Postanowieniem z dnia 12 maja 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie ze skargi ze skargi M. D. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] listopada 2013 r., nr [...] w przedmiocie odmowy nadania statusu uchodźcy ustanowił dla skarżącego tłumacza przysięgłego języka [...].
Na rozprawie w dniu 16 maja 2014 r. stawiła się tłumacz przysięgły języka [...] E. M., ponadto przedłożyła do akt sprawy rachunek za dokonane tłumaczenie przysięgłe.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Wynagrodzenie tłumacza przysięgłego ustala się na podstawie przepisów rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia z dnia 24 stycznia 2005 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności tłumacza przysięgłego (Dz. U. Nr 15, poz. 131 ze zm.). Zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 2 lit. a tego rozporządzenia stawka wynagrodzenia tłumacza przysięgłego za sporządzenie poświadczonego tłumaczenia wynosi za stronę tłumaczenia z języka polskiego na język [...] – 30,07 zł. Natomiast stosownie do § 6 ust. 1 tego rozporządzenia wynagrodzenie za tłumaczenie ustne za każdą rozpoczętą godzinę obecności tłumacza wynosi stawkę jak za stronę tłumaczenia określoną w § 2 ust. 1 i powiększoną o 30 %, zatem powiększa się o kwotę 9,02 zł. Wynagrodzenie tłumacza za godzinę tłumaczenia ustnego w niniejszej sprawie wynosi 39,09 zł (30,07 zł x 30 % = 39,091 zł). Zgodnie z § 7 powołanego rozporządzenia należne kwoty wynagrodzenia, o których mowa w § 2 ust. 2, § 3-5 oraz § 6 ust. 1, podlegają zaokrągleniu do pełnych groszy w górę, jeżeli końcówka jest wyższa od 0,50 grosza, lub w dół, jeżeli jest równa lub niższa od 0,50 grosza.
Godziny obecności oblicza się od godziny, na którą tłumacz został wezwany, do godziny zwolnienia go od udziału w czynności. Jak wynika z protokołu rozprawy sądowej tłumacz został wezwany na godzinę 11:10, natomiast posiedzenie zakończyło się o godzinie 12:15. Wobec tego, stosownie do § 6 ust. 1 powołanego rozporządzenia, należało przyznać wynagrodzenie za 2 godziny obecności tłumacza, czyli po zaokrągleniu 78,18 zł
W tym stanie rzeczy na podstawie powołanych przepisów należało orzec jak w sentencji.
