Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Klimek po rozpoznaniu w dniu 1 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. R. na bezczynność Burmistrza [...] w sprawie rozpoznania wniosku o naprawę drogi gminnej postanawia: odrzucić skargę.

Pismem z 24 marca 2026 r. W. R. (dalej jako: skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na bezczynność Burmistrza [...] (dalej jako: burmistrz, organ) polegającą na "braku podjęcia jakichkolwiek czynności w celu załatwienia sprawy" i wniósł o zobowiązanie organu do wykonania naprawy drogi w terminie 14 dni od daty orzeczenia w sprawie. W uzasadnieniu skargi wskazał, że pismem z 23 października 2025 r. złożył wniosek o naprawę drogi gminnej, a Burmistrz jako zarządca drogi jest zobowiązany do dbałości o drogę i do reakcji na stopniową degradację nawierzchni. Podał, że 3 grudnia 2025 r. wniósł do organu ponaglenie w sprawie; tego samego dnia pracownik urzędu w rozmowie telefonicznej zobowiązał się do wykonania czynności naprawczych drogi, lecz żadnych czynności nie wykonano.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie wyjaśniając, że pismo skarżącego z 23 października 2025 r. potraktowano jako wniosek w myśl art. 241 ustawy

z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572 z późn. zm., dalej jako: k.p.a.). Wniesione pismo uruchomiło jednoinstancyjne postępowanie administracyjne o charakterze uproszczonym, które kończy się zawiadomieniem, na które nie służy żaden środek zaskarżenia. Postępowanie to nie podlega kontroli sądu administracyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują kontrolę wykonywania administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Merytoryczne rozpatrzenie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie. Stwierdzenie braku którejś z wymienionych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do odrzucenia skargi.

W myśl przepisu art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 z późn. zm., dalej jako: p.p.s.a.), Sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.

W rozpoznawanej sprawie skarga podlega odrzuceniu, bowiem przedmiot zaskarżenia nie podlega kontroli sądu administracyjnego.

Zakres kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne został określony art. 3 § 2 p.p.s.a., zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego

w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U.

z 2024 r. poz. 572), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia

29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 i 2760), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r.

o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2023 r. poz. 615, z późn. zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających;

4b) opinie, o których mowa w art. 119zzl § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, i odmowy wydania tych opinii;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone

w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych

w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a;

9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych

w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca

1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych

w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.

Sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. (art. 3 § 2a p.p.s.a.), a także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone

w tych przepisach (art. 3 § 3 p.p.s.a.).

Należy nadto wskazać, że wyszczególnienie w art. 3 p.p.s.a. aktów i czynności ma charakter wyczerpujący i stanowi katalog zamknięty, co oznacza, że skarga wniesiona

w jakichkolwiek innych przypadkach niż w nim wskazanych, nie podlega kognicji sądów administracyjnych.

W przypadku wniesienia skargi na bezczynność, kontroli Sądu poddany jest brak aktu lub czynności w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie

w określonym przez prawo terminie. Jak przyjmuje się przy tym jednolicie w orzecznictwie, z bezczynnością organów administracyjnych mamy do czynienia wówczas, gdy

w ustawowo przewidzianym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale nie zakończył go wydaniem decyzji, postanowienia lub innego aktu lub podjęciem czynności (por. wyrok NSA z 7 marca 2019 r., sygn. akt

I OSK 891/18, LEX nr 2665556 i powołane tam piśmiennictwo). Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie mają natomiast znaczenia powody, dla jakich akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, jak również okoliczność, czy bezczynność organu spowodowana została jego zawinioną lub niezawinioną opieszałością.

W kontrolowanej sprawie skarżący wniósł skargę na bezczynność organu

w przedmiocie rozpoznania wniosku dotyczącego naprawy drogi gminnej.

Zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2025 r. poz. 1153), zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty należy do zadań własnych gminy. W szczególności zadanie te obejmują sprawy gminnych dróg, ulic, mostów, placów oraz organizacji ruchu drogowego.

Natomiast w myśl art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2025 r. poz. 889, dalej jako: u.d.p.), organ administracji rządowej lub jednostki samorządu terytorialnego, do którego właściwości należą sprawy z zakresu planowania, budowy, przebudowy, remontu, utrzymania i ochrony dróg, jest zarządcą drogi. Jak stanowi natomiast ust. 2 pkt 4 tego przepisu, zarządcą dróg gminnych jest wójt, burmistrz lub prezydent miasta.

W tym miejscu należy podkreślić, że przeprowadzenie inwestycji gminnej w zakresie naprawy drogi nie może być przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej, ponieważ nie dotyczy realizacji obowiązków związanych z realizacją interesów konkretnego podmiotu, dla którego to działania ustawa przewiduje określony tryb postępowania w indywidualnej sprawie, przewidziany w art. 3 § 2 pkt 8 lub pkt 9 p.p.s.a. Taka sytuacja nie zachodzi

w niniejszej sprawie.

Tutejszy Sąd rozpoznający niniejszą sprawę w pełni podziela prezentowany

w orzecznictwie pogląd, że z przepisów u.d.p. nie wynika dla gminy lub jej organów obowiązek niezwłocznego podjęcia wnioskowanych przez mieszkańców gminy czynności w zakresie budowy lub modernizacji konkretnej drogi gminnej. Zniszczenie drogi gminnej nie stanowi bowiem indywidualnej sprawy administracyjnej, której rozstrzygnięcie wymaga wydania aktu władczego ze strony organu administracji publicznej. Przepisy prawa materialnego nie statuują takiego uprawnienia skarżącego polegającego na żądaniu podjęcia przez organ w trybie administracyjnym czynności zmierzających do naprawienia dróg gminnych ani też uprawnienia wyegzekwowania od organu realizacji ww. obowiązku. Sąd nie może zatem nakazać organowi takiego działania jak wnioskowane w skardze (por. postanowienie WSA we Wrocławiu z 23 lutego 2026 r., sygn. akt III SAB/Wr 34/25 oraz postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 września 2013 r., sygn. akt

II OSK 2234/13 – dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem www.orzeczenia.nsa.gov.pl, CBOSA).

Oznacza to, że nie można skutecznie wnieść skargi na bezczynność organu

w sprawie, w której brak jest materialnoprawnej podstawy do załatwienia sprawy poprzez wydanie decyzji, postanowienia lub innego aktu, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a.

Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 w zw. z art. 3 § 2 p.p.s.a., postanowił o odrzuceniu skargi .