Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Arkadiusz Cudak, Sędzia NSA Danuta Oleś (sprawozdawca), Sędzia del. WSA Włodzimierz Gurba, Protokolant Anna Błażejczyk, po rozpoznaniu w dniu 12 września 2019 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej A.W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 23 listopada 2016 r. sygn. akt I SA/Po 1342/16 w sprawie ze skargi A.W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia 10 maja 2011 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2004 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od A.W. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu kwotę 10.800 (słownie: dziesięć tysięcy osiemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Zaskarżonym wyrokiem z 23 listopada 2016 r., sygn. akt I SA/Po 1342/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę A.W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z 10 maja 2011 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2004 r.

Decyzją z 17 listopada 2009 r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w P., określił A.W. (dalej: "strona" lub "skarżący") zobowiązanie w podatku od towarów i usług za styczeń, marzec, kwiecień, maj, czerwiec, sierpień, wrzesień i grudzień 2004 r.

W wyniku uwzględnienia odwołania, powyższe rozstrzygnięcie zostało uchylone w całości decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z 30 marca 2010 r., a sprawa została przekazana organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia z uwagi na konieczność przeprowadzenia dodatkowego postępowania dowodowego w znacznej części, w zakresie udokumentowanych fakturami VAT wydatków, które faktycznie zostały przez podatnika poniesione i które miały związek z dokonywaną sprzedażą, uznaną za opodatkowaną.

Po ponownym rozpoznaniu sprawy, Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w P. decyzją z 26 listopada 2010 r., określił skarżącemu zobowiązanie w podatku od towarów i usług za określone miesiące 2004 r. oraz kwotę do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za niektóre miesiące 2004 r.

W motywach rozstrzygnięcia organ kontroli skarbowej wskazał, że rozpoznając sprawę uwzględnił zalecenia Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu zawarte w decyzji z dnia 30 marca 2010 r., w związku z czym dokonał w zakresie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2004 r. obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający z faktur VAT dokumentujących zakup przez podatnika towarów i usług związanych ze sprzedażą (dostawą) opodatkowaną.

Kwestionując powyższą decyzję skarżący wniósł o jej uchylenie i orzeczenie przez organ drugiej instancji co do istoty sprawy. Poza zarzutami naruszenia przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm., dalej: "Ordynacja podatkowa") i ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm., dalej "ustawa o VAT z 1993 r.") oraz ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r., Nr 177, poz. 1054 ze zm., dalej: "ustawa o VAT") podniesiono zarzut naruszenia art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej w wyniku wydania decyzji po upływie terminu przedawnienia zobowiązań. Skarżący podniósł także, że nie nastąpiło zawieszenie biegu terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2004 r. ponieważ nie została spełniona przesłanka z art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej.

Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu decyzją z 10 maja 2011 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy stwierdził, że właściwie przyjęto, że skarżący w 2004 r. utracił zwolnienie w podatku od towarów i usług przewidziane dla rolnika ryczałtowego z uwagi na przekroczenie w 2003 r. obrotów odpowiadających równowartości 800.000 EURO. Odnosząc się do zarzutu przedawnienia zobowiązań podatkowych organ wskazał, że z informacji udzielonej przez Naczelnika Urzędu Skarbowego jednoznacznie wynika, iż bieg terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych został zawieszony z dniem 20 listopada 2009 r., na skutek wszczęcia przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w P. wobec skarżącego postępowania przygotowawczego o przestępstwo. Wskazano, że Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w P., w piśmie z 20 marca 2011 r. poinformował podatnika, że 20 listopada 2009 r. wszczęto postępowanie przygotowawcze w sprawie o przestępstwa skarbowe ujawnione w toku kontroli skarbowej przeprowadzonej u niego.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skarżący wniósł o uchylenie powyższej decyzji, zarzucając naruszenie:

- art. 4 pkt 16 w zw. z art. 7 ust. 1 pkt 7 ustawy o VAT z 1993 r.,

- art. 2 pkt 19 w zw. z art. 43 ust. 1 pkt 3 ustawy o VAT,

- art. 122 Ordynacji podatkowej poprzez niewyjaśnienie istotnych okoliczności faktycznych dotyczących działalności podatnika, wobec czego nie zastosowano wobec podatnika zwolnień dotyczących rolnika ryczałtowego;

- art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej poprzez błędną wykładnię i uznanie, że zawieszenie biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego następuje na skutek wszczęcia jakiegokolwiek postępowania karnego skarbowego;

- art. 120 Ordynacji podatkowej poprzez zastosowanie art. 70 § 6 ust. 1 Ordynacji podatkowej w brzmieniu obowiązującym od 1 września 2005 r. w odniesieniu do zobowiązań powstałych w 2004 r.;

- art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez dowolną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz wykładnię norm prawnych o niejasnym znaczeniu na niekorzyść podatnika;

- art. 120, art. 121 oraz art. 122 w zw. z art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez przekroczenie granicy swobodnej oceny dowodów, przez co dokonano sprzecznych z rzeczywistym stanem faktycznym ustaleń;

- art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) w zw. z art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez brak uchylenia decyzji organu podatkowego pierwszej instancji wobec upływu terminu przedawnienia zobowiązania.

Wyrokiem z 4 września 2014 r., sygn. akt I SA/Po 621/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uchylił decyzje organów obu instancji. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że przy wykładni treści art. 70 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej, należy uwzględnić wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 17 lipca 2012 r. w sprawie o sygn. P 30/11. Zdaniem Sądu, organ odwoławczy w żaden sposób nie wykazał, czy i kiedy skarżący został powiadomiony o toczącym się wobec niego postępowaniu karno-skarbowym.

Po rozpoznaniu skargi kasacyjnej wniesionej przez organ podatkowy, Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 31 maja 2016 r., sygn. akt I FSK 2053/14, uchylił zaskarżony wyrok w całości, przekazując sprawę do ponownego rozpoznania. Zdaniem Sądu kasacyjnego nie można było uznać za prawidłowe stanowiska Sądu pierwszej instancji, że na podstawie akt sprawy, nie sposób ustalić, czy do strony dotarła informacja o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia spornego zobowiązania ze względu na wszczęcie wobec niej postępowania w sprawie popełnienia przestępstwa karno-skarbowego.

Ponownie rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę skarżącego. Uzasadniając rozstrzygnięcie uznał, że w przedmiotowej sprawie nie doszło do przedawnienia spornego zobowiązania.

Dokonując następnie oceny prawidłowości przeprowadzonego przez organy obu instancji postępowania podatkowego Sąd stwierdził, że postępowanie to, wbrew twierdzeniom autora skargi, czyniło zadość zasadom procesowym przewidzianym w przepisach Ordynacji podatkowej, regulującej procedurę podatkową.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł skarżący. Wyrok zaskarżył w całości, zarzucając naruszenie:

1. przepisów prawa materialnego, tj.:

- art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej polegające na niewłaściwym zastosowaniu tego przepisu w stanie faktycznym sprawy i błędne przyjęcie, że w sprawie nie doszło do przedawnienia zobowiązania podatkowego, bowiem bieg terminu przedawnienia nie został skutecznie zawieszony poprzez wszczęcie postępowania karnego skarbowego przeciwko podatnikowi, któremu nie były znane skutki prawne wszczęcia postępowania, co oznacza, wbrew stanowisku WSA, że decyzja została wydana po upływie 5-letniego terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego;

- art. 70 § 6 pkt 1 i art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej polegające na błędnej, zawężonej i dowolnej wykładni pierwszego z ww. przepisów, którego treści wprawdzie nie zakwestionował TK w orzeczeniu z 17 lipca 2012 r., sygn. akt P 30/11, ale wykładając ten przepis zgodnie z art. 2 Konstytucji RP, uznał za konieczne, aby o wszczęciu postępowania karnego skarbowego i jego skutkach podatnik był poinformowany (wiedział); Sąd pierwszej instancji również niewłaściwie zastosował drugi z ww. przepisów, w wyniku czego błędnie przyjął, że organ był uprawniony do wydania decyzji merytorycznej, gdyż nie upłynął termin przedawnienia;

- art. 121 Ordynacji podatkowej - w związku z treścią sentencji orzeczenia TK z 17 lipca 2012 r., sygn. akt P 30/11 - polegające na błędnej wykładni wyroku, a skutkujące nieuprawnionym osądem, że TK poprzez wskazanie, iż podatnik winien wiedzieć o "wszczętym postępowaniu i jego skutkach prawnych w zakresie zawieszenia biegu terminu przedawnienia" miał na myśli jedynie i wyłącznie czynność procesową tj. wydanie postanowienia "o przedstawieniu zarzutów". Zdaniem skarżącego w sposób nieuprawniony, wbrew intencji TK, Sąd pierwszej instancji de facto zawęził jego stosowanie tylko i wyłącznie w związku z czynnością procesową tj. wydaniem "postanowienia o przedstawieniu zarzutów", pomijając wiedzę, jaką powinien otrzymać podatnik o skutkach takiego postanowienia,

2. przepisów postępowania, w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, tj.:

- uchybienie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066, dalej: "P.u.s.a.") oraz art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369, dalej: "P.p.s.a.") poprzez wadliwe wykonanie ustrojowego obowiązku sądu w zakresie kontroli decyzji pod względem jej zgodności z prawem, w związku z naruszeniem przez WSA w Poznaniu:

- art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez uchybienie przez Sąd pierwszej instancji obowiązkowi uzasadnienia swojego rozstrzygnięcia, w szczególności w zakresie uzasadnienia przyczyn, dla których Sąd odmówił racji zarzutom skargi odnoszącym się do braku dokumentu, w którym powiadomiono skarżącego o skutku wszczęcia wobec niego postępowania karnego skarbowego w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia - przed upływem terminu przedawnienia, o którym mowa w art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej i tym samym został spełniony warunek do zastosowania art. 70 § 6 pkt 1 tej Ordynacji;

- art. 1 § 1 i § 2 P.u.s.a. oraz art. 3 § 1 P.p.s.a. poprzez nienależyte wykonanie obowiązku kontroli w zw. z art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez wadliwe uzasadnienie zaskarżonego wyroku, nieodpowiadające wymogom w tym przepisie określonym, polegające w szczególności na wybiórczym przedstawieniu stanu faktycznego sprawy, na całkowitym braku rozpoznania i braku dokonania oceny prawnej zarzutów skarżącego polegającym na przedstawieniu stanu sprawy niezgodnie ze stanem rzeczywistym oraz ogólnym uzasadnieniu prawidłowości rozstrzygnięcia, a w szczególności braku odniesienia się do sposobu interpretowania art. 70 § 1 i 6 Ordynacji podatkowej w kontekście orzecznictwa TK i braku dokumentów, potwierdzających spełnienie wymogów wynikających z tych przepisów,

- art. 145 § 1 pkt a) i c) P.p.s.a., poprzez oddalenie skargi, co w wypadku braku niniejszej skargi, skutkowałoby utrzymaniem w obrocie prawnym zaskarżonej decyzji wydanej z naruszeniem art. 120 i art. 121 Ordynacji podatkowej oraz art. 2, art. 7 i art. 32 Konstytucji RP, a co jest konsekwencją uznania przez WSA zaskarżonym wyrokiem, że w aktach sprawy znajduje się dokument, z którego wynika, iż organy poinformowały skarżącego, że jego zobowiązanie z tytułu podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2004 r. nie uległo przedawnieniu;

- art. 190 P.p.s.a. poprzez błędne przyjęcie zakresu związania wyrokiem NSA i tym samym ograniczenie orzekania do uznania dowodu wskazanego przez NSA jako istotny - za przesądzający rozstrzygnięcie.

Wskazując na powyższe podstawy wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ podatkowy wniósł o jej oddalenie i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zawiera uzasadnionych zarzutów i z tego względu podlega oddaleniu.

Istota sporu w niniejszej sprawie dotyczyła rozstrzygnięcia, czy w roku 2004 skarżący posiadał status rolnika ryczałtowego i czy mógł korzystać ze zwolnienia z opodatkowania. Jednak na etapie skargi kasacyjnej sporne pozostaje jedynie czy zaskarżona decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu została wydana po upływie terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych za poszczególne miesiące roku 2004 – jak twierdzi strona skarżąca, czy też nie doszło do przedawnienia z uwagi na zaistnienie przesłanki z art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej – na co powołuje się organ podatkowy i co zaakceptował w swoim orzeczeniu Sąd pierwszej instancji.

Zgodnie z art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Jednakże w myśl art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu z dniem wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, o którym podatnik został zawiadomiony, jeżeli podejrzenie popełnienia przestępstwa lub wykroczenia wiąże się z niewykonaniem tego zobowiązania.

Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając niniejszą sprawę - podobnie jak WSA w Poznaniu w wyroku z 4 września 2014 r., sygn. akt I SA/Po 621/14 oraz jak NSA w wyroku z 31 maja 2016 r, sygn. akt I FSK 2053/14 – respektuje treść wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 17 lipca 2012 r., sygn. akt P 30/11. W wyroku tym Trybunał orzekł, że art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej, w brzmieniu nadanym przez art. 1 pkt 58 ustawy z dnia 12 września 2002r. o zmianie ustawy Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 169, poz. 1387 oraz z 2007 r. Nr 221, poz. 1650) w zakresie, w jakim wywołuje skutek w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w związku z wszczęciem postępowania karnego lub postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, o którym to postępowaniu podatnik nie został poinformowany najpóźniej z upływem terminu wskazanego w art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej, jest niezgodny z zasadą ochrony zaufania obywatela do państwa i stanowionego przez nie prawa wynikającą z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

W uzasadnieniu powyższego wyroku Trybunał akcentował obowiązek organów podatkowych poinformowania podatnika najpóźniej z upływem terminu z art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej, o wszczęciu postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe. Przy czym poinformowanie takie nastąpi nie tylko wtedy, gdy doszło do wydania postanowienia o przedstawieniu zarzutów podejrzanemu, czy przesłuchania w takim charakterze, bowiem wiedzę o takim postępowaniu podatnik może uzyskać np. w rezultacie wydania postanowienia o wszczęciu dochodzenia w sprawie nierzetelnego prowadzenia przez skarżącego księgi podatkowej, wydania postanowienia o zawieszeniu tegoż postępowania, czy też dokonania przeszukania u podatnika w związku z tym dochodzeniem.

W orzecznictwie sądów administracyjnych zapadłych na tle powyższego wyroku ugruntowany jest pogląd, że w świetle wskazanego wyroku TK dla zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego konieczna jest świadomość podatnika, że nastąpiło zdarzenie, które w ten właśnie sposób wpływa na bieg terminu obciążającego go zobowiązania (np. wyrok NSA z 24 lutego 2015 r., sygn. akt I FSK 1838/13, publ.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W rozpoznawanej sprawie warunek powyższy został spełniony, a zatem zasadnie Sąd pierwszej instancji stwierdził, że nie doszło do przedawnienia spornego zobowiązania. W tym zakresie Sąd pierwszej instancji wskazał, że w postanowieniu inspektora kontroli skarbowej z Urzędu Kontroli Skarbowej w P. z 26 listopada 2009 r., o zmianie postanowienia o przedstawieniu zarzutów, skarżącemu przedstawiono zarzut, że w P., działając w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru naraził na uszczuplenie podatek od towarów i usług we wskazanych w postanowieniu kwotach za poszczególne miesiące lat 2003 do 2006, bowiem prowadząc działalność gospodarczą w zakresie działów specjalnych produkcji rolnej, naruszył art. 5 ust. 1, art. 15 ust. 1 i 2, art. 19 ust. 4, art. 96 ust. 1, art. 99 ust. 1 ustawy o VAT, w ten sposób, że uchylając się od opodatkowania podatkiem od towarów i usług, prowadząc działalność rolniczą w zakresie działów specjalnych produkcji rolnej i nie ujawnił podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług i nie składał deklaracji VAT-7 dla celów tego podatku za miesiące od stycznia 2003 r. do grudnia 2006 r., tj. o przestępstwo skarbowe z art. 54 § 1 k.k.s. w zw. art. 6 § 2 k.k.s. i art. 38 § 2 k.k.s. W sprawie nie budzi wątpliwości, że treść powyższego postanowienia ogłoszono skarżącemu 26 listopada 2009 r., co skarżący potwierdził własnoręcznym podpisem.

W tej sytuacji w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, prawidłowo Sąd pierwszej instancji stwierdził, że przed upływem terminu przedawnienia, o którym mowa w art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej skarżący został poinformowany o toczącym się postępowaniu karnym-skarbowym. Oznacza to, że przy uwzględnieniu tez wynikających z wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 lipca 2012 r. został spełniony warunek z art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej i bieg terminu przedawnienia spornych zobowiązań podatkowych został zawieszony z dniem 26 listopada 2009 r., a zatem nie było przeszkód do wydania decyzji w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące roku 2004.

Podkreślić należy, że z wyroku z 31 maja 2016 r, sygn. akt I FSK 2053/14 wynika w sposób jednoznaczny, że NSA dopuścił dowód z dokumentów w postaci pisma Urzędu Kontroli Skarbowej w P. z dnia 3 października 2012 r. oraz pism tego Urzędu z dnia 26 listopada 2009 r. oraz z dnia 7 grudnia 2012 r. Zatem wbrew zarzutom skargi kasacyjnej nie jest prawdziwe twierdzenie, że w aktach sprawy brak jest dokumentu, z którego wynika, iż skarżący został powiadomiony o toczącym się w stosunku do niego postępowaniu karnym skarbowym, związanym z zobowiązaniem podatkowym za sporny okres.

Wobec tego Naczelny Sąd Administracyjny nie uznał zasadności zarzutów skargi kasacyjnej dotyczących naruszenia przepisów proceduralnych, w ramach których strona skarżąca usiłuje wykazać wadliwość sądowej kontroli zaskarżonej decyzji, w tym, że brak ww. dokumentu winien skutkować wydaniem przez Sąd pierwszej instancji innego rozstrzygnięcia.

Barak jest również podstaw do uznania, że w sprawie naruszono art. 190 P.p.s.a. poprzez błędne przyjęcie zakresu związania wyrokiem NSA.

Przypomnieć należy, że w wyroku z 31 maja 2016 r, sygn. akt I FSK 2053/14, NSA był zdania, że w stanie faktycznym sprawy nie można było uznać za prawidłowe stanowiska Sądu pierwszej instancji, że na podstawie akt sprawy, nie sposób ustalić, czy do strony dotarła informacja o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia spornego zobowiązania ze względu na wszczęcie wobec niej postępowania (śledztwa) w sprawie popełnienia przestępstwa karno-skarbowego. NSA zaakceptował stanowisko skarżącego kasacyjnie organu, że "w aktach sprawy znajdują się dowody świadczące o tym, że skarżący został w stosownym terminie poinformowany o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego".

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu rozstrzygając niniejszą sprawę prawidłowo wskazał na wynikające z art. 190 P.p.s.a. związanie wyrokiem z 31 maja 2016 r, sygn. akt I FSK 2053/14 i kierując się zawartą w tym wyroku oceną prawną dokonał analizy akt sprawy pod kątem wskazania dokumentów świadczących o spełnieniu przesłanki z art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Naczelny Sąd Administracyjny obecnie rozpatrujący sprawę nie dostrzegł w rozstrzygnięciu Sądu pierwszej instancji ocen naruszających art. 190 P.p.s.a.

W świetle powyższych rozważań niezasadne są również zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 70 § 1, art. 70 § 6 pkt 1 i art. 121 Ordynacji podatkowej, gdyż Sąd pierwszej instancji nie dopuścił się błędnej wykładni wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 17 lipca 2012 r., sygn. akt P 30/11.

Wobec niezasadności skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 w związku z art. 205 § 2 i art. 209 P.p.s.a.