Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Lidia Błystak (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Radom, Asesor WSA Tomasz Świetlikowski, Protokolant Katarzyna Gierczak, po rozpoznaniu w dniu 14 stycznia 2009 r. przy udziale sprawy ze skargi M. P. na interpretację indywidualną wydaną przez Ministra Finansów - Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania dostawy gruntów I. uchyla zaskarżoną interpretację z dnia [...] nr [...], II. zasądza od Ministra Finansów na rzecz skarżącego kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Pismem z dnia 18 stycznia 2008 r. (data wpływu do organu podatkowego), M. P. zwrócił się o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie, w kwestii, czy sprzedaż działek budowlanych dokonana od 1 maja 2004 r. do 15 czerwca 2007 r. stanowiących majątek osobisty wnioskodawcy była działalnością gospodarczą określoną w art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług, która skutkuje powstaniem obowiązku podatkowego w podatku VAT oraz czy będzie podlegała opodatkowaniu tym podatkiem sprzedaż kolejnych działek budowlanych z majątku osobistego wnioskodawcy.

Przedstawiając swoje stanowisko w sprawie, wnioskodawca uznał, że w świetle obowiązujących przepisów, sprzedaż działek budowlanych z odrębnego majątku osobistego wnioskodawcy nie stanowi działalności gospodarczej i nie podlega opodatkowaniu podatkiem VAT.

Minister Finansów w interpretacji indywidualnej z dnia [...]. Nr [...]doręczonej stronie w dniu 22 kwietnia 2008 r., uznał stanowisko wnioskodawcy za nieprawidłowe. W uzasadnieniu wskazał, że sprzedaż gruntu przez podatnika prowadzącego działalność gospodarczą, zgodnie z art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy o VAT podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Stwierdził ponadto, że zakres i skala przedsięwzięcia oraz podjęte prze sprzedawcę działania wskazują na zamiar dokonywania sprzedaży w sposób częstotliwy, a więc w okolicznościach przesądzających o prowadzeniu działalności gospodarczej.

W dniu 5 maja 2008 r. skarżący wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa i zmiany interpretacji wydanej w indywidualnej sprawie podnosząc zarzut naruszenia art. 15 ust. 2 w zw. z art. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług ( Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm. ).

W odpowiedzi na to wezwanie organ podatkowy stwierdził brak podstaw do zmiany uprzednio wyrażonego stanowiska.

W skardze skarżący - podtrzymując stanowisko wyrażone we wniosku oraz wezwaniu wzywającym do usunięcia naruszenia prawa – wniósł o uchylenie zaskarżonej interpretacji.

W odpowiedzi na skargę, Minister Finansów wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), stanowiąc w przepisie art. 1 § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach, których katalog został wymieniony w przepisie art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.).

W określonych przez ten przepis przedmiotowych granicach kognicji sądów administracyjnych, mieści się m.in. orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego, wydane w indywidualnych sprawach (art. 3 § 2 pkt 4a ustawy.).

Stosownie zaś do przepisu art. 134 § 1 ustawy., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany wskazanymi przez stronę skarżącą zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W zakresie tak określonej kognicji Sąd uznał, że skarga jest zasadna, jednak z innych powodów aniżeli zostały w niej podniesione.

Rozpoznając skargę na interpretację przepisów prawa podatkowego Sąd zobowiązany jest w pierwszej kolejności ocenić, czy taka interpretacja została udzielona w ustawowym terminie.

W myśl art. 14 d ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. nr 8, poz. 60 ze zm.), interpretację indywidualną przepisów prawa podatkowego wydaje się bez zbędnej zwłoki, jednak nie później niż w terminie 3 miesięcy od dnia otrzymania wniosku. Do tego terminu nie wlicza się terminów i okresów, o których mowa w art. 139 § 4 Ordynacji.

Na tle powołanych regulacji przywołać należy uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 listopada 2008 r., sygn. akt I FPS 2/08, w której stwierdzono, że w stanie prawnym obowiązującym w 2005 r., pojęcie "niewydanie postanowienia" użyte w art. 14b § 3 O.p.., oznacza brak jego doręczenia w terminie 3 miesięcy, liczonym od dnia otrzymania wniosku, o którym stanowi przepis § 1 powołanego artykułu. Przedmiotowa uchwała z uwagi na stan faktyczny sprawy odnosi się wprawdzie do stanu prawnego obowiązującego w 2005 r., jednakże, jak podkreślił Sąd, pod rządem obowiązującej obecnie regulacji prawnej, zwrot "wydać interpretację" jest ścisłym odpowiednikiem słów "udzielić interpretacji", a zmiana brzmienia stosownych przepisów Ordynacji podatkowej. nie stwarza podstaw do innego - niż przedstawione wcześniej - rozumienia pojęcia "niewydanie interpretacji indywidualnej w terminie określonym w art.14d" (art. 14o § 1 znowelizowanej O. p.). Dla zachowania określonego w nim terminu, konieczne jest doręczenie, a nie samo wydanie interpretacji, rozumiane jako sporządzenie, opatrzenie datą i podpisanie przez uprawnioną osobę.

Z kolei konsekwencją niewydania przez organ podatkowy interpretacji w ustawowym trzymiesięcznym terminie jest, o czym stanowi art. 14o § 1 Ordynacji, uznanie, że w dniu następującym po dniu, w którym upłynął termin wydania interpretacji, została wydana interpretacja stwierdzająca prawidłowość stanowiska wnioskodawcy w pełnym zakresie, tzw. "milcząca interpretacja".

Dotąd powiedziane prowadzi do wniosku, że skoro wniosek o udzielenie interpretacji wpłynął do właściwego organu w dniu 18 stycznia 2008 r., zaś interpretację doręczono skarżącemu w dniu 22 kwietnia 2008 r. i z akt sprawy nie wynika, aby zaistniały okoliczności wymienione w art. 139 § 4 O.p. mające wpływ na przedłużenie terminu do jej wydania, to zaskarżona interpretacja została wydana po upływie ustawowego trzymiesięcznego terminu, czyli w momencie, gdy w obrocie prawnym obowiązywała już interpretacja stwierdzająca prawidłowość stanowiska wnioskodawcy.

Uznanie przez Sąd, że wydanie zaskarżonej interpretacji nastąpiło z naruszeniem przepisu art. 14d Ordynacji podatkowej, uczyniło bezprzedmiotowym ustosunkowywanie się do zarzutów merytorycznych zawartych w skardze.

Z tych względów Sąd, działając na podstawie art. 146 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r., uchylił zaskarżoną interpretację indywidualną, orzekając o kosztach stosownie do treści art. 200 powołanej ustawy.

.