Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Zdzisław Kostka (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Jan Jędrkowiak Sędzia SO Jolanta Sudoł Protokolant Sekretarz sądowy Dorota Kotlarek po rozpoznaniu w Gdańsku na rozprawie w dniu 24 marca 2011 r. sprawy ze skargi Prokuratora Okręgowego w na decyzję Wojewody z dnia 19 listopada 2010 r., nr [...] w przedmiocie uchylenia pozwolenia na budowę i umorzenia postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę.

Sprawa dotyczy skargi Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Gdańsku na decyzję Wojewody z 19 listopada 2010 r., wydana w wyniku rozpoznania odwołania od decyzji prezydenta Miasta z 14 czerwca 2010 r. Istotne okoliczności faktyczne w rozpoznawanej sprawie przedstawiają się następująco.

Prezydent Miasta w dniu 14 czerwca 2010 r. wydał decyzję, którą sformułował w następujący sposób. Po nazwie aktu "decyzja" napisał: "Na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 w związku z art. 145 § 1 pkt 4, 5 i 8, art. 150 § 1 oraz art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (...) i art. 82 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (...) oraz art. 92 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (...) oraz art. 39 ust. 1 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (...), po wznowieniu postępowania objętego postanowieniem (...) z dnia 5 października 2007 r. w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Prezydenta Miasta nr [...] z dnia 20 lipca 2005 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu A pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego wraz z infrastrukturą techniczną (kanalizacja wodociągowa, sanitarna, deszczowa, inst. energetyczna oraz wewnętrzna instalacja gazowa) na działkach nr [...], [...], [...] KM [...] o. G. przy ul. [...] [...] (...) 1. uchyla się dotychczasową decyzję Prezydenta Miasta zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą A pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego wraz z infrastrukturą techniczną (kanalizacja wodociągowa, sanitarna, deszczowa, inst. energetyczna oraz wewnętrzna instalacja gazowa) na działkach nr [...], [...], [...] KM [...] o. G.przy ul. [...] [...], 2. umarza się postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego wraz z infrastrukturą techniczną (kanalizacja wodociągowa, sanitarna, deszczowa, inst. energetyczna oraz wewnętrzna instalacja gazowa) na działkach nr [...], [...], [...] KM [...] o. G. przy ul. [...] [...]."

Uzasadniając tę decyzję Prezydent Miasta wskazał, że "decyzją nr [...] z dnia 20 lipca 2005 r. (...) zatwierdził projekt budowlany i udzielił A pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego wraz z infrastrukturą techniczną (kanalizacja wodociągowa, sanitarna, deszczowa, inst. energetyczna oraz wewnętrzna instalacja gazowa) na działkach nr [...], [...], [...] KM [...] o. G.przy ul. [...] [...]" oraz że decyzja ta stała się ostateczna w dniu 3 sierpnia 2005 r. Następnie przedstawił przebieg postępowania stwierdzając m.in., że J. S.-G. wniosła o wznowienie postępowania dotyczącego tego pozwolenia na budowę oraz że postanowieniem z 5 października 2007 r. wznowił z urzędu, na podstawie art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. (stwierdzenie nieważności decyzji o warunkach zabudowy, na podstawie której wydano pozwolenie na budowę) postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę. Ponadto stwierdził, że obiekt budowlany "objęty pozwoleniem na budowę nr [...] z dnia 20 lipca 2005 r." został już zrealizowany, o czym miał świadczyć wniosek T. M. z 5 października 2007 r. o wydanie pozwolenia na użytkowanie "budynku mieszkalnego wielorodzinnego wraz z infrastrukturą techniczną (kanalizacja wodociągowa, sanitarna, deszczowa, inst. energetyczna oraz wewnętrzna instalacja gazowa) na działkach nr [...], [...], [...] KM [...] o. G. przy ul. [...] [...]". Prezydent Miasta zaznaczył, że wprawdzie Inspektor Nadzoru Budowlanego odmówił wydania takiego pozwolenia, jednakże powodem tego były braki formalne.

W tych okolicznościach organ pierwszej instancji stwierdził, że wobec stwierdzenia nieważności decyzji o warunkach zabudowy, na podstawie której wydano decyzję o pozwoleniu na budowę, należało stosownie do art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a., uchylić "decyzję o pozwoleniu na budowę nr [...] z dnia 20 lipca 2005 r." oraz rozstrzygając o istocie sprawy umorzyć postępowanie, gdyż rozpatrywanie wniosku inwestora o pozwoleniu na budowę, gdy budynek został zrealizowany stało się bezprzedmiotowe. W tym względzie odwołano się do orzecznictwa sądów administracyjnych i nadto wskazano, że wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę w sytuacji, gdy budowa została zrealizowana naruszałoby w rażący sposób art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego. Wskazano też, że dalsze postępowanie, dotyczące prawidłowości wybudowanią budynku, jak i jego zgodności z obowiązującymi przepisami, będzie prowadził organ nadzoru budowlanego.

Odwołanie od tej decyzji wniósł T. M., który, zarzucając naruszenie art. 7, art. 105 § 1 oraz art. 146 w zw. z art. 151 § 2 k.p.a., twierdził, że nie było podstaw do umorzenia postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. Zdaniem odwołującego się organ administracji winien był wydać, na podstawie art. 151 § 2 k.p.a., decyzję o stwierdzeniu wydania ostatecznej decyzji z naruszeniem prawa. Na przeszkodzie uchyleniu tej decyzji stało to, że, jak podniesiono, po rozpoznaniu sprawy doszłoby do wydania decyzji odpowiadającej dotychczasowej decyzji bowiem uchwalono plan, który adaptuje istniejącą zabudowę.

Rozpoznając odwołanie T. M. Wojewoda wydał zaskarżoną decyzję, którą uchylił decyzję Prezydenta Miasta z 14 czerwca 2010 r. oraz "decyzję Prezydenta Miasta nr [...] z dnia 20 lipca 2005 r., zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą A pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego wraz z infrastrukturą techniczną (kanalizacja wodociągowa, sanitarna, deszczowa, inst. energetyczna oraz wewnętrzna inst. gazowa) na działkach nr [...], [...], [...] przy ul. [...] [...] w G." i umorzył postępowanie "w sprawie pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego wraz z infrastrukturą techniczną (kanalizacja wodociągowa, sanitarna, deszczowa, inst. energetyczna oraz wewnętrzna instalacja gazowa) na działkach nr [...], [...], [...] KM [...] obr. G. przy ul. [...] [...]".

W uzasadnieniu swojej decyzji Wojewoda m.in. stwierdził, że rozstrzygnięcie Prezydenta Miasta jest prawnie uzasadnione, gdyż zgodnie z ukształtowanym orzecznictwem sądowo-administracyjnym w przypadku, gdy inwestycja zostanie zrealizowana brak jest podstaw do merytorycznego rozpatrzenia wniosku o pozwolenie na budowę i postępowanie w sprawie tego pozwolenia na budowę winno być umorzone na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. Jednocześnie wskazał, że sentencja decyzji tego organu jest niepełna, gdyż nie zostały podane numer i data rozstrzygnięcia. W ocenie Wojewody stanowi to istotne uchybienie formalno-prawne i dlatego na mocy art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. uchylił decyzję organu pierwszej instancji oraz decyzję Prezydenta Miasta z 20 lipca 2005 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu T. M. pozwolenia na budowę i umorzył postępowanie w sprawie tego pozwolenia na budowę. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ odwoławczy wyjaśnił treść art. 146 § 1 k.p.a. i stwierdził, że decyzja o pozwoleniu na budowę z 20 lipca 2005 r. została doręczona jej adresatom tego samego dnia, zaś decyzja kończąca postępowanie w sprawie wznowienia postępowania została wydana w dniu 14 czerwca 2010 r., a więc termin przewidziany w tym przepisie został zachowany.

Prokurator w skardze zarzucił, że decyzja Wojewody została wydana z rażącym naruszeniem art. 6 i art. 7 k.p.a. w zw. z art. 105 § 1 k.p.a., gdyż organ odwoławczy uchylił zgodną z prawem decyzję. Ponadto według skarżącego decyzja Wojewody została wydana z rażącym naruszeniem art. 146 § 1 k.p.a., gdyż w wyniku wznowienia postępowania administracyjnego uchylono ostateczną decyzję po upływie 5 lat od jej doręczenia stronom.

Na tej podstawie Prokurator wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji.

Z uzasadnienia skargi wynika, że Prokurator zgadza się, że wobec wybudowania obiektu budowlanego postępowanie w sprawie pozwolenia na jego budowę było bezprzedmiotowe i podlegało z tego względu na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. umorzeniu. Jednocześnie według skarżącego Wojewoda nie umorzył tego postępowania (dosłownie "zaniechał zadeklarowania jej umorzenia").

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie. Podniósł m.in., że umorzył postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę. Ponadto z odpowiedzi na skargę wynika, że Wojewoda uważa, że termin określony w art. 146 § 1 k.p.a. został zachowany, gdyż w tym czasie została wydana merytoryczna decyzja organu pierwszej instancji, zaś jego decyzja "jedynie koryguje wadę formalno-prawną, nie orzekając o istocie sprawy".

Uczestniczący w postępowaniu przed Sądem administracyjnym T. M. wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji. Twierdził, że nie było podstaw do umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie pozwolenia na budowę i poparł zarzut skarżącego dotyczący naruszenia art. 146 § 1 k.p.a. W związku z tym wywodził, że winien mieć zastosowanie art. 151 § 2 k.p.a. zarówno dlatego, że upłynął termin przewidziany w art. 146 § 1 k.p.a., jak i dlatego, że po rozpoznaniu sprawy mogła zostać wydana jedynie decyzja odpowiadająca dotychczasowej decyzji. W tym względzie powołał się na to, że 26 sierpnia 2009 r. uchwalono plan miejscowy, który adaptuje istniejącą zabudowę. Ponadto twierdził, że uchylenie decyzji o pozwoleniu na budowę i umorzenie postępowania w tej sprawie uniemożliwia mu dochodzenie odszkodowania na podstawie art. 4171 k.c.

Na rozprawie przed Sądem administracyjnym uczestnik postępowania T. M. odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 146 § 1 k.p.a. stwierdził, że gdyby Wojewoda zaskarżoną decyzją utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji to nie doszłoby do naruszenia tego przepisu.

Uczestnik postępowania R. G. poparł skargę Prokuratora.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku rozpoznając skargę zważył, co następuje.

Skarga Prokuratora Okręgowego nie jest zasadna, gdyż zaskarżona decyzja Wojewody nie jest dotknięta na tyle istotnymi wadami, aby uzasadniało to jej uchylenie, a tym bardziej, czego domaga się skarżący, stwierdzenia nieważności.

W ocenie Sądu administracyjnego przyczyna, dla której Wojewoda uchylił decyzję organu pierwszej instancji, mianowicie brak numeru i daty dotychczasowej decyzji, nie zasługiwała na to, aby stanowić podstawę takiego rozstrzygnięcia. Mimo braku tych danych po słowach "uchyla się dotychczasową decyzję Prezydenta Miasta" nie było żadnych wątpliwości, którą decyzję uchylono. Organ pierwszej instancji bowiem wielokrotnie najpierw we wstępnej części decyzji i następnie w uzasadnieniu określał decyzję, o którą chodzi w sprawie, poprzez podanie także jej daty i numeru sprawy, zaś bezpośrednio w rozstrzygnięciu oznaczył ją opisowo, mianowicie jako decyzję "zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą A pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego wraz z infrastrukturą techniczną (kanalizacja wodociągowa, sanitarna, deszczowa, inst. energetyczna oraz wewnętrzna instalacja gazowa) na działkach nr [...], [...], [...] KM [...] o. G. przy ul. [...] [...]".

Zatem, uchylenie decyzji organu pierwszej instancji i ponowne rozstrzygnięcie w ten sposób, że powtarza się uchylone rozstrzygnięcie, zmieniając je jedynie poprzez dodanie daty uchylanej decyzji i numeru sprawy, jest wadliwe. Nie odpowiada bowiem takie rozstrzygnięcie dyspozycji art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., na który to przepis powołał się Wojewoda.

Nie jest to jednak wada, która ma istotne znaczenie dla wyniku sprawy. Dla każdego jest bowiem jasne, że Wojewoda tym sposobem wyraził swoją pozytywną ocenę w odniesieniu do merytorycznej treści decyzji organu pierwszej instancji, kwestionując jedynie jej formę. Wynika to też z uzasadnienia decyzji Wojewody, w którym stwierdza się wprost, że rozstrzygnięcie podjęte przez Prezydenta Miasta jest prawnie uzasadnione i jedynie sentencja jego decyzji jest niepełna, mianowicie jest ona dotknięta uchybieniem "formalno-prawnym". Rozstrzygnięcie Wojewody stanowi zatem w istocie o utrzymaniu decyzji organu pierwszej instancji w mocy. Podkreślić przy tym należy, że taki wniosek jest oparty na stwierdzeniu, że rozstrzygnięcie uchylone przez Wojewodę i rozstrzygnięcie, którym to uchylone rozstrzygnięcie zastąpiono, różnią się jedynie podaniem daty decyzji uchylanej i numeru sprawy oraz formą gramatyczną i stylistyczną (organ pierwszej instancji w dwóch punktach orzeka, że "uchyla" i "umarza", natomiast organ odwoławczy jednym zdaniem orzeka "uchylić" i "umorzyć"). Ponadto wbrew temu, co zdaje się zarzucać Prokurator, także Wojewoda w swoim rozstrzygnięciu umorzył postępowanie administracyjne w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia T. M. pozwolenia na budowę.

Reasumując tę część rozważań stwierdzić zatem należy, że rozstrzygnięcie Wojewody o uchyleniu decyzji organu pierwszej instancji i zastąpieniu go nowym, w którym dodano jedynie datę uchylanej w wyniku wznowienia postępowania decyzji i numer sprawy, jest wadliwe jednakże nie w stopniu, który stanowiłby podstawę uwzględnienia skargi.

Rozstrzygnięcie następnej kwestii, mianowicie dotyczącej zachowania terminu przewidzianego w art. 146 § 1 k.p.a., należy poprzedzić stwierdzeniem, że nie jest w sprawie kwestionowane, iż doręczenie decyzji o pozwoleniu na budowę z 20 lipca 2005 r. nastąpiło tego samego dnia, co znajduje także potwierdzenie w aktach sprawy, gdyż na odwrocie tej decyzji jest potwierdzenie jej doręczenia inwestorowi.

Mając zatem na uwadze, że decyzja, której ma dotyczyć rozstrzygnięcie wydane w wyniku wznowienia postępowania opartego na podstawach wymienionych w art. 145 § 1 pkt 4, 5 i 8 k.p.a., została doręczona w dniu 20 lipca 2005 r., zaś decyzja organu pierwszej instancji, którą tę decyzję uchylono, została wydana w dniu 14 czerwca 2010 r., a decyzja organu drugiej instancji w dniu 19 listopada 2010 r., to podstawowe zagadnienie dotyczące stosowania art. 146 § 1 k.p.a., to pytanie czy przedawnienie uchylenia decyzji przewidziane w tym przepisie odnosi się do decyzji organu pierwszej instancji, czy decyzji organu drugiej instancji. Rozstrzygając to zagadnienie Sąd stwierdza, że treść art. 146 § 1 k.p.a. nie daje na to pytanie jednoznacznej odpowiedzi. W przepisie tym stanowi się bowiem, że "uchylenie decyzji z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 1 i 2 nie może nastąpić (...)". Nie jest więc jasne czy ustawodawca miał na myśli, że uchylenie decyzji nie może nastąpić w pierwszej instancji, czy w drugiej instancji. Skoro gramatyczne reguły wykładni nie dają zadawalającego wyniku należy sięgnąć do innych metod wykładni. W związku z tym należy zauważyć, że instytucja prawna wznowienia postępowania administracyjnego służy ochronie zasady praworządności, zaś art. 146 § 1 k.p.a. jest przejawem kompromisu pomiędzy tą zasadą, która nakazuje eliminować z obrotu prawnego decyzje wydane w postępowaniu dotkniętym wadami, a zasadą ochrony praw nabytych i wymogami pewności obrotu prawnego, które nakazują chronić skutki prawne decyzji wydanych w postępowaniu dotkniętym wadami, jeżeli istnieją one już przez odpowiednio długi czas. Interpretowany przepis musi być zatem postrzegany jako zawierający rozwiązanie wyjątkowe, jako odstępstwo od zasady praworządności. To w ocenie Sądu sprawia, że należy go wykładać tak, aby działania wyjątku nie poszerzać, a więc m.in. należy przyjmować, że dopuszczalne jest uchylenie w wyniku wznowienia postępowania ostatecznej decyzji jeżeli do tego uchylenia dochodzi w przewidzianym w art. 146 § 1 k.p.a. terminie w pierwszej instancji i bez znaczenia jest to kiedy zostanie wydana decyzja drugiej instancji.

Przyjęcie takiej wykładni art. 146 § 1 k.p.a. powoduje, że niezasadny jest zarzut skargi naruszenia art. 146 § 1 k.p.a., skoro decyzja organu pierwszej instancji została wydana w terminie pięciu lat od doręczenia decyzji z 20 lipca 2005 r.

Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że skarga Prokuratora nie jest zasadna.

W związku z tym, że zgodnie z art. 134 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd administracyjny pierwszej instancji nie jest związany granicami skargi oraz ponadto dlatego, że taki zarzut podniósł uczestnik postępowania T. M., Sąd rozważył czy były podstawy do umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia temu uczestnikowi pozwolenia na budowę.

Rozważając to zagadnienie należy rozpocząć od stwierdzenie, że Sąd przyjmuje za prawidłowe ustalenie organów obu instancji, że inwestycja, której dotyczył wniosek T. M., została zrealizowana. Ustalenie to Sąd uznaje za prawidłowe, gdyż żadna ze stron, w szczególności inwestor, go nie kwestionowała.

Z kolei wykładając art. 105 § 1 k.p.a., który jest prawną podstawą umorzenia postępowania administracyjnego, należy zauważyć, że postępowanie administracyjne może być bezprzedmiotowe z przyczyn prawnych lub faktycznych. Pierwsza ze wskazanych przyczyna bezprzedmiotowości zachodzi wówczas, gdy okazuje się, że stan prawny jest taki, iż nie ma sprawy administracyjnej. Skoro zaś postępowanie administracyjne dotyczy sprawy administracyjnej, czyli wynikającej z przepisów prawa powszechnie obowiązującego możliwości określenia w drodze decyzji administracyjnej przez organ administracji publicznej uprawnień lub obowiązków podmiotu administrowanego, to brak tej prawnej podstawy władczego działania organów administracji publicznej powoduje, że postępowanie jest bezprzedmiotowe. Z kolei bezprzedmiotowość postępowania z przyczyn faktycznych zachodzi wówczas, gdy z uwagi na określony układ faktów sprawa administracyjna jest bezprzedmiotowa. Jest tak przede wszystkim wówczas, gdy sprawa administracyjna służy administrowaniu w odniesieniu do określonego przedmiotu w znaczeniu faktycznym i okaże się, że tego przedmiotu nie ma.

To mając na uwadze stwierdzić należy, że przedmiotem sprawy administracyjnej, polegającej na zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę jest przyznanie administrowanemu (inwestorowi) określonego uprawnienia (pozwolenia na budowę) z zastrzeżeniem obowiązku przestrzegania ustalonych warunków realizacji tego uprawnienia (inwestor nie może zbudować czegokolwiek, ale tylko to co zostało określone w zatwierdzonym projekcie budowlanym). Zatem zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę musi dotyczyć obiektu budowlanego, który jeszcze nie istnieje. Jeżeli obiekt budowlany już został wybudowany, to nie ma sprawy administracyjnej polegającej na określeniu warunków jakie należy zachować, budując ten obiekt budowlany. Sprawa administracyjna dotycząca zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę staje się w takiej sytuacji bezprzedmiotowa, co powoduje, że postępowanie w tej sprawie podlega na mocy art. 105 § 1 k.p.a. umorzeniu. Dodać należy, że stanowisko takie jest aprobowane w orzecznictwie sądów administracyjnych, czego przykładem są wyroki NSA w sprawach II OSK 285/05 i II OSK 187/10.

W związku z tym stwierdzić należy, że skoro obiekt budowlany, którego dotyczył wniosek T. M. o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, został wybudowany, to były podstawy do umorzenia postępowania w tej sprawie.

Bez znaczenia jest przy tym, że umorzenie tego postępowania nastąpiło po wznowieniu postępowania. Zgodnie z art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. organ administracji uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy. Pod pojęciem "rozstrzygnięcia o istocie sprawy" należy rozumieć w tym przypadku także umorzenie postępowania. W orzecznictwie przyjmuje się bowiem, że na tej podstawie można uchylić dotychczasową decyzję i umorzyć postępowanie, jeżeli w czasie orzekania o istocie sprawy sprawa nie należy już do kompetencji organów administracji publicznej (tak w wyroku NSA z 6 marca 1984 r. w sprawie SA/Kr 95/84, opublikowanym w ONSA nr 1 z 1984 r., poz. 25). Dopuszcza się zatem uchylenie decyzji dotychczasowej i umorzenie postępowania, gdy jest ono bezprzedmiotowe z przyczyn prawnych. Tak samo w ocenie Sądu należy postąpić wówczas, gdy postępowanie stało się bezprzedmiotowe z przyczyn faktycznych, a więc tak jak w rozpoznawanej sprawie.

Wbrew temu co zarzuca uczestnik postępowania T. M. nie stoi takie rozstrzygnięcie na przeszkodzie dochodzeniu przez niego odszkodowania za szkody, które ewentualnie poniósł na skutek wydania decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu mu pozwolenia na budowę. Decyzja o uchyleniu decyzji i umorzeniu postępowania jest takim samym prejudykatem stwierdzającym we właściwym postępowaniu niezgodność z prawem decyzji i wymaganym przez art. 4171 § 2 k.c., jak i decyzja wydana na podstawie art. 151 § 2 k.p.a. Przesłanką bowiem obu tych decyzji jest stwierdzenie, że zachodziły podstawy wznowienia, a więc, że postępowanie, w których je wydano dotknięte było kwalifikowanymi wadami.

Z tych wszystkich względów Sąd uznał, że skarga nie jest zasadna i z tego powodu na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił ją.