II SA/Kr 659/19 - Wyrok

Data orzeczenia	2019-11-14	
Data wpływu	2019-06-14	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie	
Sędziowie	Anna Szkodzińska /przewodniczący/
Iwona Niżnik-Dobosz /sprawozdawca/
Mirosław Bator	
Symbol z opisem	6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz	
Hasła tematyczne	Budowlane prawo	
Skarżony organ	Wojewoda	
Treść wyniku	Uchylono decyzję I i II instancji	
Powołane przepisy	Dz.U. 1994 nr 89 poz 414; art 39 ust 3; Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Szkodzińska Sędziowie: WSA Iwona Niżnik-Dobosz (spr.) WSA Mirosław Bator Protokolant: specjalista Anna Chwalibóg po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 listopada 2019 r. sprawy ze skargi T. B. na decyzję Wojewody z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji.	
Uzasadnienie
Wojewoda decyzją z dnia 12 kwietnia 2019 r. (znak: [...]), na podstawie:

- art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 2096 z późn. zm. – dalej jako: k.p.a.) oraz

- art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 1202 z późn. zm. – dalej jako: u.p.b.),

po rozpatrzeniu odwołania T. B. od decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 21 grudnia 2018 r. (znak: [...]) w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, dla [...] sp. z o.o. sp. k. dla inwestycji pn. nadbudowa i przebudowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z przeznaczeniem na cele mieszkalne wraz z rozbudową polegającą na dobudowie szybu windowego i balkonów oraz wewnętrznymi instalacjami: wod.-kan., c.o., elektryczną na dz. nr [...] obr[...] K. , przy ul. [...], dociepleniem elewacji budynku przy ul. [...] na dz. nr [...] obr[...] oraz nadbudową kominów budynku przy ul. [...] na dz. nr [...] obr. [...] w K.,

utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Decyzją z dnia 21 grudnia 2018 r., nr [...].[...] (znak: [...]) Prezydent Miasta K. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę inwestycji polegającej na nadbudowie i przebudowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego położonego przy ul. [...] w K.. Zaznaczono przy tym, że określony obszar oddziaływania projektowanej inwestycji obejmował działki nr [...], [...], [...] obr. [...].

Odwołanie od ww. decyzji wniosła T. B., współwłaścicielka nieruchomości – działki nr [...] obr. [...] K. – przy ul. [...] w K. (lokal [...]) zarzucając, że wydana decyzja była w całości niezgodna z przepisami prawa. Podniesiono również, że stan techniczny elewacji budynku był zły (odpadające tynki). Ponadto zdaniem odwołującej się należało wykonać remont generalny całego budynku. Podano także, że wykonanie nadbudowy kominów budynku przy ul. [...] nie zostało poprzedzone ekspertyzą kominiarską. W dalszej części odwołania opisane zostały wady istniejących przewodów kominowych, wykonanych kontroli i postępowań, w tym przed sądem cywilnym, dotyczących pionów kominowych w budynku. Mając na uwadze powyższe odwołująca się wniosła o zawiadomienie na piśmie inwestora o wykonanie koniecznej, badawczej opinii kominiarskiej, fachowo sporządzonej, bez której nie da się, niewskazana będzie realizacja planowanej inwestycji (niezgodnej z techniką, warunkami budowlanymi). Dodano też, że w dniu 11 marca 2019 r. wpłynęło do organu odwoławczego kolejne pismo T. B., w którym odwołująca się podtrzymała własne wnioski dowodowe.

Wobec powyższego, Wojewoda przystępując do analizy sprawy wskazał, iż poddał weryfikacji prawidłowość określonego obszaru oddziaływania projektowanej inwestycji i w ocenie organu odwoławczego, wskazane jako znajdujące się w obszarze oddziaływania projektowanej inwestycji działki, zostały ustalone prawidłowo. Wyjaśniono przy tym, że organ II instancji ustalił, iż teren inwestycji położony był w obszarze oznaczonym symbolem MW15 w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego [...]" zatwierdzonego uchwałą Nr [...] Rady Miasta K. z dnia 7 lutego 2018 r. – teren zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej o podstawowym przeznaczeniu pod zabudowę budynkami mieszkalnymi wielorodzinnymi, w którym maksymalna wysokość obiektów nie powinna przekroczyć 18,5 m, powierzchnia biologicznie czynna powinna wynosić co najmniej 25%, a wskaźnik intensywności zabudowy 2,0-3,5. W tym zakresie organ odwoławczy wskazał, że z projektu budowlanego wynikało, iż intensywność zabudowy wynosiła 3,42, powierzchnia biologicznie czynna nie ulegnie zmianie, a wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej – gzymsu wynosiła 17,71 m. Tym samym zdaniem Wojewody spełnione zostały warunki określone dla inwestycji realizowanych w tym obszarze. Podkreślono także, że zakres projektowanych robót obejmować ma od strony frontowej budynku przy ul. [...] w K. wykonanie nadbudowy o 2 kondygnacje nadziemne, wraz z adaptacją powierzchni strychowej na trzeciej kondygnacji od strony podworca, na mieszkania (7 dodatkowych mieszkań) i dobudowę szybu windowego i balkonów od strony podworca. Jednocześnie podano, że geometria dachu ma pozostać jak dotychczas, czyli dach pulpitowy jednospadowy, zaś szerokość elewacji frontowej ma pozostać bez zmian. Organ odwoławczy wyjaśnił również, że nadbudowywany budynek ma ścianę szczytową od strony południowej wspólną z budynkiem sąsiednim nr [...] przy ul. [...] w K., natomiast projekt nie przewidywał nadbudowy tej ściany szczytowej. Zwrócono także uwagę, że granica nieruchomości pomiędzy działkami sąsiednimi przebiegać ma w osi tej ściany wspólnej, zaś z projektu budowlanego wynikało, iż równolegle do tej ściany, bez przekroczenia granicy działki, wykonana ma być belka żelbetowa, która będzie stanowiła oparcie dla nowej ściany szczytowej projektowanej nadbudowy budynku nr [...] W ocenie organu odwoławczego, takie rozwiązanie projektowe pozwala na ocenę, że zakres prac dotyczący nadbudowy budynku [...] nie wykroczy w kierunku południowym poza granice działki inwestycyjnej. Ponadto podkreślono, że w toku postępowania odwoławczego uzyskano dodatkowe informacje na temat planów inwestycyjnych dotyczących sąsiedniego budynku przy ul. [...], na działce nr [...]. W tym zakresie wskazano, że do akt organu II instancji włączona została kopia ostatecznej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na jego nadbudowę i przebudowę, podając przy tym, że inwestorem był ten sam podmiot, tj. [...] sp. z o.o. sp. k., zaś obie kamienice nr [...] przy ul. [...] mają mieć taką samą wysokość. Tym samym zdaniem organu odwoławczego, ściana szczytowa znajdująca się przy granicy z działką nr [...], ma być nadbudowana do wysokości nieprzekraczającej docelowej wysokości budynku przy ul. [...] nr [...] w K.. Wojewoda zwrócił również uwagę, że według oświadczenia pełnomocnika inwestora obie inwestycje mają być wykonywane w tym samym czasie w celu ograniczenia nadmiernych utrudnień dla mieszkańców. Wyjaśniono też, że w związku z projektowanym detalem architektonicznym i ociepleniem elewacji frontowej inwestor uzyskał zgodę ZIKiT, wskazując działkę nr [...] obr. [...] w swoim oświadczeniu o posiadaniu tytułu prawnego do terenu objętego inwestycją.

Mając na uwadze powyższe wskazano, że obecnie kamienice nr [...] mają prawie taką samą wysokość, zaś po nadbudowie budynek [...] będzie o 2 kondygnacje wyższy. Z tego też względu zdaniem organu odwoławczego, zakres pozwolenia na budowę obejmował także wykonanie nadbudowy kominów budynku sąsiedniego, aby zapewnić mieszkańcom bezpieczeństwo użytkowania. Podniesiono bowiem, że kominy znajdujące się we wspólnej ścianie granicznej mają być nadbudowane do wysokości powyżej planowanej nadbudowy, natomiast pozostałe kominy mają być nadbudowane nasadami turbo-went, które poprawią i ustabilizują ciąg wentylacyjny nie tworząc zagrożenia dla ludzi. Dodano też, że kominy te nie mają kanałów dymowych ani spalinowych, tylko wentylacyjne (str. 33 projektu budowlanego).

Organ odwoławczy wskazał również, że do wniosku o zatwierdzenie projektu budowanego i udzielenie pozwolenia na budowę, pełnomocnik inwestora [...] sp. z o.o. sp. k., dołączył oświadczenie o posiadaniu tytułu prawnego do nieruchomości będącej terenem inwestycji na cele budowlane. Podkreślono przy tym, że oświadczenie to zostało złożone przez Prezesa Zarządu, uprawnionego do jednoosobowej reprezentacji spółki (k. 48 akt organu l instancji). Jednocześnie zaznaczono, że odnośnie do działki nr [...] obr. [...], inwestor oświadczył, iż jest współwłaścicielem i posiadał zgodę wspólnoty mieszkaniowej ul. [...] na nadbudowę, przebudowę i rozbudowę budynku. Z kolei odnośnie do działki nr [...] obr. [...] wskazano, że posiada on zgodę ZIKiT z dnia 8 listopada 2018 r. (znak: [...]) na wejście w teren (str. 11f projektu budowlanego). Odnośnie natomiast do działki nr [...] obr. [...] zwrócono uwagę, że inwestor oświadczył, iż tytuł, z którego wynikało prawo do dysponowania tą nieruchomością na cele budowlane, to współwłasność oraz ograniczone prawo rzeczowe. Wskazano również na postanowienie sądowe na nadbudowę kominów z dnia 21 października 2014 r. (sygn. akt l Ns [...]) oraz wyjaśniono, że kopia tego postanowienia została włączona do projektu budowlanego (str. 28). Organ odwoławczy zwrócił również uwagę, że strona odwołująca się, będąca współwłaścicielką tej nieruchomości, nie kwestionowała prawa inwestora do wykonania przedstawionych w projekcie robót budowlanych.

Ponadto Wojewoda odpowiadając na zarzuty zawarte w odwołaniu co do uwag dotyczących stanu technicznego elewacji budynku wyjaśnił, że wykonanie nowej elewacji budynku było objęte zakresem inwestycji. Z kolei w odniesieniu do uwagi na temat konieczności wykonania remontu generalnego całego budynku, wskazano, że określenie zakresu każdej inwestycji należy do wyłącznych kompetencji inwestora. Podniesiono bowiem, że nawet jeśli jest zasadne wykonanie większego zakresu prac, organy administracji nie mogą ingerować, jeśli objęty projektem budowlanym zakres jest zgodny z przepisami prawa. Jednocześnie w zakresie uwagi na temat braku ekspertyzy kominiarskiej kominów budynku przy ul. [...] organ odwoławczy podał, że na str. 33 projektu budowlanego znajdowała się opinia projektanta posiadającego uprawnienia w zakresie instalacji urządzeń sanitarnych, w której omówione zostały zagadnienia budowlane dotyczące wykonania nadbudowy kominów w budynku nr [...]. W ocenie organu II instancji, z treści odwołania można było wywnioskować, iż odwołująca się oczekiwałaby ekspertyzy odnoszącej się do prawidłowości funkcjonowania przewodów kominowych w kamienicy będącej jej współwłasnością, a nadto poinformowała o wadliwym wykonaniu remontu przez jednego z mieszkańców tej kamienicy. W tym natomiast zakresie organ odwoławczy wyjaśnił, że utrzymanie budynku i użytkowanie budynku zgodnie z zasadami określonymi w art. 5 ust. 2 u.p.b., a także zapewnienie bezpiecznego jego użytkowania należy do obowiązków właściciela lub zarządcy obiektu budowlanego. Dlatego też organ II instancji wskazał, że obecnie istniejący stan przewodów kominowych – przed realizacją inwestycji na działce sąsiedniej – podlegał wyłącznej kontroli i – jeśli jest taka potrzeba – naprawie przez obecnego właściciela lub zarządcę budynku. Zdaniem Wojewody, brak było podstaw prawnych do nakładania dodatkowych obowiązków na inwestora, jeśli planowana przez niego inwestycja nie ma żadnego związku z zauważonymi nieprawidłowościami. Konkludując, organ odwoławczy zaznaczył, że z treści art. 35 ust. 4 u.p.b. wynika, iż nie można odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, jeżeli zostały spełnione wymogi określone w art. 32 ust. 4 oraz w art. 35 ust. 1 u.p.b. Tym samym mając na uwadze powyższe, organ odwoławczy wskazał, że ponieważ analiza dokonana przez organy administracji architektoniczno-budowlanej l i II instancji potwierdzała spełnienie wymagań ww. przepisów, organy te były zobligowane do udzielenia inwestorowi decyzji pozwolenia na budowę i zatwierdzenia przedłożonego projektu budowlanego. Dodano także, że projekt został wykonany i sprawdzony przez uprawnione osoby, zaś inwestor wykazał się posiadaniem prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane składając stosowne oświadczenie, a przy tym inwestycja była zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...]". Stąd też w ocenie Wojewody, inwestor spełnił wymogi będące przedmiotem oceny organu administracji wynikające z art. 35 ust. 1, jak i z art. 32 ust. 4 u.p.b. Zdaniem organu odwoławczego, przedmiotowa inwestycja nie naruszała również występujących w obszarze oddziaływania uzasadnionych interesów osób trzecich, zaś analiza przedłożonego materiału dowodowego nie wykazała naruszenia prawa materialnego, które uprawniałoby organ administracji do zakwestionowania prawidłowości przedmiotowej inwestycji. Tym samym zdaniem organu II instancji, inwestor był uprawniony do korzystania z prawa wynikającego z art. 4 u.p.b.

Skargę na ww. decyzję wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, skarżąca – T. B..

W uzasadnieniu skargi skarżąca kwestionując twierdzenia organu odwoławczego wskazała, że w jej ocenie, inwestor nie dopełnił ciążącego na nim obowiązku "wykonania na określony termin przeglądu oraz usunięcia licznych, technicznych, bardzo groźnych awarii dotyczących przewodów kominiarskich – spalinowych na granicy wspólnej pierzei ścian nieruchomości K., [...] i ul. [...]". Skarżąca podniosła również, że według niej "występuje niedrożność i pozrywane przewody wentylacyjno-spalinowe, co stanowi bardzo poważne zagrożenie egzystencji i życia zamieszkałych ludzi – rodzin". Zdaniem skarżącej, jest to "kardynalny, bardzo duży i uzasadniony błąd w sztuce prawa budowlanego, który podlega z mocy prawa likwidacji". Ponadto w ocenie skarżącej, "poszczególne instancje bagatelizują problem, złożone w aktach ww. pisma dotyczące wyżej wymienianych niezgodnych warunków niedokonania napraw, usunięcie techniczne awarii oraz konieczną ekspertyzę, opinię prawidłowego funkcjonowania przewodów dymno-spalinowych [...] i ul. [...] w K., tym bardziej, że dotyczy to nadbudowy w podwyższeniu kominów dymno-spalinowych". Według skarżącej, "niezastosowanie i pominięcie tych nieprawidłowości przez zgłoszonego inwestora [...] spowoduje zignorowanie, co do istoty już teraz dodatkowych komplikacji i nieprawidłowości, które winny być w porę, na czas, usunięte".

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w tym zakresie stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie w dniu 14 listopada 2019 r. skarżąca podtrzymała pisemną skargę oraz podkreśliła, że brakiem zatwierdzonego projektu jest pominięcie kontrolowania i porządkowania istniejących przewodów kominowych. Ponadto uczestnik postępowania [...] sp. z o.o. sp. k. w K. wniósł o oddalenie skargi i obciążenie skarżącej kosztami postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 2188 z późn. zm.) stanowi, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego wyżej przepisu Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżony akt administracyjny z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie jego wydania. Stosownie zaś do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 – dalej jako: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanymi granicami skargi, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a. (art. 134 § 1 p.p.s.a.) w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.).

W tym miejscu wymaga jednak podkreślenia, że w świetle art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd nie ma obowiązku, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, do badania tych zarzutów i wniosków, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu (zob. w tym zakresie wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 października 2005 r., sygn. akt FSK 2326/04, LEX nr 173127).

Stosownie zaś do treści art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a., Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla ją, w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd administracyjny stwierdza nieważność decyzji w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Ponadto stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd administracyjny stwierdza wydanie decyzji z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.

Zarazem, jak stanowi art. 133 § 1 p.p.s.a. - Sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy, na podstawie akt sprawy. Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, iż sąd przy ocenie legalności decyzji bierze pod uwagą okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw zaskarżonego aktu. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest, zatem materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia (por. wyrok NSA z 9 lipca 2008 r., sygn. II OSK 795/07, LEX nr 483232).

Skarga okazała się skuteczna w zakresie wskazanym poniżej.

Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Wojewody z dnia 12 kwietnia 2019 r. (znak: [...]), którą organ - po rozpatrzeniu odwołania T. B. - o utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia 21 grudnia 2018 r. (znak: [...]) w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, dla [...] sp. z o.o. sp. k. dla inwestycji pn. nadbudowa i przebudowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z przeznaczeniem na cele mieszkalne wraz z rozbudową polegającą na dobudowie szybu windowego i balkonów oraz wewnętrznymi instalacjami: wod.-kan., c.o., elektryczną na dz. nr [...] obr. [...] K. , przy ul. [...], dociepleniem elewacji budynku przy ul. [...] na dz. nr [...] obr. [...] oraz nadbudową kominów budynku przy ul. [...] na dz. nr [...] obr. [...] w K.,

W kontrolowanej sprawie jest bezsprzeczne, że budynek przy ul. [...] usytuowany na dz. nr [...] obr. [...] w K. jest wpisany do gminnej ewidencji zabytków. Zgodnie z art. 39 ustawy z dnia 7 lipca 1997 r. Prawo budowlane :"1. Prowadzenie robót budowlanych przy obiekcie budowlanym wpisanym do rejestru zabytków lub na obszarze wpisanym do rejestru zabytków wymaga, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, uzyskania pozwolenia na prowadzenie tych robót, wydanego przez właściwego wojewódzkiego konserwatora zabytków. 2. Pozwolenie na rozbiórkę obiektu budowlanego wpisanego do rejestru zabytków może być wydane po uzyskaniu decyzji Generalnego Konserwatora Zabytków działającego w imieniu ministra właściwego do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego o skreśleniu tego obiektu z rejestru zabytków.

3. W stosunku do obiektów budowlanych oraz obszarów niewpisanych do rejestru zabytków, a ujętych w gminnej ewidencji zabytków, pozwolenie na budowę lub rozbiórkę obiektu budowlanego wydaje organ administracji architektoniczno-budowlanej w uzgodnieniu z wojewódzkim konserwatorem zabytków.

4. Wojewódzki konserwator zabytków jest obowiązany zająć stanowisko w sprawie wniosku o pozwolenie na budowę lub rozbiórkę obiektów budowlanych, o których mowa w ust. 3, w terminie 30 dni od dnia jego doręczenia. Niezajęcie stanowiska w tym terminie uznaje się jako brak zastrzeżeń do przedstawionych we wniosku rozwiązań projektowych".

Z przywołanego powyżej stanu prawnego wynika, że w art. 39 Prawa budowalnego znajduje się norma zobowiązująca organ wydający pozwolenie na budowę do współdziałania ze wskazanym w tym przepisie organem w trybie art. 106 k.p.a. z uwzględnieniem instytucji milczenia organu jako wywołującego skutek prawny. Artykuł 106 k.p.a. stanowi, że "§ 1. Jeżeli przepis prawa uzależnia wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ (wyrażenia opinii lub zgody albo wyrażenia stanowiska w innej formie), decyzję wydaje się po zajęciu stanowiska przez ten organ.

§ 2. Organ załatwiający sprawę, zwracając się do innego organu o zajęcie stanowiska, zawiadamia o tym stronę.

§ 3. Organ, do którego zwrócono się o zajęcie stanowiska, obowiązany jest przedstawić je niezwłocznie, jednak nie później niż w terminie dwóch tygodni od dnia doręczenia mu żądania, chyba że przepis prawa przewiduje inny termin.

§ 4. Organ obowiązany do zajęcia stanowiska może w razie potrzeby przeprowadzić postępowanie wyjaśniające.

§ 5. Zajęcie stanowiska przez ten organ następuje w drodze postanowienia, na które służy stronie zażalenie.

§ 6. W przypadku niezajęcia stanowiska w terminie określonym w § 3 stosuje się przepisy art. 36-38, przy czym organ obowiązany do zajęcia stanowiska niezwłocznie informuje organ załatwiający sprawę o wniesieniu ponaglenia".

Zgodnie z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 kwietnia 2019 r., sygn. akt VII SA/Wa 2079/18, którego stanowisko obecnie orzekający skład podziela: "Brak właściwego pozwolenia organu konserwatorskiego stanowi przesłankę wznowienia postępowania administracyjnego z art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a. Powyższy brak nie jest przesłanką stwierdzenia nieważności decyzji". Takiego uzgodnienia o jakim jest mowa w art. 39 Prawa budowlanego nie stanowi pismo Miejskiego Konserwatora Zabytków z dnia 20 grudnia 2018 r., adresowane do Wydziału Architektury i Urbanistyki UMK [...] , w którym jest wyraźnie powiedziane co do przebudowy istniejących kominów w budynku objętym ochrona konserwatorską "Równocześnie pragniemy podkreślić, że jedynym rozwiązaniem dopuszczalnym ze stanowiska konserwatorskiego poprawiającym ciągi wentylacyjne ww. zabytkowego budynku przy ul. [...] jest wprowadzenie nasad dynamicznych bez nadbudowy istniejących kominów. Projekt przebudowy istniejących kominów w budynku objętym ochrona konserwatorską należy wyprzedzająco uzgodnić z Miejskim Konserwatorem Zabytków". Trzeba w tym miejscu zarazem podkreślić, że uzgodnienie stanowi kwalifikowaną formę współdziałania organów przy wydawaniu decyzji administracyjnej, gdyż odmowa uzgodnienia ze strony organu współdziałającego ma ten skutek prawny, że organ decyzyjny nie może wydać decyzji uwzględniającej wniosek inwestora. Na tę okoliczność wskazuje trafnie wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 10 października 2018 r. II SA/Łd 484/18, zgodnie z którym "Skoro organ administracji architektoniczno-budowlanej jest związany postanowieniem Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, to do czasu zakończenia postępowania zażaleniowego należy zawiesić postępowanie w sprawie pozwolenia na rozbiórkę. Toczące się postępowanie zażaleniowe w sprawie uzgodnienia inwestycji (art. 39 ust. 3 p.b.) stanowi zagadnienie wstępne, o którym mówi przepis art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., w stosunku do prowadzonego przez starostę postępowania głównego o udzielenie pozwolenia na rozbiórkę obiektu budowlanego".

Przenosząc powyższe ustalenia do kontrolowanej sprawy Sąd stwierdza, że w kontrolowanej sprawie brak jest uzgodnienia o którym stanowi art. 39 ust. 3 Prawa budowlanego. Takiego uzgodnienia o jakim jest mowa w art. 39 Prawa budowlanego nie stanowi pismo Miejskiego Konserwatora Zabytków z dnia 20 grudnia 2018 r., adresowane do Wydziału Architektury i Urbanistyki UMK [...] , w którym jest wyraźnie powiedziane co do przebudowy istniejących kominów w budynku objętym ochrona konserwatorską "Równocześnie pragniemy podkreślić, że jedynym rozwiązaniem dopuszczalnym ze stanowiska konserwatorskiego poprawiającym ciągi wentylacyjne ww. zabytkowego budynku przy ul. [...] jest wprowadzenie nasad dynamicznych bez nadbudowy istniejących kominów. Projekt przebudowy istniejących kominów w budynku objętym ochrona konserwatorską należy wyprzedzająco uzgodnić z Miejskim Konserwatorem Zabytków". O takim uzgodnieniu nie wypowiada się także dokumentacja projektowa zatwierdzona przedwcześnie przez kontrolowane organy, gdyż z pomięciem treści art. 39 ust. 3 Prawa budowlanego. Z uwagi na powyższe stwierdzenia Sądu w przedmiocie bezsprzecznego braku ww. uzgodnienia – Sąd nie czyni dalszych ustaleń z uwagi na to, że na tym etapie kontrolowanej sprawy bez zasięgnięcia przez organ decyzyjny ww. uzgodnienia byłoby to przedwczesne. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy kontrolowane organy powinny się kierować powyższą oceną prawną. Jedynie na marginesie Sąd zauważa, że znajdujący się w aktach sprawy "projekt nadbudowy kominów w opracowaniu inż. E. U. pomija wnioski końcowe inwentaryzacji kominiarskiej kominów budynku nr [...] ul. [...], gdyż nie wypowiada się wprost o dwóch etapach w odniesieniu do nadbudowy kominów A,D,E o czym jest mowa w tej inwentaryzacji na s. 51- s.54 dokumentacji projektowej: - etap pierwszy zastosowanie nasad dynamicznych na wylotach czynnych przewodów wentylacyjnych; -etap drugi jeżeli dojdzie do oddziaływania podciśnieniowego na skutek dysproporcji pomiędzy kominami A i D a nadbudowanymi bezwarunkowo B i C, wykonać wydłużenia proporcjonalnie do wysokości kominów B i C, zgodnie z wymogami PN B89-10425. Jednocześnie nie wynika z niego systemowo w jakiej korelacji pozostaje przedmiotowa nadbudowa wobec treści Rozdziału 5 zat. Przewody kominowe rozporządzenia Ministra Infrastruktur z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Projekt ten nie posiada samodzielnej części rysunkowej autorstwa ww. projektanta.

Mając na uwadze powyższe Sąd działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a, w zw. z art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a. i art. 39 ust. 3 Prawa budowlanego i art. 135 p.p.s.a - orzekł jak w sentencji wyroku.