Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Marcinowski po rozpoznaniu w dniu 26 lutego 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. B. na uchwałę Rady Gminy W. z dnia [...] 2013 r. nr [...] w przedmiocie uznania skargi na działalność Wójta Gminy W. za bezzasadną postanawia: odrzucić skargę.

Pismem z dnia 27 grudnia 2013 r. B. B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na uchwałę z dnia [...] 2013 r. nr [...], mocą której Rada Gminy W. uznała skargę B. B. z dnia [...] 2013 r. na działalność Wójta Gminy W. za bezzasadną.

Rada Gminy W. wniosła o odrzucenie skargi. Organ wskazał, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych sprawy skarg i wniosków uregulowanych w dziale VIII ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r. poz. 267, dalej powoływanej jako k.p.a.) nie podlegają kontroli sądu administracyjnego. Skarga złożona na podstawie art. 227 k.p.a. jest odformalizowanym środkiem ochrony różnych interesów jednostki, niedającym jednak żadnych podstaw do uruchomienia dalszego trybu instancyjnego lub postępowania sądowoadministracyjnego. Nadto organ podniósł, że skarżący już raz skarżył przedmiotową uchwałę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, który postanowieniem z dnia 18 grudnia 2013 r. o sygnaturze akt III SA/Lu 865/13 odrzucił skargę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że skarga na uchwałę Rady Gminy W. z dnia [...] 2013 r. nr [...] w przedmiocie uznania skargi na działalność Wójta Gminy W.za bezzasadną, wpłynęła za pośrednictwem Rady Gminy W.po raz pierwszy w dniu 22 listopada 2013 r. Skarga ta została zarejestrowana pod sygnaturą akt III SA/Lu 865/13 i postanowieniem z dnia 18 grudnia 2013 r. sąd ją odrzucił, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270, ze zm., dalej jako p.p.s.a.), stwierdzając, że sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.

Postanowienia sądu kończące postępowanie sądowe, lecz nierozstrzygające sprawy co do istoty (np. postanowienie odrzucające skargę czy też umarzające postępowanie), nie mają powagi rzeczy osądzonej. Zatem nic nie stoi na przeszkodzie temu aby ta sama strona w tej samej sprawie wniosła skargę. W tej sytuacji sąd, który pierwotnie odrzucił skargę, odrzuci skargę ponownie – przy czym nie na tej podstawie, że sprawa została prawomocnie osądzona, bowiem jak wcześniej wyjaśniono, powaga rzeczy osądzonej, to moc prawna prawomocnego orzeczenia co do istoty sprawy.

Przechodząc do badania dopuszczalności skargi zawartej w piśmie z dnia 27 grudnia 2013 r. sygnaturze akt III SA/Lu 54/14 należy stwierdzić, że skarga ta jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu. Zgodnie bowiem z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270, ze zm., powoływanej dalej jako p.p.s.a.) sądy administracyjne w ramach kontroli działalności administracji publicznej orzekają w sprawach skarg na:

1. decyzje administracyjne;

2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym na które służy zażalenie;

4. inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

4a. pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;

5. akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6. akty jednostek samorządu terytorialnego i ich związków inne niż określone w pkt. 5 podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7. akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8. bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.

Mając na uwadze treść art. 3 p.p.s.a., stwierdzić należy, iż zakres działania sądów administracyjnych został ukształtowany bardzo szeroko. Pomijając pewne nieliczne wyjątki, jurysdykcja obejmuje całokształt działalności administracji publicznej. Sąd administracyjny nie jest natomiast właściwy do rozpoznawania spraw, które nie zostały wymienione w powołanych przepisach.

Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest uchwała Rady Gminy W. z dnia [..] 2013 r., która stanowi zawiadomienie o sposobie załatwienia skargi B.B.z dnia [...] 2013 r., wniesionej na Wójta Gminy W.

Skarga ta została złożona w tzw. trybie postępowania skargowego, uregulowanego przepisami działu VIII Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej k.p.a.). Zgodnie z art. 227 k.p.a. przedmiotem skargi może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwienie sprawy.

Wniesienie w tym trybie skargi uruchamia jednoinstancyjne postępowanie administracyjne, które kończy się zawiadomieniem o sposobie załatwienia skargi, będącym czynnością materialno-techniczną. Zawiadomienie o załatwieniu skargi wyrażone w formie uchwały przez radę gminy (właściwej formie dla działania organu kolegialnego), nie daje podstaw do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Uchwała podjęta przez radę gminy, w trybie postępowania skargowego regulowanego przepisami k.p.a., nie może być kwalifikowana jako akt podlegający zaskarżeniu na podstawie art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r. poz. 594, ze zm.).

Działanie administracji publicznej w trybie skargowym, opartym o przepisy działu VIII k.p.a. nie podlega kontroli sądów administracyjnych.

Zaskarżona uchwała - będąca zawiadomieniem o sposobie załatwienia skargi nie mieści się w katalogu spraw określonych w art. 3 p.p.s.a.

Mając powyższe na uwadze w oparciu o przepis art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a. sąd orzekł jak w sentencji.