Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka Sędziowie Sędzia WSA Włodzimierz Kubik Sędzia WSA Rafał Wolnik (spr.) Protokolant starszy referent Katarzyna Wajs po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 grudnia 2009 r. sprawy ze skargi M.K., K.K., M.J., G. J. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wznowienia robót budowlanych 1. uchyla zaskarżoną decyzję i orzeka, że nie podlega ona wykonaniu w całości, 2. zasądza od Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. solidarnie na rzecz skarżących kwotę 808 (osiemset osiem) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Po rozpoznaniu wniosku obecnie skarżących K. K., M.K., M. J. i G.J., Starosta B. decyzją z dnia [...] r., Nr [...], zatwierdził projekt budowlany i udzielił wnioskodawcom pozwolenia na budowę obejmującą remont elewacji, rozbudowę i przebudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego na cele mieszkalne oraz dobudowę ogrodu zimowego na działce pgr nr [...] w S. przy ul. [...]. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Wojewody [...] z dnia [...] r., nr [...], wydaną w następstwie rozpoznania odwołania obecnych uczestników postępowania M.K., M. K. i B. K.

W piśmie z dnia [...] r. uczestnicy postępowania domagali się podjęcia przez organ nadzoru budowlanego pierwszej instancji natychmiastowej interwencji w związku z prowadzeniem przez skarżących robót budowlanych niezgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym. Podjęte roboty budowlane spowodowały bowiem zwiększenie wysokości budynku, a nadto były prowadzone od strony ich działki, co nie miało mieć miejsca.

Postanowieniem z dnia [...] r., Nr [...], wydanym na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 4 i ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (obecnie tekst jedn. Dz.U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 z późn. Zm.), Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Powiatu B. wstrzymał prowadzone w oparciu o wymienione na wstępie pozwolenie na budowę roboty budowlane. W uzasadnieniu postanowienia stwierdził, że w trakcie kontroli budowy i dokonanych wówczas pomiarów stwierdzono, że roboty budowlane są wykonywane z istotnymi w rozumieniu art. 36a ust. 5 pkt 2 i 3 Prawa budowlanego odstępstwami. Polegają one na zmianie gabarytów zewnętrznych przebudowywanego dachu budynku oraz wykonaniu ścianki kolankowej z podniesieniem poziomu kalenicy

o 50 cm.

Następnie decyzją z dnia [...] r., Nr [...], organ pierwszej instancji zobowiązał skarżących do sporządzenia i przedłożenia w terminie do [...] r. projektu zamiennego, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczasowych robót budowlanych. Jako podstawę tej decyzji wskazał art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego. W jej uzasadnieniu powołując się na wyniki przeprowadzonej kontroli budowy stwierdził, że w takcie robót budowlanych doszło do istotnych odstępstw od udzielonego pozwolenia na budowę. Daje to podstawę do wydania decyzji opartej na treści art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego.

Kolejną decyzją z dnia [...] r., Nr [...], wydaną z powołaniem się na treść art. 51 ust. 4 Prawa budowlanego organ ten zatwierdził projekt budowlany zamienny w zakresie zmiany konstrukcji dachu, przebudowy poddasza i dobudowy balkonu i udzielił inwestorom pozwolenia na wznowienie robót budowlanych, nakładając jednocześnie obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. W uzasadnieniu tej decyzji podał, że inwestorzy złożyli wniosek o zatwierdzenie projektu zamiennego i wydanie pozwolenia na wznowienie robót wraz z wymaganą dokumentacją projektową. Tym samym wywiązali się z obowiązku nałożonego na nich decyzją z dnia [...] r.

Na skutek wniesionego od tej decyzji odwołania przez uczestników postępowania, [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. decyzją z dnia [...] r., Nr [...], utrzymał w mocy orzeczenie organu pierwszej instancji.

W skardze do Sądu na powyższą decyzję organu odwoławczego uczestnicy postępowania wnieśli o stwierdzenie jej nieważności jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa względnie o uchylenie tej decyzji i decyzji ją poprzedzającej oraz o zasądzenie na ich rzecz kosztów postępowania. Podali, że przedmiotowa sprawa pozostaje w związku ze sprawą wszczętą na skutek ich skargi na decyzję w przedmiocie pozwolenia na budowę, utrzymaną w mocy decyzją Wojewody [...] z dnia [...] r. Zarzucili, że decyzje organów obu instancji zostały wydane z mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy naruszeniem przepisów postępowania przez błędne przyjęcie, że budynek inwestorów usytuowany jest od granicy ich działki w odległości [...] m, gdy faktycznie odległość ta wynosi [...] do [...] m. Tym samym niedopuszczalne było sytuowanie od strony wschodniej otworów okiennych i drzwiowych. Zarzucili także organom orzekającym naruszenie prawa materialnego przez zaakceptowanie projektu budowlanego nie odpowiadającego obowiązującym przepisom (bez zażądania jego poprawienia i uzupełnienia) i przez błędne przyjęcie, że realizowana budowa jest prowadzona zgodnie z obowiązującymi przepisami, w tym w zakresie wymaganych prawem odległości od granic działki sąsiedniej.

Rozpoznając tą skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach prawomocnym wyrokiem z dnia 19 lipca 2006 r., sygn. akt II SA/Gl 671/05, uchylił decyzje organów obu instancji w przedmiocie wznowienia robót budowlanych. W uzasadnieniu tego wyroku Sąd wskazał na uchybienia zarówno proceduralne jak i w zakresie naruszeń prawa materialnego. Wskazał Sąd ponadto, że organy nadzoru budowlanego winny się wstrzymać z ponownym rozpoznaniem sprawy do czasu prawomocnego zakończenia sprawy sądowoadministracyjnej zawisłej ze skargi uczestników postępowania na decyzję w przedmiocie pozwolenia na budowę.

W tej ostatnio wymienionej sprawie ze skargi na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. w przedmiocie pozwolenia na budowę, tut. Sąd wydał w dniu 20 lutego 2006 r. wyrok, sygn. akt II SA/Gl 652/04, w którym uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty B. z dnia [...] r. W dacie rozpoznawania skargi w przedmiocie wznowienia robót budowlanych (tj. w dniu [...] r.) wyrok ten nie był prawomocny. Od wyroku tego bowiem skutecznie została wniesiona skarga kasacyjna przez M.K. i M. J. Rozpoznając tę skargę, Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 15 października 2007 r., sygn. akt II OSK 1379/06, uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę tut. Sądowi do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, iż w toku postępowania kasacyjnego ustalone zostało, że Starosta B. decyzją z dnia 25[...] r. znak [...], wydaną na podstawie art. 36a Prawa budowlanego uchylił własną decyzję o pozwoleniu na budowę z dnia [...] r. nr [...]. Wskazano także, że decyzja Starosty B. z dnia [...] r. nie była zaskarżona, a w związku z tym uzyskała charakter ostateczny i pozostaje w obrocie prawnym. Sąd zwrócił uwagę, że taki stan prawny istniał także w dacie wyrokowania przez Sąd pierwszej instancji, co oznacza, że powołanym na wstępie wyrokiem uchylono decyzję, której nie było w obrocie prawnym od ponad roku. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że do wydania zaskarżonego wyroku doszło z naruszeniem art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm), zwanej dalej p.s.a., albowiem postępowanie sądowe stało się bezprzedmiotowe.

Na skutek powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach rozpoznając sprawę ponownie po wyroku NSA z dnia 15 października 2007 r., prawomocnym postanowieniem z dnia 18 lutego 2008 r., sygn. akt II SA/Gl 982/07, umorzył postępowanie sądowe w przedmiocie pozwolenia na budowę.

W toku ponownie prowadzonego postępowania przed Powiatowym Inspektorem Nadzoru Budowlanego dla Powiatu B. doszło do wydania przez ten organ w dniu [...] r. decyzji [...], umarzającej postępowanie w sprawie prowadzenia przez obecnie skarżących robót budowlanych przy remoncie elewacji, rozbudowie i przebudowie budynku mieszkalnego położonego na działce przy ul. [...] w S.

W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ pierwszej instancji doszedł do przekonania, że skoro brak jest w obrocie prawnym decyzji w przedmiocie pozwolenia na budowę, to prowadzenie postępowania w sprawie istotnych odstępstw od zatwierdzonego projektu i warunków pozwolenia na budowę stało się bezprzedmiotowe. Dodatkowo, w części decyzji oznaczonej jako "pouczenie", organ zaznaczył, iż w związku z uchyleniem przez sądy administracyjne decyzji, w oparciu o które inwestor prowadził roboty budowlane, dla doprowadzenia budowy do stanu zgodnego z prawem zostanie przeprowadzone postępowanie w trybie art. 50 ust. 1 pkt 1 i art. 51 ust. 1 Prawa budowlanego.

Odwołanie od tej decyzji wnieśli uczestnicy postępowania domagając się jej uchylenia i wydania decyzji "rozbiórki obiektu budowlanego na roboty budowlane wykonane przez inwestorów" i tym samym o przywrócenie obiektu do stanu poprzedniego. Zarzucili naruszenie art. 105 § 1 kpa oraz art. 51 ust. 5 w związku z art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego poprzez nie wydanie decyzji w zakresie rozbiórki obiektu budowlanego pozostającego przedmiotem niniejszego postępowania.

Rozpoznając to odwołanie, zaskarżoną w niniejszym postępowaniu decyzją, [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego powołując się na art. 138 § 2 kpa, uchylił decyzję organu pierwszej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia temu organowi. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że z uwagi na wyrok sądowy, który wyeliminował z obiegu prawnego pozwolenie na rozbudowę budynku, zmienił się przedmiot sprawy z "istotnego odstępstwa od zatwierdzonego projektu budowlanego" na "samowolę budowlaną polegającą na wykonywaniu robót budowlanych bez prawem wymaganego pozwolenia budowlanego". Jest to przypadek wymieniony w art. 50 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Zmiana przedmiotu sprawy nie powoduje umorzenia postępowania lecz wymaga zastosowania przepisów odpowiadających aktualnemu stanowi sprawy. Dodatkowo organ odwoławczy zwrócił uwagę, że w przedmiotowym postępowaniu nie znajdzie zastosowania art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, co winno skutkować dopuszczeniem do udziału w charakterze stron tego postępowania właścicieli działki bezpośrednio sąsiadującej z działką inwestorów (tj. autorów odwołania: M. K., M.K. i B. K.).

W skardze na powyższą decyzję skarżący wnieśli o jej uchylenie na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.s.a. względnie o stwierdzenie jej nieważności wobec zaistnienia przesłanki z art. 156 § 1 pkt 3 kpa. Zarzucili naruszenie art. 28 i art. 105 § 1 kpa poprzez błędna wykładnię oraz art. 8, art. 11 i art. 107 § 3 kpa poprzez niedokładne wskazanie w uzasadnieniu motywów decyzji oraz niejasne wyjaśnienie stronom zasadności przesłanek.

Uzasadniając swoje zarzuty i wnioski skarżący przedstawili dotychczasowy przebieg postępowania. Zaznaczyli, że błędnie organ odwoławczy ocenił, że decyzja w przedmiocie pozwolenia na budowę została wyeliminowana z obrotu prawnego prawomocnym wyrokiem sądu administracyjnego. Decyzja ta została uchylona w trybie art. 36a Prawa budowlanego. Z kolei decyzja w przedmiocie udzielenia pozwolenia na wznowienie robót została wyeliminowana prawomocnym wyrokiem sądu. W tej sytuacji doszło do prowadzenia robót budowlanych bez wymaganego pozwolenia, o którym mowa w art. 50 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Dlatego słusznie organ pierwszej instancji umorzył postępowanie w dotychczas prowadzonej sprawie. Organ ten jednocześnie wszczął postępowanie w oparciu o art. 50 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego i po jego przeprowadzeniu decyzją z dnia 27 maja 2009 r., Nr NB/43/09, umorzył to postępowanie. Doszło zatem do sytuacji, gdy organ odwoławczy wydał decyzje w sprawie zakończonej już inną, ostateczną decyzją.

Ponadto skarżący wskazali, że nietrafnie organ odwoławczy dopatruje się przymiotu strony postępowania po stronie uczestników. Nie wykazali oni bowiem interesu prawnego w rozumieniu art. 28 kpa.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje wcześniejsze stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Ustosunkowując się do zarzutu naruszenia zasady powagi rzeczy osądzonej, organ odwoławczy wskazał, iż jest on o tyle niezasadny, że w aktach sprawy brak jest zawiadomienia o wszczęciu postępowania, jak również, że organ nadzoru budowlanego nie wydał decyzji z dnia [...] r.

Na rozprawie w dniu [...] r. pełnomocnik skarżących podtrzymał skargę. Obecni na rozprawie uczestnicy postępowania wnieśli o jej oddalenie. Według ich wiedzy nie istnieje w obrocie prawnym żadna decyzja definitywnie kończąca sprawę odstępstw. Zaznaczyli, że nie są im doręczane wszystkie rozstrzygnięcia w sprawie, co wskazuje na niewłaściwy sposób ich traktowania przez organy.

W terminie publikacyjnym pełnomocnik skarżących nadesłał odpis decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Powiatu b. z dnia [...] r., Nr [...], umarzającej postępowanie w sprawie prowadzenia przez skarżących robót budowlanych bez pozwolenia na budowę. Z kolei uczestnicy postępowania przedłożyli odpisy swoich wystąpień do organów nadzoru budowlanego o udostępnienie im m.in. decyzji z dnia [...] r. oraz odpis pisma organu pierwszej instancji z dnia [...] r., z którego treści wynika, że wobec braku oddziaływania inwestycji na ich działkę nie posiadają oni statusu strony, a tym samym odmówiono im udostępnienia akt sprawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek zasadniczo z odmiennych powodów, aniżeli te, które zostały w niej wskazane.

W pierwszej kolejności należy wskazać, że zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei zgodnie z art. 134 § 1 p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Przystępując do oceny zaskarżonej decyzji wskazać przyjdzie, że zawarte w niej rozstrzygnięcie oparte na przepisie art. 138 § 2 kpa mogłoby zostać uznane za prawidłowe, jednakże wadliwe ustalenia i wnioski, jakie znalazły się w jej motywach nie pozwalają na pozostawienie jej w obrocie prawnym. Zaznaczyć w tym miejscu przyjdzie, że również decyzja organu pierwszej instancji nie zasługuje na aprobatę i to zarówno z uwagi na treść jej rozstrzygnięcia, jak i na treść zawartych w niej motywów. Tej ostatniej jednak Sąd nie mógł wyeliminować z obrotu prawnego w niniejszym postępowaniu, a to z uwagi na zakaz orzekania na niekorzyść skarżących wynikający z art. 134 § 2 p.s.a.

Wadliwie organy obu instancji przyjęły, że do wyeliminowania decyzji w przedmiocie pozwolenia na budowę oraz zatwierdzenia projektu budowlanego doszło na skutek orzeczeń sądów administracyjnych. Przedstawiony wyżej stan faktyczny wskazuje co prawda, że kontroli sądowoadministracyjnej poddane zostały rozstrzygnięcia organów administracji architektoniczno-budowlanej w tym przedmiocie, jednakże wbrew twierdzeniom organów w wyniku tej kontroli nie doszło do wyeliminowania z obrotu prawnego pozwolenia na budowę. Postępowanie sądowoadministracyjne w tym przedmiocie zakończyło się bowiem jego umorzeniem (postanowienie tut. Sądu z dnia 18 lutego 2008 r., sygn. akt II SA/Gl 982/07). W takiej sytuacji nie można skutecznie powoływać się na wyrok sądu administracyjnego (wyrok tut. Sądu z dnia 20 lutego 2006, sygn. akt II SA/Gl 652/04), mocą którego zostało uchylone pozwolenie na budowę. Wyrok ten został prawomocnie uchylony wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 października 2007 r., sygn akt II OSK 1379/06. Oznacza to nie tyko, że brak jest w obrocie prawnym orzeczenia sądowego uchylającego pozwolenie na budowę, ale również i to, że wszelkie rozważania i ocena, jaka towarzyszyła sądowi pierwszej instancji przy podejmowaniu rozstrzygnięcia o uchyleniu pozwolenia na budowę straciły swój byt z chwilą wydania przez NSA wyroku z dnia 15 października 2007 r.

Podkreślić w tym miejscu należy, że istotnie pierwotne pozwolenie na budowę obejmujące realizację przedmiotowej inwestycji (decyzja Starosty B. z dnia [...]r.) straciło swój byt prawny. Doszło jednak do tego nie na skutek wyroku sądowego lecz na skutek wydanej przez tego Starostę decyzji z dnia [...] r. w trybie art. 36a ust. 2 Prawa budowlanego. Decyzja ta była konsekwencją ostatecznej decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Powiatu B. z dnia [...]r. wydanej na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego. W dalszej kolejności organ ten wydał w dniu [...] r. w oparciu o art. 51 ust. 4 Prawa budowlanego decyzję zatwierdzającą projekt budowlany zamienny i udzielił pozwolenia na wznowienie robót budowlanych. Decyzja ta stała się ostateczna z dniem [...] r. tj. z dniem wydania decyzji przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego utrzymującej w mocy decyzję organu pierwszej instancji z dnia [...] r. W takiej sytuacji wykonywane przez skarżących roboty budowlane w okresie od [...] r. do [...]r. na podstawie decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...] r. uznać należało za legalnie wykonywane.

Sytuację powyższą zmienił dopiero wyrok tut. Sądu z dnia 19 lipca 2006 r., sygn. akt II SA/ Gl 671/05, który stał się prawomocny z dniem 28 października 2006 r. Wyrokiem tym uchylono bowiem decyzje w przedmiocie zatwierdzenia projektu zamiennego i pozwolenia na wznowienie robót budowlanych. Oznaczało to, że inwestorzy utracili podstawę do legalnego kontynuowania robót budowlanych w zakresie objętym tym pozwoleniem. Z całą jednak stanowczością należy w tym miejscu podkreślić, że w obrocie prawnym pozostała (i pozostaje do dzisiaj) ostateczna decyzja organu pierwszej instancji z dnia 6 grudnia 2004 r. wydana w trybie art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego. Oznacza to, że po wyroku z dnia 19 lipca 2006 r. sprawa winna była wrócić na taki etap postępowania, który miał się zakończyć bądź to decyzją, o której mowa w art. 51 ust. 4 Prawa budowlanego, bądź też decyzją, o której mowa w art. 51 ust. 5 Prawa budowlanego. Przeprowadzenie postępowania w tym zakresie winno było odbyć się z uwzględnieniem wskazań i oceny prawnej wyrażonej w prawomocnym wyroku z dnia 19 lipca 2006 r. z pominięciem tych rozważań, które poczynione zostały na wypadek uprawomocnienia się wyroku z dnia 20 lutego 2006 r. (II SA/Gl 652/04), albowiem jak wyżej wykazano, do uprawomocnienia się tego ostatnio wymienionego wyroku nigdy nie doszło.

Reasumując powyższe rozważania stwierdzić przyjdzie, iż jakkolwiek słusznie organ odwoławczy zauważył, że brak było podstaw do umorzenia postępowania przez organ pierwszej instancji, to jednak naprowadzone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji okoliczności i wskazania co do dalszego postępowania doprowadziłyby w efekcie do wydania kolejnej obarczonej istotnymi uchybieniami decyzji. Zatem niezbędnym stało się uchylenie zaskarżonej decyzji z uwagi na jej wadliwe uzasadnienie, co tym samym stanowiło naruszenie art. 107 § 3 w związku z art. 7 kpa. Naruszenie to w niniejszej sprawie mogło mieć w ocenie Sądu istotny wpływ na końcowy wynik sprawy rozumiany jako wydanie w następstwie kontrolowanej decyzji kolejnej decyzji rozstrzygającej już sprawę co do istoty. Takie naruszenie skutkować z kolei musiało uchyleniem zaskarżonej decyzji w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.s.a.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi stwierdzić przyjdzie, iż nie do zaakceptowania jest zarzut dotyczący naruszenia zasady powagi rzeczy osądzonej. Zaskarżona decyzja nie była bowiem decyzją rozstrzygającą sprawę co do istoty, a jedynie w takiej sytuacji mogłoby dojść do wyczerpania przesłanki, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 3 kpa. Ponadto zauważyć należy, że to organ pierwszej instancji wszczynając "nowe" postępowanie i wydając kolejną decyzję w dniu [...] r., a więc przed rozpoznaniem odwołania od swojej poprzedniej decyzji, rażąco naruszył zasadę wykonalności decyzji pierwszoinstancyjnych określoną w art. 130 § 2 kpa.

Również nie zasługuje na uwzględnienie zarzut skarżących odnośnie braku przymiotu strony po stronie uczestników postępowania. W ocenie Sądu przymiot taki im przysługuje i to zarówno w postępowaniu o pozwolenie na budowę, jak i w postępowaniu naprawczym, o którym mowa w art. 51 Prawa budowlanego. W tym pierwszym przymiot strony określa art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, zaś w tym drugim art. 28 kpa. Nie ulega wątpliwości, że sporna inwestycja może oddziaływać na nieruchomość uczestników, a to z kolei może prowadzić do naruszenia ich interesu prawnego wynikającego z prawa własności. Sprawa ta nie budziła zresztą żadnych wątpliwości sądów administracyjnych we wcześniejszych postępowaniach sądowych dotyczących spornej inwestycji i również w niniejszym postępowaniu wątpliwości takich nie budzi.

Rozpoznając ponownie odwołanie uczestników postępowania od decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...] r. organ odwoławczy mając wszystko powyższe na uwadze wyda decyzję w oparciu o art. 138 § 2 kpa z uzasadnieniem odpowiadającym rzeczywistemu stanowi prawnemu i faktycznemu sprawy. Jednocześnie organ odwoławczy doprowadzi z urzędu do wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...] r., Nr [...], przeprowadzając w tym zakresie postępowanie w oparciu o art. 157 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 kpa, chyba, że wcześniej dojdzie do wznowienia postępowania zakończonego tą decyzją. Organy obu instancji rozpoznając sprawę ponownie będą miały na uwadze nie tylko wyżej poczynione ustalenia, ale również ustalenia i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w prawomocnym wyroku tut. Sądu z dnia 19 lipca 2006 r., sygn. akt II SA/Gl 671/05. Nie może bowiem umknąć organom zasada związania orzeczeniami sądów administracyjnych wyrażona w art. 153 i art. 170 p.s.a.

W kwestii wykonalności zaskarżonej decyzji orzeczono na zasadzie art. 152 p.s.a., zaś o kosztach postępowania – na zasadzie art. 200 p.s.a., przy czym na zasądzoną kwotę składa się uiszczony przez skarżących wpis sądowy, opłaty skarbowe od pełnomocnictw oraz wynagrodzenie radcy prawnego w wysokości określonej w § 14 ust. 2 pkt 1 lit c) Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych (...) (Dz.U. Nr 163, poz. 1349 z późn. zm.).