Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Tomasz Kolanowski, Sędzia NSA Jan Grzęda (sprawozdawca), Sędzia del. WSA Artur Kot, Protokolant Anna Dziewiż-Przychodzeń, po rozpoznaniu w dniu 17 października 2024 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej A. sp. z o.o. w likwidacji z siedzibą w G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 9 listopada 2021 r., sygn. akt I SA/Gd 797/21 w sprawie ze skargi A. sp. z o.o. w likwidacji z siedzibą w G. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 9 marca 2021 r., nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za okres od 19 lipca 2017 r. do 31 grudnia 2018 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od A. sp. z o.o. w likwidacji z siedzibą w G. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku kwotę 8100 (słownie: osiem tysięcy sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wyrokiem z 9 listopada 2021 r., sygn. akt I SA/Gd 797/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę A. sp. z o.o. z siedzibą w G. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z 9 marca 2021 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za okres od 19 lipca 2017 r. do 31 grudnia 2018 r. Pełna treść uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia, jak i innych wyroków powołanych poniżej, dostępna jest na stronie internetowej https://orzeczenia.nsa.gov.pl/.

Powyższy wyrok został zaskarżony w całości skargą kasacyjną Spółki, która wskazała, że zaskarża postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 9 lutego 2021 r. (sygn. akt I SA/Gd 797/21) o odrzuceniu skargi Spółki na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych i domagał się uchylenia zaskarżonego postanowienia w całości.

Skarżąca spółka na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm., dalej "P.p.s.a.") zarzuciła "zaskarżonemu postanowieniu" naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na jego wynik, a to:

- art. 124 §1 pkt. 2 P.p.s.a. w zw. z art. 28 §1 P.p.s.a. w zw. z art. 10 K.p.a. przez nieuwzględnienie przez Sąd pierwszej instancji wniosku Spółki informującego o odwołaniu jedynego członka Zarządu Spółki oraz braku osób uprawnionych do jej reprezentacji, co doprowadziło do utracenia przez Spółkę zdolności procesowej,

- art. 7 K.p.a. w zw. z art. 17 ust. 1 ustawy o KRS przez nie dołożenie należytej staranności do weryfikacji stanu faktycznego składu organów Spółki, mimo przedłożonej przez Spółkę dokumentacji potwierdzającej odwołanie jedynego członka Zarządu Spółki.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor wskazał, że w tej sprawie rozstrzygnięcia wymagają kwestie kto i na jakim etapie postępowania winien zweryfikować czy Spółka posiada zdolność procesową a przez to możliwość realizacji swojego prawa wynikającego z zasady kontradyktoryjności procesu administracyjnego, a także w jaki sposób sąd powinien realizować zasadę prawdy obiektywnej przy rozpatrywaniu wniosku Spółki o zawieszenie postępowania zgodnie z art. 124 §1 pkt. 2 P.p.s.a.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku wniósł o jej oddalenie w całości i zasądzenie na swoją rzecz kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, chyba że zachodzą przesłanki nieważności postępowania sądowego wymienione w § 2 powołanego wyżej artykułu. Przesłanek takich w niniejszej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdził. Jak wskazano wyżej Naczelny Sąd administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczane wskazanymi w niej podstawami. W tej sprawie wskazano naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 P.p.s.a.).

Naczelny Sąd Administracyjny bada legalność wyroku sądu pierwszej instancji jedynie w zakresie zakwestionowanym przez autora skargi kasacyjnej, nie rozpoznaje sprawy ponownie w jej całokształcie. Zatem przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez Sąd drugiej instancji. Sąd ten oceni zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej.

Obowiązkiem strony wnoszącej środek odwoławczy jest takie sformułowanie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, aby nie budziły wątpliwości interpretacyjnych. Sąd odwoławczy nie może bowiem domniemywać zarzutów skargi kasacyjnej. Może on jedynie badać naruszenie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez skarżącą kasacyjnie stronę.

Zgodnie z art. 132 P.p.s.a. sąd administracyjny rozstrzyga sprawę wyrokiem. Stronie niezadowolonej z wydanego przez sąd pierwszej instancji wyroku przysługuje prawo jego zaskarżenia skargą kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego (art. 173 § 1 P.p.s.a.). Określonej treści wyrok stanowi sposób rozstrzygnięcia przez sąd sprawy sądowoadministracyjnej co do istoty, zawiera wynik tego rozstrzygnięcia. Skarga kasacyjna powinna być zawsze skierowana przeciwko określonej treści rozstrzygnięcia. Skarga kasacyjna nie spełniająca wymogów wynikających z przepisów P.p.s.a., pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych uniemożliwia sądowi odwoławczemu ocenę jej zasadności. Ze względu na wymagania stawiane skardze kasacyjnej, usprawiedliwione zasadą związania Naczelnego Sądu Administracyjnego jej podstawami, sporządzenie skargi kasacyjnej obwarowane jest przymusem określonym w art. 175 § 1-3 P.p.s.a. Opiera się on na założeniu, że powierzenie czynności sporządzenia skargi kasacyjnej wykwalifikowanym pełnomocnikom zapewni jej odpowiedni poziom merytoryczny i formalny.

Skarga kasacyjna wniesiona w tej sprawie nie spełnia wymagań przytoczonym wyżej.

Sąd pierwszej instancji wydał w tej sprawie wyrok rozstrzygający w kwestii określenia Spółce zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za okres od 19 lipca 2017 r. do 31 grudnia 2018 r. Skargą kasacyjną zaskarżono natomiast postanowienie o odrzuceniu skargi na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku. Dane zaskarżonego orzeczenia podane w skardze kasacyjnej odnoszą się do wyroku wydanego przez sąd pierwszej instancji 9 listopada 2021 r. Jednak w skardze kasacyjnej, jej autor konsekwentnie domagał się uchylenia postanowienia o odrzuceniu skargi, a takie rozstrzygnięcie nie zostało wydane przez Sąd. Z akt sprawy jednoznacznie wynika, że Sąd pierwszej instancji wyrokiem oddalił skargę. Wprawdzie orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego doprowadziło do pewnego odformalizowania skargi kasacyjnej (zob. uchwała NSA z 26 października 2009 r., sygn. akt I OPS 10/09) to jednak nie odnosi się to do wszystkich wymogów formalnych. Art. 176 § 1 pkt 2 P.p.s.a. stanowi, że skarga kasacyjna ma sformułować zarzuty pod adresem wyroku i ma zawierać ich uzasadnienie (zob. wyrok NSA z 14 października 2021 r., sygn. akt II GSK 1248/21). Tej przesłanki skarga kasacyjna w niniejszej sprawie nie spełnia.

Należy podkreślić, że powinnością autora skargi kasacyjnej, który jest profesjonalnym pełnomocnikiem strony należy sformułowanie tej skargi tak aby spełniała ona wymogi z art. 176 § 1 i 2 P.p.s.a.

Przy tak sformułowanej- jak wyżej- skardze kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny nie miał możliwości zbadania ani odniesienia się do jej dalszych wywodów zawartych w uzasadnieniu.

W tej sprawie brak było podstaw do wezwania Skarżącej aby usunęła wskazane wyżej błędy skargi kasacyjnej, albowiem nie stanowią one braków, które można usunąć na wezwanie (art. 177a P.p.s.a.). Autor skargi kasacyjnej wskazał zarzuty nie dotyczące wyroku z 9 listopada 2021 r.

Z uwagi na przytoczone powyżej względy skarga kasacyjna jako pozbawiona usprawiedliwionych podstaw podlegała oddaleniu i dlatego na podstawie art. 184 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekła jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono zgodnie z art. 204 P.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 i art. 204 pkt 1 P.p.s.a.