II SA/Ke 637/13 - Wyrok

Data orzeczenia	2013-09-12	
Data wpływu	2013-07-19	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach	
Sędziowie	Anna Żak /przewodniczący/
Dorota Chobian /sprawozdawca/
Dorota Pędziwilk-Moskal	
Symbol z opisem	6320 Zasiłki celowe i okresowe	
Hasła tematyczne	Pomoc społeczna	
Sygn. powiązane	I OSK 659/14	
Skarżony organ	Samorządowe Kolegium Odwoławcze	
Treść wyniku	Oddalono skargę	
Powołane przepisy	Dz.U. 2013 nr 0 poz 182;  art. 39 ust. 1, art. 3 ust. 1 i 4; Ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej - tekst jednolity
Dz.U. 2012 nr 0 poz 270;  art. 151; Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Żak, Sędziowie Sędzia WSA Dorota Chobian (spr.), Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Joanna Dziopa, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 12 września 2013 r. sprawy ze skargi W. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie zasiłku celowego oddala skargę.	
Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...], po rozpatrzeniu odwołania W. K. od decyzji wydanej z upoważnienia Prezydenta Miasta z dnia [...], orzekającej o odmowie przyznania W. K. pomocy w postaci zasiłku celowego

w wysokości 800,00 zł na remont mieszkania związany z instalacją podwieszanego łóżka, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że wnioskiem z 8 kwietnia 2013r. W. K. wystąpił do MOPR o przyznanie pomocy finansowej na wykonanie niezbędnych napraw i zainstalowanie podwieszanego łóżka w mieszkaniu. W. K. jest osobą bezrobotną, prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, jest zaliczony do osób o lekkim stopniu niepełnosprawności, źródłem jego utrzymania jest pomoc społeczna z MOPR, z której korzysta od maja 2005 r. w formie zasiłków okresowych, celowych specjalnych, świadczeń zdrowotnych, obiadów barowych, zakupu opału, żywności. W 2013 r. W. K. otrzymał od MOPR następującą pomoc: zasiłek okresowy - I, II/2013 po 224,87 zł miesięcznie, III -V/2013 po 224,16 miesięcznie; zasiłek celowy - I/2013 -145 zł na dofinansowanie do należności za energie elektryczną oraz zakup czujnika tlenku węgla, zasiłek celowy - III/2013 -160 zł na zakup obuwia i kurtki, zasiłek celowy IV/2013 na dofinansowanie do należności za energie elektryczną, zasiłek celowy w formie świadczenia pieniężnego na zakup żywności, I, II/2013 po 150 zł miesięcznie, III-V/2013 po 150 zł, zasiłek celowy–V/2013- 150 zł., na dofinansowanie zakupu obuwia i leków.

Dalej Kolegium wskazało, że zasiłek celowy może być przyznany w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby. Świadczenie to ma charakter uznaniowy, co oznacza, że organ ma prawo decydować w ustalonych okolicznościach sprawy

o przyznaniu, bądź odmowie przyznania świadczenia, jak również o jego wysokości. Oceny takiej dokonuje na tle konkretnych okoliczności sprawy i biorąc pod uwagę swoje możliwości finansowe. Zdaniem Kolegium w niniejszej sprawie organ I instancji nie przekroczył granic uznania administracyjnego uznając, że cel na jaki W. K. zamierza wydatkować środki z pomocy społecznej nie jest wydatkiem niezbędnym, tym bardziej, że wnioskodawca posiada miejsce do spania. Organ I instancji dodał w piśmie przewodnim, że uprzednio w mieszkaniu W. K. mieszkał inny podopieczny MOPR, który korzystał z tradycyjnego łóżka. W ocenie Kolegium, MOPR stara się wspierać trudną sytuację odwołującego się, jednak finanse jakimi dysponuje są bardzo ograniczone i nie pozwalają na zaspokojenie potrzeb nawet tych, które strona uważa za niezbędne.

W ocenie Kolegium decyzja MOPR jest zasadna, bowiem zasiłek celowy może być przyznany na zaspokojenie konkretnej potrzeby bytowej. Za taką należy uważać tylko tę, która związana jest z egzystencją, z codziennym życiem

i codziennym zaspokajaniem potrzeb żywieniowych, zdrowotnych, mieszkaniowych, edukacyjnych. Za taką potrzebę nie można uznać wykonania podwieszanego łóżka

w sytuacji gdy lokal dysponuje miejscem do spania (tradycyjnym łóżkiem).

W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skardze na tę decyzję W. K. wskazał, że ze względu na ograniczoną przestrzeń lokalu nie ma możliwości innego umieszczenia łóżka jak tylko jego instalację jako łóżka podwieszanego, dlatego jest to jego niezbędna potrzeba życiowa. Zarzucił, że MOPR nie może od niego żądać, aby pozbył się lub sprzedał

(z dużą stratą) swoje meble. Dodał, że w decyzji błędnie podano, że dwukrotnie dostał środki finansowe na ten sam cel – zakup urządzenia do wykrywania tlenku węgla oraz, że beneficjentem pomocy społecznej jest od roku 2005, podczas gdy jest nim od roku 2009.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa, a tylko w takim przypadku Sąd w ramach swojej właściwości j (art. 1 ustawy

z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zmianami) mógłby ją uwzględnić.

Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji o odmowie przyznania skarżącemu zasiłku celowego z przeznaczeniem na remont związany z instalacją podwieszanego łóżka.

Podstawę materialnoprawną kwestionowanego rozstrzygnięcia stanowiły więc przepisy ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (tekst jedn. Dz. U.

z 2013. poz. 182 ze zmianami)– dalej ustawy. Zgodnie z art. 39 ust. 1 ustawy

w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej może być przyznany zasiłek celowy. Z kolei w myśl art. 3 ust. 4 ustawy potrzeby osób i rodzin korzystających

z pomocy powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się

w możliwościach pomocy społecznej.

Z powyższych regulacji zatem wynika, że zasiłek celowy może być przyznany wyłącznie w celu zaspokojenia niezbędnych potrzeb bytowych. Art. 39 ust. 2 ustawy wymienia wprawdzie tylko przykładowo te cele jak: pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu, niemniej jednak to przykładowe wyliczenie wskazuje, że chodzi

o takie potrzeby, bez zaspokojenia których osoba nie może egzystować, zagrożone są warunki jej istnienia, a w szczególności życie lub zdrowie (zob. wyrok NSA z 30 września 2008 r. , I OSK 1451/07 , LEX nr 489096).

Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że zgłoszona przez skarżącego potrzeba z całą pewnością nie stanowi niezbędnej potrzeby bytowej w rozumieniu art. 39 ust. 2 oraz 3 ust. 1 ustawy, a tym samym nie odpowiada celom pomocy społecznej. Wykonanie remontu związanego z instalacją podwieszanego łóżka,

w sytuacji gdy skarżący posiada miejsce do spania, a problem jedynie leży

w rozmieszczeniu posiadanych mebli (czy też ich nadmiarze), jest bez wątpienia potrzebą drugoplanową w stosunku do zabezpieczenia środków na zakup żywności, środków czystości czy leków, a więc potrzeb pierwszoplanowych. Podkreślić należy, że pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa, mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby

i możliwości. Natomiast stosownie do art. 3 ust. 1 ustawy, trudne sytuacje życiowe należy rozpatrywać pod kątem niezbędnych potrzeb i życia w warunkach odpowiadających godności człowieka. Jak wynika z akt sprawy, MOPR stara się w stosunku do skarżącego jego potrzeby niezbędne zaspakajać, przyznając mu zasiłki celowe na zakup butów, kurtki czy żywności.

Prawidłowo zatem odmówiono skarżącemu wnioskowanej pomocy z uwagi na to, że pomoc społeczna może jedynie zaspokajać te potrzeby, które odpowiadają celom pomocy społecznej (art. 3 ust. 4 ustawy). Skoro zgłoszona przez skarżącego potrzeba nie mieściła się w celach pomocy społecznej, to już z tego powodu nie mógł być mu przyznany zasiłek celowy, służący zaspokojeniu niezbędnej potrzeby bytowej. W tym stanie rzeczy nie miały również znaczenia zarzuty zawarte w skardze (dotyczące kwestii przyznania zasiłku na zakup urządzenia do wykrywania tlenku węgla oraz roku od kiedy skarżący korzysta z pomocy społecznej).

Mając powyższe na uwadze, zaskarżona decyzja nie narusza prawa i dlatego skarga jako niezasadna podlegała oddaleniu, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zmianami).