też na czym prace te miałyby polegać. Stwierdził ponadto zeznał, że fikcyjne faktury wystawiał w ilościach hurtowych, podpisując na koniec miesiąca nie analizując na jakie kwoty opiewają oraz jaki rodzaj robót poświadczają, podpisywał też faktury in blanco. Za działania te otrzymywał w rzeczywistości od P. D. od 1.000 do 1.500 zł miesięcznie.

Ustalono ponadto, że prawomocnym wyrokiem z dnia [...] r. sygn. akt [...] Sąd Rejonowy dla Ł.-W. w Ł., III Wydział Karny, uznał W. D. za winnego popełnienia zarzucanego czynu. W wyżej wymienionym wyroku Sąd stwierdził nierzetelność faktur VAT dot. usług budowlanych, wystawionych dla firm: D., B. oraz F., ponieważ nie dokumentowały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych.

W związku z powyższym organ uznał, że sporne faktury zakupu wystawione przez B. Sp. z o.o. na rzecz A., nie stanowią kosztów uzyskania przychodów, gdyż stwierdzają czynności, które nie zostały dokonane.

W dniu 16 maja 2014 r. podatnicy złożyli korektę zeznania PIT-36 za 2009 r., w której wskazali na niezasadne zaliczenie do kosztów uzyskania przychodów 2009 r. wydatków w kwocie 30.992,04 zł, wynikających z faktur zakupu nr [...], [...], [...], [...] wystawionych przez spółkę B., jako przyczynę wskazując niemożność przedstawienia dowodów KP potwierdzających fakt dokonania zapłaty na rzecz sprzedawcy.

Uwzględniając ustalenia postępowania kontrolnego w zakresie zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów zakupu materiałów budowlanych od spółki B. w lutym 2009 r. o łącznej wartości 132.026,09 zł oraz ww. korektę na podstawie art. 193 § 4 i § 6 ustawy Ordynacja podatkowa uznano ewidencję księgową A. za 2009 za nierzetelną. W związku z powyższym decyzją z dnia [...] r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. określił K. K. i O. K. zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych w kwocie 60.702 zł, na podstawie danych wynikających z podatkowej księgi przychodów i rozchodów za 2009 r. z pominięciem kwoty 163.018,13 zł wynikającej z nierzetelnych faktur wystawionych przez B..

We wniesionym odwołaniu podatnicy wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, przy jednoczesnym zobowiązaniu Dyrektora UKS w Ł. do przesłuchania w charakterze świadka W. D. oraz pracowników firmy podatnika T. U., M. M. i T. P., powołując zarzuty naruszenia art. 121 , art. 122, art. 193 § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej oraz błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia, polegający na przyjęciu, że zakwestionowane przez UKS faktury nie potwierdzają dostawy towarów i usług, w sytuacji, gdy faktury te stanowią odzwierciedlenie rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Do odwołania dołączono pisemne oświadczenie z dnia 24 lutego 2014 r. złożone przez P. D. - prezesa Spółki B. sp. z o. o., z treści którego wynika, iż towar sprzedany w lutym 2009 r. o wartości netto 132.026,09 zł, udokumentowany fakturami wystawionymi w miesiącu lutym 2009 r. został przez P. D. zakupiony bez rachunku.

Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. działając w oparciu o art. 233 § 1 pkt 1 ustawy Ordynacja podatkowa decyzją z dnia 8 września 2014 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji, podzielając jego stanowisko. Organ podkreślił, że w sprawie brak jest jakiegokolwiek dowodu na okoliczność poniesienia przez podatników wydatków na rzecz P. D., odpowiadających spornym fakturom. Za dowody takie w ocenie organu nie mogą być dowody KP, jako ściśle powiązane ze spornymi fakturami. W ocenie organu dowód powinien pochodzić od faktycznego zbywcy, a nie podmiotu widniejącego na nierzetelnej fakturze. Dodatkowo organ wskazał, że podatnik dokonując zapłaty gotówką pozbawił się w ocenie organu możliwości wykazania, że faktycznie nabył materiały budowlane od spółki B., co ze względu na znaczną wartość towaru (163.018,13 zł) leżało w interesie strony.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi K. K. i O. K. wnieśli o uchylenie w całości decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] r., powołując zarzuty naruszenia:

1. art. 121, art. 122 oraz art. 193 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej polegające na:

a) nie dopuszczeniu w przedmiotowym postępowaniu ponownego dowodu z zeznań świadka W. D., którego pierwotne, niepełne zeznania stały się podstawą ustaleń faktycznych, które to zeznania posłużyły organowi do wydania zaskarżonej decyzji. Brak ponownego, bezpośredniego przeprowadzenia dowodu, przy jednoczesnym ograniczeniu się organu do załączenia protokołów z przesłuchań W. D. w toku innych postępowań, w których strona nie miała możliwości uczestniczyć, skutkował pozbawieniem strony możliwości czynnego uczestnictwa w niniejszej sprawie i możliwości zadawania pytań świadkowi, w zakresie w jakim zeznania W. D. mogły dotyczyć osoby podatnika;

b) błędnej i dowolnej ocenie zebranego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności wewnętrznie sprzecznych zeznań W. D. zawartych w załączonych do postępowania protokołach jego przesłuchania oraz innych postępowaniach prowadzonych przez organ kontroli, o czym organ ten ma wiedzę z urzędu. Prawidłowa ocena tych zeznań prowadzi zdaniem strony skarżącej do wniosku, że W. D. nie rozliczał się z Urzędem Skarbowym, nie odprowadzał podatków, wpisywał dowolne kwoty w składane do Urzędu deklaracje, co wskazuje że jego zeznania nie są fałszywe i odzwierciedlają jedynie przyjętą i nieznaną stronie linię obrony świadka przed obowiązkiem zapłaty należności, z którymi świadek zalega Skarbu Państwa;

c) pominięcie przez organ istotnej części materiału dowodowego w postaci

- dowodów wpłaty - uregulowania przez stronę należności na rzecz dostawcy. Dowody wpłaty wypisywane były przez księgową M. M. podczas dokonywania zapłaty za materiały,

- przesłuchania świadków – pracowników strony- T. U. i T. P..

- wyjaśnień strony, z których wynika, że firmy mikro i małe, do jakich należy firma podatnika za materiały w ponad 90% płacą gotówką.

2. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia polegający na:

błędnym przyjęciu, że zakwestionowane przez Urząd Kontroli Skarbowej faktury VAT nie potwierdzają dostawy towarów i usług, w sytuacji gdy faktury te stanowią odzwierciedlenie rzeczywistych zdarzeń gospodarczych,

błędnym przyjęciu, że dostawcą nabytych przez stronę materiałów budowlanych do B. Sp. z o.o. musiał być jeden z podwykonawców firmy, tj. firma C. lub E., podczas gdy dostawcą zakupionych materiałów budowlanych mógł być zupełnie inny podmiot, tym bardziej że z decyzji UKS i Izby Skarbowej wynika, że C, i E. mieli być wyłącznie podwykonawcami B. Sp. z.o.o., a nie dostawcami materiałów budowlanych, tym bardziej, że jak ustalił organ podatkowy zarówno pierwszej jak i drugiej instancji nie mieli oni żadnych ludzi, magazynów, czy też materiałów, dlatego teza organu, że oni dostarczali zakupione następnie przeze mnie materiały budowlane jest z góry zła, co powoduje, że decyzja jest wewnętrznie sprzeczna. Organ podatkowy sam sobie zaprzecza, gdyż z jednej strony uważa, że dostawcą musiała być jedna z w/w firm, a z drugiej strony sam wskazuje, że firmy te nie mogły być dostawcami. Takie rozumowanie organów podatkowych wskazuje, że nikt merytorycznie nie zajął się sprawą, a decyzja nie jest wynikiem prawidłowo przeprowadzonego postępowania.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Pismem procesowym z dnia 19 grudnia 2014 r. skarżący wnieśli o przeprowadzenie w trybie art. 106 § 3 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi dowodu z załączonych dokumentów mających potwierdzić faktyczne nabycie materiałów budowlanych od spółki B., a także zasadność złożonej za 2009 r. korekty wobec nie posiadania dowodów KP za cztery faktury. Dodatkowo O. K. wskazał, że w złożonym odwołaniu od decyzji dotyczącej podatku od towarów i usług Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. uznał za zasadną taką samą jak podniesiona w niniejszej sprawie argumentację, uznając, że przeprowadzone postępowanie było wadliwe.

Pismem z dnia 8 stycznia 2015 r. Dyrektor Izby skarbowej w Ł. wskazał, że w niniejszej sprawie organy nie kwestionują posiadania przez stronę skarżącą materiałów budowlanych, lecz ich zakup od spółki B., a w konsekwencji negują rzetelność spornych faktur i spełnienie warunków określonych w art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga nie jest zasadna, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Zasadniczy wniosek organów podatkowych w rozpoznawanej sprawie prowadzący do eliminacji z kosztów podatkowych wydatków skarżącego na zakup materiałów budowlanych poniesionych w lutym 2009r. jest oparty na następujących przesłankach.

Po pierwsze dostawcą spornych materiałów budowlanych była B. Sp. z o.o.

Po drugie dostawcami materiałów budowlanych na rzecz B. Sp. z o.o. były firmy: C., E. oraz D..

Po trzecie dostawcą materiałów budowlanych dla E. była firma C..

Po czwarte spółka B., której właścicielem był P. D. i Firma D. również należąca do P. D. były dla siebie wzajemnie dostawcami i odbiorcami materiałów budowlanych.

Po piąte, zgodnie z uwzględnionymi przez organy zeznaniami i wyjaśnieniami W. D., właściciela C., nie prowadził on rzeczywistej działalności gospodarczej. Przeciwnie, jego aktywność sprowadzała się do wypisywania w porozumieniu z P. D. faktur "kosztowych", które nie dokumentowały rzeczywistych transakcji i usług.

Opierając się na powyższych przesłankach organy przyjęły, że W. D. nie prowadząc żadnej rzeczywistej działalności gospodarczej nie mógł sprzedać na rzecz E. oraz B. Sp. z o.o. przedmiotowych materiałów budowlanych.

Organy podnosiły przy tym, że nie kwestionują posiadania przez skarżącego spornych materiałów budowlanych, wykluczały natomiast, by mógł je nabyć od B. Sp. z o.o. podczas transakcji dokumentowanych fakturami przez wymienionego dostawcę.

Zdaniem sądu I instancji powyższa ocena dowodów dokonana przez organy podatkowe nie wykracza poza ramy oceny swobodnej przewidzianej w art. 191 O.p.

Zasada swobodnej oceny dowodów zakłada, że dowody będą oceniane na podstawie zasad wiedzy, logiki i doświadczenia życiowego. Ocena dokonana w sprawie przez organy wręcz opiera się na regułach logiki i doświadczenia życiowego.

Racje bowiem mają te organy, że nieprowadzenie przez W. D.jakiejkolwiek działalności gospodarczej tak w zakresie świadczenia usług jak i handlu

wyklucza możliwość przyjęcia, że skarżący nabył towary pochodzące od spółki B.. Jak bowiem wykazały organy skoro W. D. nie sprzedał spółce B. materiałów budowlanych to ta ostania spółka nie mogła ich sprzedać skarżącemu. Decydujące w tej mierze są zaś zeznania i wyjaśnienia samego W. D. złożone w toku postępowania karnego zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego dla Ł.-W. w Ł. z dnia [...] r. sygn. akt [...] skazującym go za przestępstwo skarbowe kwalifikowane z art. 62 § 2 w związku z art. 6 § 2 kks polegające na wystawianiu faktur VAT nie dokumentujących rzeczywistych zdarzeń gospodarczych.

Wprawdzie nie jest tak, jak widzą to organy podatkowe, i nie są związane w trybie art. 11 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) ustaleniami zawartymi w tym wyroku, już choćby stąd, że dotyczył on rzekomego świadczenia usług a nie rzekomej sprzedaży, lecz nie zmienia to treści oświadczeń procesowych W. D., który wielokrotnie wskazywał, że żadnej działalności gospodarczej nie prowadził. Na tej zaś podstawie organy były uprawnione do wysnucia nieodpartego wniosku, że skoro W. D., będąc jedynym dostawcą w rzeczywistości nie dostarczał materiałów budowlanych spółce B. i J. M. to te ostatnie podmioty nie mogły dostarczyć tychże materiałów skarżącemu. Innymi słowy skoro faktury zakupu materiałów budowlanych przez wymienione podmioty nie potwierdzały rzeczywistych zakupów a innych dowodów zakupu nie przedstawiono to organy podatkowe były uprawnione do stwierdzenia, że nie mogły one następnie sprzedać przedmiotowych materiałów budowlanych skarżącego.

Jednocześnie zważyć należy, że art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f. uzależnia możliwość zaliczenia poniesionych wydatków do kosztów podatkowych od ich poniesienia. W pojęciu "poniesienia wydatków" mieści się należyte udokumentowanie wydatkowania określonych środków finansowych na zakup określonych dóbr, związanych z celem w postaci osiągnięcia przychodów lub zabezpieczenia albo zachowania źródła przychodów. Tylko wówczas, gdy podatnik wykaże, że wydatkował w powyższym celu określone środki finansowe można uznać, że są to wydatki poniesione stanowiące, z zastrzeżeniem art. 23 cytowanej ustawy, koszty uzyskania przychodu.

W świetle obowiązującego prawa podatnik ma możliwość udowodnienia poniesienia wydatku na podstawie każdego dowodu, który nie jest sprzeczny z prawem – art. 180 § 1 O.p. Skarżący w rozpoznawanej sprawie, dla udowodnienia poniesienia wydatku na sporne materiały budowlane wybrał dowody w postaci faktur dokumentujący rzekomy zakup przez niego materiałów budowlanych od spółki B. i J. M.. Skoro zaś te dowody okazały się niewystarczające, gdyż nie dokumentowały rzeczywistych transakcji zakupu to rzeczą skarżącego było udowodnienie dokonania zakupu od wymienionych podmiotów za pomocą innych dowodów.

Jednak zaprezentowany przez skarżącego dowód w postaci oświadczenia P. D. z dnia 24 lutego 2014r. o nabyciu spornych materiałów budowlanych bez rachunku i ich odsprzedaży skarżącemu (k. 112-116) organy słusznie uznały za niewiarygodny. Trafność powyższej oceny wynika stąd, że przedmiotowe oświadczenie jest sprzeczne z dokumentacją podatnika, będącą podstawą do rozliczeń podatkowych, z której wprost wynika, że wszelkie dostawy pochodziły od W. D. prowadzącego Firmę C.. W dokumentacji tej brak jest informacji o nabyciu spornych materiałów budowlanych (rzekomo sprzedanych w lutym 2009r.) bez rachunku.

Z kolei załączone do oświadczenia P. D. dowody KP nie mają żadnej mocy dowodowej, gdyż nie ma możliwości zweryfikowania kiedy i w jakich okolicznościach zostały wystawione. Dlatego sąd podziela pogląd organów, iż dowód w postaci oświadczenia P. D. jest niewiarygodny.

Reasumując sąd I instancji w całości akceptuje tezę organów podatkowych, że skarżący nie udowodnił za pomocą przedstawionych dowodów poniesienia wydatku na rzecz spółki B. na nabycie materiałów budowlanych w lutym 2009r.

Innych dowodów w tym zakresie skarżący nie przedstawił, a w szczególności przelewów bankowych świadczących o zapłacie na rzecz spółki B. za materiały budowlane, co oznacza, że ustalenia organów pozostają niewzruszone.

Podnieść przy tym należy, że organ odwoławczy podkreślał w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, iż nie kwestionuje faktu posiadania przez skarżącego spornych materiałów budowlanych. Kwestionował jedynie dopuszczalność uznania wydatków za koszty uzyskania przychodu z powodu niemożności wykazania przez skarżącego (z powodów wskazanych wyżej), że poniósł te wydatki na rzecz spółki uwidocznionej na spornych fakturach.

W tym kontekście ocenić należy zarzuty sformułowane w skardze.

I tak nie ma racji skarżący wywodząc, że nie przesłuchując ponownie, dla potrzeb toczącego się postępowania, W. D. organ odwoławczy naruszył art. 121, 122 i 193 § 1 i 2 O.p.

Obowiązująca ordynacja podatkowa nie zna zasady bezpośredniości przeprowadzania dowodów. Oznacza to, że w postępowaniu podatkowym można wykorzystywać dowody ujawnione w ramach innych postępowań, w tym postępowań karnych. Przy tym zgodnie z obowiązującą zasadą swobodnej oceny dowodów nie ma żadnych podstaw twierdzenie, że dowody przeprowadzone bezpośrednio mają większa moc dowodową lub są bardziej wiarygodne niż wyjednane z innych postępowań.

Skoro więc organ ujawnił konsekwentne wyjaśnienia W. D. z postępowań karnych, w których jasno wskazał, że nie prowadził żadnej działalności gospodarczej a wystawiał tylko puste faktury, potwierdzone nadto prawomocnym wyrokiem skazującym sądu karnego to nie miał żadnych podstaw by po raz kolejny przesłuchiwać go w ramach prowadzonego postępowania podatkowego. Okoliczności wskazane przez wymienionego świadka oceniono jako godne dania wiary i sąd, jak wyżej wskazano, ocenę tę podziela, wobec czego jego kolejne przesłuchanie uznać należałoby za bezprzedmiotowe.

Z tych samych względów sąd nie uwzględnił zarzutu naruszenia zasady swobodnej oceny dowodów nie dopatrując się przekroczenia granic tej zasady podczas postępowania dowodowego.

Nie ma też racji skarżący wywodząc, że organ pominął znaczną część materiału dowodowego nie przesłuchując świadków T. U. i T. P. na okoliczność posiadania przez skarżącego przedmiotowych materiałów budowlanych i wykorzystania ich w ramach wykonywanej działalności.

Okoliczność, że skarżący był w posiadaniu określonych materiałów budowlanych, jak wskazał organ nie jest kwestionowana, zaś przesłuchanie wymienionych świadków było nieprzydatne dla stwierdzenia okoliczności, że skarżący nabył je w firmie B..

Nie ma też znaczenia w sprawie okoliczność, że skarżący wydatkował określone środki na rzecz spółki B. skoro, jak wyżej wskazano, nie mogło dotyczyć to płatności za transakcje dokumentowane spornymi fakturami.

Jedynie na marginesie należy zauważyć, że organ II instancji w zaskarżonej decyzji nie dostrzegł stosownego zmniejszenia zobowiązania podatkowego skarżącego, które zastosował organ I instancji, z uwagi na korektę zeznania PIT – 36 za 2009 rok z dnia 14 maja 2014r. (k. 123-131 akt administracyjnych).

Jednak wobec tego, że organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję Dyrektora UKS wydaną w I instancji, nie zmieniając wysokości zobowiązania podatkowego określonego w I instancji powyższe uchybienie należało uznać za pozostające bez wpływu na treść rozstrzygnięcia.

Mając na uwadze wszystkie powyższe okoliczności i nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi na podstawie art. 151 cytowanej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało orzec jak w sentencji.

J.B.